- Ο ΘΑΝΑΤΟΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
" Πώς ΞΕΡΟΥΜΕ πώς
αυτό που αποκαλούμε ΖΩΗ,
δεν είναι ο ΘΑΝΑΤΟΣ
και πώς ο ΘΑΝΑΤΟΣ δεν είναι η ΖΩΗ; "
Φίλε Κέλσο, απο τη στιγμή που δε δύναται να έχουμε αναφορές και απο τις δύο καταστάσεις και απο τη ζωή και το θάνατο, αυτό που είπε ο Ευριπίδης θα μείνει αναπάντητο (κλειδωμένο θέμα που θά λεγε κι ο Admin)
'
'
...Πάντως, είτε γνωρίζουμε είτε όχι, οφείλουμε να ζήσουμε έτσι ώστε οι πράξεις μας να μη προσβάλουν την Ανώτερη Διάνοια
'
'
Αγαπητή lencolas,
quote:
ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.ΘΕΛΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ ΕΤΣΙ..ΕΜΕΙΣ ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ,ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ,ΝΑ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΟΥΜΕ,ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΣΟΥΜΕ...ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΟΜΟΡΦΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ...ΩΡΑΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΗΧΩΣ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΙΩΘΩ ΟΤΑΝ ΧΑΝΩ ΕΝΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ...ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΣΟ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ...ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ,ΑΥΡΙΟ?
Γιατί να είμαστε λυπημένοι? Υπάρχει αυτή η λύπη για το θάνατο απο τον πιό δυνατό και πλούσιο άνθρωπο, μέχρι τον πιο αδύναμο και φτωχό.
Γιατί λυπόμαστε για το χαμό αγαπημένων μας προσώπων?
Είναι για αυτά τα πρόσωπα που χάσαμε ή μήπως είναι λύπη προς τον εαυτό μας? Λύπη προς την καινούργια κατάσταση που καλέιται ο εαυτός να αντιμετωπίσει.
Αν κλαίμε για τα αγαπημένα πρόσωπα, μπορούν τα δάκρυά μας να τους φέρουν πίσω?
Ούτε τα δάκρυα, ούτε οι προσευχές, ούτε οι τελετουργίες μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση του θανάτου.
Είναι ένα γεγονός που πρέπει να το δεχτούμε.
Δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό.
Αλλά αν κλαίμε για τον εαυτό μας, για τη μοναξιά μας, την άδεια ζωή μας, τη συντροφιά των προσώπων αυτών, τότε κλαίμε λόγω του δικού μας κενού.
Κλαίμε γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι δίπλα μας να μας χαρίζουν τη συντροφιά τους.
Τώρα που αυτά τα πρόσωπα έχουν φύγει καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε μια νέα κατάσταση δίχως αυτά τα πρόσωπα και αυτό είναι κάτι που μας τρομάζει.
Πολλοί άνθρωποι δένονται τόσο πολύ με άλλους ανθρώπους και πράγματα που προσκολλώνται πάνω τους.
Υπάρχει φίλος μου (που ευτυχώς δεν ασχολείται με τέτοιου είδους αναζητήσεις και δε θα δεί που μιλάω γι' αυτόν
)...που μένει μόνος σ' ένα 3άρι διαμέρισμα και όλο το σπίτι είναι γεμάτο απο πράγματα.
Αλλά στην κυριολεξία όλο.
Όταν πηγαίνω δεν έχει χώρο ούτε καν να κάτσω άνετα γιατί έχει μια μανία να μαζεύει πράγματα και να μη πετάει ποτέ τίποτα.
-Δε του λέω τίποτα γιατί αυτούς που αγαπώ τους αφήνω ελεύθερους-
Άλλοι, προσκολλώνται σε άλλους ανθρώπους γιατί ίσως είναι απο φύση περισσότερο αδύναμοι και μοιάζουν να κρέμονται στην κυριολεξία απο αυτά τα άτομα...κάτι που είναι αρρωστημένο.
Μπορεί να μη θέλουμε να δούμε το γεγονός οτι ουσιαστικά κλαίμε απο λύπη προς τον εαυτό μας, μπορεί να θέλουμε να το απορρίψουμε απο φόβο, αλλά αν παρατηρήσουμε λίγο περισσότερο, θα δούμε οτι το κλάμα προέρχεται απο τη δική μας μοναξιά, απο την εσωτερική μας κενότητα, που σημαίνει απο λύπη για τον εαυτό μας.
Μπορεί να ακούγεται σκληρό αλλά αν θέλουμε να φτάσουμε βαθιά στο θέμα του θανάτου, θα αναγνωρίσουμε την αλήθεια του.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 14/07/2003 05:01:39
Edited by - reptilesalonica on 14/07/2003 05:04:16
Edited by - reptilesalonica on 14/07/2003 05:06:18
Το κάθε τι έχει το δικό του σκοπό ύπαρξης και τη δική του πορεία σε αυτό το επίπεδο που ονομάζουμε ζωή. Την ευκαιρία που δίδεται στον καθένα μας για να προσπαθήσει να φτάσει τον υπέρτατο άνθρωπο.
Για την επίτευξη λοιπόν αυτού του σκοπού πρέπει να ζούμε την κάθε μέρα προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός.
Ο θάνατος είναι κάτι που υπάρχει και σίγουρα όλοι κάποια στιγμή θα το αντιμετωπίσουμε. Είναι το βιολογικό τέρμα του ανθρώπου, ο διαχωρισμός από την ύλη.
Αρχικά το αντιμετωπίζουμε με λύπη μιας και η απώλεια οικείων ανθρώπων είναι ένα από τα πιο δυσβάσταχτα γεγονότα.
Παρόλα αυτά όμως αυτό που ίσως μπορούσε να βοηθήσει είναι το να καταφέρει κανείς να δει πως πέρα από την απώλεια αυτή, η οποία πονάει αυτούς που «μένουν», η συγκεκριμένη ψυχή συνεχίζει την πορεία της αποκομίζοντας κάθε φορά την ανάλογη γνώση με απώτερο σκοπό την ένωση με το Θείο.
ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΙΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΡΙΑ..ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΥ..ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟ,ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΜΕ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΜΟΝΑΞΙΑ!ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΘΡΗΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙ ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ "ΕΠΕΒΑΛΑΝ"!ΚΛΑΙΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ....ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ...ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ..
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ ΥΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΕΡΙΑ...
ΦΙΛΙΚΑ
The Truth Is Out There..
Edited by - lencolas on 14/07/2003 17:27:20
Μπορεί να μη θέλουμε να δούμε το γεγονός οτι ουσιαστικά κλαίμε απο λύπη προς τον εαυτό μας, μπορεί να θέλουμε να το απορρίψουμε απο φόβο, αλλά αν παρατηρήσουμε λίγο περισσότερο, θα δούμε οτι το κλάμα προέρχεται απο τη δική μας μοναξιά, απο την εσωτερική μας κενότητα, που σημαίνει απο λύπη για τον εαυτό μας.
Μπορεί να ακούγεται σκληρό αλλά αν θέλουμε να φτάσουμε βαθιά στο θέμα του θανάτου, θα αναγνωρίσουμε την αλήθεια του
__________________________________________________________________
Γρηγόρη.... ποσο δικιο εχεις....
Λυπη για τον εαυτο μας...
Λυπη για το ...εγω.. μας...
Εκει τουλαχιστον ας μην ειμαστε εγωιστες....
Εκει τουλαχιστον που δε μπορουμε να χαλιναγωγησουμε την Υλη....
Εκει που αυλες δυναμεις ειναι ΕΙΔΗΜΩΝ..
Πόση πίκρα μπορεί άραγε να χωρέσει μέσα σε ένα δάκρυ;
Αυτό αναρωτιέμαι, κλαίγοντας...
Μια σταγόνα από δάκρυ φορτωμένη αγανάκτηση, γι΄αυτον που Εφυγε
Καλο Ταξιδι .... Ματια μου...
Ελπιζω Εκει να βρεις τη λυτρωση σου.....
quote:
Παρόλα αυτά όμως αυτό που ίσως μπορούσε να βοηθήσει είναι το να καταφέρει κανείς να δει πως πέρα από την απώλεια αυτή, η οποία πονάει αυτούς που «μένουν», η συγκεκριμένη ψυχή συνεχίζει την πορεία της αποκομίζοντας κάθε φορά την ανάλογη γνώση με απώτερο σκοπό την ένωση με το Θείο.
Έτσι είναι αγαπητή φίλη και χαίρομαι που το επισημαίνεις...
Γι' αυτό το λόγο και η χαρά των Βουδδιστών στο θάνατο κάποιου αγαπημένου προσώπου.
Ίσως σ' αυτό το θέμα βλέπουν μακρύτερα...
Υ.Γ....Δεν είμαι Βουδδιστής!...Ok?
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 15/07/2003 06:01:33
Edited by - reptilesalonica on 15/07/2003 06:03:10
Αυτός που σίγουρα θα έρθει...
Ας στρέψουμε πιο πολύ τα βλέμματά μας σ' αυτούς που πρόκειται να φύγουν...
Στη Μάνα, στον Πατέρα, που περιμένουν καρτερικά, μέσα στο έρημο δωμάτιο, την επίσκεψη του παιδιού...
Πήγαινε σήμερα να τους δεις, όχι αύριο...γιατί αύριο, μπορεί να είναι αργά...
'
'
'
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Ολα ξεκινούν με τον θάνατο.
quote:
Όλα ξεκινούν με τον θάνατο.
Δεν νομίζω ότι ο θάνατος μπορεί να θεωρηθεί σαν κίνητρο για την προσωπική αναζήτηση του καθενός. Άλλωστε αυτή η αναζήτηση σχετίζεται και με την εν λόγω ζωή και είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό και οι λόγοι που γίνεται η κάθε αναζήτηση ποικίλουν στο καθένα μας.
Ο καθένας μας προσπαθεί να εξελιχθεί αν άτομο χωρίς να έχει μοναδικό σκοπό να ανακαλύψει το τι υπάρχει μετά.
Ο θάνατος ίσως μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα σημείο που δίνει το έναυσμα σε κάποιους να ασχοληθούν με το τι υπάρχει μετά χωρίς αυτό να είναι το μοναδικό κίνητρο.
προσπαθωντας να γνωρισουμε τι συμβαινει, μετα το σταματημα της καρδιας, προσπαθωντας να ορισουμε ,τι ειναι θανατος η, το ποτε ερχεται, προσπαθουμε να απαλυνουμε την αγωνια μας για το αγνωστο
Η Γνωση ειναι το φαρμακο. Αυτο εδωσε και ο Βουδας στην πονεμενη μανα.
Ο Απολλωνιος Τυανεας ειχε συνοψισει:
" Κανεις δεν πεθαινει παρα μονο φαινομενικα, καθως και κανεις δεν γεννιεται παρα μονο φαινομενικα. Αυτο που καλουμε γεννηση, ειναι το περασμα απο την ουσια στην υλη κι αυτο που ονομαζουμε θανατο, ειναι το αντιθετο περασμα απο την υλη στην ουσια."
Εμας εδω στην γη, τους συν-οδοιπορους μιας ενσαρκωμενης ψυχης, μας θλιβει ο αποχωρισμος. Η ικανοποιηση που σε ΕΜΑΣ εδινε το χαμογελο,
η συμπαρασταση, η παρουσια, η συναισθηματικη ασφαλεια κλπ του εκλιποντος.
Αν πραγματικα πιστευουμε στην αθανασια της ψυχης, πρεπει μετα τον τελευταιο ασπασμο, να χαιρομαστε για τον ευτυχη προορισμο του αγαπημενου συνανθρωπου.
LOVE IS THE LAW
HARMONY THE EFFECT
Knight ΜΙΧΑΗΛ
KATW APO TO PRISMA TOU 8ANATOU TO NA 8YMWNEIS H NA ENOXLEISE EINAI ASYMANTO KAI TERATWDES.
C.CASTANEDA TAKSIDI STO IKSTLAN
H ZWH TOU AN8RWPOU EINAI PERIORISMENH GIA MIKROTHTES!(KAPOTE 8A PE8ANOYME EINAI KOYTO NA DROYME SAN A8ANATOI)
ADRAKSTE TIN STIGMH!(O AN8RWPOS PAN 'APOLA PREPEI NA EINAI AN8RWPOS THS DRASHS)
PREPEI NA ZISI ME TIN KARDIA TOU OPOY KAI AN TON ODIGISI
XORIS AMFIBOLIA KAI FOBO ALLA ME PISTI KAI AISIODOKSIA
NA ZISI DIL. SAN ''POLEMISTIS''