- ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΦΕΥΓΟΥΝ??? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

quote:

---

ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΣΕ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ...ΟΤΑΝ ΒΡΕΙΤΕ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ....

Καμμια φορα αναρρωτιεμαι μηπως υπερεκτιμουμε κοποιον ανθρωπο και τον θαυμαζουμε τοσο που μας φαινεται απαραιτητος?
Και αν οντως ειναι τοσο σημαντικος ο αλλος γιατι να μην γινεις και εσυ σημαντικος στα ματια σου? Η απομυθοποιηση θα ερθει αυτοματα.
Ουδεις αναντικαταστατος περαν του εαυτου μας.

---

ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΩ ΟΤΙ ΕΣΥ ΘΑ ΕΚΛΕΙΝΕΣ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ..Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕΧΡΙΣ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ..ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ...ΔΕΝ ΛΕΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΑΛΛΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ...ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΙΤΕ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΧΕΣΗ ΕΙΤΕ ΦΙΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΙΨΟΥΜΕ ΤΑ ΚΕΝΑ ΜΑΣ..ΟΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΦΥΓΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΧΑΜΕΝΟΙ...Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΠΡΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ...ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΒΡΟΥΜΕ..

Γιατί να μείνουν???

Με ποιό δικαίωμα ρωτάς κάποιον γιατί φεύγει, γιατί δεν τον ρωτάς γιατί μένει? Τι έχεις περισσότερο να προσφέρεις για να μείνει? Ποιός σου είπε ότι αυτό που έχεις να προσφέρεις του κάνει? Ποιός είπε ότι θα του κάνει επ΄άπειρον?

Όλοι ακολουθούμε ένα μονοπάτι, κάποια διασταυρώνονται κάποια είναι παράλληλα.
Κανείς δεν θέλει να μείνει στην μέση του δρόμου, εγώ θέλω? και εάν θέλω γιατί δεν θέλω να φτάσω στο τέλος του δρόμου μου?
Τι μου προσφέρει αυτή η στάση?

Φιλικά Eliathor

quote:

---

Γιατί οι φίλοι φεύγουν?
Να ένα πολύ ωραίο φιλοσοφικό αλλά πιο πολύ συναισθηματικό ερώτημα...

Φεύγουν γιατί κάναμε ένα λάθος και δεν μπόρεσαν να το συγχωρήσουν.
Γιατί Βρήκαν ένα καλύτερο γι'αυτούς φίλο.
Γιατί με το μυαλό τους δεν ταιριάζουμε.
Γιατί ήμαστε υπερβολικοί κάποιες φορές με την αγάπη μας προς αυτούς.

Σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις η αγάπη μας ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας και της πραγματικότητας. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πιο πολύ επικύνδινο να χάσουμε αυτόν που αγαπάμε τόσο γιατί δεν αντέχει τόση πολύ αγάπη, δεν θέλει να του λέμε κάθε μέρα πως τον θαυμάζουμε, πως τον λατρεύουμε πιο πολύ και απο τον Θεό και πως τον αγαπάμε. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο λάθος που κάνουν όσοι τυχαίνουν να αγαπάνε με τέτοιο τρόπο έναν ΦΙΛΟ/Η. Μην ξεχνάμε πως για να λέγεται κάποιος φίλος μας σημαίνει πως μαζί του έχουμε περάσει ή θα περάσουμε τις πιο ωραίες στιγμές μας. Θα έρθουν και θα φύγουν σκηνές, άλλοτε ωραίες και άλλοτε άσχημες. Με λίγα λόγια μαζί με το άτομο που τολμάμε και αποκαλούμε φίλο, θα ζήσουμε ΖΩΗ με πράξεις και όχι με λόγια...
Ο ΦΙΛΟΣ θέλει να ζούμε ΖΩΗ μαζί του. Και ζώντας ΖΩΗ μαζί του απο την αρχή μέχρι το τέλος θα έρθουν στιγμές που θα καταλάβει ότι τον αγαπάμε με όλο το είναι μας, και αυτό θα το καταλάβει αν του δείξουμε ποιος πραγματικά κρύβεται μέσα στην φυλακή που ονομάζεται σώμα. Με τις πράξεις μας και όχι με τα λόγια.

Φιλικά Eliathor

Οι άνθρωποι βλέπουν μόνο ότι θέλουν, έχουν κλειστά τα μάτια. Όταν θα τα ανοίξουν δε θέλω να βρίσκομαι εν ζωή για να δω τις συνέπειες.
Arthour J. Elorot

---

περνούν οι άνθρωποι μα μη λυπάσαι
πληγώνουν πάντοτε να το θυμάσαι
ζατούν αντάλλαγμα χωρίς να δίνουν
μα οι φίλοι που αγαπούν ποτέ δεν σβήνουν..

Προκύπτω να το πω ότι ποτέ δεν βρήκα φίλους..μόνο σταδιακά..
Αυτή τη στιγμή έχω έναν άνθρωπο που ελπίζω πως θα μείνει δίπλα μου..μα ακόμη και αν δε μείνει,για μένα θα είναι πάντα εκεί!!

Καλέ μου Eliathor_Elf
δεν νομίζω ότι η υπερβολική αγάπη σφίγγει τόσο πολύ τον άλλον ώστε να θέλει να φύγει..άλλωστε γι αυτό έχουμε στόμα,για να λέμε στους άλλους τι δεν μας αρέσει και να το αλλάξουν(ισχύει το ίδιο και για μας)..
Γιατί βρήκαν ένα καλύτερο φίλο..και επειδή βρήκαν,δεν μπορούν να κρατήσουν και λίγο χώρο για μας???
Γιατί δεν μπορούν να συγχωρήσουν κάτι που τους κάναμε..

Από τις απαντήσεις σου..αυτό που συμπεραίνω είναι ότι ο καθένας κοιτά την πάρτη του!!ο άλλος δεν υπάρχει..τα όνειρα που κάναμε μαζί,θα τα βρω και αλλού..
Ίσως αυτό να φταίει τελικά..ο εγωισμός..να φροντίσω ώστε ΕΓΩ να περνάω καλύτερα..

quote:

---

Αυτή τη δύναμη τη βρίσκουμε στην πορεία. Μας βοηθάει ο ίδιος ο εαυτός μας. Είναι όμορφο να δένεσαι με τους ανθρώπους και να τους κρατάς κοντά σου. Αλλά η πραγματικότητα συμβαίνει να είναι και οδυνηρή. ΄Οποιος θέλει να αποχωρήσει τον αφήνεις. Η πίεση δεν οφέλησε κανέναν. Τι κρατάς με το ζόρι; Οι άνθρωποι κουράζονται σήμερα δεν αγωνίζονται ιδιαίτερα γιά τις σχέσεις. Προσωπικά δυό άτομα άφησα να φύγουν. Τόσα χρόνια ζωής.
Γύρω μου έχω εκείνουν που στηρίζω, τους είμαι χρήσιμη μου είναι απαραίτητοι, στα δύσκολα δηλώνουν [παρών παρούσα] στα εύκολα το γλεντάμε μαζί και γινόμαστε παιδιά. Είναι οι σχέσεις ζωής αυτές. Φιλικές αληθινές γενναίες.

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Να ξέρεις,ότι ευτυχία είναι να μπορείς να ξεχνάς,και να μπορείς να θυμάσαι.
Η ευτυχία έρχεται από την ικανότητα να νιώθεις βαθιά,να απολαμβάνεις απλά,να σκέφτεσαι ελεύθερα να ρισκάρεις στη ζωή να είσαι απαραίτητος.

---

μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο

Όταν κάποιος αναρωτιέται γιατί φεύγουν οι φίλοι, ο/η αγαπημένος/η μου, γιατί μου συμβαίνει το α ή το β κ.λ.π. είναι κάπως μονόπλευρο.

Δεν έχω δει κανέναν (και εμένα) να αναρωτιέται γιατί κάποιος μένει, γιατί του συμβαίνει κάτι καλό.

Από όσο το έχω αναλύσει με τον εαυτό μου βγάζω το εξής συμπέρασμα.

Δεν μας ενδιαφέρει γιατί κάποιος μένει γιατί αυτόματα σκεφτόμαστε ότι μένει γιατί είμαστε καλοί, γιατί τον γεμίζουμε, γιατί ίσως μας το χρωστάει ο Θεός.

Όταν όμως φεύγει προσπαθούμε να βρούμε τι κάναμε που έφυγε ή τι ήθελε που δεν του το δώσαμε ή στην χειρότερη περίπτωση ότι δεν ήταν αρκετά καλός για εμάς.

Δεν νομίζω ότι οι εξηγήσεις αυτές ισχύουν.

Απλά ο άνθρωπος πρέπει να προχωράει, να αλλάζει προς το καλό ή προς το κακό(ελεύθερη βούληση), όλα είναι θέμα μαθημάτων που πρέπει να πάρουμε. Εάν η κατάσταση που ζούμε δεν έχει να μας προσφέρει, όπως αισθανόμαστε, τίποτα περισσότερο προσπαθούμε να την αλλάξουμε.

Εάν δεν προσπαθήσουμε, θα βαλτώσουμε, δεν θα είμαστε ευχαριστημένοι, θα αρχίσουν να μας φταίνε όλα και το σπουδαιότερο θα συνδέσουμε την όλη κατάσταση με τον άνθρωπο που είναι δίπλα μας άρα πιθανόν και να αναιρέσουμε/απορρίψουμε ότι μας έμαθε η συναναστροφή μαζί του.

Αυτό όμως θα μας αναγκάσει να κάνουμε βήματα πίσω, άρα θα ψάξουμε σε κάποιον άλλον άνθρωπο να ξαναβιώσουμε/ξαναμάθουμε τα μαθήματα που πήραμε από τον προηγούμενο και θα κάνουμε συνεχώς κύκλους μέχρι το τέλος.

Είπες ότι θέλεις αγάπη, φροντίδα, ζεστασιά, επικοινωνία
θέλεις λοιπόν προσφορά άρα καταλήγουμε ότι όλα είναι προσφορά.

Ακόμα και οι λέξεις που γράφουμε δεν είναι ίδιες για τον καθένα σε όλο τους το εύρος.
Όταν λες αγάπη όλοι καταλαβαίνουμε τι σημαίνει
όμως έχουμε διαφορετικούς τρόπους να το δείχνουμε, εάν παραμείνουμε σε λόγια και πράξεις δεν ξέρουμε εάν λέμε το ίδιο πράγμα.

π.χ. για σένα αγάπη είναι να στέκεται ο άλλος δίπλα σου στα καλά και στα κακά εγώ μπορεί αυτό να το ονομάσω θάρρος
για μένα αγάπη είναι να είμαι μαζί με τον άλλον να μην μιλάμε και να νοιώθω την επαφή που υπάρχει σε όλη την γύρω από εμάς ατμόσφαιρα, εσύ μπορεί να το ονομάσεις (το να μην μιλάει ο άλλος) αδιαφορία.

Νομίζω ότι όλοι ψάχνουμε κάποιον που θα εκπέμπει τις περισσότερες φορές στην ίδια συχνότητα με εμάς, που πιθανόν να σημαίνει ότι είμαστε στο ίδιο επίπεδο ως ψυχές (από πλευράς μαθημάτων) άρα μπορούμε να προχωρήσουμε μαζί στο παρακάτω.

Οπότε δεν χρειάζεται να στενοχωριόμαστε όταν φεύγουμε εμείς ή ο άλλος, πρέπει να χαιρόμαστε γιατί έχουμε την ευκαιρία να φτάσουμε πιό γρήγορα στον στόχο μας.

Γενικά είμαι άτομο που ψάχνω τα γιατί πολλών πραγμάτων.. καλών ή κακών..
Αλλά δεν έχουν όλα τα φαινόμενα αιτία(αίτια), ή έχουν???

Πότε σταματάει η προσφορά??? Πότε ο άλλος ξέρει ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να φύγει??? Πότε κατάλαβε ότι έδωσε όσα είχε να δώσει για να πάει παρακάτω?
(πιστεύω ότι είναι εγωισμός.. κανείς δεν θέλει τη βοήθεια κανενός.. γιατί να του χρωστάω?? Γιατί να του ζητήσω συγνώμη?? Γιατί να πέσω χαμηλά??)
Γιατί μια φιλία να μην είναι αιώνια?? Τι την εμποδίζει να είναι αιώνια??

Εμ, το άλλο που άκουσα τελευταία..
Είναι δύο φίλες..
Η μία εκ των δύο ερωτεύεται έναν μεγαλύτερο και κάνει παρέα με τους φίλους του αγοριού της(δηλαδή κάνει διαφορετική παρέα από την άλλη κοπέλα..) αλλά ακόμη θέλει την παρέα της φίλης της..
Και γυρνάει η άλλη κοπελιά και της λέει: «Αφού τώρα βρήκες άλλη παρέα και είσαι ευτυχισμένη καλύτερα να μην είμαστε πλέον φίλες.»

Αυτό τώρα τι είναι?? Γιατί όταν έχουμε ένα φίλο δεν τον αφήνουμε να επιλέξει?? Γιατί δεν του δίνουμε χώρο για να έχει τις δικές του στιγμές και να κάνει τις δικές του επιλογές??

Ποιος είναι ο στόχος μας και πότε θα τον βρούμε??

Όσο για τις λέξεις που ανέφερα, έχεις απόλυτο δίκιο! Ο καθένας τις εκλαμβάνει και τις χρησιμοποιεί με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο!

Απόρριψη?? Πως ακριβώς το εννοείς αυτό?? Γιατί να νιώσουμε απόρριψη?

Πολλές ερωτήσεις… έχεις το ελεύθερο και να μην απαντήσεις..

Δεν είναι θέμα εγωϊσμού ή ότι δεν θέλεις την βοήθεια κανενός ή δεν θέλεις να ζητήσεις συγγνώμη,όλα αυτά είναι δικαιολογίες που έχουμε εκπαιδευτεί μέσα από την πορεία μας να χρησιμοποιούμε για να μην πούμε την αλήθεια.
Το να πεις σε κάποιον δεν μπορώ να μείνω άλλο μαζί σου, νοιώθω ότι κάτι μου λείπει, νοιώθω να βαλτώνω θεωρούμε ότι είναι πολύ σκληρό.
Προτιμούμε να βρούμε κάποιο λόγο να τσακωθούμε μαζί του ώστε να έχουμε και εμείς και αυτός μιά δικαιολογία για το φεύγα μας. Δεν σκεφτόμαστε εκείνη την στιγμή ότι αυτό που κάνουμε είναι χειρότερο για τον άλλον γιατί τον αφήνουμε στο σκοτάδι.

Πιστεύω ότι πολλά πράγματα μπορεί να είναι αιώνια αλλά εμείς θέλουμε να δέσουμε την μοίρα μας/τον εαυτό μας με τους ανθρώπους που επιλέγουμε κάποια δεδομένη στιγμή, δεν ξέρουμε όμως εάν αυτοί μπορούν να ακολουθήσουν αυτή τη μοίρα.

Στο παράδειγμα που είπες για τις δύο φίλες θα επιχειρήσω να δώσω μιά εξήγηση στο περίπου, δεν είμαι και ψυχολόγος οπότε μπορεί και να γράψω αρλούμπες.

Πιστεύω ότι η 2η κοπέλα ένοιωσε αυτό που ανέφερα, απόρριψη, λόγω ότι η 1η κοπέλα προτίμησε την παρέα του αγοριού της και όχι την υπάρχουσα.
Με τα λόγια της ήθελε να δείξει ότι
-δεν σε έχω ανάγκη μπορώ και χωρίς εσένα
-δεν συμφωνώ που προτιμάς την παρέα του αγοριού σου γιατί δεν τον φέρνεις στην δικιά μας
-θέλω να νοιώσεις άσχημα ότι με εγκαταλείπεις και εγώ γι΄αυτό σε τιμωρώ με την στέρηση της φιλίας μου

Οπότε ή θα πρέπει να της εξηγήσει η 1η κοπέλα κάποια πράγματα και να συζητηθούν κάποια συναισθήματα που ένοιωσε η 2η με την συμπεριφορά της 1ης ή να σταματήσουν εκεί την γνωριμία τους γιατί δεν επικοινωνούν.

Ο στόχος μας όπως το βλέπω εγώ είναι να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς γιατί εξαρτάται από το πως είναι ο καθένας τώρα. Για το πότε θα φτάσουμε στο στόχο, τι να σου πω δεν έχω φτάσει ακόμα αλλά μάλλον θα το καταλάβουμε τότε.

Τώρα πως εννοώ την απόρριψη
Όταν φεύγει ο άλλος και εμείς δεν θέλουμε, περνάμε κάποια στάδια μέχρι να το ξεπεράσουμε, από εκεί λέμε ότι ο χρόνος είναι γιατρός, με το πέρασμα του χρόνου όλα αμβλύνονται εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα.

Στην αρχή εκνευριζόμαστε για ελάχιστο χρόνο, εξαρτάται από την ένταση των συναισθημάτων μας για αυτό το άτομο.
Μετά αρχίζουμε το παραμύθι της αυτολύπησης, κλαίμε και οδυρόμαστε, χρησιμοποιούμε όλους τους τρόπους να τον φέρουμε πίσω.
Εάν δεν πιάσει τίποτα από αυτά αρχίζουμε μέσα μας να σχηματίζουμε την εικόνα ότι Αυτός δεν άξιζε για μας, δεν άντεξε την τόση καλοσύνη μας την τόση αγάπη μας και όλα τα μεγάλα που του δίναμε, ήταν ποταπός (ας μου επιτραπεί η έκφραση).

Αυτά τα συναισθήματα, αυτές τις λειτουργίες, τις κάνουμε γιατί αισθανόμαστε την απόρριψη, μας έδιωξαν, μας απαξίωσαν, μας μείωσαν όπως θέλεις πέστο, είναι το ίδιο.

Εάν είμαστε τυχεροί όπως νομίζουμε γνωρίζουμε απευθείας κάποιον άλλον που τραβά την προσοχή μας και αρχίζοντας μιά νέα πορεία μαζί του, σιγουρευόμαστε ότι ο προηγούμενος ήταν ανάξιος για εμάς.
Αυτή η νέα πορεία είναι ένας ίδιος κύκλος εάν δεν καταλάβουμε την ουσία (ότι ανέφερα στο προηγούμενο post).

Όσο για τις 2 κοπέλες ορθά το ανέλυσες..
Νομίζω πως ακόμη είναι φίλες..
Τι να πω.. μακάρι να συνεχίσουν να είναι

Ευχαριστώ για την απάντηση σου.. Να'σαι καλά!& καλό βράδυ!
Φιλικά
Σεμίνα

Αφροδίτη μου,
δεν αντιλέγω να την ανοίξουμε την πορτούλα αν ξαναγυρίσουν..
αλλά μονάχα,γνωρίζοντας πως έχουμε τις δυνάμεις να τους
αποχωριστούμε ξανά..

Σας έχει συμβει
να σας γεμίζει τόσο πολύ ένας φίλος
ώστε να ξεχνάτε τους υπόλοιπους?
Πόσο καλό είναι αυτό?