- Απομυθοποιηση του εαυτου μας - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Φίλε nst
1.
quote:
nst: Η συνείδηση δεν κάνει διακρίσεις, δεν διαχωρίζει. Ακούγεται απαλά σαν μια βεβαιότητα που δεν περιέχει σε καμία περίπτωση διχασμό.
Και έχω πει.
quote:
ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ: Στην αυτοπραγμάτωση δεν υπάρχει κάποιος που αυτόπραγματώνετε επειδή δεν υπάρχει το ξεχωριστό.
Όσο υπάρχει ταύτιση υπάρχει και το ξεχωριστό.
Ηρθες στα λόγια μου. Βλέπεις σε αυτό που έχω πει δεν υπάρχει καμιά διάκριση .
Αυτός που αυτοπραγματωνετε δεν διακρίνετε από οτιδήποτε επειδή η απόλυτη αφύπνιση της συνείδηση δεν ανήκει σε κάτι, αν μπορούσε να ανήκεισε κατι τότε θα υπήρχε και διάκριση ανάμεσα σε αυτό που ανήκει και σε αυτό που δεν ανήκει.
Στο όλων δεν υπάρχει διαχωρισμός. Ο διαχωρισμός έρχεται με την ταύτιση που έχεις με τον νου σου. Εσύ δεν είσαι ο νους είσαι η καθαρή συνείδηση αυτού που ανέκαθεν Είναι.
Αν μπορείς να παρατηρείς τον νου σου και της σκέψεις σου τότε ποιος παρατηρεί;
Από την στιγμή που δεν έχουμε την εμπειρία αυτού που είναι πέρα από τις λέξεις και τον νου, πέρα από όλα τα εννοιολογικά περιεχόμενα, τότε είμαστε ταυτισμένοι και εγκλωβισμένοι μέσα στις καταβολές μας και τις εντυπώσεις μας. Με λίγα λόγια κοιμόμαστε.
Όταν λέω
quote:
ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ :Δεν το κανείς με καμιά προσωπικότητα αλλά με την αφυπνισμένη συνείδηση.
Δεν το διευκρίνισα όσο πρέπει και έχεις ένα δίκιο. Όταν κάποιος αρχίζει να ξυπνά ή να αφυπνίζει την συνείδηση του αυτό γίνετε σύμφωνα με τον βαθμό της κατανοήσεις που έχει η ιδία η συνείδηση.
Στην αρχή το ποσοστό της αφύπνισης είναι μικρό αλλά σιγά σιγά και με αρκετή προσπάθεια ανεβάζουμε αυτό το ποσοστό μέχρι που δεν υπάρχει τίποτα να ανεβεί ούτε να κατέβει επειδή όλες οι διακρίσεις εξαλειφθήκαν!!!
Αυτό το αρχικό ποσοστό της αφυπνισμένης συνείδησης είναι που μπορεί να δει την ταύτιση με τα εγώ και την προσωπικότητα. Και αυτό γίνετε με έναν παράδοξο τρόπο.
Αυτός ο παράδοξος τρόπος λέγετε διαιρεμένη προσοχή. Δηλαδή ένα μέρος της συνείδηση μας έχει στραφεί σε αυτό που λέμε εγρήγορση και κάνουμε τα καθημερινά μας πράγματα και ένα άλλο μέρος της συνείδηση αισθάνεται την ίδια της την παρουσία ως αίσθηση και αρχικά σε έναν βαθμό!!!
Αυτή η αίσθηση της παρουσίας είναι η πρώτη αναλαμπή του παρατηρητή.
Από αυτό το σημείο αρχίζει και το πιο δύσκολο έργο. Το εσωτερικό ταξίδι. Γιατί τώρα υπάρχει κάποιος που το κάνει. Όταν έχουμε την αίσθηση της παρουσίας είμαστε ξύπνοι έως ένα βαθμό . Όταν δεν την έχουμε κοιμόμαστε.
Αυτά που λέω δεν είναι αυθαιρεσίες. Δοκίμασε να πει στον εαυτό σου ότι από
ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΜΕ ΠΑΡΑΤΗΡΩ ΘΑ ΒΛΕΠΩ ΠΩΣ ΚΙΝΟΥΜΕ ΠΩΣ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΝΑΩ ΝΑ ΜΕ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΝΩ.
Θα δεις ότι μπορεί να διατηρήσεις αυτό τον σκοπό για λίγα λεπτά μετά θα το ξεχνάς. Κάθε φορά που το ξεχνάς δεν είσαι συνειδητός γιατί αν ήσουν συνειδητός δεν θα το ξέχναγες. Από αυτή τη σκοπιά λέω κοιμόμαστε.
Αν μπορείς να είσαι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο συνειδητός τότε το σώμα μπορεί να κοιμάται το βράδι αλλά η συνείδηση όχι!!
Όταν αποχτήσει κάποια από αυτες τις εμπειρίες ,τότε θα καταλάβεις την απαντήσει σε αυτό που είπες.
quote:
Είναι παράδοξη η σιγουριά με την οποία κατατίθενται σκέψεις και γνωμικά.
2.
quote:
nst:Κανείς δεν βάλλεται απο πουθενά.Αυτό θα μπορύσε να είναι παρανοήση η επιτήδια εξηγήση για να φέρει ενα συνειρμό αδυναμίας, κατεύθυνσης ..
Η εσφαλμένη προσωπικότητα βάλλεται όταν την προσβάλουν. Αν κάποιος σε βρίσει δεν θα θυμώσεις; Αν μια γυναικά σε κάνει να νοιώσει μειονεκτικά μπροστά σε πολύ κόσμο δεν θα νιώσει άσχημα; Όλοι το ξέρουμε ότι έτσι είναι. Είμαστε τρωτοί στα λόγια. Πες σε μια γυναίκα πόσο άσχημη φαίνεται με αυτά που φοράει.
Η πες της πόσο όμορφη είναι.( βάλλεται θέλω να πω ότι δέχεται κάτι από απέξω που την επηρεάζει. Μήπως δεν χρησιμοποίησα την σωστή λέξη;
3.
quote:
ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ: Κάποιος που θέλει να απελευθερωθεί πρέπει να σπάσει όλα τα δεσμά ακόμα και της επιθυμίας για απελευθέρωση. Το λέω αυτό γιατί μέσα στην επιθυμία για απελευθέρωση μπορεί να αναπτυχθεί ένα εγώ . Και έτσι πάλι μέσα στα δεσμά να βρεθεί.
Οι επιθυμίες ανήκουν στα εγώ, στα θέλω και θέλω σημαίνει πως είμαι άδειος και χρειάζομαι κάτι από απέξω για να γεμίσω ψυχολογικά. Αυτός που είναι πλήρεις δεν έχει θέλω.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
Θεωρω οτι αυτος που νιωθει πληρης,αν μεινει εκει,κινδυνευει να βιωσει τον Υπερτατο Εγωισμο.Τοτε ΟΦΕΙΛΕΙ να μοιραστει,
τοτε(πιστευω εγω),οτι εχει την Υπερτατη Επιθυμια να γινει κομματια,ωστε ολοι να βιωσουν Αυτο που βιωσε αυτος.
Αναγκαστικα ΑΓΑΠΑΕΙ γιατι δεν εχει αλλη επιλογη.
Φίλε Tσομπανης με παρανόησες
Πλήρης είναι το Απόλυτο απανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Δίχως αρχή και δίχως τέλος.
Όχι ένα εγωιστικό μεμονωμένο άτομο.
Αυτό που λες είναι κάτι σαν τον ήλιο. Είναι γεμάτος και ξεχειλίζει φως παντού γύρω του.Φαντάζομαι ότι το ίδιο θέλουμε να πούμε.
φίλε trexagireve
quote:
Αλήθεια, περί αρμονίας υπάρξεων και θέση αυτών στο σύνολο,
δέχεσαι ότι μπορεί ο καθένας να είναι ορισμένος και συγκεκριμένος,
ώστε να παίξει οτ ρόλο για τον οποίο πλάστηκε...
Η γνώμη μου και έως ένα βαθμό από την εμπειρία μου αλλά και από αυτά που έχω διδαχτεί, θα έλεγα πως στο Σύμπιαν υπάρχει αρμονία.
Ο τρόπο που αντιλαμβάνομαι μέσα από τα μονοπάτια της στενής λογικής, μου λέει:
Ότι το όλων είναι αδιαίρετο αλλά έχει μια ιδιότητα. Να μπορεί να έχει όλες τις δυνατότητες. Και μέσα από όλες τις δυνατότητες να έχει όλες τις ιδιότητες.
Αυτό που μου έρχεται σαν παραστατική ενόραση για το πώς το συμπάν δημιουργεί ιεραρχίες είναι σαν το Σύμπαν να είναι ένα απόλυτο παν συμπαντικό μουσικό όργανο που ηχεί ούτε μέσα αλλά ούτε και έξω από τον εαυτό του!!
Αν υποθέσουμε ότι το ΑΝΕΚΔΗΛΩΤΟ (Για εμάς ) είναι ένας μουσικός φθόγγος πχ ντο , τότε μια ελάττωση αυτής της συχνότητας θα έφτανε στο σι.
Αν το ντο μπορούμε να το πούμε πρώτοκοσμο τότε το σι είναι ένας καινούριος κόσμος που είναι ως ταλάντωση πολύ κοντά στο Απόλυτο. Τότε αυτός ο δεύτερος κόσμος ο σι. Έχει διαφορετικές ιδιότητες, νόμους, χώρους, χρόνους, ταχύτητες, κ.τ.λ.π. Αλλά ποτέ δεν είναι ξέχωρος από αυτό το οποίο προέκυψε.
Αν ελαττώσουμε και άλλο την ταλάντωση ή τον ήχο ή τον κοσμικό λόγο!! Τότε έχουμε έναν καινούριο κόσμο τον λα ο οποίος έχει με την σειρά του όλα τα ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά του. Χωρόχρονο, διάσταση, υπόσταση, ζωή!!
Ο δικός μας κόσμος μπορούμε να πούμε πως είναι αν ελαττώσουμε και άλλο την αρχική ταλάντωση ο κόσμος μι. Εδώ είμαστε πιο μακριά από το απόλυτο ως ταλάντωση μα ποτέ ξέχωρο από αυτό!!
Μπορούμε να φανταστούμε μια ακτίνα που φεύγει από τον ήλιο και ταξιδεύει στο άπειρο. Αυτή η ακτίνα δεν είναι ποτέ ξέχωρη από την πηγή της. Αλλά παρόλα αυτά μπορεί να φαίνεται ότι είναι μακριά από την πηγή της.
Το φυσικό μας σώμα ανήκει στο μι. Δηλ. τρεις διάστασης και μια τέταρτη που την αντιλαμβανόμαστε ως χρόνο. Το Αστρικό σώμα ανήκει στο κόσμο φα για αυτό και έχει διαφορετικές ικανότητες άλλους νόμους και λιγότερους και βέβαια κινείτε σε άλλη διάσταση. Π.χ ο νόμος της βαρύτητας δεν υπάρχει.
Όσο για το αν υπάρχει ένας σκοπός και αν υπάρχει συγκεκριμένος ρόλος θα ήθελα να το πω άλλη φόρα.
Η ερώτηση σου είναι τριπλή.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
οικοδόμημα, είναι που πιστεύω φίλε ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ,
ότι υπάρχει και στον άνθρωπο. Μια αρμονία που φέρνει
την ομορφιά στην πράξη και που μπορει να έχει ο άνθρωπος...
Τσ υπόλοιπα έρχονται μετά, αφού, πρέπει να καθαρίσει ο
άνθρωπος για να μπορέσει να δει μπροστά του και σωστά...
Συμφωνώ με τις θέσεις σου, εύχομαι καθαρές σκέψεις...
Φιλε nst
quote:
Ο Κρισναμούρτι [ συμφωνώ για το μέγεθος του Δασκάλου] ονομάζει την διαίσθηση ως νοημοσύνη και προτείνει τρόπους ξυπνήματος αυτής.
Ούτε αυτός αναφέρει πουθενά για καταβολές που πρέπει να πεθάνουν η για θετικό εαυτό και αρνητικά εγώ…… Αντιθετως, πιστεύει ότι ο μόνος δρόμος είναι η αποδοχή και η συμφιλίωση των εκφάνσεων του εαυτού μας. Μέσα από αυτές, αναγνωρίζουμε όλα τα αλλά πλάσματα και τις σκέψεις τους και τότε ισως έτσι μπορέσουμε να αγαπήσουμε εμάς και μετα τους άλλους.
Πρέπει να διαβάσεις το βιβλίο του Κρισναμούρτι « απελευθέρωση από το γνωστό»
Αν το γνωστό δεν είναι οι καταβολές η μνήμη το πεπερασμένο η εντύπωση που έρχεται από το παλιό για να καπελώσει το καινούριο. Τότε τι είναι το γνωστό;
Επίσης στο βιβλίο «εκλογές από τον Κρισναμούρτι» σελ.48 με τίτλο ο άνθρωπος και το εγώ. Λέει:
«Το εγώ δεν μπορεί να πάει σε συνάντηση της αιωνιότητας, με την ελπίδα να την κατακτήσει. Δεν θα την βρει ποτέ.»
Και παρακάτω λέει:
«Η αιωνιότης εργάζεται μέσα στον άνθρωπο για να ρίξει τα τείχη του εγώ.»
Για αυτό λέω ότι δεν υπάρχει ανώτερο και κατώτερο εγώ αλλά κάποια που είναι καλύτερα από κάποια αλλά. Όπως και να έχει είναι εγώ και τα εγώ δεν συναντούν αυτό που ανέκαθεν Είναι, με αλλά λόγια την αιωνιότητα.
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς οταν λες: πιστεύει ότι ο μόνος δρόμος είναι η αποδοχή και η συμφιλίωση των εκφάνσεων του εαυτού μας.
quote:
Επίσης αυτό που τονίζει και ξανατονίζει είναι ότι δεν υπάρχει κανένας δρόμος και καμία διδασκαλία , κανενα σύστημα , θρησκεία κλπ που να μπορεί να φέρει ένα ανθρωπο στην ολοκλήρωση παρα μόνο οι εμπειρίες οι δικές του και η προσωπική αξιολόγηση αυτών από την αυτοπαρατήρηση.
Για αυτό και είπα ότι: Ο Κρισναμουρτι είναι ένας πολύ μεγάλος Δάσκαλος. Μονό οι άνθρωποι που είναι ένα βήμα πριν το κενό μπορούν να τον καταλάβουν και να το επιτύχουν.
Πόσοι τέτοιοι άνθρωποι άραγε να υπάρχουν πάνω στην γη;
quote:
Το τραγικό είναι ότι ένας μεγάλος αριθμός σχολών , συστημάτων κλπ περνούν τα δικά τους μηνύματα και συμφέροντα, χρησιμοποιώντας τα λόγια η και τους ίδιους τους δασκάλους ως δήθεν προσκείμενους στο εκάστοτε σύστημα. Μεταφράζουν ότι θέλουν κατά το δοκούν και το παρουσιάζουν όπως νομίζουν προσπαθώντας να μαζέψουν οπαδούς ……..
Μια ενεργεια που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως προδοσία στην φιλοσοφία όπου κανείς από όλους όσους βυθίστηκαν στα νερα της δεν θεώρησε τον εαυτό του αλάθητο αλλά φιλο – σοφο…….ψάχνοντας……..
Όσοι δεν μπορούν να περάσουν πέρα από το γνωστό ακούγοντας τον κρισναμουρτι πρέπει να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν, να διδαχτούν την αυτοπαρατήρηση και όταν φτάσουν σε μια ορισμένη κατανόηση τότε ο κρισναμουρτι είναι ο ιδανικός δάσκαλος. Τότε δεν χρειάζεται μονοπάτι αλλά ούτε και εγώ για να το διαβεί.Καμία ιδέα, καμία θρησκεία, κανένας δάσκαλος, καμιά κατεύθυνση.
Οι σχολές για αυτό υπάρχουν, για να μπορέσει να δημιουργηθεί η δυνατότητα για εξέλιξη. Αλλά έχεις και ένα δίκιο για αυτά που λες για κάποιες σχολές. Δεν μπορώ να το αρνηθώ.
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
κρισναμουρτι:
<<Φοβόμαστε και ντρεπόμαστε γι’ αυτό που είμαστε και γι’ αυτό, το όνομα, η κοινωνική θέση, και τα αποκτήματα αποκτούν τόσο μεγάλη σημασία; Είναι περίεργο το πόσο δυνατή είναι η επιθυμία που έχουμε για αναγνώριση, για έπαινο. ... Αισθανόμαστε ότι, αν σταματούσε η δραστηριότητά μας, θα είμαστε ένα μηδενικό, θα χανόμαστε, η ζωή δεν θα είχε κανένα νόημα. ...
Ο φόβος του να μην είμαστε τίποτα είναι εκείνος που σπρώχνει τον εαυτό στη δραστηριότητα. Αλλά ο εαυτός δεν είναι τίποτα, είναι ένα κενό.
Αν μπορέσουμε ν’ αντικρύσουμε αυτό το κενό, να μείνουμε μ’ αυτή την οδυνηρή μοναξιά, τότε ο φόβος εξαφανίζεται εντελώς και συντελείται μια ριζική μεταμόρφωση.
Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να ζήσουμε αυτήν τη μηδενικότητα – πράγμα που εμποδίζεται αν υπάρχει ένας πειραματιζόμενος. Αν υπάρχει μια επιθυμία να ζήσει κανείς αυτή την πείρα του κενού για να το υπερνικήσει, να το ξεπεράσει, τότε δεν υπάρχει πειραματίζεσθαι – βίωμα, γιατί ο εαυτός σαν μια ταυτότητα, εξακολουθεί.
Αν ο πειραματιζόμενος έχει μια πείρα, δεν υπάρχει πια η κατάσταση του πειρματίζεσθαι, του βιώματος. Μόνον όταν ζει κανείς εκείνο που είναι, χωρίς να το ονοιμάζει, μόνο τότε έρχεται η ελευθερία από εκείνο που είναι.>>
Αυτό που λέω Φιλε nst παρακάτω, φαίνεται να δικαιολογείτε, από αυτά που λέει ο κρισναμουρτι και δεν είναι τυχαίο, από αυτόν το έμαθα και όχι μονό.
Κάποιος που θέλει να απελευθερωθεί πρέπει να σπάσει όλα τα δεσμά ακόμα και της επιθυμίας για απελευθέρωση. Το λέω αυτό γιατί μέσα στην επιθυμία για απελευθέρωση μπορεί να αναπτυχθεί ένα εγώ . Και έτσι πάλι μέσα στα δεσμά να βρεθεί
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ
ΕΙΡΗΝΗ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ
quote:
Αν μπορέσουμε ν’ αντικρύσουμε αυτό το κενό, να μείνουμε μ’ αυτή την οδυνηρή μοναξιά, τότε ο φόβος εξαφανίζεται εντελώς και συντελείται μια ριζική μεταμόρφωση.
Εχω βιωσει αυτο το κενο και σε πληροφορω οτι ημουν εντελως απροετοιμαστη.Θελει μεγαλη δυναμη ψυχης για να μπορεσεις να διαχειριστεις μια τετοια κατασταση.Εχουν περασει 10 χρονια απο τοτε και ακομα προσπαθω να γεμισω αυτο το κενο.Ισως δεν ειναι αυτο το ζητουμενο δεν ξερω,αλλα το ενστικτο μου, αυτο προτεινει.Ισως αυτο που προτεινει να ειναι λαθος αλλα ισως να πρεπει να το κανω αυτο το λαθος.
Νομιζω οτι θα με βοηθουσε πολυ ενας δασκαλος να καθοδηγει τα βηματα μου μετα απο αυτην την εμπειρια, αλλα δεν υπηρχε δυνατοτητα ετσι λοιπον περιοριστηκα σε εναν μικρο αριθμο επισκεψεων σε ψυχολογο,μια φαρμακευτικη αγωγη με ηρεμιστικα που καθολου δεν βοηθησαν την κατασταση.Αυτο που με βοηθησε αρκετα ηταν μια επισκεψη σε εναν πνευματικο απο το Αγιο ορος(να επισημανω οτι δεν ειμαι θρησκοληπτη).Η αυρα του ειχε κατι μαγικο που αυτοματα με εκανε να αισθανθω μια ηρεμη αυτοπεποιθηση η αυτοσυνειδηση για να μιλησω και με την ορολογια που χρησιμοποιειται στο τοπικ.Αλλα την περισσοτερη δουλεια την εκανα μονη μου ανακαλυπτοντας ποση δυναμη ειχα μεσα μου,και αυτο ηταν ακρως αναζωογονιτικο.
Η εμπειρια που ειχα με τρομαξε γιατι δεν εβρισκα συμμαχους, ανθρωπους που να καταλαβαινουν τι αισθανομουνα,καθως ειμαι ανθρωπος ιδιαιτερα εξωστρεφης.Παντως ενα ειναι σιγουρο:μπορει να εχασα καποια κοματια του εαυτου μου αλλα ανακαλυψα καινουργια.
Ε.Τ