- ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Αυτο το τελευταιο συμβαινει σε εντονο βαθμο σχεδον σε ολους τους κυκλους που ασχολουνται με την αυτογνωσια και κατα την δικια μου αποψη ειναι μια απο τις μεγαλυτερες παγιδες

Και οπως εχω ξαναπει το φταιξιμο δεν ανηκει στους δασκαλους ,αλλα απο την μια σε αυτους που λανθασμενα μεταφερουν τις διδασκαλιες ,αλλα κυριως σε μας που δεν αφηνουμε να γινεται οδηγος μας η ιδια η πραγματικοτητα

quote:

---

Τόσο η αποδοχή (ως επιβεβαίωση του 'πόσο σημαντικοί είμαστε') όσο και η απόρριψη της αποδοχής (αυτολύπηση, που επιβεβαιώνει από την άλλη το ίδιο (το 'πόσο σημαντικοί είμαστε') με την έννοια ότι η αυτολύπηση ξεκινά από το "δεν μου αξίζει κάτι τέτοιο" - άρα 'αξίζω περισσότερα-είμαι σημαντικός') εξυπηρετούν τελικά την ίδια παγίδα.

---

«Ου δυναμαι πω κατά το Δελφικον γραμμα γνωναι εμαυτον γελοιον δη μοι φαινεται τουτο ετι αγνοουντα τα αλλοτρια σκοπειν»

quote:

---

...Εδω επισης φιλε -η pan pam ,θα παρατηρησω οτι ισως και να κλεινεσαι...

---

quote:

---

Το πρόβλημα με τα πιο πάνω είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς βρήσκουν στην 'αποδοχή' την καλύτερη δικαιολογία για να μην αναζητούν κάτι καλύτερο.

---

{quote}Gnostic Student

Φίλοι επιτρέψτε μου να πω, οτι μιλάτε ο καθένας για ένα διαφορετικό είδος αποδοχής.
Η μια πρόκειται για μια "αποδοχή" που συμβαίνει στον νου και ίσως (επιπλέον) σε ένα πολύ επιφανειακό επίπεδο.
Η άλλη είναι μια αποδοχή (κατανόηση) που συμβαίνει στην καρδιά. Αυτή η δεύτερη είναι που μπορεί να φέρει πραγματικές αλλαγές.
----------------------------------------------------------

quote:

---

-Όμως....τι εννοούμε καρδιά;

---

quote:

---

quote:

---

notirk
-Όμως....τι εννοούμε καρδιά;

---

pampam
Καρδιά είναι ένας παλιός όρος που σημαίνει το βαθύτερο εαυτό. Είναι καθαρά εμπειρικός όρος (κι ας νομίζεται συμβολικός) και παρόλο που είναι 'ανθρωπολογικά' λανθασμένος (ξέρουμε ότι η σκέψη γεννιέται στον εγκέφαλο) τον βρίσκω χρήσιμο πρακτικά. Έπειτα και με τον εγκέφαλο αντιλαμβανόμαστε τα πάντα κι ας έχουμε την εντύπωση ότι κάτι προέρχεται από το μάτι, το αυτί ή το χέρι. Υπάρχει λοιπόν και η "καρδιά".
Μέσα μας αν παρατηρήσουμε τον εαυτό μας υπάρχει ένας διαρκής 'διάλογος' και μερικές φορές μια μικρή 'φωνίτσα' μοιάζει να έρχεται από την περιοχή του στήθους όπου είναι η καρδιά. Συμβαίνει κάτι και 'σφίγγεται η καρδιά μας'. Χαιρόμαστε και νοιώθουμε ν' αλαφρών' η καρδιά' κτλ. Είναι βιωματικό, έτσι το ζούμε κι οι παλιοί που δεν ξέρανε για εγκέφαλους και νευρικά συστήματα πολλά είπαν αυτή την αίσθηση/φωνή που βιώνεται προς την καρδιά "καρδιά" και την ταύτισαν με την ουσία του είναι μας.
======================================================

-Συμφωνώ.
-Θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε ότι καρδιά είναι
- O σοφός μέσα μας;?
- Ή
- Το ψυχικό μας άτομο που ενσαρκώνεται σε κάθε
κύκλο ζωής;?

---

quote:

---

panpam
Είναι καθαρά εμπειρικός όρος (κι ας νομίζεται συμβολικός)

---

Συμφωνα παντα με την δικια μου κατανοηση ,το τελικο νοημα που θελω να δωσω ειναι οτι αν δεν αντιληφθω το νου ,τα διαφορα μερη δηλαδη του εαυτου μου που συνεχως ,εμφανιζοντραι , εξαφανιζονται,κρυβονται ,γεννιουνται ,κλπ κλπ θα ειναι παντα δυσκολο για μενα, να ισορροπήσω ,σε ολα τα επιπεδα της υπαρξης μου

Απο οσο μπορω να καταλαβω, αυτο γινεται γιατι ,αυτα τα στοιχεια κατα πρωτο ειναι απολυτως υπαρκτα ,[ενω εγω μη δινοντας αρκετη προσοχη σε αυτα ειναι σαν να τα αγνοω να μην τα δεχομαι ] κατα δευτερο καταναλωνουν ενεργειες,,στις περισσοτερες τουλαχιστον των περιπτωσεων και τριτον ,προσβαλουν την ταξη μεσα μου

Αν πχ ,νευριασω με καποιον τωρα , τα συναισθηματα απο αυτο , δεν θα σταματησουν ,με την παυση των γεγονοτων και ας μην το συνειδητοποιω στις περισσοτερες των περιπτωσεων

Αυτο βεβαια ισχυει για ολα τα συναισθηματα και συνηθως μεσα μας υπαρχει ενας συμφερτος απο τετοιες επηρειες

Αν τωρα εγω συνεχιζω να αφηνω την προσοχη μου να τραβιεται τυχαια απο τα διαφορα ερεθισματα ,τα διαφορα θελω και δεν θελω ,αυτο που κανω αθελα μου ειναι να'' λεω'' σε αυτα τα στοιχεια οτι δεν υπαρχουν

Αυτα ομως υπαρχουν , παροτι δεν μπορουμε να τα ξεχωρισουμε ευκολα , και μαλιστα , καθοριζουν ολοκληρη την υπαρξη μας , τις συμπεριφορες μας ,τις σχεσεις μας με τους αλλους και κυριως καθοριζουν ,την ενεργεια μας ,γιατι απλα την καταναλωνουν

Την ταξη την χαλουν με διαφορους τροπους , και κυριως γιατι καθενα απο αυτα τα στοιχεια εχει την δικια του θεληση

Μοιραια λοιπον συγκρουονται οι διαφορες θελησεις

Προσωπικα κατι μου λεει, οτι οσο περισσοτερο εμβαθυνω στο συγκεκριμενο ζητημα, τοσο περισσοτερο θα μπορω να βαζω και την ζωη μου σε ταξη

Πραγμα που σιγουρα δεν ειναι και το ευκολοτερο στον κοσμο

Τοτε σταματαει και η ακατασχετη καταναλωση ενεργειας ,και η συγκρουση που υπαρχει σε μια συνεχη σχεδον βαση μεσα μας