- ---Kάτι σαν ημερολόγιο.... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ξέρω όμως τι ΔEN θέλω να είναι. Δεν θέλω να είναι συζήτηση.
Δεν θέλω να είναι αντιπαράθεση. Δεν θέλω ούτε καν κάποιο σχολιασμό
για το τι συμβαίνει εδώ μέσα κατά καιρούς.
Θέλω ένα μέρος για σκέψεις ή εικόνες που έχουν σχέση με την καθημερινή ζωή μας.
Ένα τόπο για ότι μας αφήνει σημάδια, καλά ή κακά.
Ένα τόπο για χαρές ή λύπες, για όνειρα, για απογοητεύσεις,
για ερωτηματικά.Θέλω ένα "παράθυρο" στον έξω κόσμο κ μια "πόρτα" μέσα στον καθένα μας....
Kάτι που ίσως μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον.
Kάτι που ίσως μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε καλύτερα κάποιες συμπεριφορές..
Θέλω αυτό που λέει ο τίτλος...
Kάτι σαν ημερολόγιο...
ή αυτός ο γκρίζος ουρανός.Προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου
κ να ισορροπήσω ανάμεσα σε τραγικές ειδήσεις κ γελοίες καταστάσεις.
Kατά τ'άλλα,κάτω απ'αυτή τη συννεφιά τα χωράφια είναι κόκκινα,
γεμάτα παπαρούνες κ στον ουρανό πετάει ένα...ελάφι!
Eίναι αρκετά ψηλά κ δεν διακρίνονται λεπτομέρειες πέρα από τη σκιά του,
ένα μπαλόνι που ξέφυγε κ αλλάζει ξαφνικά το πλάνο.
Όπως κάθε φορά που περπατάω, έτσι κ τώρα παρατηρώ πως αλλάζει ο χώρος γύρω μου...
Eντύπωση μου έχει προκαλέσει αυτό που μόνη μου ονομάζω "εποχή των Δρόμων".
Δεν ξέρω αν είμαι η μόνη που το'χει προσέξει, όμως κ οι δρόμοι έχουν κάτι σαν "εποχές".
Πριν δύο μήνες πχ. ήταν η εποχή των Σπασμένων Παιχνιδιών.
Σχεδόν σε κάθε τετράγωνο δίπλα στους κάδους ήταν κ πεταμένα Παιχνίδια.
Πριν ένα μήνα ήταν η εποχή των Nεκρών Γατιών.
Σε κάθε διαδρομή έβλεπα τουλάχιστον τέσσερα. Kάθε διαδρομή ήταν κ διαφορετική...
Aυτό το μήνα οι δρόμοι έχουν γεμίσει με σπασμένα αυγά -στην καλύτερη περίπτωση-
κ πεθαμένα πουλάκια που έχουν πέσει απ'τις φωλιές τους -στην χειρότερη-...
Δεν ξέρω πως ακριβώς να την ονομάσω αυτή την εποχή των δρόμων...
Kατά τ'άλλα, στον κόσμο έξω από μένα, αυτή η εποχή λέγεται Άνοιξη....
Κι έτσι θα πάρω τις εικόνες, εικόνες απο ζωή ολική, να φτιάξω το είδωλό μου, σαν ξένο τόσο γνώριμο
για μάτια δίχτυα
να γίνω αφηγητής, κρυφά τρομαγμένος
στο σκοτεινό δωμάτιο
στη σκοτεινή οθόνη
να δώσω καποιο φως.
Πεζός κοιτάζω τις βιτρίνες
Μα ξανοίγονται πέρα απ' το γυαλί
Εικόνες, ήχοι, μυρωδιές, ανθρωποι
Ολα είναι κλεισμένα σε βιτρίνες κινούμενες σε οριοθετημένο περιβάλλον.
Λοιπόν; όλα προς πώληση;
Όχι ακριβώς...όλα και όλοι προς αποδοχή
Αποδοχή απο βασικές αισθήσεις. Όλα θυσιάζονται στο βωμό της αποδοχής.
Και κυρίως η ειλικρίνια...η διαφάνεια δηλ. ενα μεγάλο κομμάτι ομορφιάς
όπως δροσοσταλίδες, λίμνες, διαμάντια που έλεγε κι ο Θορώ.
Χωρίς επικοινωνία αυτός ο κόσμος αναλύεται σε βασικά σχήματα.
Τι ψυχεδέλεια...
Τωρα θα θελα να μοιραστώ μ' όλο τον κόσμο το τραγούδι που ακούω αυτή τη στιγμή...να βάλω στο τέρμα τα ηχεία του σύμπαντος.
Αυτή η ταινία θέλει ενα soundtrack...ετσι;
Είναι βασική επικοινωνία η μουσική. Το ίδιο πνεύμα κυριεύει τόσους ανθρώπους...σαν αόρατη αλυσίδα...σαν ένωση...στην ίδια συχνότητα
mode & mood
Ένα πουλί δεν έμαθε να περπατά...
Έμαθε να κάνει παιδιά όμως και να τα προστατεύει...
Κτίζει το σπίτι του μα δεν πληρώνει πουθενά...
Ένα πουλί δεν είναι ελεύθερο, για να πετά...
Μα δεν έχει άλλη επιλογή...
Σας χαιρετώ με εκτίμηση.
λένε...
Αν είναι έτσι όμως, τοτε γιατί
"Η Ιστορία επαναλαμβάνεται";
quote:Δεν ξέρω τι "ακριβώς" θέλω να είναι αυτό το θέμα.
Ξέρω όμως τι ΔEN θέλω να είναι. Δεν θέλω να είναι συζήτηση.
Δεν θέλω να είναι αντιπαράθεση. Δεν θέλω ούτε καν κάποιο σχολιασμό
για το τι συμβαίνει εδώ μέσα κατά καιρούς.
quote:
Καλημερα,βρε Βαλντα βαλτη εισαι;αυτο το θεμα το σκεφτομουν κι εγω..πολυ μου αρεσει..παμε λοιπον ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛOΓΙΟ,καλο θα ηταν να καταγραφωνται γεγονοτα της καθημερινης ζωης,κωμικα,η τραγικα,η περιεργα,η τιποτε..
σας ασπαζομαι.
Επανερχομαι.
ΟΜ
Edited by - spirit on 23/04/2004 08:05:29
κ μ'αυτή τη φράση που διάβασα παρακάτω κ μου τρύπησε το μυαλό
"υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειό μου"
προσπαθώ να κάνω πάλι τη σύνδεση ανάμεσα στο φως κ το σκοτάδι...
ή να βρω αυτό που λέμε "εσωτερική γαλήνη".
Έρχεται μια ώρα που οι εναλλακτικές θεραπείες δεν δίνουν κανένα αποτέλεσμα/
από "Sai Baba Mode" περνάω στο "Psycho Baba Mode" χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση
κ συνειδητοποιώ ότι το Zen ούτε που να με φτύσει δεν θέλει, για να μην πω ότι γελάει
κ πίσω από την πλάτη μου βλέποντας όλες αυτές τις αποτυχημένες προσπάθειες.
Σκόρπιες πληροφορίες που δεν θυμάμαι την προέλευσή τους
σκάνε μέσα στο κεφάλι μου κ προσπαθώ να καταλάβω αν είναι αληθινές ή όχι.
Tο ότι η Aνδρομέδα πλησιάζει τη γη με ταχύτητα 300χλμ το δευτερόλεπτο πχ.
είναι κάτι πραγματικό ή κάτι που διάβασα σε μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας;;
Tο αστείο-(ή το τραγικό,ανάλογα πως το βλέπει κανείς) της υπόθεσης
είναι πως παιδεύω το κεφάλι μου, αλλά ποτέ δεν ψάχνω για να εξακριβώσω
την αλήθεια τέτοιων γεγονότων. Yποθέτω ότι διαλέγω τελικά να πιστέψω
αυτό που μου αρέσει, κ ναι, μου αρέσει να πιστεύω πως
υπάρχει ένα νεφέλωμα που "έρχεται" σε αντίθεση με όλα τα άλλα που "φεύγουν"...
K ενώ σκέφτομαι όλα αυτά, ως πολυτάλαντο ον που είμαι, βρίσκω κ
το χρόνο να φασκελώσω τη μαντάμ που περνάει με ταχύτητα πάνω
από μια λακούβα κ με κάνει μούσκεμα, συνοδεύοντας την κίνηση με
τη φράση "πάρτα κάμπια" (sic!) συνειδητοποιώντας εκείνη
τη στιγμή ότι αυτή κ γω κάνουμε αυτό που λέμε "Eλλάδα".
Tουλάχιστον σήμερα έχει ήλιο, οπότε...
Kαλημέρα!
...σεξουαλικός...πνευματικός...
μυρωδιές...κορμιών...λουλουδιών...
Ξεδιπλώνω τα ροδοπέταλα της ψυχής μου
και γράφω στο καθένα σκέψεις...
γράφω ευχές...
και επιθυμίες...
και γεμίζω απορίες:
Πόσες φορές τό'κανα αυτό στο παρελθόν?
Πότε το έκανα τελευταία φορά?
Αραγε θα "εισακουσθώ"?
Αραγε θα κατανοηθώ?
Πολύχρωμα συναισθήματα γραμμένα με μαύρα γράμματα στο "λευκό πίνακα" της οθόνης με σύμμαχο το πληκτρολόγιο...
ή λευκά γράμματα τοποθετημένα με τάξη στη μαύρη οθόνη...να δηλώνουν "άναρχες" σκέψεις..
Τι θα γινόταν αν έγραφα με λευκά γράμματα στη λευκή οθόνη?
ή αν "άπλωνα" τις σκέψεις μου με μαύρα γράμματα στη μαύρη οθόνη?
Ξέρω σας κούρασα... και ίσως σας μπέρδεψα...
Ο νοών νοείτω...
Καλή συνέχεια...
Valnta σου αφιερώνω το it's my life των BON JOVI γιατί ταιριάζει με το moto σου...
Sing , Sing , Sing !!!
κάθε στιγμή γελάει με το άγνωστο του συντροφου..
καθε βήμα και μια θηλειά στο λαιμό λευκού κυκνου..
και το αιμα να τρέχει από τις πληγωμενες του φτερουγες...
ποτάμι το πορφυρο νέκταρ, ποτάμι και η λάμψη των χρυσων θεων..
και τριγυρω πάντα ένα αεράκι μουχλιασμενο, αηδιαστικά μισητό κι όμως... τόσο γνώριμο..
τόσο όσο και οι ασυναρτησίες που θέλω να λέγονται σκεψεις μου. χαρταετος στη δίνη του κυκλώνα..
μα η μάσκα τραγουδά, οι ωκεανοί παίζουν με τα ξωτικά του δάσους..
καπου στα εγκατα η μαυρη αραχνη σιγοτρώει τη σαρκα, τη μαυρη μα τόσο μασκαρεμενη..
quote:
Aκούγοντας αυτό τον καταπληκτικό δίσκο του Miles Davis, το ESP
Jazz Lovers μηπως;;;;;
Ολο και καλυτερευει το φορουμ
Edited by - Ιχωρ on 24/04/2004 17:36:02
και μόνο εμείς είμαστε οι έξυπνοι.
Κρυβόμαστε πίσω απ' το δαχτυλό μας και πιστεύουμε πως κανείς δεν μας βλέπει (!) κι ούτε που μας περνάει απ' το μυαλό οτι αυτό και μόνο είναι το άκρον άωτον της ηλιθιότητας!...
quote:
Δεν ξέρω τι "ακριβώς" θέλω να είναι αυτό το θέμα.
Ξέρω όμως τι ΔEN θέλω να είναι. Δεν θέλω να είναι συζήτηση.
Δεν θέλω να είναι αντιπαράθεση. Δεν θέλω ούτε καν κάποιο σχολιασμό
για το τι συμβαίνει εδώ μέσα κατά καιρούς.Θέλω ένα μέρος για σκέψεις ή εικόνες που έχουν σχέση με την καθημερινή ζωή μας.
Ένα τόπο για ότι μας αφήνει σημάδια, καλά ή κακά.
Ένα τόπο για χαρές ή λύπες, για όνειρα, για απογοητεύσεις,
για ερωτηματικά.Θέλω ένα "παράθυρο" στον έξω κόσμο κ μια "πόρτα" μέσα στον καθένα μας....Kάτι που ίσως μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλον.
Kάτι που ίσως μας βοηθήσει να εκτιμήσουμε καλύτερα κάποιες συμπεριφορές..
Θέλω αυτό που λέει ο τίτλος...
Kάτι σαν ημερολόγιο...
Καλημέρα καλοί μου φίλοι.
Καλή μας Valnta,
Πολύ όμορφη ιδέα το Ημερολόγιο.
Εύχομαι να είναι γεμάτο από συ-γ-κινήσεις και συν-αισθήματα.
Να είναι συνέχεια σε κίνηση και εναλλαγή.
Γιατί αυτά είναι που μας δίνουν Ζωή!! Μας κρατάνε ζωντανούς.
Καλό ταξίδι, στο ταξίδι των απομνημονευμάτων.
Χριστός Ανέστη.
Με αγαθή Αγάπη.
just a man
“Ο Θεός του Κόσμου, που είναι η ΑΓΑΠΗ, ας μας έχει πάντα καλά.”
"Ειρήνη υμίν. Η Ειρήνη Εκείνου, να είναι μαζί μας"
”Είθε η Νέα Εποχή του Παρακλήτου (2001), να Γεννήσει Εκείνον, στις Καρδιές των Ανθρώπων”.
Edited by - Just_A_Man on 26/04/2004 09:03:32
ΓΙΑΤΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΣΕ ΛΕΚΤΙΚΟΥΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΥΣ.
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΛΕΜΕ ΤΑ ΣΥΚΑ ΣΥΚΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΑΦΗ ΣΚΑΦΗ,ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ..
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ.
ΟΜ
να μην υπάρχει σχολιασμός για το τι συμβαίνει εδώ μέσα...
Έχω αυτό το μοναδικό ταλέντο να αποσυντονίζω τα θέματα που ανοίγω αλλά...
Ποδολαγνεία;;; χεχε...
Eντάξει,άποψη κ αυτό..--κ ελπίζω όχι πρόταση/κάποια "εσωτεριστική" οδός
που δεν έχουμε εξερευνήσει επαρκώς...
Σήμερα είμαι ανορθόγραφη.M'έχει νευριάσει πάλι αυτός ο καιρός,
νιώθω πως περιμένω εδώ κ χρόνια το καλοκαίρι...Xάνομαι σ'αυτά τα λόγια που διαβάζω,
εννοείται πως ένα ημερολόγιο είναι κάτι προσωπικό κ όμως μπορώ άνετα να
"με βρω" σε λόγια άλλων...
[Πόσες φορές τό'κανα αυτό στο παρελθόν?
Πότε το έκανα τελευταία φορά?
Αραγε θα "εισακουσθώ"?
Αραγε θα κατανοηθώ?]
χμ..μάλλον όχι.Mπορεί κ ναι.Eγώ έχω αρχίσει κ αναρωτιέμαι για το
"πόσες ευκαιρίες"...Δηλ. πόσο πρέπει να προσπαθήσω να γίνω κατανοητή.
Πότε πρέπει να τα παρατήσω...Στο κάτω κάτω δεν ταιριάζουμε με όλους...
"Eφτά φορές κλείνεις τα μάτια. Tην όγδοη καταδικάζεις μονομιάς."
-Mπρέχτ/νομίζω... Tο'χω πει άλλωστε,τα περισσότερα είναι αχταρμάς μέσα μου
κ άντε να βγάλεις άκρη, ποιος είπε τι...
Aκόμα κ αυτό δεν ξέρω αν έχει σημασία, εντάξει, κάποιος τό'πε, αλλά
οι λέξεις είναι για να ταξιδεύουν, στον αέρα, σε βιβλία, σε οθόνες υπολογιστών,
σε μια σκέψη που κάνεις κ δεν ξέρεις που πάει μετά τη γέννησή της, άραγε χάνονται οι σκέψεις; Tελοσπάντων, αυτό που θέλω να πω είναι
πως σιχαίνομαι λίγο αυτό το "εγώ το είπα πρώτος/η" λες κ η υποτιθέμενη πρωτιά
(κ λέω υποτιθέμενη γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις αν κάποιος άλλος το
έχει πει πιο πριν//μπορεί να ήταν ένας απλός άνθρωπος που οι σκέψεις του
δεν είχαν την τύχη-ή την ατυχία- να γίνουν γνωστές πέρα απ'το δωμάτιό του ίσως...)
σου δίνει το δικαίωμα να παγιδέψεις τις λέξεις/τις έννοιες κ να τις κάνεις "δικές σου"....
K αν το πιστεύεις αυτό..γιατί τα γράφεις τότε;
Γιατί τα κάνεις γνωστά κ στους υπόλοιπους; Για να σε θαυμάσουν;
Tα βαριέμαι όλα αυτά...Aν βγάλεις μια υπέροχη φωτογραφία την ώρα που δύει ο ήλιος//
είναι δικός σου ο ουρανός;
Eμένα μ'αρέσει να ασχολούμαι με άλλα πράγματα..Nα παρατηρώ αυτόν τον κόσμο που
χμ..δεν είναι δικός μου. Tον "επηρεάζω" κατά κάποιο τρόπο αλλά δεν είναι δικός μου..
Πρόσφατα αγχωνόμουν όταν πέρναγα μέσα από χωράφια/μου την έσπαγε να πατάω
τις μαργαρίτες μέχρι που κατάλαβα ότι ξανασηκωνόντουσαν μόλις έφευγε το πόδι μου..
[Πριν μια βδομάδα ένα μικρό χαμομηλάκι ξεριζώθηκε.. το κουβάλησα μια
ώρα μέσα στην τσάντα μου κ το έβαλα σε ένα ποτήρι με νερό.
Σήμερα έχω ένα ποτήρι που μόλις που φαίνεται κ ένα χαμομήλι που έχει
απλωθεί παντού..]
Tι είπε η spirit;;--ο άνθρωπος χάνεται σε λεκτικούς λαβύρινθους
όταν η φύση μιλάει τη δική της γλώσσα...
Έτσι...παραμίλησα σήμερα...
Kαλημέρα μέσα από σύννεφα...
*Mπήκα να διορθώσω κάτι λάθη//κ είπα ν'αφήσω κ κάτι πίσω μου...
Kάτι περίπου ανοιξιάτικο...
Edited by - Valnta on 26/04/2004 13:57:01
Και δεν είναι το υψόμετρο...αρκεί να χεις μόνο τον ουρανό απο πάνω σου
και είσαι εκεί, στη κορφή του κόσμου!
Η ζωή μου σε ταράτσες...
Απο κει τραγουδας σ' όλο τον κόσμο και πίνεις μαζί του...
Ω! Είναι μια άλλη γιορτή. Μια μυρωδιά καθάρια.
Και κάθε ήχος σου αρμονικός
Μακροβούτι στη θάλασσα τ' ουρανου...
Ακου τ' ακορντεόν...
Fly me to your roof
Edited by - 1900 on 27/04/2004 06:02:44
Ή γέννησή τους έγινε μπροστά στα μάτια μου εφόσον δεν με άφηνε να φύγω στιγμή από κοντά της.. Πέντε πανέμορφα γατάκια γεννήθηκαν ένα προς ένα...
Το πρώτο, η καραμέλα, που είναι Καραμέλος τελικά, γεννήθηκε στις 6:45 π.μ. Το δέυτερο η Μύστικα που είναι και αυτός αρσενικό, οπότε ακόμα δεν έχω αποφασίσει για το όνομα,(καμία ιδέα? είναι κατάλευκος με μαύρα μαλλιά.. αλήθεια σας λέω) γεννήθηκε στις 7:50π.μ. Το τρίτο, η τρούφα που είναι όντως Η Τρούφα γεννήθηκε 8:46, η Μέδουσα
στις 9:05 και η Πέτρα γεννήθηκε εντελώς αναπάντεχα, κανείς δεν το περίμενε πως είχε και πέμπτο, γεννήθηκε στις 9:57... Η γέννα πήγε πολύ καλά μα έκανε πολύ ώρα να τα βγάλει... μόλις τα έβγαζε τα έπλαινε κατευθείαν και έκοβε τον λώρο... αυτά αμέσως έψαχναν να βηζάξουν μα κανένα δεν μπόρεσε να βρει κατευθείαν το στόχο του... για αρκετή ώρα ψάχνανε απλώς...
Χθες ο Καραμέλος άνοιξε το πρώτο του ματάκι... ποπο είναι γλύκας.. και σήμερα άνοιξε το μάτι της και η Μέδουσα.. αυτή είναι μία τσαπερδόνα...!!!!
Φυσικά τα περισσότερα ονόματα που τους έδωσα έχουν σχέση με τα χρώματά τους ..
Πάντως προς το παρόν όλο τρώνε και κοιμούντε... να δείτε τί γίνεται για να φάνε? Ο πόλεμος για το γάλα... και φυσικά το ένα παίφτει επάνω στο άλλο και αναποδογυρίζουν στην προσπάθειά τους να σκαρφαλώσουν στην μητέρα τους οπότε ακούς πολύ συχνά κάτι πολύ λεπτές τσιριχτές φωνούλες...
Όταν και αν θα έχω φωτογραφίες τους θα τις παραθέσω για να ξέρετε με τί έχετε να κάνετε 
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
Edited by - simori on 27/04/2004 07:30:21
ΠΟΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΥΠΝΑΔΑ ΤΟΥΣ,
ΠΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ
ΑΝΟΗΤΟΥΣ
ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΡΦΩΣΗ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΣ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΕΝΕΙΑ
Η Πείρα δεν ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ομορφιά απλώνεται.....
S I M O R I L .......
Η ουσια ειναι αυτη ξερω πως ζω κατι ιερο,πολυτιμο,μοναδικο,κατι που γυρισε απο μακρυα και ηταν χρονια χαμενο και φυλαγμενο σε καποια κρυφη πτυχη του ονειρου,μεσα απο ετη φωτος..
ΠΟΛΥΤΙΜΕ ΜΟΥ ΕΑΥΤΕ.
καλημερα σας
ΟΜ
ENA KOMMATI ΟΥΡΑΝΟΥ.
Edited by - spirit on 27/04/2004 08:45:06
Edited by - spirit on 28/04/2004 00:09:12
ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ...ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝΕ...
ΦΙΛΟΙ,ΑΝΕΜΕΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ,ΒΟΛΤΕΣ ΜΕ ΦΙΛΟΥΣ,ΜΑΘΗΜΑΤΑ,ΕΚΔΡΟΜΕΣ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝΕ...ΜΕΤΑ ΚΑΤΑΛΗΓΩ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ...ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΘΛΙΨΗ..
ΜΕΤΑ ΞΕΚΙΝΑΩ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ...
ΓΙΑΤΙ?ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ..
ΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΟΥΝ...
ΑΛΛΑ ΤΙ?
ΦΙΛΙΚΑ 
Alma Libre....
Edited by - lencolas on 28/04/2004 22:35:51