- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
quote:
ΜΕΛΤΕΜΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ...
Με τυφώνα μοιάζει αλλά τέλος πάντων...
Θα περάσει.... όλα κάποτε περνάνε...
ΟΥΦ!!! Το ήξερα...
quote:Αμ δεν με πρόλαβες...quote:
ΜΕΛΤΕΜΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ...Με τυφώνα μοιάζει αλλά τέλος πάντων...
Θα περάσει.... όλα κάποτε περνάνε...ΟΥΦ!!! Το ήξερα...
Θηρίο ανήμερο με κάνουν οι καταστάσεις...
Σπάω τα άθλια στόματα των ανύποπτων
των ανέτοιμων
βαρβάρων όχλων,
και τόσων άλλων.
Κρατώ ένα άστρο ένα στίχο γιά φίλο,
και κείνους που μοσχοβολούν
ακόμα γιασεμί.
Δεν είμαι σκληρή
παρά δίκαιη...
΄Ελεγχος ηθική
κάποιοι πεθαίνουν στις ωδίνες
ανούσιων πράξεων
ανόητων χρόνων.
εγώ τ΄άδυτα του κόσμου ερευνώ,
κι απ΄τον αφρό ωκεανών
στο Σείρο φτάνω.
Γαιοπλάνοι...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
στριφογυρίζουμε γύρω γύρω,
ανω κάτω στα σύννεφα, ψάχνοντας τις κρυμμένες επιθυμίες μας, εξορκίζοντας τούς φόβους μας, φωτίζοντας τις ελπίδες μας.
Ηλιος, φεγγάρια εναλάσσονται μπροστά απο σκοτεινά μάτια,
μάτια υπνωτισμένα, κοιτούν ανάποδα, στην ατέλειωτη άβυσσο της ψυχής.
Δεν είναι έλεγχος, δεν είναι γνώση, ούτε απορία
Διαπίστωση της απόλυτης μοναχικότητας,
επιθυμία για ένωση με κάτι υπερβατικό που θα χαϊδέψει, θα παρηγορήσει, θα είναι πάντα κοντά μας σε αυτό τον τρόμο της πραγματικότητας.
Θέλουμε να μας πείσουν αυτοί που '' ξέρουν'' πως να ζούνε στα όνειρα, στα παραμύθια, στην αιωνιότητα των παιδικών μας χρόνων.
Πικρή η αποδοχή αλλά αναπόφευκτη...
Συνειδητή η φυγή αλλά και η επιστροφή...
Δεν είμαστε μόνοι, αλήθεια σου λέω, έχουμε ο ένας τον άλλον...
Καλό βράδυ.
quote:Κι αν όλα μοιάζουν μπερδεμένα εμείς κρατάμε την αλήθεια μας.
Αναζήτηση της αλήθειας, μύθοι,θρύλοι,ιστορίες, ενας αέναος κύκλος
στριφογυρίζουμε γύρω γύρω,
ανω κάτω στα σύννεφα, ψάχνοντας τις κρυμμένες επιθυμίες μας, εξορκίζοντας τούς φόβους μας, φωτίζοντας τις ελπίδες μας.
Ηλιος, φεγγάρια εναλάσσονται μπροστά απο σκοτεινά μάτια,
μάτια υπνωτισμένα, κοιτούν ανάποδα, στην ατέλειωτη άβυσσο της ψυχής.
Δεν είναι έλεγχος, δεν είναι γνώση, ούτε απορία
Διαπίστωση της απόλυτης μοναχικότητας,
επιθυμία για ένωση με κάτι υπερβατικό που θα χαϊδέψει, θα παρηγορήσει, θα είναι πάντα κοντά μας σε αυτό τον τρόμο της πραγματικότητας.
Θέλουμε να μας πείσουν αυτοί που '' ξέρουν'' πως να ζούνε στα όνειρα, στα παραμύθια, στην αιωνιότητα των παιδικών μας χρόνων.
Πικρή η αποδοχή αλλά αναπόφευκτη...
Συνειδητή η φυγή αλλά και η επιστροφή...
Δεν είμαστε μόνοι, αλήθεια σου λέω, έχουμε ο ένας τον άλλον...Καλό βράδυ.
Φυγή επιστροφή. Λάθη και σωστές κινήσεις.
Αυτή η θαμπή αιωνιότητα των παιδικών χρόνων. Μας την πατάνε την καίνε την ραγίζουν. Κι αυτή εκεί. Αληθινή. Εκφραστική. Απλή γεμάτη φωτιά.
Ο χρόνος δείχνει τα πάντα.
Η απάντηση είναι μέσα μας. Είναι σαν τον ήλιο που σκάει μύτη την αυγή πίσω από σύννεφα και μετά κορυφώνει το ταξίδι του πριν πάει στη δύση...
Κρατάμε την ανατολή.
Κανένας δεν έχει δικαίωμα να μας πει πως είναι λίγη.
Είναι η ίδια η ζωή.
Με πάθη λάθη αλλαγές συμβιβασμούς ελάχιστους πόθους πορείες ξεσπάσματα ξέγνοαιστα πλάνα φωνές κραυγές υποσχέσεις χρώματα ευθύνες πηγές φωτός νεότητας και γαλήνης.
Είναι η ίδια η ζωή.
΄Οχι από μπετά και τσιμέντα. Αλλά από χρυσάφι.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Υπάρχουν δύο τρόποι να κάνουμε την ζωή μας μυθιστορηματική, όταν δεν μας συμβαίνει τίποτα:
Αφουγκραζόμενοι τον ψυχισμό μας ή αφηγούμενοι τις σωματικές μας ατέλειες.
Πράγματι ο φρουδισμός, ανακαλύπτοντας το υποσυνείδητο, έδωσε μια νέα ώθηση στην τέχνη της ενδοσκόπησης.
Να που χάρη σε αυτόν τον αντηχητικό θάλαμο, η κάθε ζωή αποκτά έναν απροσδόκητο βάθος.
Εχουμε έναν πρωτοφανή πληθωρισμό επεξηγηματικών σχολίων.
Κι’ έτσι καθώς ο εγκέφαλος απλώς και μόνο με το να βυθιστεί στον ύπνο, μας προσφέρει αυτή την αφθονία από δραματικά έργα που είναι όνειρα, ακόμα και η πιο αμελητέα συμπεριφορά μας έχει ένα νόημα, μικροολισθήματα και μικροπαραλήψεις μεταμορφώνουν ακόμα και την πιο πεζή ζωή σε τρικυμιώδη περιπέτεια.
Ο καθένας μπορεί να μιλάει ατέλειωτα για τον εαυτό του, να βυθίζεται στα έγκατα του είναι του και να βγάζει στην επιφάνεια μια πληθώρα από μύθους, αινίγματα που κατά κάποιον τρόπο εξωραΐζουν το συνηθισμένο.
Δεν υπάρχουν πια ασήμαντα άτομα, υπάρχουν μόνο μεγάλες προσωπικότητες που δεν γνωρίζουν ακόμα την σπουδαιότητα τους και που διαθέτουν το ψυχικό πλούτο ενός Μικελάνζελο ή ενός Σαίξπηρ.
Πασκάλ Μπρυκνέρ
ΜΙΛΤΟΥ ΣΑΧΤΟΥΡΗ. ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ.
Μοσχοβολούσε το φεγγάρι
σκύλοι μ΄άσπρα λουλούδια στο κεφάλι
περνούσανε στο δρόμο εκστατικοί
κι ο δρόμος κάτω έφεγγε από κρύσταλλο
και μέσα φαίνονταν
τα σφυριά και τα μαχαίρια.
Μέσα στα χέρια μου έσπασα το κρύσταλλο
Και τότε είδα το κόκκινο σύννεφο
να μεγαλώνει ν΄ανάβει την καρδιά μου
και τ΄άλλο το γκρίζο σαν καπνός
να αδειάζει από μέσα μου
να φεύγει...
Μίλτος Σαχτούρης...
---------------------------------------------------------------------
Δυό τρεις λόγοι.
Το μαρτύριο της επόμενης μέρας
των θαμπών καιρών,
και κόντρα στα νυσταγμένα όνειρα
οι ψίθυροι του δάσους
των αστεριών,
της συγνώμης,
του σύμπαντος.
Δυό τρεις λόγοι να ζεις.
Κι ο άνεμος.
Να σε παρασύρει στα κενά
και στο φιλί μιάς ακόμα ανυπαρξίας.
Δυό τρεις λόγοι να ζεις.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Κι οι τρεις μιλούν γι΄αγάπη.
Α.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
καμουφλαρισμένα ένστικτα
υπό τις κάννες της εγκρίτου ηθικής
το γένος αποσιώπησης.
Δισεγγονή τέτοιων και τόσων.
Κι εγώ σου γράφω...
Στα πυρωμένα σίδερα ανατιναγμένων βαγονιών
στο Λονδίνο.
Στις φλόγες ανάμεσα άθλιων διαμερισμάτων
στο Παρίσι.
Στα ορμητικά ύδατα τυφώνων
στη Νέα Ορλεάνη.
Στα διαλυμένα φτερά αεροπλάνων
στους πέντες ανέμους...
Να σου πω τι;
Πως δεν κοιμάμαι πια χωρίς να φταίω
ενώ στα κράσπεδα που κρατιόταν το άμωμο χέρι
μιας κάποιας ενορατικής ελπίδας
τώρα γλιστράνε βδελυροί ντετερμινισμοί
παρασύροντάς την στον υπόνομο.
Που μπορεί να είναι εκεί καλύτερα
μια που θα συναντά
το τελικό προϊόν του πολιτισμού
σε πλήρη αποσύνθεση.
Και δε θα τρέφει πια άλλες αυταπάτες
που τόσο κόστος έχουν να θραφούν.
Πέλα Σουλτάτου:
Ποίηση: Υπόνομος
.:Δημοσιεύτηκε στις 01/11/2005
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Όλα άρχισαν μια μέρα
Που έπαιζε ο βοσκός φλογέρα
Κι’ άκουσε ένα από τα αρνιά
Να φωνάζει δυνατά
Ήταν όλα στριμωγμένα
Σαν να ήταν σε αρένα
Και στη μέση καθισμένο
Ένα αρνάκι θυμωμένο…
<< Γιατί είστε άσπρα σαν το χιόνι?>>
τα ρωτάει ο βοσκός.
<< Αυτό το πρόβατο δαγκώνει!!!
<<Πρόβατο αυτό δεν είναι
το φοβόμαστε πολύ
Κάνε κάτι κυρ βοσκέ μας
Βγάλ΄το έξω απ’ το μαντρί>>
<< Όσο θέλω εγώ δαγκώνω
και ποτέ δεν μετανοιώνω…
Δε με νοιάζει αν χαθώ,
Κανένα δε θα φοβηθώ..>>
Ο βοσκός το μαλώνει
Μα το πρόβατο πεισμώνει.
<<Αφησέ με ήσυχο πιά,
είναι πρόβατα χαζά…>>μ
<< Δεν τον παίζουμε εμείς άλλο
συνεχώς μας κυνηγά
μας δαγκώνει, μας πονά.
Δεν τον θέλουμε λεπτό,
Δεν τον παίζουμε κρυφτό>>
.
<< Ούτε τρώω ούτε πίνω
ούτε φίλος σας θα γίνω!
Δεν μ’ αρέσει να μου λένε
Τι θα κάνω και τον χρόνο μου να χάνω.
Ούτε να περιμένω στη σειρά
Και να έχω μες την μύτη
Του μπροστινού μου την ουρά.
<<ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟ ΜΕ ΙΔΕΕΣ
Μ’ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΝΑ ΧΩ ΚΑΙΡΟ
ΝΑ ΚΑΝΩ ΟΤΙ ΘΕΛΩ ΚΙ ΟΠΟΤΕ ΜΠΟΡΩ
ΝΑ ΕΊΜΑΙ ΜΟΝΑΧΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ.
ΚΑΙ Ο ΒΟΣΚΟΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ
ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΦΥΡΙΖΕΙ
ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΙ ΘΑ ΦΑΩ
ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΌΤΑΝ ΔΕΝ ΠΕΙΝΑΩ.>>
Μα από σας κανένα δεν βελάζει,
Δεν τσιρίζει, δεν φωνάζει.
Ότι λέει ο Βοσκός
Κάνετε όλοι συνεχώς!
Θα καταλήξετε στη σούβλα
Ξυπνήστε λίγο , τούβλα!
Γι’ αυτό δαγκώνω
Γιατί θυμώνω και αστεία
Δε σηκώνω.
Φεύγω, άλλο δεν μπορώ,
Όλους σας κατηγορώ.
Δε μου ταιριάζει αυτή η ζωή,
Πρόβατο να μια σε μαντρί…
Θέλω μόνος μου να μείνω.
Ούτε να τρώω ούτε να πίνω.
Τότε του πε ο Βοσκός
Που ήτανε πολύ σοφός
<< Μα εσύ υποφέρεις
που όλο θες να διαφέρεις!
Ακουσε με προβατό μου,
Το μαντρί ΕΊΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ.
Οποτε θελήσεις,
Μπορείς να το αφήσεις
Και , άμα μετανοιώσεις και ΘΕΛΕΙΣ
Ας γυρίσεις>>
Το πρόβατο τα χάνει.
Η χαρά θα το τρελάνει!
Εφτασε η στιγμή
Που περίμενε πολύ.
Είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟ να φύγει
Και τους άλλους να αποφύγει!.
Φτιάχνει το σακίδιο του,
Που έχει πάντα στο πλευρό του,
Γίνεται το ΟΝΕΙΡΟ του,
Δεν πιστεύει στο μυαλό του!
Όταν για να φύγει την πόρτα ανοίγει
Τα πρόβατα το κοίταξαν καλά
Και, οταν πίσω του την κλείνει,
Βέλαζαν από χαρά.
Τώρα έξω απ’ το μαντρί
Ποιον θα δαγκώσει
Και ποιος αλήθεια, θα το σώσει
Αν ο λύκος ξαφνικά φανεί?
Η ώρα περνάει
Σκοτάδι απλώνεται βαθύ
Στο δάσος μονάχο του
Τώρα θα κοιμηθεί?
Η κοιλία του πονάει
Μάλλον πεινάει
Χορτάρι δεν έχει αυτή την ΕΠΟΧΗ.
Και κάνει ΚΡΥΟ, νερο που θα βρει?
Πριν το πιάσει ο πανικός,
Θυμήθηκε τα λόγια που του πε ο βοσκός.
Προσπαθεί να ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ
Τρέχει τώρα να ΠΡΟΛΑΒΕΙ
Την πόρτα να χτυπήσει
Πριν αυτός έξω το κλείσει.
Το τι έγινε κα πως
Το χει μάθει ο βοσκός
<< Ελα μέσα για να φάς
και να πας να κοιμηθείς
όμως πρώτα, μήπως έχεις
κάτι να μας πεις?
,<< Συγνώμη απ’ όλους σας ζητώ
είμαι πρόβατο καλό,
να δαγκώσω είπα ΦΤΑΝΕΙ!
Κατάλαβα πως έτοιμο δεν είμαι
Για να φύγω από την στάνη,
Πρέπει να μεγαλώσω ακόμα,
Στο μυαλό μα και στο σώμα.
Δεν θα σας ξαναδαγκώσω,
Το λόγο μου θα δώσω>>/
Λήδα Βαρβαρούση
ΤΑΞΙΔΕΨΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Galadriel
για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος
ΜΕΣ ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΟΥ...
ΔΕΝ ΑΠΟΜΕΙΝΕ ΟΥΤΕ ΚΑΛΟ ΟΥΤΕ ΚΑΚΟ,
ΜΗΤΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΜΗΤΕ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ ΤΙΝΑΧΤΗΚΕ ΜΕΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΦΤΑ ΟΥΡΑΝΟΙ...
Τ.Ρ.
΄Οχι πάντα...
Κι εγώ ανασαίνω στον έναν
αδάκρυτη μόνη, ή και με συντροφιά
σαστίζω στης δύσης το γέρμα,
κι εντός μου βαραίνει βαθειά συννεφιά...
΄Οχι πάντα...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Βουβή πορεία σε κόσμο βρίθoν Τάξης απεριοδικής, συλλογιζόμενος αναίτιες τραγωδίες μιας [πε]περασμένης ζωής.
Όντας Το κυβερνών αίτιο, με συνεπαίρνει μαζί της η αδάμαστη εντροπία, πέρα κι απ’ τον πιο αδιαφανή ορίζοντα πρόβλεψης με οδηγεί.
Αέναη διακλάδωση το βιος μας, αιμοδότης του το ασταθές- σπόρος αναπάντεχων συσχετισμών που ξεδιπλώνονται μες τη ροή του Ποταμιού
[called li(f)e].
Ψυχαναγκαστικά με ωθώ μακράν του ανισόρροπα ισόρροπου κόσμου, νέα πνοή επιδιώκοντας να μ’ εμφυσήσω, παράγω εντροπία, το ελπιδοφόρο του μη αναστρέψιμου κατακτώ.
Και μακάριος να’ ναι όποιος, στην πολωμένη γοητεία ενός «ανώτερου» σκοπού υποκύπτει έναντι στο ταπεινόν μιας «πεζής» αιτίας.
..και ο παρεκτράμενος νους που επιζητά εναγωνίως ένα σκοπό που του έκρυψαν πίσω από άνευ αιτιώδους συνάφειας συσχέτιση.
Το να είσαι αντικειμενικός, το να διέρχεσαι μέσω απειράριθμων ολκών του πόθου, απωστών του ελλόγου είναι.
<!>!={}
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
του χρόνου τύμπανα
κρότοι ασθμαίνοντες
ξέφρενοι δαίμονες...
Σιωπή και θάνατος
κόσμος αθάνατος
μύθοι αδυσώπητοι
ανομολόγητοι...
Το κρασί μες το ποτήρι
στάζει θρήνο
το γλαστρί στο παραθύρι
δίνει κρίνο...
Το κρασί μέσα στις κούπες
μοιάζει αίμα
σαν τα λόγια που μου είπες
κι ήταν ψέμα...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Αν δεν βγεί τίποτα θα στα στείλω με μέιλ και εσένα που σε σκέφτομαι και σε όποιον άλλο είναι θλιμμένος εδώ γύρω.
Φιλάκια
quote:
ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ FORUM...
Απαισιόδοξο σε βλέπω Pixeldream...
Απο εδώ όμως όντως κάτι λείπει και το θέμα κοιμάται...
Ε! ας κάνουμε κάτι και εμείς...
Επικοινωνώ απο πλούτο-γιατί έχω κάτι να δώσω-κι από στέρηση-γιατί χρειάζομαι τον άλλο.
Κάθε επικοινωνιά σημαίνει ένωση και των δύο πόλων οπου τα όρια του εγώ και του εσύ καταργούνται.
Νίκος Δήμου.
ΤΩΡΑ ΣΤΟΒΙΛΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.
ΣΕ ΝΕΚΡΑ ΦΥΛΛΑ.
ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΕΝΑ ΜΟΥ ΧΕΡΙ
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ
ΒΛΕΠΩ ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙ
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΥΡΟ.
ΕΤΣΙ ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
ΓΙΑ ΠΟΥ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ.
ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΚΛΑΔΙΑ ΤΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ
ΘΕΣΗ ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ
ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ
ΜΑΥΡΟ ΤΟ ΠΙΟ ΚΟΚΚΙΝΟ.
ΕΤΣΙ ΣΤΡΟΒΙΛΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΜΟΥ
ΟΤΑΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΔΙΑ ΣΕ
ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΝΤΑ ΦΥΛΛΑ...
BO SETTERLIND
ΜΠΟΥ ΣΕΤΕΡΛΙΝΤ...
ΒΕΣΚΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΣΟΗΔΙΑΣ...
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ 1923 ΚΑΙ ΕΣΒΗΣΕ ΤΟ 1991...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=