- Χαμένες αγάπες... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ανοίγω ενα θέμα που "ξύνει" παλαιές πληγές.
Γράψτε για τις αγάπες που δεν αποκτήσατε ποτέ.Γι"αυτές που η μοίρα το θέλησε να σταματήσουν πριν ακόμα γεννηθούν ή λίγο καιρό μετά τη "γέννησή" τους...
Με Τιμή
Θησέας ( που επέστρεψε...)
Με κάποιον μαγικό παράξενο αλλόκοσμο τρόπο, ΚΑΠΩΣ, ΚΑΠΟΥ, ΚΑΠΟΤΕ θα την ΞΑΝΑΝΤΑΜΩΣΕΙΣ...
Εσύ....&....Εκείνη
Ποιά είναι η ΑΙΤΙΑ της ΕΛΞΗΣ αυτής, παρά το ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΙΧΕΣ ΑΓΑΠΗΣΕΙ...
Μα και σε ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΑΓΑΠΗΣΕΙ...
Χαμένες....
Αγαπές.....
Μα μπορεί να είναι ποτέ έτσι;;;;
Να χαθείς ΜΕΣΑ στην ΑΓΑΠΗ, μπορεί να γίνει....
Να χαθείς ΑΠΟ την ΑΓΑΠΗ και αυτό μπορεί να γίνει....
Μα να έχεις μια ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ, αυτό δεν μπορεί να γίνει....
ΑΝ γίνει;;;;;
Τότε απλά, ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΑΓΑΠΗΣΕΙ....
Ισως να είχες ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ....
Μα σίγουρα ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΑΓΑΠΗΣΕΙ....
Η μακρόχρονη ζωή μου επάνω σε αυτόν τον γκριζόμαυρο πλανήτη, αυτά με έχει ΔΙΔΑΞΕΙ....
Τι;;;;
Μα να ΑΓΑΠΑΩ και να το κάνω ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ....
Τότε ΚΑΙ μόνο τότε ΠΟΤΕ δεν θα αισθανθής ότι "έχασες" κάποια ΑΓΑΠΗ....
Και τότε;;;
Τότε ΟΛΑ ΟΣΑ ΑΓΑΠΗΣΕΣ, θα σε έχουν κάνει ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥΣ....
Αναπόσπαστο μέρος τους...
Και όπως ο ΜΑΓΝΗΤΗΣ έλκει τα κομμάτια και τα ΣΥΝΕΧΕΙ, έτσι και με το πέρασμα του ΚΡΟΝΟΥ-ΧΡΟΝΟΥ τα κομμάτια που ΑΓΑΠΗΣΕΣ θα σε έχουν ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ, ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ, ΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΣ, αφού θα σε έχουν έλξει κοντά ΤΟΥΣ...
Και ξαφνικά συναντάς τον ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ μέσα σε ΑΛΛΟΥΣ, "ξένους" ανθρώπους ή "ξένα" πράγματα και απορείς, στην ΑΡΧΗ....
Μα σιγά σιγά, όπως με τη ΤΡΙΒΗ επέρχεται η ΛΙΑΝΣΗ και η ΤΕΛΕΙΑ ΕΠΑΦΗ, έτσι και εσύ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ τον εαυτό ΣΟΥ μέσα στους άλλους και τους άλλους μέσα στον εαυτό ΣΟΥ...
Για ποιές "χαμένες" ΑΓΑΠΕΣ θέλετε να σας πώ;;;;
Κέλσος ο Φιλαλήθης
τι θέμα κι αυτό
V.I.T.R.I.O.L.!!!
νομίζω ότι κάθε άνθρωπος θα έχει κάτι ν' απαντήσει...
Από τις πάρα πολλές χαμένες αγάπες μου,
μία θα αναφέρω...
με νοσταλγία!
γιατί ήταν, νομίζω η πιό δυνατή, από τις χαμένες αγάπες μου.
Ήταν μία αγάπη, που ξεκίνησε με τις καλύτερες προυποθέσεις και τελείωσε άδοξα χωρίς λόγο.
Ήταν μιά αγάπη, που κοκκίνιζε τα μάγουλά μου με δισταγμό στο πρώτο αγκάλιασμα.
Ήταν μιά αγάπη, που το δάκρυ της χαράς μου στόλιζε το πρώτο της φιλί.
Ήταν μιά αγάπη που το πρώτο ξημέρωμα μας βρήκε να κοιτάμε την Πανσέληνο από το παράθυρο με φόντο λυπημένα κλαριά χωρίς φυλλώματα και τον σκοτεινό πύργο μιάς γοτθικής εκκλησίας.
Ήταν μιά αγάπη που άκουγε τα τραγούδια του και χανόταν στο ρυθμό τους.
Ήταν μιά αγάπη που είχε -νόμιζε- γιά προστασία τους θεούς.
Ήταν μιά αγάπη που ταξίδεψε σε μέρη ονειρικά και πανέμορφα, μέσα στα σοκάκια μιάς μοιραίας πόλης νησιώτικης.
Ήταν μιά αγάπη που είδε τον ήλιο να εξαφανίζεται εκέινο το καλοκαίρι, μα τον είχε πλάι της.
Ήταν μιά αγάπη που χόρευε μαζί του στη μέση μιάς πίστας, στολισμένης με αστερισμούς του ουρανού.
Ήταν μιά αγάπη που μουρμούριζε από ευτυχία και γέλαγε σαν μικρό παιδί.
Ήταν μιά αγάπη που με πότιζε νερό στα χείλη, πριν προλάβει το σώμα μου να διψάσει.
Ήταν μιά αγάπη με καραμελίτσες smint, μιά σημαίνει φίλος, δύο σημαίνει...
Ήταν μιά αγάπη που με έπνιγε στη θάλασσα και με έσωζε από τα κύματα.
Ήταν μιά αγάπη που γινότανε φίλακας των γυμνών μου ποδιών στις μυτερές πέτρες μιάς παραλίας.
Ήταν μιά αγάπη που μου είπε "Σ' ΑΓΑΠΩ... μα πως το ξέρω ότι θα με αγαπάς και συ γιά πάντα"?
Μα πέρασε το καφτό αεράκι πέρα από το λιμάνι, και ο πρίγκηπας έφυγε, με το πλοίο και η δεύτερη smint σήμαινε "αντίο, θα ξανανταμώσουμε"...
Και όμως τότε πιά δεν ήταν το ίδιο...
Η λίλιθ έβγαλε αγκάθια!
Ο πρίγκηπάς της ένιωθε πως χάνεται, γίνεται ομίχλη.
Το πρώτο βράδυ τον είδε να της μιλάει και δεν ήθελε να τον ενοχλήσει.
Το δεύτερο βράδυ την χάζευε στην παραλία γυμνή.
Το τρίτο βράδυ...
Σε εκείνο το μαγικό τραγούδι από τον Δημητριάδη και τους μικρούς ήρωες...
Τον είδε να χορεύει μαζί της το ξημέρωμα... να τη φιλά... να της χαμογελά... και το πρόσωπό του να λάμπει από χαρά!
Η καρδιά της σκίστηκε στα δύο!
Έκανε χρόνια να το ξεπεράσει...
και ποιός ξέρει?
Αν κάποια στιγμή ο πρίγκηπάς της της χαμογελάσει...
θα είναι μαζί του ή έχει πει το δικό της "αντίο"?
λιλιθ -η πρωτη γυνέκα
click ^
Εγώ είχα μία αγάπη που δεν κατάφερα να την ζήσω ...
Πόνεσα τόσο που ...προσπάθησα να την ξεχάσω
Ήθελα την ελευθερία του νερού και του ανέμου
...αλλά δεν βρήκα ταίρι :)
Παρηγοριά μου ...ο δρόμος μου
Και για να μη παρεξηγηθώ γι` αυτά που γράφω, δε την έχω γνωρίσει αλλά ούτε και θέλω να τη γνωρίσω ποτέ την δεσποινίς ηρωίνη.
Edited by - notis_29 on 07/05/2003 01:49:08
Edited by - notis_29 on 07/05/2003 02:00:59
Ενα θεμα που απλα εφερε το προσωπο του μπροστα μου, το γελιο και την φωνη του στα αυτια μου, τις συζητησεις μας ξανα στην θυμηση μου!
Ατομο απλοικο, σιγουρο, γεματο ενεργεια, ζωντανια...ατομο της προσφορας...
Απιστευτες ωρες συζητησεων, αναλυσεις - μαθηματα - διαφωνιες και ολα αυτα μεσα σε μια αγκαλια!!
Η αρμονια...!! Η ταυτιση...!!
Ο φιλος, ο αδελφος, ο πατερας, ο δασκαλος, ο συντροφος...
Και ξαφνικα ενα αψυχο κορμι στην ασφαλτο...καπου εκει ηταν η τελευταια πνοη και το μοιραιο "Αντιο"
Δεν ειναι το ερωτικο που λειπει, δεν ειναι το φιλικο που λειπει, το συντροφικο....ειναι ΟΛΑ, εισαι εσυ!!!
Σου χρωσταω πολλα ...
And I keep on wondering....
μας έστειλες τώρα...
_________________________
"Ειμαστε μικροί Ουρανοί
Ανθρώπινοι πλανήτες σε γιορτή "
Απλα μου δωθηκε η ευκαιρια να εκφρασω το ευχαριστω μου για καποιον που ειδε το "χωραφι" και εσπειρε τον σπορο!
Σε καμια περιπτωση δεν την θεωρω "χαμενη αγαπη" ... ειμασταν μαζι αιωνες πριν, ειμασταν μαζι σε αυτην την πραγματικοτητα...θα ξαναβρεθουμε μαζι! Σ
ε καμια περιπτωση λοιπον δεν νοιωθω λυπη...απλα ενα κενο...μεχρι ξανα - βρεθουμε...
Σε καμια περιπτωση δεν πρεπει να θεωρουμε καμια "Αγαπη" μας χαμενη...απο ολες μαθαινουμε, περνουμε και δινουμε...
Ευχαριστω
And I keep on wondering....
Ήταν όμορφα.
Πάνα καλώ κρατερόν,νόμιον,κόσμοιο τό σύμπαν...
δοκίμασε να φύγει
κατέβαινε στη θάλασσα
καράβι για να βρεί
μα πλοίο δε φαινότανε
κι η αγάπη μου επέστρεφε
παρέμεινε κι ακόμα εντός μου
ζεί
Ήρεμα κούκλα μου
ήρεμα κι απλά
γιατί τα λόγια είναι λίγα
μα της καρδιάς
πολλά...
Μα εγώ ξέρω πως κάποτε
στο πέρασμα του χρόνου
όλα τελειώνουν αφήνοντας
μια ανθρώπινη ερημιά
και οι αγάπες μας θυμίζουνε
πρόσωπα ίδια κι όμοια
ξένα πολύ ξένα
και μακρινά
Γιαυτό και εγώ αποφάσισα
να σώσω την ψυχή μου
και τράβηξα κατά την έρημο για να συγκεντρωθώ
μα ο Άγγελος για ενέχυρο, ζήτησε τη ζωή μου
το ΠΛΗΡΩΣΑ κι ακόμα του χρωστώ...
(από το δίσκο του Δ. Μούτση:"Ενέχυρο")
Αφιερωμένο σε εσένα, που δεν πρόκειται να ξαναδώ σε αυτή τη ζωή...
Με Τιμή
Θησέας ( που επέστρεψε...)
Η ενότητα είναι Αιώνια, η ατομικότητα φθαρτή.
Σμίξε με το Αιώνιο που ΔΕΝ χάνεται.
Τότε καταργείτε ο ΠΟΝΟΣ"
Κέλσος
θα ήθελα να σου κάνω μία ερώτηση...
πολύ ωραία αυτά που γράφεις γιά την ανιδιοτέλεια της αγάπης, ότι αγαπάμε τα πάντα κλπ, δεν αντιλέγω!
αλλά
εσύ, ω Κέλσο!!!
δηλαδή
δε δάγκωσες ποτέ σου τη λαμαρίνα -και έχασες τα δόντια σου?
δε μπήκες ποτέ στο λούκι και έχασες το φώς σου?
δεν καψαλίστικες ποτέ στην αδιφάγα φλόγα ενός ανέλπιδου έρωτα?
δεν πέταξες ποτέ τα λουλούδια που προοριζότανε για Εκείνην, αλλά δεν ήταν εκεί γιά να τα λάβει?
Όλα αυτά που σου γράφω, καλέ μου φίλε,
είναι ανθρώπινα...
ανθρώπινο είναι να αγαπάμε, πιό ανθρώπινο είναι να αγαπάμε συγκεκριμένο άτομο.
αν θες, ας μη χρησιμοποιήσουμε το ρήμα "αγαπώ" και ας πούμε πάθος, πόθο, έρωτα, ό,τι πεις!
αν και κατά τη γνώμη μου, σημασία δεν έχει τι είδους λέξη θα χρησιμοποιήσουμε, η ουσία νομίζω ότι είναι μία!
λοιπόν...
εγώ -προσωπικά από
εσένα -ειδικά
θέλω να μάθω...
το εξής!
έχεις ποτέ πονέσει άπό έναν ανέλπιδο έρωτα?
και εννοώ φυσικό πόνο, πόνο που δύσκολα μπορείς να καταπολεμίσεις, πόνο που δύσκολα μπορείς να μετουσιώσεις σε κάτι το πνευματικό, πόνο που δε σου αφήνει χώρο γιά ελπίδα σε καμμία ζωή, πόνο που δε μετράει το κατά πόσον η άλλη, κάπως, με τον "δικό της τρόπο" σε είχε αγαπήσει, αλλά που λογαριάζει ότι δεν ήθελε αυτό που εσύ ήθελες -να είσαστε μαζί, σαν σώματα πρώτα και μετά σαν ψυχές...
λιλιθ -η πρωτη γυνέκα
click ^
(Ας γυρίσουμε σελίδα)
Έδωσα πααααρα πολλά λουλούδια και πήρα αγκάθια που έγιναν δάκρια……
Πόνεσα, δάκρυσα, έκλαψα με λυγμούς. Μια γυναίκα που δεν με ήθελε. Την ήθελα.. σαν το μικρό παιδάκι προσπάθησα να πιάσω το γλυκό από το ράφι, μα τελικά έπεσε κάτω και έσπασε βίαια. Και μετά έκλαιγα.
(Ήταν πολλά τα βαζάκια με το γλυκό..)
Πάνα καλώ κρατερόν,νόμιον,κόσμοιο τό σύμπαν...
Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 07/05/2003 20:33:41
Η αγαπη δεν ειναι μονο μια. Ειναι πολλες, διαφορετικες ολες - μα και τοσο ιδιες. Ερχονται να μας δειξουν κρυμενες πτυχες του εαυτου μας, δυναμεις μας, σκεψεις μας...ερχονται να μας διδαξουν...ακομα και αν αυτο που μαθαινουμε ειναι ο πονος, τα δακρυα, το "ΓΙΑΤΙ" !
And I keep on wondering....
Όπως είπες, τα βαζάκια θα είναι πολλά……
Πάνα καλώ κρατερόν,νόμιον,κόσμοιο τό σύμπαν...
ΝΙΩΘΩ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟΣ.....
ΜΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ.....
ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ....
ΔΑΚΡΥΑ
Τοτε τι κερδιζουμε απο την καθε "χαμενη" μας αγαπη?
Τι μαθαινουμε?? η μαλλον η ερωτηση θα επρεπε να ειναι "μαθαινουμε"??
προβληματιζομαι...
And I keep on wondering....
Για άλλη μια φορά οι ενσαρκωμένες ψυχές σε γυναικεία σώματα, έβαλαν τα πράγματα σε μια τάξη.Οι αγαπητές Λίλιθ και Μάρα, κέντησαν με τα λόγια τους, κατευθείαν την καρδία μου.Φίλε ΕΧΕΜΒΡΟΤΕ τα βαζάκια έχουν σπάσει και είναι πλέον στη χωματερή!Οι αναμνήσεις και ο,τι τελικά χαράχτηκε βρίσκονται μέσα μας, βαθειά...Πράγματι, η κάθε αγάπη μας αποκαλύπτει στοιχεία του εαυτού μας.Το ζητούμενο είναι από τις αληθινές αγάπες να μαθαίνουμε και να οδηγούμαστε σε καλύτερες σχέσεις, άρα και σε δική μας βελτίωση.
Κι όμως...τη θυμάμαι ακόμα και πονώ...Εύχομαι να είναι καλά και να περνά ήρεμα.
Με Τιμή
Θησέας ( που επέστρεψε...)
κάποτε, πριν χρόνια είχα ακούσει... αυτό που μπορεί να φτάσει αυτούσιο στα αφτιά σας, μπορεί και όχι, γιατί και αυτό σαν τις χαμένες αγάπες έχει υποστεί τη φθορά του χρόνου...
οι παλιές αγάπες, σαν παλιές πληγές, που νόμισες ότι επουλώθηκαν,
μα αυτές, κάτω από το δέρμα σου, σαν αράχνες υφαίνουν τον ιστό τους...
σε κάθε απρόσεκτη κίνησή σου,
ένα τρίξημο,
μιά ίνα τραβιέται κόβεται,
η αράχνη... εκεί πίσω...ακόμη κάθεται και περιμένει κάτω από το δέρμα σου
την κάθε σου κίνηση για να διεκδικήσει τον κατακρεουργιμένο ιστό της...
και όπως, σιγά-σιγά, εκεί στα σκοτείνα άβατα του υποδέρματος, αυτή ανενόχλητα τριγυρνάει,
εσύ νιώθεις τον ανεπαίσθητο, απάλο πόνο...
να σου ξαναθυμίζει...
ότι αυτή είναι πάντα εκεί...
καληνύχτα σας...
λιλιθ -η πρωτη γυνέκα
click ^
Edited by - λίλιθ on 08/05/2003 01:59:54