- ΣΧΕΣΗ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ - ΘΕΟΥ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

αν μου επιτρέπεις, θα σου απαντήσω εγώ, μια και η αγαπητή Traveller δείχνει να απουσιάζει.

Το βιβλίο "Ο Φτωχούλης του Θεού" γράφτηκε το 1953 και εκδόθηκε το 1956. Όμως η έκφραση, η οποία σε εντυπωσίασε εμφανίζεται σε πολλά κείμενα του Ν. Καζαντζάκη. Θα έλεγα ότι είναι από τις αγαπημένες του.

Και γράφει χαρακτηριστικά:

"Πήγαινα από μοναστήρι σε μοναστήρι, από χωριό σε χωριό, από ερημιά σε ερημιά και ζητούσα το Θεό. Δεν παντρεύτηκα, δεν έκαμα παιδιά, γιατί ζητούσα το Θεό. Κρατούσα μια φέτα ψωμί στο χέρι μου και μια χούφτα ελιές, πεινούσα και ξεχνούσα να φάω, γιατί ζητούσα το Θεό.
Όσο από πιο χαμηλά παίρνεις φόρα τόσο πιο αψηλά μπορείς να φτάσεις. Η μεγαλύτερη αξία του αγωνιζόμενου χριστιανού δεν είναι η αρετή του, είναι ο αγώνας του να μετουσιώσει την αδιαντροπιά, την ατιμία, την απιστία, την κάκητα μέσα του και να τα κάμει αρετή. Μιά μέρα, ο πιο ένδοξος αρχάγγελος που θα στέκεται πλάι στο Θεό, δε θα 'ναι μήτε ο Μιχαήλ, μήτε ο Γαβριήλ, μήτε ο Ραφαήλ, θα 'ναι ο Εωσφόρος, όταν πια θα 'χει μετουσιώσει το φοβερό σκοτάδι του σε φως."

και αλλού (σελ. 28-29):

"Γλυκιά ψαλμωδία,μοσκολίβανο, και στο ταγάρι ψωμί,ελιές,κρασί,τι άλλο θαρείτε πως είναι η Παράδεισος; Γιατί εγώ, ο Θεός να με συγχωρέσει,αυτά που λεν οι σοφοί θεολόγοι για φτερούγες και πνέματα και ψυχές χωρίς κορμί,δεν τα καταλαβαίνω, κι ένα ψίχουλο να πέσει κάτω,σκύβω,το περμαζώνω και το φιλώ,γιατί,το ξέρω θετικά, το ψίχουλο αυτό είναι ένα κομμάτι από την Παράδειο... Μα αυτά μονάχα ο ζητιάνος μπορεί να τα καταλάβει και σε ζητιάνους μιλάω."

Είναι μια αδαμάντινη απόδειξη για το τι θα έπρεπε να είναι ο χριστιανισμός για τον κάθε Χριστιανό.

Αυτός ο άνθρωπος που έγραψε ένα τέτοιο έργο και ύμνησε τον βιωματικό Χριστό εντός μας, καταδικάστηκε με τέτοιον τρόπο από την εκκλησιαστική εξουσία.

"Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι..."

Να συμπληρώσω κι εγώ ένα από τα αγαπημένα μου θέματα από αυτό το βιβλίο. Είναι στο σημείο όπου ο Φτωχούλης του Θεού, ο Φραγκίσκος της Ασίζης, προσεύχεται στον Θεό, όταν πεθάνει να τον στείλει στην Κόλαση και όχι στον Παράδεισο, να παρηγορεί τους άτυχους κολασμένους. Όπως έλεγε, στον Παράδεισο θα ήταν άχρηστος, ενώ στην Κόλαση θα μπορούσε να είναι πιο χρήσιμος.

Μου θύμισε μια άλλη αγαπημένη μου ιστορία:

Ο Ramanuja ήταν ο ιδρυτής της Vishishtadvaita Vedanta. Υπάρχει μια ιστορία όταν ήταν μαθητής. Κάποια στιγμή ο δάσκαλός του του είπε ότι υπάρχει ένα ιερό μάντραμ το οποίο αν το ακούσει κάποιος, όσο αμαρτωλός κι αν είναι, τότε την στιγμή του θανάτου του θα απλευθερωθεί από το βάρος των αμαρτιών του. Τον έβαλε όμως να ορκιστεί ότι δεν θα το αποκαλύψει ποτέ και δεν θα το προφέρει σε κανέναν. Ο Ramanuja από τότε άρχισε να έχει ένα μεγάλο δίλημμα. Ήξερε ένα μαντραμ το οποίο θα βοηθούσε τόσο πολύ κόσμο αλλά δεν μπορούσε να το πει γιατί έτσι θα παραβίαζε τον πιο ιερό όρκο του, προς τον δάσκαλό του. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση τον είχε κάνει δυστυχισμένο.

Κάποιο βράδυ, ξύπνησε με αγωνία, ανέβηκε στην σκεπή του σπιτιού και άρχισε να φωνάζει με όλη του την δύναμη αυτό το μάντραμ. Οι κάτοικοι ξύπνησαν και φώναξαν τον δάσκαλό του για να συνεφέρει τον Ramanuja που φαινόταν να έχει τρελαθεί. Ο δάσκαλός του, πήγε στον Ramanuja και του φώναξε να κατέβει κάτω. Μόλις ο Ramanuja κατέβηκε του είπε:

"Καλά τρελάθηκες, τι είναι αυτό που κάνεις"

Ο Ramanuja του απάντησε:
"Ξέρω δάσκαλέ μου ότι έκανα μια μεγάλη αμαρτία με την παραβίαση του πιο ιερού όρκου μου προς εσένα και θα πάω στην Κόλαση, αλλά δεν με πειράζει γιατί όλοι αυτοί που άκουσαν αυτό το μαντραμ θα πάνε στον Παράδεισο."

Ο δάσκαλος του, με δάκρυα στα μάτια, διέκοψε, τον Ramanuja και του είπε:
"Είσαι πραγματικός μαθητής. Αυτός που ενδιαφέρεται τόσο πολύ για την απελευθέρωση και σωτηρία των ανθρώπων θα γίνει σίγουρα ένας σωτήρας τους"

Πότε θα έρθει εκείνη η ημέρα που θα μπορούμε να σταθούμε αντάξιοι αυτών των μεγάλων Ψυχών, οποιασδήποτε θρησκείας;

[Κάθε άνθρωπος είναι θεάνθρωπος, σάρκα και πνέμα, να γιατί το μυστήριο μιας ορισμένης θρησκείας, είναι πανανθρώπινο. Σε κάθε άνθρωπο ξεσπάει η πάλη Θεού κι ανθρώπου, και συνάμα η λαχτάρα της φίλιωσης. Τις πρισσότερες φορές η πάλη αυτή είναι ασύνειδη, βαστάει λίγο, δεν αντέχει μια αδύνατη ψυχή ν' αντιστέκεται καιρό πολύ στη σάρκα, βαραίνει, γίνεται κι αυτή σάρκα, κι ο αγώνας παίρνει τέλος. Μα στους υπεύθυνους ανθρώπους, που έχουν μερόνυχτα καρφωμένα τα μάτια τους στο ανώτατο Χρέος, η πάλη ανάμεσα στη σάρκα και στο πνέμα ξεσπάει χωρίς έλεος και μπορεί να βαστάξει ως το θάνατο.]-O τελευταίος πειρασμός

*Yπέροχη ιστορία Tρισμέγιστε...

το μόνο στοιχείο που βρήκα να συνδέει τον Καζαντζάκη με τις Ινδίες είναι το ακόλουθο:

Θα ψάξω όμως...

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΥΨΩ ΟΤΙ ΜΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΠΟΛΥ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ.

ZADOK, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΕ ...ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΘΥ. Η ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΠΑΡΕΘΕΣΕΣ (..ΕΝΔΟΞΟΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ...ΕΩΣΦΟΡΟΣ...) ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΡΩΤΑΕΙ Η ΚΑΘΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΧΩΡΙΟ. ΘΑ ΤΟ ΤΣΕΚΑΡΩ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ ΑΥΡΙΟ.

ΑΤΜΑ & ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΟΝΤΕΣ, Ο ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ, ΙΣΩΣ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟΣ ΤΡΕΛΛΟΣ... ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΗΝ "ΠΕΡΙ ΤΡΕΛΛΟΥ" ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΑΛΛΟΥ. ΘΑ ΚΟΙΤΑΞΩ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΡΑΘΕΣΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ.

quote:

---

ΟΜΩΣ, Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΑΒΑΣΩ ("τον θεωρουσα αυθεντικο μα δεν εβρισκα κατι να με ταυτιστει με τη ροη του" ΠΟΥ ΛΕΕΙ + Η ΑΤΜΑ) ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ.

---

σε υπερευχαριστούμε για τα λινκς!

Αγαπητή Κάθυ,

βρήκα και κάτι άλλο σχετικό με Ινδίες:

Τις έννοιες Αγώνα και Ελευθερία, τις συναντάμε σε μια ινδική παράδοση που συχνά ο Καζαντζάκης τη θυμάται:

Ένας Ινδός πάλαιψε πολύ καιρό εναντίον του ρεύματος που παρέσερνε τη βάρκα του στον καταρράκτη. Όταν ο μεγάλος αγωνιστής κατάλαβε πως κάθε άλλη προσπάθεια ήταν περιττή, παράτησε τα κουπιά και άρχισε να τραγουδάει:

Α! Ας γίνει η ζωή μου αυτό το τραγούδι.
Δεν ελπίζω πια.
Δε φοβούμαι πια.
Είμαι ελεύθερος.

Αυτές οι φράσεις, που μπήκαν στην ταφόπετρα του Καζαντζάκη με προθανάτια εντολή του, μας δείχνουν όλη την πορεία του λογικού του και του λογισμού του, όλη την έκταση και το βάθος της σκέψης του που μετατρέπεται σε ζωή.

Μήπως αυτό εννοούσες, αγαπητή Traveller;

Αν θέλετε, επισκεφτείτε το τόπικ:

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝ!

Κλείνω παρένθεση. Ευχαριστώ!

Συνεχίζουμε...

Σαφώς προτιμάμε όλοι τα τυπωμένα βιβλία αλλά για κάποιους στο εξωτερικό π.χ. μπορεί να τους ενδιαφέρει ότι μπορούν να βρούν μια έκδοση της Ασκητικής στο διαδίκτυο.

quote:

---

Κάπου στο Διαδίκτυο "ψάρεψα" ένα διαμάντι. Την Ασκητική - Salvatores Dei του Νίκου Καζαντζακη. Εκανα ορισμένες διορθώσεις από το πρωτότυπο (ε' έκδοση 1971) που έχω στα χέρια μου και το ανεβάζω στο διάπλου μια και πιστεύω ό,τι είναι από τα σπουδαιότερα βιβλία που έχω διαβάσει. Μπορείς να το διαβάσεις [σε html] η σε κείμενο [.txt(zipped)]

---

http://www.diaplous.org/greek/askitiki.htm

"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"

quote:

---

Silverwolf,
Εύγε και σε ευχαριστούμε για την ευγένεια της ψυχής σου,
να συλλογιστείς τα τέκνα του εξωτερικού

---

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια αγαπητή Κάθυ.
Αν και νοιώθω ότι αξιζούν περισσότερο σε αυτούς που κόπιασαν και το μετέφεραν σε ηλεκτρονική μορφή.

Εξάλου ξέρω κι εγώ με πόση λαχτάρα υπολογίζω να δώ πόσα βιβλία θα μπορέσω να πάρω μαζί μου μετά από κάθε διακοπές στην Ελλάδα
(Ευτυχώς σπάνια ζυγίζουν το Hand-luggage στο αεροδρόμιο )

"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"

ΚΑΤΑ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΖΗΤΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΥΣΙΑ ΜΟΥ.

ΣΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΟΥ "ΦΤΩΧΟΥΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ" ΣΕΛ. 9, Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΓΡΑΦΕΙ "Γιατι για μένα ο Άγιος Φραγκίσκος είναι το πρότυπο του στρατευόμενου ανθρώπου, που με ακατάπαυστο σκληρότατον αγώνα κατορθώνει κι επιτελεί το ανώτατο χρέος του ανθρώπου, ανώτερο κι από την ηθική κι από την αλήθεια κι από την ωραιότητα: να μετουσιώνει την ύλη που του μπιστεύτηκε ο Θεός και να την κάνει πνέμα".

ΣΧΕΤΙΚΑ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΙΣ ΙΝΔΙΕΣ, ΕΧΩ ΒΡΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ, ΣΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ "ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ", ΕΔΩ ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ, ΕΛΕΝΗ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ: "...Κι ένα ταξίδι στην Ινδία, καλεσμένοι από τον Παντίτ Νεχρού, που ετοιμάσαμε μα δεν κάναμε, γιατί φοβηθήκαμε τα πολλά μπόλιο..." (εμβόλια).

"...Τι χαρά είναι ετούτη, ω Ψυχή του ανθρώπου, ώ Τίγρη Συνταξιδιώτισσα, να ζεις, ν' αγαπάς τη γής και να κοιτάζεις το θάνατο και να μη φοβάσαι !"