- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ - vol 3 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Μ: -//-
Σκύλα μ’έκανες και λειώνω
μες στη σκοτεινιά με πόνο
Σκύλα μ’έκανες κομμάτια βρε
με τα δυο σου μαύρα μάτια
Σκύλα μ’έκανες ρεζίλι βρε
στον πασά και στο βεζύρη
το λυσσιατρείο πότε εφημερεύει;
Αυτά που λες εγώ τ’ ακούω βερεσέ
Τα παραμύθια σου τ’ ανθίστηκα πια τώρα
και το κατάλαβα πως ήμουνα για σε | 2x
ο πασατέμπος σου για να περνά η ώρα | 2x
Κάθε σου φίλημα το βρίσκω πια πικρό
και τον καημό μου δεν μπορείς να τον γλυκάνεις
Μαζί μου έρχεσαι μπαμπέσικο μικρό | 2x
γιατί γυρεύεις κόγξες σ’ άλλονε να κάνεις | 2x
Φύγε λοιπόν αφού το θες αλλού να πας
κι άσ’ τις μουρμούρες και τις κλάψες και τις τρίχες
κι όταν θα σμίξεις με το μάγκα π’ αγαπάς | 2x
να μην του πεις ότι για πασατέμπο μ’ είχες | 2x
Ο πασατέμπος
Μουσική/Στίχοι: Χιώτης Μανώλης/Γιαννακόπουλος Γιώργος
.
.
.
@rwen the grandaughter of Galadriel...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Μας την στείλανε οι ξένοι, φίλοι που μας αγαπούν
και δεν παύουνε με κάθε τρόπο να μας βοηθούν
Μηχανές και εφευρέσεις για συλλήψεις και εκτελέσεις
Κάνεις πρώτα το σταυρό σου, γονατίζεις στο σκαμνί
Βάζεις δώθε το λαιμό σου, λευτερώνουν το σκοινί
και ώσπου να πεις πιπέρι το κεφάλι στο πανέρι
Κόψανε πολλούς στη Μάνη και στου Βάλτου τα χωριά
Φωνακλάδες καπετάνιους, πειναλέα κλεφτουριά
μερδικό το σκυλολόι γύρευε απ' το αφεντολόι
Και ξεχνάμε πως εκείνοι που 'ρθαν από τη Φραγκιά
που 'ρθαν από το Φανάρι κι από τη Μολδοβλαχιά
και φοράνε ρεντικότες τρώνε πετεινούς και κότες
Άκου, βλέπε, σώπα, μάθε, όποιος θέλει τα πολλά
χάνει ο δόλιος και τα λίγα που δεν τα 'βρισκε καλά
Στο καμάρι το παιδί σου, τέτοια να 'ναι η συμβουλή σου
Τώρα πάνε για τ' Ανάπλι και για την Τροπολιτσά
όπου βγήκανε αντάρτες και το ρίξαν στην κλεψιά
Ζήτω η Ελευθερία, ζήτω η Ελευθεριά
Το τραγούδι της γκιλοτίνας ~ Ξυλούρης Νίκος
Μουσική/Στίχοι: Ξαρχάκος Σταύρος/Καμπανέλλης Ιάκωβος
.
.
.
@rwen the grandaughter of Galadriel...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Πρόσεχε, πρόσεχε παιδί μου πως μιλάς
και προπαντός σε μας που σ' αγαπάμε
Δύο φιλαράκια έκανες και θέλεις να τα φας
αφού όταν το σκας αλλού κοιτάμε
Πρόσεχε, πρόσεχε παιδί μου πως μιλάς
και προπαντός σε μας που σ' αγαπάμε
Τους φίλους τους διαλέγουμε, γι' αυτό δεν του παιδεύουμε
τα μυστικά μας λέμε
Κι εμείς ερωτευτήκαμε, αλλά δε τρελαθήκαμε
τους φίλους δεν τους καίμε
Μίλα μας, μίλα μας, γιατί μας αγαπάς
Τι κρύβεσαι από μας κι απ' τη σκιά σου
Δύο φιλαράκια έκανες και θέλεις να τα φας
Για πρόσεξε, μην έρθει κι η σειρά σου
Μίλα μας, μίλα μας, γιατί μας αγαπάς
Για πρόσεξε, μην έρθει κι η σειρά σου
Οι φίλοι ~ Αλεξίου Χάρις
Μουσική/Στίχοι: Αλεξίου Χάρις
...για να μην ξεχνάμε και μερικά πράγματα...
.
.
.
@rwen the grandaughter of Galadriel...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Μουστάκας Χρήστος & Σπείρα-Σπείρα
.
.
.
Μού 'πανε οι φίλοι σου πως δεν πας καλά
διάβασα τη στήλη σου, βάζεις δύσκολα
Τι τα θες τα περιττά και τα επιπλέον
Τα φιλιά είναι σβουριχτά και το χρήμα ρέον
.
.
Μήπως είσαι Λέων; Όχι, κροκόδειλος
.
.
Πας καλά, πας καλά
Εμένα ν' ακούς: Δεν πας καλά
.
.
Σ' έφαγε η επίδειξη και το σούρτα-φέρτα
Κάποιος θα σε πήδηξε που φορούσε μπέρτα
Μήπως ήταν ο Ζορρό, ή ο Νοσφεράτου
Ή κανένα καγκουρώ πάνω στη χαρά του
.
.
Μήπως είσαι Λέων; Όχι, κροκόδειλος
.
.
Πας καλά; Πας καλά
Εμένα ν' ακούς: Δεν πας καλά
.
.
Σού 'καναν δυσφήμηση κι από την Τατιάνα
Πως κατά το ήμισυ ήσουνα π***άνα
Άκου με και μένανε πού 'χω απηυδήσει:
Δεν το διαφημίζουμε το καλό γ**ήσι
.
.
Πας καλά, πας καλά
Εμένα ν' ακούς:
Δεν πας καθόλου, μα καθόλου-καθόλου
κι όταν λέω καθόλου, εννοώ καθόλου
.
.
Εμένα ν' ακούς
Μήπως είσαι Λέων
αφιερωμένο εξαιρετικά σε πρώην, νυν και επόμενα Grail 
αποχωρήσαντες και επιστρέψαντες παντός είδους και κυρίως
σ'αυτούς που ξεφτιλίζουν το όνομα της Αγάπης με το να ορκίζονται
σ'αυτήν 
βρε εγγόνα... πες μου έχω άδικο???? 
Galadriel
bitch and bites
Μ: Ν. ΞΥΔΑΚΗΣ
Τ: Δ. ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ
Κυκλοθυμικός καιρός
σου αλλάζει γνώμες και κουστούμια
σύννεφο μαλλί όψη σαν καπνός
κι από θεωρίες νεροζούμια.
Παρελθόν παρόν και μέλλον
και τα ιδεολογικά σου
να σουρώνεις με ουζάκι
στου Απότσου το μπαράκι.
Ξάφνου βρέθηκε καμμένη
της καρδιάς σου η λυχνία
η δικιά σου βρήκε άλλον
με Ρενώ και βιοτεχνία.
Μια ζωή φραπέ ζητάς
όλο σουαρέ κι υπεροψία
πάψε πια να κλαις κι όλο να μας λες
πάλι για τους πόντιους αστεία.
καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια
Μια χούφτα θεατρίνοι τρέχουν από γειτονιά σε γειτονιά με τις σάλπιγγές τους σκορπώντας ένα τραγούδι παράξενο. Η απαγόρευση ήρθε αστραπιαία. Το τραγούδι θεωρήθηκε εκτός κλίματος και εποχής, με μια λέξη : επικίνδυνο.
Το τραγούδι αυτό ήταν έμπνευση ενός νεαρού τροβαδούρου που γρήγορα όλοι τον ξέχασαν και κανείς δεν γνωρίζει που βρίσκεται τώρα. Το παράξενο όμως είναι πως τον σκοπό του έχουν στα χείλη τους και ορισμένοι έξω απ' το κάστρο. Αλλά και γι' αυτούς ίσχυσε η ίδια απαγόρευση...
Διονύσης Τσακνής
Μικρή η φωνή,
κι ανήμπορη μια λέξη ν' ακουστεί
σ' αυτήν την άσκοπη βοή που όλα τα σκεπάζει.
Μα τώρα έχω μια αιτία, ένα λόγο που θα κάνω
ολόχρυσες οι σάλπιγγες, τραγούδι να σημάνουν.
Μέσα απ' αυτό το φονικό,
μονάχα ο έρωτας θα ζήσει,
γι' αυτό στο σώμα σου ας χαθώ,
στους δρόμους που ονειρεύομαι,
χωρίς επιστροφή.
Κι ενώ η μαμή της Ιστορίας με ξεχνάει
τις ίδιες μήτρες ξεγεννάει,
με ίδιους πάντα τρόπους.
Το τζάμι σπάζω μιας βιτρίνας
και παίρνω όλα τα φιλιά σου,
που εκεί τα φυλακίσανε, μα τώρα μου ανήκουν.
Μέσα απ' αυτό το φονικό,
μονάχα ο έρωτας θα ζήσει,
γι' αυτό στο σώμα σου ας χαθώ,
στους δρόμους που ονειρεύομαι,
χωρίς επιστροφή.
Deva Parinito
Δ. Τσακνής – Κ. Τριπολίτης
Πίσω απ’ τα μάτια σου θα βάλω μπαταρίες
να φωσφορίζουνε και ν’ ακτινοβολούν
πολλά να υπόσχονται, να δίνουν ευκαιρίες
για ‘κείνους που σε βλέπουνε και ονειροπολούν.
Πίσω απ’ τα μάτια σου αντί για κάνες κρύες,
Θα βάλω ηφαίστεια για να με πυρπολούν.
Κι εγώ μηχανικός, δημιουργός σου,
πρώτος να καίγομαι
απ’ τις εκρήξεις και το φως σου…
Κάτω απ’ το δέρμα σου θα βάλω θερμοστάτες,
θερμοκρασίες να κρατάνε δυνατές
στην μαύρη λίμνη σου να πέφτουν κωπηλάτες,
βαθιά σου να βυθίζονται γυρεύοντας ακτές.
Κάτω απ’ το δέρμα σου αντί για κρύες πλάτες,
θα βάλω σίγουρα, δυο πυροκροτητές.
Κι εγώ μηχανικός, δημιουργός σου,
πρώτος να καίγομαι
απ’ τις εκρήξεις και το φως σου…
Deva
Μάνος Λοϊζος – Μανώλης Ρασούλης
Γύφτισσα τον εβύσαξε γι’ αυτό έχει φτερά,
έρωτας τον επείραξε, γι’ αυτό όλο γελά.
Στα πανηγύρια, αχ ! γυρίζει,
κίτρο και πεύκο, ωχ! μυρίζει,
το όνομά του ξέχασε,
τα σύνορα ξεπέρασε,
μα ’κείνη λαχταρά,
κι εκεί ξαναγυρνά!
Γύφτισσα τον εβύσαξε γι’ αυτό έχει φτερά,
η μοίρα τον εδίδαξε σ’ ελεύθερη αγκαλιά.
Δρόμος κι αγάπη, η ζωή του,
ζάλη γλυκιά κάθε φιλί του,
με το κλαρίνο μάζεψε,
τις πίκρες και τις πλάνεψε,
και περπατω-πετά,
με ’κείνη αγκαλιά…
Deva
Σωκράτης Μάλαμας
Είσαι μια πέτρα στην άκρη του δρόμου
κι είμαι παιδί κουρασμένο στον ίσκιο σου.
Μοιάζεις με λέξη που φτιάχνει τον κόσμο
και ‘γω σταγόνα που βρέχει τα χείλη σου.
Μάγισσα Κίρκη, που με πας ?
Σε ποια γωνιά μ’ αφήνεις ?
και με σβήνεις.
Έχω ξεχάσει τι ζητώ.
Ζω στο δικό σου κόσμο
κι απορώ.
Παίζεις στα ζάρια την μαύρη χαρά μου
μα περιμένω βουβός στο κατώφλι σου.
Έρχετ’ η νύχτα και φέγγεις μπροστά μου,
σαν ναυαγός κολυμπάω στο σεντόνι σου.
Μάγισσα Κίρκη, που με πας ?
Σε ποια γωνιά μ’ αφήνεις ?
και με σβήνεις.
Έχω ξεχάσει τι ζητώ.
Ζω στο δικό σου κόσμο
κι απορώ.
Deva
Χ. Νικολόπουλος – Μ. Ρασούλης
Μην ρωτάς πολλά, δεν έχω απαντήσεις,
είμαι λίγος στ’ αλφαβητικά,
ένα θα σου πω και να τ’ αποστηθίσεις :
είμαι απόφοιτος στον πόνο του σεβντά.
Έξι γράμματα, έξι γράμματα,
ξέρω μόνο, τόσα θα σου πω.
Όταν σε φιλώ κάτω απ’ τον λαιμό,
θα σου ψιθυρίζω «σ’ αγαπώ».
Φέρε μάστορα καινούργιο μεζεδάκι,
και το ούζο στο γυαλί, διπλό
Βάλε στο τζουκ-μποξ παλιά του Τσαουσάκη,
κι ας χαθούμε στον λογαριασμό.
Έξι γράμματα, έξι γράμματα,
ξέρω μόνο, τόσα θα σου πω.
Όταν σε φιλώ κάτω απ’ τον λαιμό,
θα σου ψιθυρίζω «σ’ αγαπώ».
Deva
Χ. Νικολόπουλος – Μ. Ρασούλης
Με ιπτάμενο δίσκο, θα σε πάρω μια νύχτα
και το φράγμα του έρωτα, θα το σπάσω για ‘σε!
Στης καρδιάς μου το σύμπαν, να ‘σαι δω γαλαξία,
κι ότι θα ‘χει αξία, να ‘σαι ‘συ στεναγμέ!
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
όμως που να βρω
μια τέτοια μηχανή ?
Στο γκαράζ δεν ξέρουνε,
λεφτά δεν περισσεύουνε,
θα την βγάλουμε στην Γη,
φτάνει να ‘μαστε μαζί.
Με ιπτάμενο δίσκο και τρελός για τα σένα,
θα σε βγάλω σεργιάνι, στο πουθενά, στο ποτέ.
Σαν ουράνιο σώμα το κορμί σου να λάμπει,
βραχιολάκι με τ’ άστρα, θα σου φτιάξω καλέ!
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
όμως που να βρω
μια τέτοια μηχανή ?
Στο γκαράζ δεν ξέρουνε,
λεφτά δεν περισσεύουνε,
θα την βγάλουμε στην Γη,
φτάνει να ‘μαστε μαζί.
Deva
Χ. Νικολόπουλος – Μ. Ρασούλης
Όλο νόμοι κι αστυνόμοι,
και σπανίως υπονόμοι.
Το κακό παραμονεύει
και την χώρα υπονομεύει.
Οι κυβερνήσεις πέφτουνε
μα η αγάπη μένει.
Μας διοικεί, μας τυραννά,
μας γονατίζει, μας χαλά
κι αυτή μας ανασταίνει!
Πέστε να ‘ρθουν σεισμολόγοι,
είναι σοβαροί οι λόγοι,
γιατί μπήκες στην κάρδια μου,
θα συμβεί σεισμός βαθιά μου.
Οι κυβερνήσεις πέφτουνε
μα η αγάπη μένει.
Μας διοικεί, μας τυραννά,
μας γονατίζει, μας χαλά
κι αυτή μας ανασταίνει!
Είναι σοβαροί οι λόγοι λέμε...
Deva
Edited by - 6thThief on 06/11/2005 00:08:39
Ήταν ένα κουταβάκι, ένα αδέσποτο σκυλάκι,
μια Δευτέρα στην πλατεία Αμερικής
Ήταν μια μικρούλα αγάπη, φοβισμένη, ντελικάτη
που την κράτησες μονάχα ένα λεπτό
και την προσπέρασα κι εγώ
Αν δεν ήταν λάθος μέρα, αν δεν ήτανε Δευτέρα,
αν δεν ήταν η πλατεία Αμερικής
μπορεί και ν' αγαπιόμασταν εμείς
Κι αν δεν σ' έπιανε φανάρι
να γινόμασταν ζευγάρι
και να κάναμε πολλά, πολλά παιδιά
μα δεν έχει σημασία τώρα πια
Ήταν ένα κουταβάκι, ένα αδέσποτο σκυλάκι
μια Δευτέρα στην πλατεία Αμερικής
που δεν το υιοθέτησε κανείς
Αδέσποτο σκυλάκι ~ 0Αρλέτα
Μουσική/Στίχοι: Αρλέτα
.
.
.
@rwen the grandaughter of Galadriel...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Χ. Νικολόπουλος – Μ. Ρασούλης
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
πενήντα δύο τοις εκατό,
και μην γελάς αν μ’ αγαπάς,
μην με ρωτάς.
Μέσα μου κάλλιο να ‘σαι συμπολίτευση γλυκό μου,
παρά μια ξαφνική απογοήτευση μωρό μου.
Κι αν σ’ αγαπώ, κι αν σ’ αγαπώ,
πενήντα δύο τοις εκατό,
το ξέρω, η αγάπη είναι κάτι απέραντο.
Είναι τελείως στρογγυλό,
είκοσ’ τεσσάρων καρατιών,
και υπεράνω αριθμών,
είν’ εκατό τοις εκατό.
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ,
πενήντα δύο τοις εκατό,
μες στον συρμό της εποχής,
ρεαλιστής.
Ίσως να μην σου δώσει ψήφο κάποτε η καρδιά μου,
ωστόσο, εδώ και τώρα, είσαι η βασίλισσά μου.
Κι αν σ’ αγαπώ, κι αν σ’ αγαπώ,
πενήντα δύο τοις εκατό,
το ξέρω, η αγάπη είναι κάτι απέραντο.
Είναι τελείως στρογγυλό,
είκοσ’ τεσσάρων καρατιών,
και υπεράνω αριθμών,
είν’ εκατό τοις εκατό.
Deva
Κάτω στα λε-, κάτω στα λε, κάτω στα λεμονάδικα
Κάτω στα λεμονάδικα γίνηκε φασαρία
Δυο λαχανάδες πιάσανε που κάναν την κυρία
Τα σίδερα, τα σίδερα, τα σίδερα τους φόρεσαν
Τα σίδερα τους φόρεσαν και στη στενή τους πάνε
κι αν δε βρεθούν τα λάχανα, το ξύλο που θα φάνε
Κυρ αστυνό-, κυρ αστυνό-, κυρ αστυνόμε μη βαράς
Κυρ αστυνόμε μη βαράς, γιατί και συ το ξέρεις
πως η δουλειά μας είν’ αυτή και ρέφα μη γυρεύεις
Εμείς τρώμε, βρε εμείς τρώμε, εμείς τρώμε τα λάχανα
Εμείς τρώμε τα λάχανα, τσιμπούμε τις παντόφλες
για να μάς βλέπουν τακτικά της φυλακής οι πόρτες
Δε μάς φοβί-, δε μάς φοβί-, δε μάς φοβίζει ο θάνατος
Δε μάς φοβίζει ο θάνατος, μόν’ μάς τρομάζει η πείνα
γι αυτό τσιμπούμε λάχανα και την περνάμε φίνα
Κάτω στα λεμονάδικα ~ Παπάζογλου Βαγγέλης
Μουσική/Στίχοι: Παπάζογλου Βαγγέλης
.
.
.
@rwen the grandaughter of Galadriel...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Πάρε με στο τηλέφωνο λιγάκι να τα πούμε
και δώσ' μου ένα ραντεβού, για να συναντηθούμε
Πάρε με στο τηλέφωνο κι απ' το γλυκό σου στόμα
θέλω ν' ακούσω να μου πεις πως μ' αγαπάς ακόμα
Να μην ξεχάσεις μάτια μου να μου τηλεφωνήσεις
γιατί να ξέρεις μια καρδιά στη μέση θα την σκίσεις
Έστω κι απ' το τηλέφωνο στείλε μου τα φιλιά σου
και με τη φαντασία μου θα βρίσκομαι κοντά σου
Πάρε με στο τηλέφωνο ~ Λίντα Μαίρη
Μουσική/Στίχοι: Χιώτης Μανώλης
...δύσκολοι καιροί για λάχανα... θα πέσει χιόνι στα ορεινά...
.
.
.
@rwen the grandaughter of Galadriel...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ' το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που 'χει μαραθεί
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια
σε μια ζωή χωρίς προοπτική
Χάνεσαι σαν το γλαρό στην ομόνοια
και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή
Πληρώνεις όσο-όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί
Ποιος είναι ισοβίτης στο σκοτάδι ποιος αλαφιάζει δίχως πληρωμή
Ποιος σκύβει στους αφέντες το κεφάλι και ποιος τα βράδια κλαίει σαν παιδί
ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν
Και τα κεφάλια βγαίνουν σαν σκουριά
Στα σούπερ μάρκετ τελείωσε η ελπίδα
και συ σκαρφάλωσες στη σκαλωσιά
Που πήγαν οι τρακόσοι του Λεωνίδα και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;
ηλεκτρικός Θησέας και τα λοιπά
Φοβάσαι ότι θα 'ρθει καταιγίδα και θα μας πνίξει όξινη βροχή
βαλε σε γυάλα μέσα την πατρίδα και κρύψε την καλά μέσα στη γη
μήπως την ψάχνουν σαν την Ατλαντίδα αφού η Πανδώρα ανοίγει το κουτί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μπερδευτεί
Ψηφοθηρία λόγοι κι εμβατήρια ποτέ δεν έφεραν την αλλαγή
για αυτό και χάθηκες στα σφαιριστήρια και μες στα γήπεδα την Κυριακή
Τώρα καθώς κοιτάς τα διυλιστήρια Ρώτας ποιοι σ' έχουν βάλει στο κλουβί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει τρελαθεί
Να κλείσεις τη πληγή θανατηφόρα και μες στα νέα ψάχνεις για δουλεία
τα δάκρυα σου γίνονται μαστίγια και τον λαιμό σου σφίγγουν σα θηλιά
όσα τα κέρδισες με τα μαρτυρία τα παζαρεύουν πάλι στα χαρτιά
τρέχεις να ψάξεις μες στα καταφύγια και βρίσκεις μια αιχμάλωτη γενιά
Μια πλαστική ανέμισες σημαία πίστεψες σ' έναν άγνωστο θεό
κρέμασες το μυαλό σε μια κεραία ειδήσεις σίριαλ και τσίμπλα ροκ
και πως θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν τα λάθη κλέβουν τον καιρό
και πως θα ξημερώσει άλλη μέρα όταν το ψέμα σέρνει τον χορό
Ζωγράφισε ένα ήλιο στο ταβάνι μίλησε με τ' αγέρι της νύχτιας
και χόρεψε μαζί με τη σκιά σου στους ήχους μιας αδύναμης καρδιάς
πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
πάρε τηλέφωνο την μοναξιά σου ή βγες ξανά στον δρόμο της φωτιάς
Ηλεκτρικός Θησέας ~ Σιδηρόπουλος Παύλος
Μουσική/Στίχοι: Μαρκόπουλος Γιάννης
.
.
.
@rwen the grandaughter of Galadriel...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως
Μ: Γ. Μαρκόπουλος
Τη ζωή μου μη διαβάζεις μην κοιτάς τα γράμματα
τα 'χουν κάψει τα 'χουν λιώσει στεναγμοί και κλάματα
Τη ζωή μας μη διαβάζεις μην κοιτάς τα γράμματα
τα 'χουν κάψει τα 'χουν λιώσει στεναγμοί και κλάματα
Χίλιους τόπους και γεφύρια πέρασα για να σε βρω
σαν να γέμιζα ποτήρια και χανόταν το νερό
Βγήκες για να σεργιανίσεις τη ζωή νωρίς νωρίς
μα ήταν τύχη να μ' αφήσεις μεσονύχτι ώρα τρεις
--------------------------------------------------------
Σι: Ά. Δούκα
Μ: Σ. Κορκολής
Οι νύχτες που δεν έζησες
φιγούρες σε χαρτόνι
ζαρώσανε, παγώσανε
και θάφτηκαν στο χιόνι.
Κι η μοναξιά της Κυριακής
σε βασανίζει ακόμη,
καημός που δεν μοιράστηκε
για πάντα σε πληγώνει.
Θλιμμένοι ναύτες στη σειρά
σαν του Τσαρούχη ζωγραφιά
να περιμένουνε μπροστά στα καφενεία
για μια τυχαία συντροφιά
που θα τους πάρει μακριά
απ’ την παλιά ξεθωριασμένη πολιτεία.
Βασανισμένη Κυριακή
κι εσύ να ψάχνεις στη σιωπή
μιαν άλλη ευκαιρία.
Να σε τρομάζει η βροχή
να σου παγώνει την ψυχή
σαν να 'ναι αμαρτία.
Σελίδες που δεν έγραψες
ολόκληρη η ζωή σου,
φοβήθηκες, προδόθηκες
κι έμεινες στη σιωπή σου.
Τα λόγια που δεν άκουσες
κλείστηκαν στην ψυχή σου,
ριζώσανε, ανθίσανε
και πέθαναν μαζί σου.
Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα
πέρα στα παραπήγματα
κι ένας κατάδικος γεμάτος πόνο
μες στο τραγούδι του ζητάει παρηγοριά
Είναι τα λόγια του πικρά
για την αγάπη του μιλά
για αυτήν την άκαρδη γυναίκα
που για χατίρι της εγίνηκε φονιάς
Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα
κάτω στα παραπήγματα
σε ένα γλυκό σκοπό κάποιας αγάπης
που για χατίρι της εγίνηκε φονιάς
Βαριά χτυπούν τα σήμαντρα ~ Καζαντζίδης Στέλιος
.
.
.
@rwen the grandaughter of Galadriel...
Είμαι ζενίθ, είμαι ναδίρ
Ανάβω γίνομαι πυρσός
Πνίγω το ψέμα μες στο φως