- 19 Ιουνίου 2016-30 Νοεμβρίου 2019:Οι 1260 μέρες των 2 προφητών! - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Πρόοδος από αλήθεια σε αλήθεια και όχι από λάθος σε αλήθεια

“Ο άνθρωπος δεν προοδεύει ποτέ από ένα λάθος σε μια αλήθεια, αλλά από μια αλήθεια σε μιαν άλλη αλήθεια, πηγαίνει από μια χαμηλότερη αλήθεια σε μιαν ανώτερη αλήθεια, αλλά ποτέ από το λάθος στην αλήθεια”. (σ. 316)

Οι εκκλησίες είναι συντηρητικές αλλά εκεί τους οδηγεί ο λαός που είναι συντηρητικός. Οι τολμηροί πάνε κόντρα στην μάζα

“Αν οι ιερείς κι άλλοι άνθρωποι που ανέλαβαν από μόνοι τους το καθήκον να διακηρύττουν διαφορετικές θρησκείες, απλώς σταματούσαν για λίγες στιγμές το κήρυγμα θα βλέπαμε ότι η παγκόσμια θρησκεία υπάρχει εδώ. Είναι εδώ, αλλά εκείνοι οι άνθρωποι τη διαταράζουν, συνέχεια, επειδή αυτό τους συμφέρει.

Σε όλες τις χώρες, θα βρείτε ότι οι ιερείς είναι πολύ συντηρητικοί. Γιατί είναι έτσι; Πολύ ελάχιστοι ιερείς οδηγούν το λαό, οι περισσότεροι οδηγούνται από το λαό, κι είναι σκλάβοι κι οι υπηρέτες του. Αν πείτε πως δε βρέχει, θα σας πουν πως έτσι είναι, αν πείτε πως είναι μαύρο, θα σας πουν πως είναι μαύρο. Αν ο λαός προχωράει, πρέπει κι οι ιερείς να προχωρούν. Δεν μπορούν να μείνουν πίσω. Επομένως, πριν να κατηγορήσετε τους ιερείς – όπως είναι στην μόδα – θα έπρεπε να κατηγορήσετε τον εαυτό σας. Εσείς δε λαμβάνετε παρά μόνο όσο σας αξίζει. Ποια θα ήταν η τύχη κάποιου ιερέα, που θα ήθελε να σας δώσει νέες και προοδευτικές ιδέες και να σας οδηγήσεις μπροστά; Τα παιδιά του ίσως πέθαιναν από την πείνα, κι ο ίδιος θα ήταν ντυμένος με κουρέλια. Κατευθύνεται από τους ίδιους εγκόσμιους νόμους με σας. Αν προχωρήσετε σας λέει: “Ας βαδίσουμε μαζί”

Υπάρχουν βέβαια, εξαιρετικές ψυχές που δεν τρομάζουν από την κοινή γνώμη. Βλέπουν την αλήθεια, κι αυτήν μόνο υπολογίζουν. Η αλήθεια τους συνάρπασε, τους κατέκτησε και δεν μπορούν παρά να προχωρήσουν. Ποτέ δεν κοιτάζουν πίσω. Δε λογαριάζουν κανέναν. Για αυτούς υπάρχει μόνο ο Θεός. Εκείνος είναι το φως που βλέπουν μπροστά τους και το ακολουθούν”. (σ. 318)

Ο φανατισμός και η αποκλειστικότητα των θρησκειών καταπιέζουν την ανθρώπινη ελευθερία. Να πάει ο ιερέας προς στον άνθρωπο

“Κάποιος προβάλλει δυο ή τρεις διδαχές και ισχυρίζεται πως η θρησκεία του θα έπρεπε να ικανοποιήσει όλη την ανθρωπότητα! Βγαίνει στον κόσμο, το θηριοτροφείο του θεού, με ένα μικρό κλουβί στο χέρι, και λέει: “Ο Θεός, κι ο ελέφαντας και κάθε άλλο, πρέπει να μπει μέσα σε τούτο το κλουβί. Ακόμα κι αν πρέπει να κομματιάσουμε τον ελέφαντα πρέπει να μπει μέσα”. Μπορεί πάλι μα υπάρχει κάποια αίρεση με μερικές καλές ιδέες. Οι οπαδοί του λένε, “Πρέπει όλοι οι άνθρωποι να μπουν!” “Αλλά δεν υπάρχει χώρος για αυτούς”. “Δεν πειράζει! Κομματιάστε του;, βάλτε τους οπωσδήποτε μέσα, γιατί αν δεν μπουν θα καταδικαστούν στην αιώνια κόλαση”. Δε συνάντησα ποτέ, κανένα ιεροκήρυκα, ούτε και καμιά αίρεση που κοντοστάθηκε να ρωτήσει: “Γιατί δε μας προσέχουν οι άνθρωποι;” Αντί για αυτό τους καταριούνται και λένε: “Οι άνθρωποι είναι κακοί”. Ποτέ δε ρωτούν: “Γιατί δεν προσέχουν οι άνθρωποι τα λόγια μου; Γιατί δεν μπορώ να τους κάνω να δουν την αλήθεια; Γιατί δεν μπορώ να τους μιλήσω στην γλώσσα τους; Γιατί δεν μπορώ να τους ανοίξω τα μάτια τους;” Θα έπρεπε, βέβαια, να ξέρουν, καλύτερα, πως όταν δεν τους ακούνε, αν έπρεπε να καταραστούν κάποιον, αυτός ο κάποιος θα έπρεπε να είναι ο εαυτός τους. Πάντα όμως φταίνε οι άλλοι! Δεν προσπαθούν να διευρύνουν την αίρεσή τους τόσο, που να αγκαλιάσει τον καθένα”. (σ. 320)

“Στα πρώτα τους βήματα [οι θρησκείες] όταν εξαπλώνονται λίγο, έχουν την ιδέα πως μπορούν να αλλάξουν τα μυαλά ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής μέσα σε λίγα χρόνια, και προχωρούν σκοτώνοντας και σφάζοντας για να προσηλυτίσουν με τη βία. Έπειτα αποτυχαίνουν, και αρχίζουν να σκέφτονται καλύτερα. Είναι πραγματικά μεγάλο ευτύχημα που αυτές οι θρησκείες δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τον σκοπό για τον οποίον ξεκίνησαν. Για σκεφτείτε σε ποια κατάσταση θα ήταν σήμερα ο άνθρωπος, αν μια από εκείνες τις φανατικές αιρέσεις είχε πετύχει να επιβληθεί σε ολόκληρο τον κόσμο! Ευλογημένος να είναι ο Κύριος που απέτυχαν! Κι όμως η καθεμιά απ’ αυτές αντιπροσωπεύει μια μεγάλη αλήθεια, κάθε θρησκεία αντιπροσωπεύει μια ιδιαίτερη τελείωση, κάτι που είναι η ψυχή της”. (σ. 320-321)

Να αποδεχτούμε και όχι μόνο να ανεχτούμε τις διαφορετικές θρησκείες. Η θρησκεία έχει να δώσει πολλά ακόμη στο μέλλον

“Το σύνθημά μας, λοιπόν, θα είναι η αποδοχή κι όχι ο αποκλεισμός. Όχι μόνο η ανοχή, γιατί η λεγόμενη ανοχή είναι συχνά βλαστήμια, και δεν πιστεύω σε αυτήν. Πιστεύω στην αποδοχή. Γιατί να ανέχομαι; Ανοχή σημαίνει ότι ξέρω πως έχεις λάθος, κι εγώ απλώς σου επιτρέπω να ζήσεις. Δεν είναι μήπως βλαστήμια να νομίζουμε πως εσείς κι εγώ επιτρέπουμε στον πλησίον μας να ζήσει; Αποδέχομαι όλες τις θρησκείες που υπήρξαν στο παρελθόν και λατρεύω με όλες τους τον Θεό σε όποια μορφή κι αν τον λατρεύουν. Θα πάω στο τζαμί του Μωαμεθανού, θα μπω στην εκκλησία των Χριστιανών και θα γονατίσω μπροστά στο Σταυρωμένο Ιησού, θα μπω στο Βουδιστικό ναό, όπου θα προσφύγω για καταφύγιο στον Βούδα και στο Νόμο του. Θα πάω στο δάσος και θα καθίσω κάτω να προσηλωθώ με τον Ινδουιστή, που προσπαθεί να δει το Φως που φωτίζει την καρδιά του καθενός.

Δεν θα κάνω μόνο όλα αυτά, αλλά θα αφήσω και ορθάνοιχτη την καρδιά μου σε όλες τις θρησκείες που μπορούν να έρθουν στο μέλλον. Μήπως τελείωσε το βιβλίο του Θεού;” (σ. 324)

Αδελφοσύνη και ισότητα ως είδος και όχι ως άτομα

Κι όμως, ξέρουμε πως το δόγμα της ισότητας συγκινεί την καρδιά μας. Είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα, αλλά ορισμένοι είναι άντρες κι άλλοι είναι γυναίκες. Εδώ είναι ένας μαύρος εκεί είναι ένας λευκός, αλλά όλοι είναι άνθρωποι, όλοι ανήκουν στην ίδια ανθρωπότητα. Τα πρόσωπά μας διαφέρουν, δε βλέπω δύο πρόσωπα που να είναι όμοια, κι όμως είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα. Που είναι αυτή η ενιαία ανθρωπότητα; Βλέπω έναν άντρα ή μια γυναίκα, μελαχρινό ή ξανθό, κι ανάμεσα σε όλα αυτά τα πρόσωπα, ξέρω πως υπάρχει μια αφηρημένη ανθρωπότητα που είναι κοινή σε όλους. Μπορεί να μην την βρίσκω όταν προσπαθώ να την πιάσω, να τη νιώσω σαν πραγματική, κι όμως είναι βέβαιος πως υπάρχει. Αν είμαι βέβαιος για κάτι, είναι για αυτή την ανθρωπότητα που είναι κοινή σε όλους μας. Είναι διαμέσου εκείνης της κοινής οντότητας που σας βλέπω σαν άντρα ή γυναίκα”. (σ. 330-331)

Η διαφοροποίηση και η ανισορροπία δημιουργούν την εξέλιξη. Ενότητα μέσα από την διαφορετικότητα

“Τι είναι εκείνο που μας κάνει όντα που έχουν μορφή; Η διαφοροποίηση. Η τέλεια ισορροπία θα ήταν η καταστροφή μας. Πάρτε για παράδειγμα την ποσότητα της θερμότητας που βρίσκεται μέσα σε αυτήν την αίθουσα και που έχει την τάση να διαχυθεί ομοιόμορφα μέσα της. Ας υποθέσουμε πως πετυχαίνει αυτό το είδος της διάχυσης, τότε, στην ουσία, η θερμότητα θα έπαυε να υπάρχει. Τι είναι εκείνο που δημιουργεί την κίνηση μέσα στο σύμπαν; Η χαμένη ισορροπία. Η τέλεια ομοιομορφία μπορεί να έρθει μόνο όταν το σύμπαν καταστραφεί, διαφορετικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Όχι μόνο αυτό, αλλά θα ήταν και επικίνδυνο να την είχαμε. Δεν πρέπει να ευχόμαστε να φτάσουμε όλοι μας να σκεφτόμαστε παρόμοια. Δε θα υπήρχαν τότε σκέψεις για να σκεφτούμε, θα είμαστε όλοι όμοιοι, σαν τις αιγυπτιακές μούμιες μέσα σε ένα μουσείο, θα κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον, χωρίς σκέψη. Είναι αυτές οι διαφορές, αυτές οι διαφοροποιήσεις, αυτό το χάσιμο της ομοιομορφίας ανάμεσά μας, που είναι η πραγματική ψυχή της προόδου μας, η ψυχή κάθε σκέψης μας. Κι έτσι θα είναι πάντα”. (σ. 332)

“Ακριβώς όπως αναγνωρίσαμε ότι η ενότητα είναι η πραγματική μας φύση, έτσι πρέπει να αναγνωρίσουμε και την παραλλαγή. Πρέπει να μάθουμε πως η αλήθεια μπορεί να εκφραστεί με εκατό χιλιάδες τρόπους, κι ότι ο καθένας από αυτούς τους τρόπους είναι αληθινός, στον τομέα που αναφέρεται. Πρέπει να μάθουμε πως το ίδιο πράγμα μπορεί να παρατηρηθεί από εκατό διαφορετικές σκοπιές και πάλι να είναι το ίδιο πράγμα. Πάρτε για παράδειγμα τον ήλιο. Ας υποθέσουμε πως ένας άνθρωπος κοιτάζει τον ήλιο από τη γη την ώρα που ανατέλλει το πρωί. Αυτός βλέπει μια μεγάλη σφαίρα. Ας υποθέσουμε πως ο ίδιος ξεκινάει για ένα ταξίδι προς τον ήλιο, και με μια φωτογραφική μηχανή που έχει μαζί του, παίρνει φωτογραφίες σε ορισμένα σημεία του ταξιδιού του, ώσπου να φτάσει στον ήλιο. Οι φωτογραφίες κάθε σημείου θα δείχνουν διαφορετικές από εκείνες των άλλων σημείων. Όταν γυρίσει πίσω, θα φέρει μαζί του έναν αριθμό φωτογραφιών με φαινομενικά διαφορετικούς ήλιους. Κι όμως ξέρουμε πως ο ίδιος ήλιος φωτογραφήθηκε από εκείνο τον άνθρωπο σε διάφορα σημεία της πορείας του ταξιδιού του”. (σ. 332-333)

Ένας Θεός πέρα από τις διαφορετικές μορφές και θρησκείες

“Ας υποθέσουμε πως πάμε όλοι μας με δοχεία στα χέρια να αντλήσουμε νερό από μια λίμνη. Ο ένας έχει ένα φλιτζάνι, ο άλλος ένα κανάτι, άλλον έναν κουβά κ.ο.κ. κι ο καθένας μας γεμίζει το δοχείο που έφερε. Σε κάθε περίπτωση, φυσικά, το νερό παίρνει τη μορφή του δοχείου που κρατάει ο καθένας μας. Εκείνος που έφερε το φλιτζάνι έχει το νερό με τη μορφή φλιτζανιού, εκείνος που έφερε το κανάτι – το νερό του έχει την μορφή του κανατιού κ.ο.κ. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, τα δοχεία δεν περιέχουν παρά νερό και τίποτα άλλο, εκτός από νερό. Είναι ακριβώς το ίδιο και στην περίπτωση της θρησκείας. Ο νους μας είναι σαν εκείνα τα δοχεία, κι ο καθένας μας προσπαθεί να φτάσει στην πραγμάτωση του Θεού. Ο Θεός είναι σαν το νερό που γεμίζει τα διαφορετικά δοχεία και, σε κάθε δοχείο, το όραμα του Θεού παίρνει το σχήμα του δοχείου. Κι όμως Εκείνος είναι Ένας. Εκείνος είναι ο Θεός σε κάθε περίπτωση. Αυτή είναι η μόνη αναγνώριση της παγκοσμιότητας που μπορούμε να έχουμε”.(σ. 333)