- ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΒΕΙ ΕΠΙΠΕΔΟ (LEVEL)? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Κατάφερες, τελικά, trexagireve, να βρεις κάτι στο οποίο συμφωνούμε απόλυτα.

Σήμερα είχα σκοπό να κλείσω (από την πλευρά μου), το θέμα, αναφερόμενος μόνο στα πλεονεκτήματα που θα έχει ο άνθρωπος του μέλλοντος, αλλά με το μήνυμά σου αυτό (που περιέργως συμφωνώ απόλυτα), με γύρισες πίσω και με αναγκάζεις να πω μερικά πράγματα για όσα απαράδεκτα συμβαίνουν σήμερα στην κοινωνία μας (το μεσοδιάστημα όπως εύστοχα ονομάζεις που μεσολαβεί πριν από την άνοδο που περιμένω ότι θα πραγματοποιηθεί στον άνθρωπο, στο σχετικά άμεσο μέλλον, σε ανώτερο πνευματικό επίπεδο).

Φυσικά ,λοιπόν, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε ιδέες όπως της «ισότητας» ή της «προόδου» , ή όπως των άλλων «λαϊκών δογμάτων» , που σχεδόν όλοι οι σύγχρονοί μας αποδέχονται τυφλά και που τα περισσότερα άρχισαν να διατυπώνονται με σαφήνεια κατά τον 18ο αιώνα , δεν μας είναι δυνατό να παραδεχτούμε ότι τέτοιες ιδέες γεννήθηκαν από μόνες τους .

Είναι τελικά αληθινές «υποβολές» με την πιο αυστηρή έννοια αυτής της λέξης , που δεν μπορούσαν άλλωστε να καρποφορήσουν παρά σε ένα κλίμα ήδη προετοιμασμένο να τις δεχτεί .

Δεν δημιούργησαν από το τίποτε το πνεύμα που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εποχή , αλλά συνέβαλαν γενναία στη συντήρηση και την ανάπτυξή του μέχρις ενός σημείου στο οποίο αναμφίβολα δεν θα είχε φτάσει χωρίς αυτές .

Αν αυτές οι «υποβολές» εξέπνεαν , η γενική νοοτροπία θα βρισκόταν στα πρόθυρα ενός αναπροσανατολισμού .

Γι’αυτό και τις υποθάλπουν με τόση φροντίδα όλοι όσοι έχουν κάποιο συμφέρον να διατηρήσουν την αταξία , αν όχι να την εντείνουν ακόμη περισσότερο , και γι’αυτό επίσης σε μια περίοδο όπου υποτίθεται πως όλα υποβάλλονται στο διάλογο , αυτά είναι τα μόνα πράγματα που δεν επιδέχονται καμιά συζήτηση .

Είναι άλλωστε δύσκολο να προσδιορίσουμε επακριβώς το βαθμό ειλικρίνειας όλων αυτών που εμφανίζονται ως προπαγανδιστές παρόμοιων ιδεών , όπως είναι επίσης δύσκολο να ξέρουμε σε ποιο βαθμό ορισμένοι άνθρωποι καταντούν να παγιδεύονται στα ίδια τους τα ψεύδη και να αυθυποβάλλονται οι ίδιοι υποβάλλοντας τους άλλους .

Και ακόμη σε μια προπαγάνδα τέτοιας λογής , αυτοί που παίζουν ρόλο θυμάτων είναι συχνά τα καλύτερα όργανα , γιατί παρουσιάζουν μια πεποίθηση που οι άλλοι θα κοπίαζαν πολύ για να τη μιμηθούν , κι’αυτή μεταδίδεται εύκολα .

Αλλά πίσω από όλα αυτά και τουλάχιστον στην αρχή απαιτείται μια δράση πολύ πιο συνειδητή , ένας προσανατολισμός που δεν μπορεί να δοθεί παρά μόνο από ανθρώπους που έχουν απόλυτη επίγνωση των ιδεών που ρίχνουν στην κυκλοφορία .

Μιλώ για «ιδέες» , αλλά αυτή η λέξη μόνο καταχρηστικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί εδώ , γιατί εξυπακούεται ότι δεν πρόκειται καθόλου για καθαρές ιδέες , ούτε καν για κάτι που ανήκει λίγο ή πολύ στη διανοητική τάξη .

Είναι , αν θέλετε , λαθεμένες ιδέες , αν και θα ήταν προτιμότερο να τις ονομάσουμε «ψευδο–ιδέες» , προορισμένες κυρίως να προκαλούν συναισθηματικές αντιδράσεις , δηλαδή το δραστικότερο και βολικότερο μέσο επίδρασης πάνω στις μάζες .

Ως προς αυτό , η λέξη έχει άλλωστε πολύ μεγαλύτερη σημασία από την έννοια που θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει , και τα περισσότερα από τα σύγχρονα «είδωλα» δεν είναι ουσιαστικά παρά λέξεις , γιατί παρουσιάζεται εδώ ένα παράδοξο φαινόμενο γνωστό με την επωνυμία «βερμπαλισμός» ( η χρησιμοποίηση στο λόγο ηχηρών λέξεων και πομπωδών εκφράσεων , χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο , μεγαλοστομία ) , κατά το οποίο η ηχητική των λέξεων αρκεί για να δώσει την ψευδαίσθηση της σκέψης .

Η επίδραση που οι ρήτορες ασκούν πάνω στα πλήθη είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική από αυτή την άποψη , και δεν είναι ανάγκη να τη μελετήσουμε από κοντά για να αντιληφθούμε ότι πρόκειται εδώ για διαδικασία υποβολής που μπορεί ωραιότατα να παραβληθεί με τις μεθόδους των υπνωτιστών .

Αλλά χωρίς να επεκταθούμε περισσότερο πάνω σε αυτές τις θεωρήσεις , ας επανέλθουμε στις συνέπειες που επιφέρει η άρνηση κάθε αληθινής ιεραρχίας, και ας σημειώσουμε ότι , στην παρούσα κατάσταση πραγμάτων , ένας άνθρωπος όχι μόνο δεν εκπληρώνει το λειτούργημα που του ανήκει παρά κατ’εξαίρεση ή κατά τύχη , ενώ κανονικά θα όφειλε να αποτελεί εξαίρεση η αντίστροφη περίπτωση , αλλά επιπλέον συμβαίνει ο ίδιος άνθρωπος να καλείται να αναλάβει διαδοχικά τελείως διαφορετικά καθήκοντα , σα να μπορούσε να μεταβάλλει τις ικανότητές του κατά βούληση .

Αυτό μπορεί να φανεί παράδοξο σε μια εποχή υπέρμετρης «εξειδίκευσης», και ωστόσο συμβαίνει ακριβώς έτσι, κυρίως στην πολιτική τάξη .

Αν η αρμοδιότητα των «ειδικών» είναι συχνά πολύ απατηλή και οπωσδήποτε περιορισμένη σε ένα πολύ στενό πεδίο , η πίστη σε αυτή την αρμοδιότητα είναι παρ’όλα αυτά γεγονός , και μπορούμε να διερωτηθούμε πώς γίνεται αυτή η πίστη να μη παίζει πια κανένα ρόλο όταν πρόκειται για την σταδιοδρομία πολιτικών ανδρών , όπου και η μεγαλύτερη αναρμοδιότητα σπάνια στέκεται εμπόδιο .

Παρ’όλα αυτά , αν το συλλογιστούμε , εύκολα διακρίνομε ότι δεν υπάρχει εδώ τίποτε που να μας εκπλήσσει , και ότι αυτό δεν είναι τελικά παρά φυσικό επακόλουθο της λεγόμενης «δημοκρατικής» αντίληψης , δυνάμει της οποίας η εξουσία προέρχεται εκ των κάτω και στηρίζεται ουσιαστικά στην πλειοψηφία , πράγμα που αναγκαστικά συνεπάγεται τον αποκλεισμό κάθε αληθινής αρμοδιότητας , γιατί η αρμοδιότητα είναι πάντοτε μια ανωτερότητα τουλάχιστο σχετική , και δεν μπορεί παρά να είναι ο κλήρος μιας μειοψηφίας .

Θ αναγκασθώ να συνεχίσω κάποια άλλη στιγμή για την παρούσα κοινωνική κατάσταση.

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Ναι. Οι ιδέες μπορούν να εφαρμοσθούν από τον άνθρωπο χωρίς αλλοίωση. Όμως πριν απαντηθούν, αναλυτικά, τα παραπάνω που αναφέρεις, δεν θα ήταν, εδώ, άχρηστες μερικές επεξηγήσεις (για να μην υπάρξουν παρανοήσεις) , για να αποκαλυφθούν , από τη μια μεριά , τα σοφίσματα που κρύβονται κάτω από τη «δημοκρατική» ιδέα και , από την άλλη , οι δεσμοί που συνδέουν την ίδια ιδέα με το σύνολο της σύγχρονης νοοτροπίας .

Είναι , άλλωστε , σχεδόν περιττό , αφού θεωρώ δεδομένη την άποψη στην οποία έχω τοποθετηθεί , να σημειώσουμε ότι αυτές οι παρατηρήσεις θα διατυπωθούν έξω από κάθε πολιτική διαμάχη , όπου δεν εννοώ να αναμιχθώ ούτε από κοντά ούτε από μακριά .

Θεωρώ ότι αυτά τα πράγματα με τρόπο απόλυτα ανιδιοτελή , όπως θα μπορούσαμε να κάνουμε με οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο μελέτης , επιδιώκοντας μόνο να διακρίνουμε όσο το δυνατό πιο καθαρά τι υπάρχει στο βάθος όλων αυτών , πράγμα που είναι κατά τα άλλα προϋπόθεση απαραίτητη και αρκετή για να διαλυθούν όλες οι αυταπάτες που τρέφουν οι σύγχρονοί μας γι’αυτό το θέμα , πρόκειται κι’εδώ αληθινά για «υποβολή» , όπως έλεγα μόλις πριν για ιδέες κάπως διαφορετικές αλλά ωστόσο συναφείς .

Και , από τη στιγμή που έχουμε καταλάβει πώς ενεργεί , δεν μπορεί πια να ασκηθεί . Εναντίον τέτοιων πραγμάτων , βρίσκουμε ότι μια εξέταση κάπως βαθύτερη και καθαρά «αντικειμενική» όπως λέγεται σήμερα στο ιδίωμα , είναι πολύ πιο αποτελεσματική από όλες τις συναισθηματικές καταγγελίες , που δεν αποδεικνύουν τίποτε και που δεν είναι παρά η έκφραση απλών ατομικών προτιμήσεων .

Το πιο αποφασιστικό επιχείρημα εναντίον της «δημοκρατίας» συνοψίζεται σε μερικές λέξεις : το ανώτερο δεν μπορεί να εκπηγάσει από το κατώτερο , γιατί το «πλέον» δεν μπορεί να εξαχθεί από το «μείον» . Αυτό είναι πόρισμα μιας απόλυτης μαθηματικής αυστηρότητας , μπροστά στην οποία τίποτε δεν θα υπερίσχυε .

Αξίζει να παρατηρήσουμε ότι ακριβώς το ίδιο επιχείρημα , εφαρμοσμένο σε μια άλλη τάξη , ισχύει εξίσου και εναντίον του «υλισμού» .

Δεν υπάρχει τίποτε το τυχαίο σε αυτή την ομοφωνία , και τα δύο πράγματα είναι πολύ πιο αλληλένδετα από όσο θα μπορούσε να φανεί σε πρώτο πλησίασμα .

Είναι προφανές ότι ο λαός δεν μπορεί να απονείμει στον εαυτό του μια εξουσία που ο ίδιος δεν διαθέτει .

Η αληθινή εξουσία δεν μπορεί να προέλθει παρά εκ των άνω , και γι’αυτό , ας το πούμε επί τροχάδην , δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί παρά με την έγκριση κάποιου πράγματος ανώτερου από την κοινωνική τάξη , δηλαδή μιάς πνευματικής αρχής.

Αν συμβαίνει διαφορετικά , δεν πρόκειται πια παρά για μια πλαστογράφηση εξουσίας , μια κατάσταση πραγμάτων που είναι αδικαιολόγητη ελλείψει αρχής , και στην οποία μόνο αταξία και σύγχυση μπορεί να υπάρχει .

Αυτή η ανατροπή κάθε ιεραρχίας αρχίζει από τη στιγμή που η κοσμική εξουσία θελήσει να ανεξαρτοποιηθεί από την πνευματική αρχή , κι’έπειτα να την υποτάξει φιλοδοξώντας να την εξαναγκάσει στην εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπών .

Υπάρχει εδώ ένας πρώτος σφετερισμός που ανοίγει τον δρόμο σε όλους τους άλλους .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.