- Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Αν με ρωτάς για το πώς έφτασα στο σημείο να μην λέω ιδιαίτερα ψέματα τότε νομίζω πως ήδη έχω απαντήσει, δεν με έμαθαν να λέω ιδιαίτερα ψέματα, γενικά το ψέμα δεν ήταν κάτι που υπήρχε στην οικογενειά μου.
Αν με ρωτάς για κάποιο άλλο σημείο που αυτή την στιγμή δεν μπορώ να αντιληφθώ σου ζητώ συγνώμη για την άτοπη απάντηση και θα περιμένω από εσένα μια πιο συγκεκριμένη ερώτηση.
Να σαι και συ πάντα καλά και σου στέλνω μια γλυκιά καληνύχτα.
Πάντα αναρωτιόμουνα αν ο άνθρωπος δεν είναι τόσο αμαρτωλός ,όσο αδύναμος ,ζώντας μέσα στην άγνοια .
Κάθε τι που γνώριζα για τον Θεό (σχολείο ,οικογενειακό περιβάλλον) άρχισε να αναιρείται ,κάποιες φορές ένιωθα ένα φόβο να με πλημμυρίζει βλέποντας να απομακρύνομαι από τον ανθρωπόμορφο (ιδιότητες) Θεό .
Και όμως παρόλο τον φόβο (αντιθέσεις) που ένοιωθα μέσα μου ,άρχισα να γνωρίζω και να γοητεύομαι από της ανεξερεύνητες πτυχές του εαυτό μου.
Πολλές φορές στην πορεία μου ,προσπαθώντας να αντιληφθώ με τα εσωτερικά μου μάτια αυτό το Άγνωστο (μια διαδικασία που μόνο μέσα στη φύση ,μου άρεσε να την βιώνω ) ,ένιωθα το πόσο μικρός ήμουνα νοιώθοντας ένα τεράστιο κενό να βγαίνει από μέσα μου ,απομακρυσμένος από κάθε τι που υπήρχε και με περιέβαλε .
Πολλές φορές ένοιωθα μια γαληνή να με συνεπαίρνει ,αδειάζοντας την κάθε σκέψη μέσα από το μυαλό μου ,άλλες φορές ένοιωθα μια ρίγη να με διαπερνάει ,νομίζοντας ότι τα πάντα γύρω μου ,κάθε τι που νόμιζα άψυχο πριν ,προσπαθούσε να μου φανερώσει την δικιά του νοημοσύνη (ουσία) .
Αυτό το παιχνίδι με το μυαλό μου συνεχίζετε μέχρι και τώρα ,και λέω παιχνίδι γιατί και μέχρι σήμερα δεν γνωρίζω το κατά πόσο είναι αλήθεια ή ένα ακόμα υποσυνείδητο πιστεύω ,πάνω σε κάτι που με εκφράζει απόλυτα .
«Διπλή ιστορία θα σου πω . Κάποτε από τα πολλά βγήκε το ένα και από το ΕΝΑ τα πολλά»
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ
Άλλωστε φίλε μου alfa-omega αυτή είναι και η ομορφιά της ανθρώπινης φύσης μας ,η εσωτερική πολλαπλότητα που μας κατέχει .
Αλλά ακόμα και μέσα από την πολλαπλότητα του εγώ μας ,έμαθα κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ .
Τον σεβασμό προς τα πάντα ,και πάνω από όλα στον ίδιο μου τον εαυτό μου ,το πρώτο που πρέπει να μάθουμε για να είμαστε αληθινοί στην ζωή μας .
Και δυστυχώς το αληθινό ,πολλές φορές είναι πολύ βαρύ φορτίο .
Χαιρετώ την ωραία παρέα.
Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι είχα ένα δισταγμό για το αν θα στείλω αυτό το μήνυμα.Ίσως να φανεί αρκετά ρεαλιστικό και απλοικό σε σχέση με τις απόψεις που ήδη εκθέσατε.Ίσως να φανεί ότι είμαι "εκτός κλίματος".
Ελπίζω,πάντως,να μην το θεωρήσετε ως τέτοιο...διότι δεν είναι
quote:
Μια απορία που προσπαθώ να ικανοποιήσω αυτό το χρονικό διάστημα και που έχει σχέση με τον άγνωστο θεό , είναι η ακόλουθη :
ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ;;;
Φίλε alpha-omega,διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, αλλά έτσι όπως θετεις το ερώτημα σου είναι σαν να ρωτάς "ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ?".
Απο αρχαίων χρόνων η θεική εύνοια μεταφράζεται στην καλοτυχία που θα συναντήσουμε στη διάρκεια του βίου μας...εξάλλου ακούγεται λίγο παράλογο το να έχουμε τη θεική εύνοια και εν τούτοις να μας κυνηγάει κακοτυχία(εκτός κι αν η Θεότητα έχει σκοπό να μας δοκιμάσει και να μας ανταμείψει σε βάθος χρόνου)....
Πριν επιχειρήσω να απαντήσω θα αναφέρω κάποιες προσωπικές μου παρατηρήσεις:
Καταρχήν,οι περισσότεροι άνθρωποι επιθυμούν να έχουν τη θεική εύνοια....αυτό συμβαίνει για δύο λόγους:ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ
Επιθυμία,διότι η θεική εύνοια θα τους φέρει τα περισσότερα πράγματα δεξιά στη ζωή τους και θα ικανοποιήσει τις επιθυμίες τους
Φόβος,διότι γνωρίζοντας την παντοδυναμία του Θείου θέλουν να τα έχουν καλά μαζί Του και να μην επισύρουν την οργή του
Κατά δεύτερον,κάθε άνθρωπος,βαθιά μέσα του,θέλει να γίνει Θεός...
Από το παιδάκι που ονειρεύεται να γίνει ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον κόσμο μέχρι το φωτισμένο γκουρού που επιθυμεί να ενωθεί τέλεια με το θεικό Φως...
Κάθε άτομο κρύβει μέσα του ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ.
Το έχει πει ο Νίτσε...και συμφωνώ απολύτως.....
Επίσης έχω καταλάβει πλέον πολύ καλά ότι ακόμα και η πιο ανιδιοτελής πράξη κρύβει μέσα της (έστω υποσυνείδητα) μεγάλη ιδιοτέλεια,μεγάλη θέληση για δύνμη...το έχω καταλάβει πολύ καλά αυτό,από τον ίδιο τον εαυτό μου πρώτα απ'όλα...
αυτή η θέληση για Δύναμη μεταφράζεται εντελώς διαφορετικά στο κάθε άτομο διότι το κάθε άτομο είναι διαφορετικό...κάθε άνθρωπος χρειάζεται κάτι διαφορετικό για να νιώσει δυνατό και ολοκληρωμένο...άλλοι χρειάζοται κυρίως τον πλούτο,άλλοι μία όμορφη γυναίκα στο πλάι τους,άλλοι εξουσία....άλλοι χρειάζονται την απελευθέρωση από τον εαυτό τους και τη διεύρυνση της συνείδησής τους(πολλά τα μέσα εδώ,από τα ξίδια μέχρι το διαλογισμό...)...άλλοι,τέλος,οι πιο εξελιγμένοι,χρειάζονται να βρουν την αληθινή Αγάπη,αυτή που θα τους σηκώσει ψηλά και θα τους χαρίσει μία απέραντη εσωτερική ανάταση και ευδαιμονία.Οι τελευταίοι θαρρώ πως είναι και οι πιο εξελιγμένοι,ειδικά αυτοί που ψάχνουν την Αγάπη μέσα στον εαυτό τους...
Είναι λοιπόν λογικό αυτή η εσωτερική θέληση για Δύναμη να στρέφεται στις Άγνωστες Ανώτερες Δυνάμεις επιχειρώντας να κερδίσει την εύνοιά τους....διότι όταν έχουμε κερδίσει τη εύνοια της Θεικής Δύναμης κατά κάποιο τρόπο έχουμε γίνει οι ίδιοι μία μικρή Θεική Δύναμη....
Ωραία όλα αυτά,όμως ένας οξυδερκής νους μπορεί εύκολα να διαπιστώσει αυτό που οι αρχαίοι μύθοι πάσχισαν να μας διδάξουν: ότι οι περισσότεροι άνθρωποι κάνουν κακή διαχείριση της "θεικής εύνοιας" διότι αυτή η εύνοια τους παρασέρνει σε υπερβολές και τους ωθεί σε υπέρμετρη περηφάνια, πιστεύοντας ότι είναι ανίκητοι και ανώτεροι από τους υπόλοιπους ανθρώπους....Θα μπορούσε κάποιος να πει,με μία δόση υπερβολής,ότι οι Θεοί όταν θέλουν να καταστρέψουν κάποιον του χαρίζουν απλόχερα την εύνοιά τους...
Μία πρώτη,λοιπόν,απάντηση είναι ότι μέσω της σύνεσης και της έλλειψης αλαζονίας μπορούμε να κερδίσουμε την πραγματική Θεική Εύνοια.
Και το αν έχουμε όντως σύνεση και καθαρό μυαλό φαίνεται κυρίως από το πώς διαχειριζόμαστε τις εκάστοτε "επιτυχίες" μας...
Αυτό το ερώτημά σου alpha-omega μου γέννησε πολλές σκέψεις και δυστυχώς δε μπορώ αυτή τη στιγμή να τις βάλω σε τάξη...θα προσπαθήσω σύντομα...
Να'στε καλά!!
Τώρα που το ξανασκέφτομαι,βέβαια,υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος...τα πάντα είναι προκαθορισμένα
Τη Θεική Εύνοια είτε την έχεις εκ γενετής είτε δεν την έχεις...
Όταν στον τωρινό σου βίο έχεις φορτωθεί βαρύ Κάρμα τότε δε μπορείς να περιμένεις και πολλά από τους Από Πάνω...
καληνύχτα...
Ίσως τελικά να είναι λογικό σε κάποιον βαθμό να νιώσεις κάποιο φόβο όταν απομακρύνεσαι από την πίστη ενός ανθρωποκεντρικού Θεού που μπορεί να μην σε εκφράζει καθόλου.
Κι είναι λογικό γιατί έχεις γαλουχηθεί με την πίστη αυτή που κάποιοι άλλοι σου εμφύσησαν, έχεις συνδέσει - υποσυνείδητα έστω - την έννοια του Θεού με την αναγκαστική πίστη και τον φόβο που θα έπρεπε να νιώθεις όταν απομακρύνεσαι από αυτήν.
Όσο περισσότερο όμως προσεγγίζεις την ιδέα ενός Θεού πέρα από κάθε δόγμα και πέρα από τον φόβο της μεταθανάτιας τιμωρίας, βιώνεις όλο και βαθύτερα μια εσωτερική γαλήνη και πληρότητα.
Κατανοείς ποιός είναι ο σκοπός σου κι ο προορισμός που έχεις να ανακαλύψεις.
quote:
Τον σεβασμό προς τα πάντα ,και πάνω από όλα στον ίδιο μου τον εαυτό μου ,το πρώτο που πρέπει να μάθουμε για να είμαστε αληθινοί στην ζωή μας .
Αυτό μου ακούγεται ως μια κατάκτηση σου και θα πρέπει να είσαι περήφανος για αυτήν! 
quote:
Τη Θεική Εύνοια είτε την έχεις εκ γενετής είτε δεν την έχεις...
Όταν στον τωρινό σου βίο έχεις φορτωθεί βαρύ Κάρμα τότε δε μπορείς να περιμένεις και πολλά από τους Από Πάνω...
Φίλε μου kost, αν έχεις φορτωθεί με βαρύ κάρμα σε ετούτη την ζωή, τότε σε κάποια άλλη φρόντισες να το αποκτήσεις... 
Απ' αυτή την σκοπιά λοιπόν είτε φρόντισες να "ξεπληρώσεις" παλιά χρέη σου είτε όχι! 
In anticipation of my resurrection...
Οι γονείς σου για ποιους λόγους , δεν έλεγαν ψέματα ;;;
quote:
Και δυστυχώς το αληθινό ,πολλές φορές είναι πολύ βαρύ φορτίο .
Αν συνηθίσεις στον εαυτό σου ,να είναι αληθινός , θα σου φαίνεται παιχνιδάκι .
Αν δείχνεις τον αληθινό εαυτό σου, περιστασιακά , τότε ναι θα συμφωνήσω ότι είναι όχι μόνο πολύ βαρύ αλλά αβάσταχτο .
Αυτό που με ρωτάς δεν μπορώ να το γνωρίζω, μπορεί έτσι να μεγάλωσαν και οι ίδιοι, μπορεί έτσι να το φιλοσόφησαν και από την άλλη μπορεί να με θεωρούσαν το πρόσωπο εκείνο που μπορούσε να αντέξει την πάσα αλήθεια. Καμιά φορά δεν έχει μόνο σημασία το κατά πόσο είσαι πρόθυμος εσύ ο ίδιος να πεις την αλήθεια, αλλά και το πόσο μπορεί να την αντέξει αυτός που την ακούει.
Πάρε παράδειγμα τον εαυτό σου ως πατέρα. Ας πούμε ότι έχεις ένα πολύ μεγάλο βάρος το οποίο θέλεις για κάποιο λόγο να μοιραστείς με τα παιδιά σου. Γνωρίζεις ότι το ένα θα είναι ψύχραιμο, θα σε ακούσει με κατανόηση και αμέσως θα σκεφτεί να σου βρει μια λύση ή να σε παρηγορήσει, το άλλο όμως παιδί σου θα πικραθεί, θα κλάψει, θα ταραχτεί από την αποκάλυψη του πατέρα του και ίσως να απομυθοποιήσει το μέλος της οικογένειας που στηρίζετε ή ακόμα και θα το κατηγορήσει.
Στο πρώτο παιδί λοιπόν ίσως να επιζητάς να πεις την αλήθεια ως μια ανακούφιση, στο δεύτερο όμως πιθανόν να μην τολμήσεις ποτέ.
Αν με ρωτούσαν οι γονείς μου να τους πω πράγματα που θα τους σκότωνε η αλήθεια μου, θα έλεγα ψέματα φυσικά, ποτέ δεν θα επέλεγα το κακό τους μπροστά στην αλήθεια μου. Αν όμως είχαν την δύναμη να αντιμετωπίσουν και να φερθούν ψύχραιμα μπροστά στο κάθε τι που είχα να πω, θα ήταν για εμένα μια μεγάλη ανακούφιση να τα ξεφορτωθώ από μέσα μου.
Πολλές φορές λοιπόν δεν είναι μόνο το ότι οι άλλοι λένε την αλήθεια, πολλές φορές την αλήθεια την έλκει ο χαρακτήρας μας και το ψέμα επίσης.
Σκέψου λοιπόν όταν επιλέγεις να πεις ένα ψέμα, το ψέμα οφείλετε σε εσένα ή σε εκείνον που πρόκειται να το ακούσει; Αν κατανοήσεις τι από τα δύο συμβαίνει ίσως να έρθεις πιο κοντά στην πηγή του και ίσως βρεις ένα νέο λιθαράκι στην προσπαθειά σου να το αποβάλλεις.
Πρώτα από όλα θα ήθελα να πω πως νομίζω πως κάνεις λάθος στο να έχεις δισταγμό του να γράψεις την αποψή σου. Κάθε άποψη είναι πολύτιμη με τον δικό της τρόπο.
quote:
Φίλε alpha-omega,διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, αλλά έτσι όπως θετεις το ερώτημα σου είναι σαν να ρωτάς "ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΗΣ ΤΥΧΗΣ?".Απο αρχαίων χρόνων η θεική εύνοια μεταφράζεται στην καλοτυχία που θα συναντήσουμε στη διάρκεια του βίου μας...εξάλλου ακούγεται λίγο παράλογο το να έχουμε τη θεική εύνοια και εν τούτοις να μας κυνηγάει κακοτυχία(εκτός κι αν η Θεότητα έχει σκοπό να μας δοκιμάσει και να μας ανταμείψει σε βάθος χρόνου)....
Θα ήθελα να διαφοροποιηθώ λίγο από αυτό που αναφέρεις και να γράψω την δική μου αντίληψη περί Θεϊκής Εύνοιας. Πιστεύω λοιπόν πως η Θεϊκή Εύνοια δεν έχει καθόλου να κάνει με την εύνοια της τύχης, ή τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να την αντιληφθώ με τον τρόπο αυτό. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν πως ή εύνοια του Θεού είναι να σου έρχονται όλα δεξιά, να έχεις μια καλή θετική πορεία στην ζωή αυτή. Εγώ όμως πιστεύω πως είναι κάτι πολύ διαφορετικό και πολύ μακριά από αυτό.
Η σκέψη μου λοιπόν είναι πως η Εύνοια του Θεού όταν σου δίνεται ή όταν γεννιέσαι με αυτή, δεν είναι επειδή είσαι ένα ξεχωριστό άτομο που την αξίζει περισσότερο από τους υπόλοιπους ανθρώπους αλλά επειδή είσαι ένα άτομο που είσαι έτοιμο ή πρόθυμο να αυτοθυσιάσης ένα μέρος του εαυτού σου προκειμένου να μεταφέρεις την εύνοια αυτή και σε άλλους ανθρώπους
Ένας άνθρωπος π.χ. έχει την εύνοια του Θεού και δεν πασχίζει ιδιαίτερα για την επιβιωσή του, κατά κάποιο τρόπο του έρχονται όλα βολικά έτσι ώστε να μην του λείπουν τα απαραίτητα και χωρίς ιδιαίτερο κόπο για αυτό. Αυτός ο άνθρωπος είναι πολύ πιθανόν να έχει την δυνατότητα να βοηθάει συνανθρώπους του, είτε με τις λέξεις του, είτε με τις πράξεις του. Προκειμένου λοιπόν να πραγματοποιηθεί ένα πολύ μεγαλύτερο κοινωνικό καλό ευνοείτε από τον Θεό ώστε να μην σπαταλάει ή απορροφά τον εαυτό του από άλλες δραστηριότητες. Μπορεί να ευνοηθεί στο να αποκτήσει και άλλες χάρες ώστε η εξέλιξη του γενικού καλού να είναι μεγαλύτερη.
Αυτή η εύνοια όμως δεν αφορά τον εαυτό του, κατά κάποιο τρόπο είναι το κανάλι που απορροφά το καλό προκειμένου να το διασκορπίσει.
Ένα άλλο παράδειγμα. Ένας άνθρωπος αποφασίζει πως θέλει να θυσιάσει τον χρόνο του στο να βοηθήσει τους φτωχούς και την απόφαση του αυτή την κάνει πραγματικό πιστεύω και στόχο. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να ευνοηθεί με πάση είδους κατάσταση που θα τον οδηγούσε εκεί, μα ευνοημένος δεν είναι μόνο αυτός, είναι και ο κάθε φτωχός που θα βρεθεί στον δρόμο του. Έτσι η εύνοια δεν περιορίζετε, ούτε οριοθετείτε δίδεται σε κάποιον για να εξαπλωθεί και στους γύρω. Ουσιαστικά ευνοείτε μια μάζα ανθρώπων και απλώς κάποιος από όλους επιλέγετε να γίνει το κανάλι της εύνοιας αυτής.
Θα ήταν κάπως νομίζω να θεωρήσουμε πως ο Θεός έχει κάποιο λόγο στο να επιλέγει και να ευνοεί συγκεκριμένους ανθρώπους, αυτό θα του αφαιρούσε το αξίώμα της δικαιοσύνης, της ισότητας, της μη διάκρισης και της απόλυτης αγάπης για κάθε ον.
Όταν ένας άνθρωπος ευνοείτε Θεϊκά κατά κάποιο τρόπο χρησιμοποιείται εις γνώση του για ένα πιο ευρύ καλό που δεν αφορά τον ίδιο και ενώ δέχεται απλόχερα αυτά που του προσφέρονται έχει συγχρόνως να δώσει πολύ περισσότερα.
Αυτή είναι μια δική μου γρήγορη σκέψη περί της εύνοιας του Θεού την οποία η αλήθεια είναι πως δεν έχω επεξεργαστεί αρκετά ώστε να μπορέσω να την εκφράσω με τα σωστά λόγια (αν υπάρχουν τέτοια) αλλά ήθελα όπως και να χει, σωστή ή λάθος, να την μοιραστώ μαζί σας.
quote:
Αν συνηθίσεις στον εαυτό σου ,να είναι αληθινός , θα σου φαίνεται παιχνιδάκι .
Αν δείχνεις τον αληθινό εαυτό σου, περιστασιακά , τότε ναι θα συμφωνήσω ότι είναι όχι μόνο πολύ βαρύ αλλά αβάσταχτο .
alfa-omega η αλήθεια ,το να είμαστε πράγματι ο εαυτός μας ,έχει να κάνει με το πόσο έχουμε γνωρίσει πραγματικά τον εαυτό μας (αυτογνωσία) .
Η αυτογνωσία προϋποθέτει την ανάγκη να στρέψουμε την προσοχή μας σε σκέψεις, συναισθήματα , κι επιθυμίες όπως αυτές αναδύονται μέσα από την καθημερινότητά μας .
Το να αυτοπαρατηρούμε τα συναισθήματα μας ,η ικανότητα του να γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή τι είναι αυτό που σκεφτόμαστε, τι αισθανόμαστε, γιατί δρούμε μ’αυτόν τον τρόπο κι όχι με τον άλλον, γιατί συμπαθούμε αυτό το άτομο και γιατί προτιμάμε να κάνουμε αυτήν την επιλογή κι όχι την άλλη ,ακόμα και το να εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου ,τα πιστεύω σου ,χωρίς να φοβάσαι τις αντιδράσεις των γύρω σου .
Αυτή η αλήθεια φίλε μου δεν κρύβεται πίσω από μια μάσκα ,αλλά την βλέπεις ,την νοιώθεις ,όταν γυρνάς την πλάτη σου ,από αυτούς που ποτέ δεν έμαθαν να αντέχουν στο να ακούν ή να βλέπουν την οποιαδήποτε αλήθεια από τους άλλους ,αλλά περισσότερο από τον ίδιο τους τον εαυτό .
Βλέπεις το εύκολο είναι να είσαι αυτό που θέλουν οι άλλοι , και όχι να είσαι ο αληθινός ο εαυτός σου .
Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ μοναχικός ο δρόμος ,και πάνω από όλα δεν υπάρχει περιστασιακή αλήθεια ,αλλά ένα ερώτημα που πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας ,το πόση δόση αλήθειας μπορεί να αντέξει ο συνάνθρωπος μας ή ακόμα και εμείς οι ίδιοι ;