- ΠΑΛΑΙΑ ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Για αρχή λοιπόν ένα άρθρο του ΕΠΑΜ. ΠΑΝΤΕΛΕΜΙΔΗ για το" Ε εν Δελφοίς". (Ιστοσελίδα "άγνωστη").
Τρείς φορές τοποθετήθηκε ένα Ε (ΕΨΙΛΟΝ) στήν κορυφή τού Αετώματος τού Ναού τού Απόλλωνος στούς Δελφούς, κατάντικρυ σέ όποιον πλησίαζε τήν κεντρική, ανατολική Πύλη του, πάντοτε συνοδευόμενο από τό ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ στήν κάτω αριστερή γωνία καί τό ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ στήν κάτω δεξιά τού ιδίου Αετώματος. Ήταν γνωστά σάν ''Δελφικά παραγγέλματα'', τό δε Ε τό ''προεδρεύον'' αυτών. Τό παλαιότερο από αυτά (τά Ε) ήταν ξύλινο κι αναφέρεται σάν ''Ε τών Σοφών '', γιατί αφιερώθηκε από τόν Σόλωνα κατά μία εκδοχή, κατά δε άλλη από όλους μαζί τούς τότε αναγνωρισμένους Σοφούς. Όταν αυτό εφθάρη, οι Αθηναίοι ανέθεσαν στό Ναό τό δεύτερο, τό οποίο ήταν χάλκινο. Σέ αντικατάσταση καί αυτού, η Λιβία Δρουσέλλα, σύζυγος τού Αυγούστου, αφιέρωσε τό τρίτο καί τελευταίο, από καθαρό χρυσό.Η μοναδική πληροφορία γιά τό Ε τών Δελφών προέρχεται από τόν Πλούταρχο (46-127 μ.Χ.), ο οποίος ως Ιερεύς διά βίου τού Απόλλωνος, πρέπει νά ήταν κοινωνός καί γνώστης των Μυστηρίων. Τό ότι λοιπόν ένα γράμμα τού Αλφαβήτου, είναι τό αποκλειστικό αντικείμενο μιάς ολόκληρης διατριβής του, δείχνει, όπως καί τά γραφόμενα, τήν μεγάλη σημασία πού ένας συγγραφέας τής ολκής του, απέδιδε σ' αυτό. Τό ότι κανείς άλλος δέν έγραψε γι' αυτό, αλλά κι ο τρόπος (σέ μορφή διαλόγου) πού ο ίδιος ο Πλούταρχος τό παρουσιάζει, συνηγορούν ότι πρόκειται γιά κλείδα τών Δελφικών Μυστηρίων, γιατί ως γνωστόν η αποκάλυψη στοιχείων τους στούς αμύητους, αποτελούσε ηθικό καί ποινικό αδίκημα. Στόν διάλογο αυτόν, προβάλλονται διάφορες ερμηνείες από τούς διαλεγόμενους, σάν προσωπικές τους απόψεις, μερικές αδύναμα τεκμηριωμένες, άλλες ισχυρά, πολλές αλληλοαναιρούσες. Σέ κάποιες επεμβαίνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, μέ πληθώρα αναλύσεων, μή παίρνοντας ρητή θέση, αλλ' ως τόσο καθοδηγώντας διακριτικά τόν αναγνώστη.
Δέν μπορεί έτσι νά κατηγορηθή ότι αποκαλύπτει τά τών Μυστηρίων, αλλά προτρέπει σέ συλλογισμούς προσέγγισής τους, τηρώντας τό ρηθέν από τόν Ηράκλειτο ότι : "Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ".
Τά δε σημαίνοντα διαφέρουν ως πρός τήν προσέγγισή τους, ανάλογα μέ τήν πνευματική, τήν ποιοτική καί τήν μυητική διαβάθμιση των πιστών. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα πρός αυτούς: είναι ΛΟΞΙΑΣ γιά τούς μή νοούντας, ΠΥΘΙΟΣ γιά εκείνους που αρχίζουν νά μαθαίνουν, νά ερωτούν, νά ενημερώνονται καί ΔΗΛΙΟΣ καί ΦΑΝΑΙΟΣ σέ όσους φανερώνεται καί διαφαίνεται κάποια Αλήθεια. Είναι ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν τήν αλήθεια καί ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν τήν Αλήθεια, φιλοσοφώντας.
Η πρώτη άποψη στό διάλογο, δηλωμένη από τόν αδελφό τού Πλουτάρχου Λαμπρία, είναι πώς οι πέντε από τούς επτά Σοφούς - οι Χίλων, Θαλής, Σόλων, Βίας καί Πιττακός θέλοντας νά διαχωρισθούν από τούς άλλους δύο, τόν Κλεόβουλο τόν Λίνδιο καί τόν Περίανδρο τόν Κορίνθιο, οι οποίοι μέ πλάγια μέσα εξεπόρθησαν τή φήμη τού Σοφού - αφιέρωσαν τό Ε (δηλαδή τόν αριθμό 5) στόν Θεό, δηλώνοντας έτσι τό πραγματικό πλήθος τους.
Άλλος είπε πως τό Ε, όντας τό δεύτερο τών γραμμάτων, τών εχόντων Φωνήν (φωνηέντων), δηλώνει τόν Απόλλωνα, τόν δεύτερο τή ταξει, μετά τόν Δία, Θεόν.
τρίτη άποψη τού Ιερέος Νικάνδρου είναι ότι, επειδή τό Ε γράφεται καί ΕΙ ( βλ. Δειπνοσοφιστού βιβλ. β'.5: '' πάντες οι Αρχαίοι τώ ΟΥ αντί τού Ο μακρού στοιχείου προσεχρώντο, παραπλησίως καί τώ ΕΙ αντί τού Ε μακρού. Ωσπερ ορώμεν καν τή Ιλιάδι τό πέμπτον βιβλίον σημειούμενον διά τού ΕΙ.), είναι χαρακτηριστικό τών πρός χρησμοδότησιν ερωτημάτων (εάν), αλλά καί μόριο ευχής ή παράκλησης (ΕΙ-θε).
Η άποψη τού Θέοντος, πού ακολουθεί, είναι πως ο Θεός ευνοώντας τήν Διαλεκτική, παραδέχεται αυτό τό μόριο (ΕΙ) τού συλλογισμού καί χρησιμοποιώντας το συχνά στούς Χρησμούς του, προτείνει τή χρήση του στούς Φιλοσόφους. Γιατί Φιλοσοφία είναι η έρευνα τής Αλήθειας καί φώς τής Αλήθειας η απόδειξη καί τής απόδειξης αρχή ο συναπτόμενος συλλογισμός. Καί κανένα πράγμα δέν υπάρχει χωρίς αιτία καί κανένας συλλογισμός δίχως λογική προϋπόθεση.
Ο Έυστροφος ο Αθηναίος υποστηρίζει πως τό Ε δηλώνει τήν έννοια τών αριθμών ως Πεμπάς, αφού οι Σοφοί τό αριθμείν ονομάζουν ''πεμπάζειν''. Εκφράζει έτσι τήν Πυθαγόρεια θέση ότι ο αριθμός είναι πρώτη καί απόλυτη αιτία τών πάντων κι ότι ο Θεός αεί γεωμετρεί.
Τήν άποψη αυτή συμπληρώνει ο ίδιος ο Πλούταρχος, λέγοντας ότι οι αριθμοί διαιρούνται σέ άρτιους καί περιττούς καί η Μονάδα είναι κοινή κατά τη δύναμη καί στά δύο είδη, αφού προστιθέμενη, κάνει τόν άρτιο περιττό καί τόν περιττό άρτιο. Τό δύο είναι ο πρώτος άρτιος καί τό τρία ο πρώτος περιττός. Τό άθροισμα αυτών τών δύο δίνει αριθμό εξαιρετικής τιμής, γιατί πρώτος αυτός αποτελείται από πρώτους καί έχει ονομασθή από τούς Πυθαγόρειους Γάμος, λόγω τής ομοιότητάς του μέ τήν ενωτική σχέση τού άρτιου πρός τό θήλυ καί τού περιττού πρός τό άρρεν. Γιατί από καμιά ανάμιξη τους δέν γεννιέται άρτιος, μα πάντα περιττός καί ποτέ άρτιος όταν προστεθή σέ άρτιο δέν γεννά περιττό, ούτε βγαίνει από τή φύση του, από αυτήν ακριβώς τήν αδυναμία του νά γεννήση άλλον. Αντίθετα, περιττοί όταν προστεθούν σέ περιττούς, γεννούν πολλούς άρτιους, γιατί πάντα αποτελούν τό γόνιμο στοιχείο. Τό πέντε (Ε) λέγεται καί φύσις γιατί μέ τόν πολλαπλασιασμό επί τόν εαυτό του τελειώνει πάντα στόν εαυτό του. Γιατί καί η φύση - πού από τό σπόρο μετά από διάφορες μεταμορφώσεις, αποδίδει πάλι σπόρο - πάντα τελειώνει στόν εαυτό της. Κι όταν αυτό (τό Ε) προστίθεται στόν εαυτό του, γεννά εκ περιτροπής ή τόν εαυτό του ή τήν δεκάδα, κι αυτό γίνεται επ' άπειρον. Η ένωση λοιπόν τής Πεμπάδος (Ε) μέ τόν εαυτό της δέν γεννά τίποτε ατελές ή αλλιώτικο, αλλ' έχει καθορισμένες μεταβολές. Γεννά ή τόν αριθμό τού είδους της ή τόν τέλειο αριθμό. Εδώ ακριβώς βρίσκεται τό κοινόν μέ τόν Απόλλωνα, γιατί ο Θεός υμνείται ως αιώνιος καί άφθαρτος από τήν ίδια του τήν φύση, καί άλλοτε ως πύρ τά πάντα εξομοιώνει πρός τά πάντα (ΠΥΡΟΣ Τ' ΑΝΤΑΜΕΙΒΕΣΘΑΙ ΠΑΝΤΑ), άλλοτε δε καταφεύγει σέ μεταμορφώσεις τού εαυτού του ως πρός τή μορφή, τή διάθεση καί τή δύναμη, όπως ακριβώς κι ο Κόσμος.
Αλλά καί στή Μουσική πού τόσο αρέσει στόν Θεό, η Πεμπάς έχει τήν σημασία της. Γιατί πέντε είναι οι ορθές συμφωνίες καί άν καί υπάρχουν πολλά διαστήματα μεταξύ τών τόνων, η Μελωδία, πέντε μόνο χρησιμοποιεί: τή Δίεση, τό Ημιτόνιο, τόν Τόνο, τό Τριημιτόνιο καί τό Δίτονο.
Μα καί κατά τόν Πλάτωνα, άν υπάρχουν περισσότεροι από έναν κόσμοι, τότε αυτοί είναι πέντε. Αλλά κι άν υπάρχει μόνο ένας, όπως λέγει ο Αριστοτέλης, αυτός αποτελείται από πέντε: τόν κόσμο τής Γής, τόν κόσμο τού Ύδατος, αυτόν τού Πυρός, τόν τέταρτο τού Αέρος καί τόν πέμπτο που άλλοι ονομάζουν Ουρανό, άλλοι Φώς, άλλοι Αιθέρα καί άλλοι Πέμπτη Ουσία ή Πεμπτουσία. Αρκετοί Φιλόσοφοι συσχετίζουν μ΄ αυτούς τούς πέντε κόσμους, τίς πέντε αισθήσεις, γιατί θεωρούν ότι η αφή είναι σκληρή καί γεώδης, η γεύση από τήν υγρότητά της αποκτά αντίληψη γιά τίς ποιότητες γευστών. Η όσφρηση επειδή είναι αναθυμίασις καί άρα γεννάται από τήν θερμότητα, έχει τή φύση τού πυρός. Ο αέρας όταν προσκρούει στό αυτί γίνεται φωνή καί ήχος. Καί τέλος η όρασις διαλάμπει από τό φώς καί τόν Αιθέρα.
Ο διάλογος κλείνει μέ τήν άποψη τού Αμμωνίου που υποστηρίζει ότι ούτε αριθμό, ούτε τάξη, ούτε σύνδεσμο, ούτε κάποιο άλλο ελλίπον μόριο λέξεως, δηλώνει τό Ε. Αλλά ότι είναι αυτοτελής τού Θεού προσαγόρευσις καί προσφώνησις. Ο Θεός όταν πλησιάζει κάποιος στό Ναό, τόν χαιρετά καί τόν προσαγορεύει μέ τό ''Γνώθι σαυτόν'', κι αυτός ανταπαντά '' ΕΙ '' (είσαι), αναγνωρίζοντας καί ομολογώντας ότι πραγματικά Αυτός υπάρχει. Καί ''ΕΙ ΕΝ'', γιατί είναι Ένας (ΕΝ ΔΕ ΑΠΟΛΛΩΝ) - γι' αυτό λέγεται Α-πολλών - αρνούμενος τά πολλά καί τό πλήθος. Λέγεται καί Ιήϊος γιατί είναι Ένας καί μόνος, καί Φοίβος γιατί οι Αρχαίοι έτσι ονόμαζαν κάθε καθαρό κι αγνό.
Ο Πλούταρχος τελειώνει εδώ τόν διάλογο, μέ τήν τελευταία άποψη νά αναιρεί όλες τίς προηγούμενες, χωρίς κάποιο συμπερασματικό επίλογο ή σχόλιο, μη κλείνοντας ουσιαστικά τό θέμα κι αφήνοντας νά εννοηθή ότι υπάρχουν πιθανώς καί άλλες πτυχές τής Αλήθειας. Τηρεί έτσι ως Μύστης καί Ιερεύς, τίς Μυστηριακές επιταγές, κάνοντας συγχρόνως ένα άνοιγμα πρός τούς έξω καί αμύητους. Άνοιγμα που έχει από μιά μεριά σκοπιμότητα - σέ μιά εποχή παρακμής τού Μαντείου καί ανταγωνισμού του από άλλες θρησκείες καί Θεούς που εισήγαγαν οι Ρωμαίοι από τά πέρατα τής Αυτοκρατορίας - αλλά καί ανάγκη τής προβολής καί δικαίωσης τού Κοσμικού καί Νοητικού χαρακτήρα τής Απολλώνιας Θεοσέβειας.
Από τούς νεότερους συγγραφείς μόνο δύο - απ' ότι γνωρίζω - έχουν γράψει γιά τό Ε τών Δελφών. Ο Στέφ. Καραθεοδωρής, Ιατρός (Κωνσταντι-νούπολις 1847) καί ο Γ. Λευκο-φρύδης, Δικηγόρος (Αθήναι 1977), οι οποίοι αφού αναφέρονται στά τού Πλουτάρχου, διατυπώνουν ο καθένας κι από μιά δική του άποψη. Ο μεν πρώτος επισημαίνοντας ότι το Ε συμβολίζει τόν Θεό, τό συνδέει μέ τό γράμμα (συλλαβή) '' '' τού Εβραϊκού αλφαβήτου, που επίσης συμβολίζει τό Θείον, υποστη-ρίζοντας ότι είναι μετάφρασή του καί συνεπώς αποτέλεσμα μαθητείας κι αποδοχής τής Εβραϊκής Θρησκείας. Άποψη κατά τή γνώμη μου λανθασμένη, αφού δέν υπάρχει καμιά μαρτυρία γιά αυτής τής κατεύθυνσης (υπάρχουν πολλές γι' αντίστροφη)επίδραση ,τού Εβραϊκού Πολιτισμού (άν υπήρξε αυτογεννής τέτοιος) στόν Ελληνικό, ούτε κι από αυτόν ακόμα τόν συνήθως φίλια διακείμενο πρός τά τών Φοινίκων καί Γεφυραίων, Ηρόδοτο. Αφ' ενός γατί όλα τά Πολιτιστικά καί Θεογονικά στοιχεία τους (πλήν τού δόγματος τού κυρίαρχου καί εκλεκτού λαού) τά πήραν από τούς γύρω λαούς καί ιδιαίτερα από τούς Αιγυπτίους (π.χ παραβλ. Υμνον πρός ΑΤΤΟΝ - 1450 π.Χ. μέ 103ο Ψαλμό Δαυίδ - 1000 π.Χ), όπου ο θεμελιωτής τού Έθνους καί τών Νόμων τους, Μωυσής (1200 π.Χ) υπήρξε αξιωματούχος καί μυημένος Ιερών γνώσεων. Γνώσεις όμως που καί οι Αιγύπτιοι εδιδάχθησαν από τόν Έλληνα Ερμή (9000 π.Χ) καί τόν επίσης Έλληνα Ορφέα όταν μεταβάς εις Αίγυπτον ''εξελόχευσεν Ιερόν Λόγον''. Καί αφ' ετέρου γιατί τά στοιχεία χρονολόγησης (παρ' ολη τήν κοπτοραπτική τους συρρίκνωση από εκούσιους καί ακούσιους καλοθελητές) τών εξελικτικών φάσεων τού Ελληνικού Πολιτισμού δέν αφήνουν αμφιβολίες γιά τήν Πατρότητα καί τίς κατευθύνσεις εξάπλωσής του. Ο δε δεύτερος, Λευκοφρύδης, συνδέοντας τό Δελφικό Ε μέ τήν κατά τήν άποψή του αποκωδικοποίηση τού έργου τού Αριστοτέλη '' Οργάνων Όργανον'', υποστηρίζει ότι πρόκειται γιά διακριτικό σύμβολο ενός Πλανητικού συστήματος στόν αστερισμό τού Λαγού καί τού συνωνύμου του Κοσμοσκάφους. Αν καί η λογική τής αποκωδικοποίησης τού έργου είναι ισχυρή, εναπόκειται στήν κρίση τού κάθε ερευνητή νά καταλήξη γιά τό ακραίο ή όχι τής θέσης αυτής.
Η δική μου άποψη γιά τό γράμμα αυτό τού Ελληνικού Αλφαβήτου, είναι ότι αποτελεί σέ Κοσμικό επίπεδο, καθαρό συμβολισμό τού Ενούντος Θείου. Στή Σαμοθράκη έχουν βρεθή κεραμικά πιάτα που χρησιμοποιούνταν σέ τελετές τών Καβειρίων Μυστηρίων. Τά μισά από αυτά είχαν χαραγμένο ένα Ο (Θήτα) καί τά υπόλοιπα ένα Ε. Καί τά δύο συμβολίζουν τό Θείον. Τό πρώτο σάν Κέντρο τού Σύμπαντος Όλου, τό δεύτερο σάν Ενωτικό των Πάντων στοιχείο. Η Ελληνική γλώσσα δέν είναι απλά μιά γλώσσα επικοινωνίας. Είναι τό παράγωγο μιάς Κοσμικής, Συμπαντικής γεωμετρικής Μήτρας κωδικοποιημένων Εννοιολογήσεων. Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι: '' Παλαμήδης εύρε τά γράμματα ουχ υπέρ τού γράφειν μόνον, αλλά καί υπέρ τού γιγνώσκειν ά δεί μή γράφειν''. Κατά τόν Λουκιανό, ο Παλαμήδης - υιός τού Ναυπλίου, Ομηρικός ήρως καί εφευρέτης τού Αλφαβήτου- ''... πρώτος ημίν τούς νόμους τούτους διατυπώσας, ου τή ταξει μόνον καθ' ήν προεδρίαν βεβαιούνται, διώρισεν τί πρώτον έσται ή δεύτερον, αλλά καί ποιότητας άς έκαστον έχει καί δυνάμεις συνείδον''. Χαρακτηριστικά δηλαδή τού Αλφαβήτου εκτός από τή σειρά τών γραμμάτων είναι καί οι ποιότητες αυτών, αλλά καί οι δυνάμεις. Τί σημαίνει όμως, τά γράμματα έχουν ποιότητες καί δυνάμεις; Δυνάμεις νά κάνουν τί, ή δυνάμεις τίνων; Η Ελληνική γλώσσα είναι Λόγος, καί ο Λόγος είναι πρώτιστα αναλογία. Κι εκφράζεται πολυσήμαντα καί κατ' αναλογίαν σέ άπειρα διαβαθμιστικά επίπεδα. Από τά πλέον Γήϊνα σάν επικοινωνία, εως τά πλέον Κοσμικά σάν Κοσμικές, Συμπαντικές έννοιες. Έτσι τό Ν είναι Νόησις. Τό Λ είναι Λόγος. Ο Λόγος όταν αποκτά βάση (-), γίνεται -Δ- Διαστημοποιείται, αποκτά Διαστάσεις.
Τό Ο είναι μιά Ολότητα, ένα Πάν. Τό Όλον μέ τό Κέντρο του, ο Δημιουργός καί η Δημιουργία, αδιαίρετα μαζί, είναι τό Ο (Θήτα) τό Θείον, τό Σύν-Πάν. Τό Ε είναι τά τρία στοιχεία (οι τρείς παράλληλες γραμμές) τού Τρισυπόστατου Θείου, ενούμενα. Εξ ού καί Ένωσις= ώσις πρό τό ΕΝ = ώθηση πρός τή Θεία Νόηση. Αντίθετα τό είναι τά ίδια στοιχεία διαχωριζόμενα, τό Ξένον, τό μή ίδιον. Η έννοια τού Τρισυπόστατου Θείου δέν είναι ούτε πρωτιά, ούτε αποκλειστικότητα τής Χριστιανικής Θρησκείας. Προϋπήρχε σέ όλες σχεδόν τίς Θρησκείες, σάν Θεϊκή Τριάς που αποτελείται από τό Άρρεν, Ανορίζον στοιχείο τού Δημιουργού κι επικαλύπτοντος, τό θήλυ στοιχείο τού Συντηρητού, τού ορίζοντος καί Μητρο-παραγωγού, καί τό Άρρεν, δυναμικό στοιχείο τού Καταστροφέα καί Αναγεννητού, τού Δομοποιού καί Ζωοποιού καί Φωτοδότη. Στίς Ινδίες είναι ο Μπράχμα, ο Βισνού κι ο Σίβα. Στήν Αίγυπτο ο Όσιρις, η Ίσις ή η Αθώρ κι ο Ώρος. Στήν Ελλάδα ο Ζεύς, η Δή-μητρα ή κάποια άλλη Θεά, σύμβολο θήλειας Μήτρας-Ενέργειας κι ο Απόλλων. Στόν Χριστιανισμό, ο Πατήρ, τό Άγον (Άγιον) καί ορίζον Πνεύμα κι ο Υιός.
Κατά τήν γνώμη μου λοιπόν, τό Ε δηλώνει, τόν Ενωτικό χαρακτήρα τού Τρισυπόστατου Θείου καί γι' αυτό αφιερώθηκε, μαζί μέ τά ''Γνώθι σαυτόν'' καί ''Μηδέν Άγαν'', που είναι επίσης Ενωτικά παραγγέλματα - αφού δέν νοείται Ένωσις χωρίς τήν βαθιά, Νοητική γνώση τού Εγώ, αλλ' ούτε καί προσέγγισίς της μέ παραθλαστικές λειτουργίες υπερβολής- στόν Θεό τού Φωτός καί τής Αρμονίας. Αυτό τό στοιχείο τής Ένωσης συνηγορεί πρός τήν ονομασία ''Γάμος'', που έδωσαν στό Ε, οι Πυθαγόρειοι. Αλλ' όχι μόνον γιατί όντας σάν στοιχείο Λόγου, πολυσήμαντο, ισχύει ταυτόχρονα καί σέ όλες τίς άλλες απόψεις-επίπεδα που αναφέρει στό διάλογό του ο Πλούταρχος, κι ίσως σέ αρκετές ακόμα που καί άλλοι θά νοήσουν.
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ Η ΕΙΔΩΛΑ;
Είναι μόδα! Τις βλέπεις, όλο και πιο συχνά στα σαλόνια των σπιτιών, στα σύνθετα και τις βιβλιοθήκες, ανάμεσα στα σερβίτσια, τα κρυστάλλινα ποτήρια, τις μπουκάλες του ουίσκι και τα βιβλία. Κανένα γραφείο Δικηγόρου, Γιατρού ή πολιτικού που σέβεται το επίπεδό του δεν είναι πρέπον να στερηθεί της παρουσίας τους. Ξέφυγαν από τις παραδοσιακές θέσεις τους και μετακόμισαν σε εκθεσιακούς χώρους. Πλήθη φιλότεχνων εκστασιάζονται από την τεχνοτροπία τους και προσφέρουν κατά περίπτωση ακόμη και υψηλότατο τίμημα προκειμένου να αποκτήσουν έστω και αντίγραφο ενός τέτοιου έργου τέχνης. Πιστεύουν έτσι ότι προβάλουν την πίστη τους και την προσήλωσή τους στις παραδοσιακές τους αξίες και όχι τον πλούτο τους, την δήθεν πνευματική τους καλλιέργεια και την ματαιοδοξία τους.
Μιλώ για τις εικόνες. Αυτά τα λατρευτικά αντικείμενα, προϊόντα των σκοτεινών αιώνων, που έντεχνα αποκαλούνται "έργα τέχνης", έργα σοφίας και ποιήσεως, σύμβολα ζωηφόρα, έργα ταπεινώσεως και δυναμισμού, αποτελέσματα της παντεχνημόνου αγάπης !! Δεν αποτελούν όμως τίποτε άλλο παρά την πλέον πρόσφατη μεθοδία για αιχμαλωσία του πνεύματος του ανθρώπου σε παρωχημένες πρακτικές ψευδολατρείας.
Επειδή η άγνοια στις μεθοδίες του εχθρού, εν ώρα μάχης, ισοδυναμεί με ήττα και καταστροφή θα παρακαλούσα να συμμεριστούμε όλοι μαζί, τις παρακάτω σκέψεις πάνω στο θέμα.
Είμαι βέβαιος ότι γνωρίζουμε πως, το να ομολογεί κάποιος ότι πιστεύει στο Θεό τον υποχρεώνει να σέβεται και να υπακούει τις εντολές αυτού του Θεού. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό, τον Γιο του Θεού που είπε:
"Εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τας εντολάς μου" [Ιωάν.14/ιδ'15] Απόδειξη λοιπόν της αγάπης μας, της πίστης μας και του σεβασμού μας αποτελεί, δίχως άλλο, η τήρηση, η υπακοή στις εντολές του Θεού και του Ιησού Χριστού. στο θέμα των εικόνων, πώς έχει προειδοποιήσει πολλές φορές τον λαό Του, τότε ήταν ο Ισραήλ, τώρα πιστεύουμε ότι είμαστε εμείς, να μην κάνει εικόνα μορφής αρσενικού ή θηλυκού και να μην την προσκυνήσει.
" Φυλάττετε λοιπόν καλώς τας ψυχάς σας, διότι δεν είδετε ουδέν ομοίωμα εν τη ημέρα καθ' ην ο Κύριος ελάλησε προς εσάς εν Χωρήβ εκ μέσου του πυρός. Μήπως διαφθαρείτε και κάμητε εις εαυτούς είδωλον εικόνα τινός μορφής, ομοίωμα αρσενικού ή θηλυκού..." [Δευτερονόμιο 4/δ'15-16].
Η μόνη εντολή που ο Θεός αναφέρει τιμωρία για την παράβασή της είναι η δεύτερη, από τις δέκα βασικές που έδωσε στον Μωυσή.
" Μη κάνεις εις σεαυτόν είδωλον, μηδέ ομοίωμα τινός, όσα είναι εν τω ουρανώ άνω ή όσα εν τη γη κάτω... μη προσκυνήσης αυτά μηδέ λατρεύσης αυτά, διότι εγώ Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός ζηλότυπος, ανταποδίδων τας αμαρτίας..."[Εξοδος 20/κ'4-5].
"Προσκυνώ" σημαίνει σκύβω το κεφάλι μου, υποκλίνομαι μπροστά σε κάποιο ομοίωμα, δηλαδή κάποια εικόνα, κάποιο είδωλο. Μερικοί νομίζουν ότι είδωλο σημαίνει μόνο άγαλμα. Αυτό δεν είναι σωστό. Είδωλο είναι εκτός από το άγαλμα, το ομοίωμα, η εικόνα, αυτό που βλέπουμε στον καθρέπτη μας, δηλαδή η εικόνα του προσώπου μας. Η προσκύνηση λοιπόν οποιασδήποτε εικόνας απαγορεύεται, όπως είδαμε, ρητά απ' το Θεό.
Ας δούμε, με προσοχή, ποιες είναι οι εντολές του Θεού .
Κάποιοι άλλοι ισχυρίζονται ότι οι Δέκα εντολές δεν ισχύουν τώρα, επειδή είναι στην Παλαιά Διαθήκη. Ας προσέξουμε, όμως, τι είπε ο Κύριος Ιησούς Χριστός.
" Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον ή τους προφήτας (Παλ. Διαθήκη), δεν ήλθον να καταλύσω αλλά να εκπληρώσω "[Ματθ.5/ε'17].
Μετά από όλα αυτά, τα ερωτήματα που τίθεται, είναι:
- Ποια είναι η θέση μας απέναντι στις εντολές του Θεού;
- Δεν είναι ευκολονόητο πλέον, ότι η υπακοή στο Θεό είναι απείρως πιο σημαντική από το να ακολουθούμε την γνώμη των ανθρώπων, όσο καλή κι αν μας φαίνεται;
- Ποια πίστη είναι η αληθινή, αυτή που μας λέει ο Λόγος του Θεού ή η πίστη των ανθρώπων;
Εδώ είμαι υποχρεωμένος να αναφέρω τι λέει η Γραφή γι' αυτούς που φτιάχνουν και προσκυνούν τα είδωλα.
" Τα είδωλα αυτών είναι αργύριον και χρυσίον, έργα χειρών ανθρώπων. Στόμα έχουσι και δεν λαλούσι, οφθαλμούς έχουσι και δεν βλέπουσιν, ώτα έχουσι και δεν ακούουσι, μυκτήρας έχουσι και δεν ψηλαφώσι, πόδας έχουσι και δεν περιπατούσιν, ουδέ ομιλούσι δια του λάρυγγος αυτών. Όμοιοι αυτών ας γείνωσιν οι ποιούντες αυτά, Πας ο ελπίζων επ'αυτά "[Ψαλμός 115/ριε'4-8]. Νομίζω ότι είναι ανάγκη και καιρός, να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας τα λόγια του Θεού.
Ένα άλλο ερώτημα που έρχεται δικαιολογημένα στα χείλη μας είναι: Καλά, πώς μπήκαν οι εικόνες μέσα στην εκκλησία; Δεν διάβασαν τις Γραφές αυτοί που το αποφάσισαν;
Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι βέβαιο ότι θα πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι δεν υπήρχαν εικόνες τα πρώτα 300 αγνά χρόνια της Χριστιανικής Εκκλησίας. Από τον 4ο αιώνα επικράτησε ο στολισμός πρώτα, και η λατρεία μετέπειτα, των εικόνων στους εκκλησιαστικούς χώρους. Ήταν αποτέλεσμα της αναγκαστικής μετονομασίας των ειδωλολατρών σε χριστιανούς με το διάταγμα των Μεδιολάνων (Μιλάνο) του λεγομένου μεγάλου Κωνσταντίνου το 313 μ.Χ. Επί 500 περίπου χρόνια υπήρχε μεγάλη αντίδραση από τους χριστιανούς για τις εικόνες, οι οποίες τελικά αναστηλώθηκαν από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 787 μ.Χ. με πρωτεργάτιδα την Ειρήνη την Αθηναία. Αρκετά χρόνια αργότερα ολοκλήρωσε το έργο της μια άλλη, εξίσου σατανική γυναίκα, η Θεοδώρα. Δεν μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι επί 750 περίπου χρόνια, τα πρώτα χρόνια της, η Χριστιανική Εκκλησία λειτουργούσε χωρίς εικόνες; Τι είδους χριστιανοί ήταν, αλήθεια, οι χριστιανοί εκείνων των χρόνων;
Ας επανέλθουμε, όμως, στην Ειρήνη την Αθηναία. Αυτή ήταν επίτροπος του θρόνου μετά τον ξαφνικό και ύποπτο θάνατο του τριαντάχρονου άνδρα της αυτοκράτορα Λέοντος Δ'. Ο ιστορικός του έθνους Κ. Παπαρρηγόπουλος την αναφέρει σαν φιλόδοξη και εγκληματική φύση η οποία μεταχειρίστηκε τη θρησκεία ως όργανο φιλαρχίας και φιλοδοξίας χωρίς φραγμούς. Χαρακτηριστικό δείγμα της ηθικής της αποτελεί το περιστατικό κατά το οποίο, η Ειρήνη, όταν ήλθε σε διαφωνία με το γιο της Κωνσταντίνο τον ΣΤ' για το θέμα της επαναφοράς των εικόνων, αποφάσισε να τον βγάλει από τη μέση, κατά τον ιστορικό Παπαρρηγόπουλο ο οποίος αναφέρει την μαρτυρία κάποιου Θεοφάνους συγχρόνου της Ειρήνης "και περί ώραν ενάτην εκτυφλούσιν αυτόν δεινώς και ανιάτως προς το αποθανείν αυτόν, γνώμη της μητρός αυτού και των συμβούλων αυτής". Αυτή ήταν η γυναίκα που οργάνωσε και κατηύθυνε την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο η οποία αποφάσισε την αναστήλωση των εικόνων, για τον λόγο αυτό η "Εκκλησία", την ανακήρυξε αγία!!!
Ενα άλλο ερώτημα επίσης, που έρχεται στο μυαλό είναι: Όλα αυτά που γράφει η Αγία Γραφή δεν τα βλέπουν οι ηγέτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας; Οφείλω να ομολογήσω ότι, από επαφές που είχα με κληρικούς, αρκετοί απ' αυτούς δεν πιστεύουν στις εικόνες και το ομολογούν. Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι που τις δέχονται και φανατικά τις υποστηρίζουν. Ο φανατισμός ήταν πάντοτε στοιχείο μικρού μυαλού και αμάθειας.
Tότε ποιοι είναι οι αληθινοί προσκυνητές; Τι λέει ο Λόγος του Θεού;
"...οι αληθινοί προσκυνηταί θέλουσι προσκυνήσει τον Πατέρα εν πνεύματι και αληθεία, διότι ο Πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν. Ο Θεός είναι πνεύμα και οι προσκυνούντες αυτόν εν πνεύματι και αληθεία πρέπει να προσκυνώσι" [Ιωάν.4/δ'23,24].
Ο Θεός είναι πνεύμα και οποιαδήποτε λατρεία και προσευχή δεν γίνεται "εν πνεύματι", δηλαδή με το πνεύμα μας, πνευματικά, αλλά μπροστά σε υλικό αντικείμενο, με ορατά μέσα, δεν αφορά τον αληθινό Θεό και οπωσδήποτε δεν γίνεται δεκτή απ' Αυτόν. Ας προσέξουμε τα λόγια του Κυρίου Ιησού Χριστού:
" Είναι γραμμένον, Κύριον τον Θεόν σου πρέπει να προσκυνήσης και αυτόν μόνον να λατρεύσης "[Ματθ.4/δ'10].
Αλήθεια αξίζει της προσοχής μας αυτή λέξη "ΜΟΝΟΝ". Αυτή η λέξη σημαίνει ότι η προσκύνηση και η λατρεία ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον Θεό, σε τίποτε και κανέναν άλλον. Οτιδήποτε εκτός από την πνευματική λατρεία του Θεού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ειδωλολατρεία και θα τιμωρηθεί αυστηρά από τον Θεό
" Μη πλανάσθε, ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτραι, ούτε μοιχοί, ούτε θηλυπρεπείς, ούτε αρσενοκοίται, ούτε πλεονέκται, ούτε κλέπται, ούτε μέθυσοι, ούτε υβρισταί, ούτε άρπαγες θα κληρονομήσουν την βασιλείαν του Θεού "[Α'Κορ.6/ς'10].
Μερικοί προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ειδωλολατρεία τους ισχυριζόμενοι ότι δεν προσκυνούν την ίδια την εικόνα αλλά τιμούν το εικονιζόμενο πρόσωπο, όπως ακριβώς γίνεται και με τις φωτογραφίες των αγαπητών μας προσώπων.
Αν είναι έτσι, τότε πώς γνωρίζουν ότι το εικονιζόμενο πρόσωπο είναι αυτό που θέλουν να τιμήσουν και δεν είναι πλαστό, αφού είναι γνωστό πως ούτε ο Χριστός, ούτε οι απόστολοι, ούτε οι προφήτες, ούτε άλλοι άγιοι άφησαν φωτογραφία τους; Αντίθετα μάλιστα οι απόστολοι, όταν ήταν στη ζωή, ακόμη και οι άγγελοι του ουρανού, απαγόρευσαν κάθε είδους προσκύνηση στο πρόσωπό τους.
Αν είναι, πάλι αλήθεια, ότι τιμούν μόνο το πρόσωπο της εικόνας, τότε γιατί ψάλλουν, εκδικητικά, το τροπάριο που λέει: "Άλλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν..."; Ποιοι είναι οι ασεβείς; Αυτοί που φοβούνται τον Θεό και σέβονται τις εντολές Του ή αυτοί που τις αγνοούν επειδή δεν μελετούν τον Άγιο Λόγο Του;
Αλήθεια δεν αξίζει να μας απασχολούν σοβαρά οι σκέψεις,
- Γιατί δόθηκαν τόσα διαφορετικά ονόματα στην "Παναγία" ανάλογα με τις εικόνες της ενώ εκείνη είναι μία;
- Γιατί συρρέουν πλήθη προσκυνητών στις διάφορες "θαυματουργές" εικόνες ανά την Ελλάδα; Δεν μπορούσαν όλοι αυτοί να τιμήσουν, αν είναι έτσι, το πρόσωπο που θέλουν με προσευχή στο σπίτι τους ή στην εκκλησία της ενορίας τους;
Αναφορικά με τις διάφορες ιστορίες για "οράματα και θάματα" που κυκλοφορούν μεταξύ των αφελών και παρασύρουν πολλούς αμαθείς, ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε καθαρά στο Θωμά, τον "άπιστο" όπως τον είπαν, επειδή ήθελε να δει πρώτα για να πιστέψει :
"Μακάριοι είναι εκείνοι που δεν είδαν και όμως επίστευσαν" [Ιωάν.20/κ'29].
- Ας ρωτήσει ο καθένας τον εαυτό του από ποιους είναι;
- Απ' αυτούς που θέλουν να βλέπουν για να πιστεύουν;
- Τότε ας προσέξουμε πολύ μην παγιδευτούμε, γιατί ο απ.Παύλος γράφει: "ο ίδιος ο Σατανάς μεταμφιέζεται εις άγγελον φωτεινόν " [Β'Κορ.11/ια'14].
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να σας κουράσω περισσότερο. Όποιος θέλει μπορεί να μάθει πολύ περισσότερα γι' αυτό το θέμα αλλά και πολλά άλλα εξίσου σπουδαία, μελετώντας με πολλή προσοχή και σεβασμό τον Λόγο του Θεού. Πιστεύω να καταλάβαμε όλοι το πόσο σοβαρό είναι για μας να εξυπηρετούμε την αμαρτία και να υποβοηθούμε στην εξάπλωση της ειδωλολατρείας, κάτι που ο Θεός βδελύττεται. Ελπίζω επίσης να καταλάβαμε το μέγεθος της ευθύνης που αναλαμβάνουμε όταν ενεργούμε κατά παράβαση των εντολών, όχι ανθρώπων, αλλά του Θεού.
" Γιατί με φωνάζετε Κύριε, Κύριε και δεν κάνετε εκείνα που σας λέγω;" [Λουκ.6/ς'46]. Τον Θεό δεν μπορούμε να Τον κοροϊδέψουμε,
"Είναι φοβερόν να πέση κανείς εις τα χέρια του ζωντανού Θεού" [Εβραίους 10/ι'31].
Ο Θεός να επιλάμψει τον Πρόσωπό Του στον καθένα και την καθεμιά και να εργασθεί μέσα μας το αγαθόν. Ο Θεός μας καλεί να επιστρέψουμε από τα είδωλα, κάθε είδους είδωλα, προς Αυτόν, ώστε να υπηρετούμε Θεό ζωντανό και αληθινό και να περιμένουμε από τους ουρανούς τον Υιό Του, τον οποίον ανέστησε από τους νεκρούς, τον Ιησού, ο οποίος μας σώζει από την ερχόμενη οργή, σύμφωνα με τα λόγια του απ.Παύλου που έγραψε στην πρώτη επιστολή του προς τους Θεσσαλονικείς Χριστιανούς [1/α'9,10].
Απο ιστοσελίδα (δεν υπάρχει πια σε αυτή την μορφή)http://www.truth.gr
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
http://www.kafkaloudis.gr/BABYLON.htm
Κατεργαρούλη! Δεν μπορούσες να τα βρεις ή θέλεις να συζητήσουμε γι' αυτά;
Προφανώς κυκλοφορούν και αλλού με τον ίδιο τρόπο που τα βρήκα και εγώ. Οχι δεν ήθελα να τα σχολιάσουμε έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν.
Με γκαζώνεις όμως να παραπέμψω σε άλλο που μάλλον δεν θα το βρείς αλλού..
Η Απόκρυφη Δοξασία
Ένα Motto - Τρεις Νόμοι - Δώδεκα Δηλώσεις - Δώδεκα Θεμελιώσεις
---=== ooo O ooo ===---
Η Εμβληματική Φράση (Motto) που η Ε.Π. Μπλαβάτσκι διάλεξε για την Θεοσοφική Εταιρεία: Satya nasti paro Dharmah, που έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά ως There is no religion higher than Truth (Δεν υπάρχει καμία θρησκεία ανώτερη της Αλήθειας) (καλώς ή κακώς) μπορεί επίσης να εφαρμοστεί στην Απόκρυφη Δοξασία. Στην πραγματικότητα, η όλη εργασία είναι ένας σχολιασμός σ' αυτό το Motto.
---=== ooo O ooo ===---
Η Απόκρυφη(1) Δοξασία είναι μια λεπτομερής εξήγηση των Τριών θεμελιωδών Νόμων της δημιουργίας:
Ο Νόμος της Ενότητας της Ζωής:
Όλα τα δημιουργημένα όντα μοιράζονται την ίδια Ζωή, που είναι η μία έκφραση του Λόγου (Logos) του Θεού. Έτσι η ύλη είναι η έκφραση του Πνεύματος, είναι επίσης από μια μόνη φύση και είναι εξ' ίσου μοιρασμένη σ' όλα τα δημιουργημένα όντα.
Ο Νόμος της Συμπαντικής Αρμονίας:
Το Πνεύμα και η ύλη βρίσκονται στη δημιουργία σε ισορροπία. Ο νόμος της Συμπαντικής Αρμονίας διατηρεί αυτή την ισορροπία σ' όλους τους δημιουργημένους κόσμους. Κανονίζει την κίνηση των ήλιων, των πλανητών και των δορυφόρων, και τις ζωές των ανθρώπων, των ζώων, των φυτών και των ορυκτών επίσης. Διαπερνά κάθε άτομο. Η ενέργεια που εφαρμόζεται για την αποκατάσταση της ισορροπίας καλείται Κάρμα (Karma) στην Ανατολή, και ο Νόμος της Ανταπόδοσης στη Δύση.
Ο Νόμος της Αέναης Αλλαγής:
Η κίνηση και η αλλαγή είναι η ορατή εκδήλωση της Ζωής στους δυό της πόλους: Πνεύμα και ύλη. Όταν κατεβαίνει στον δημιουργημένο κόσμο γίνεται Εξέλιξη, που είναι ο πανίσχυρος κινητήρας που βάζει ολόκληρη τη δημιουργία στην οδό της προς την Επαν-ενοποίηση με τον Δημιουργό της. Η εκδηλωμένη της ενέργεια είναι η συνθήκη για την επανενσωμάτωση (επάνοδο) του πολλαπλού στο Ένα.
---=== ooo O ooo ===---
Η Απόκρυφη Δοξασία διδάσκει ότι για να γίνει ένας θεϊκός, πλήρως συνειδητός Θεός, πρέπει οι Πνευματικές, Αρχέγονες Νοημοσύνες να περάσουν μέσα από το ανθρώπινο στάδιο. Αυτή η διαδικασία, που είναι επίσης ο σκοπός της δημιουργίας εκτίθεται σε δώδεκα δηλώσεις:
Πρώτη Δήλωση
Είναι η Μία Ζωή, αιώνια, αόρατη, αλλά πανταχού παρούσα, χωρίς αρχή ούτε τέλος, περιοδική στις κανονικές της εκδηλώσεις - στης οποίας στο μεταξύ των περιόδων της [διάστημα(2)] βασιλεύει το σκοτεινό μυστήριο του Μή-Όντος - ασυνείδητη αλλά απόλυτη Συνειδητότητα, μη-αντιληπτή αλλά η μία αυτο-υπάρχουσα Πραγματικότητα, αληθινά ένα Χάος (Chaos) για την αίσθηση(3), ένας Κόσμος (Cosmos) για τη λογική(4).
Δεύτερη Δήλωση
Η ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης ανιχνεύεται στον Ουρανό. Η Ανθρωπότητα και τ' Αστέρια είναι αδιάλυτα δεμένα μαζί, εξ αιτίας των Νοημοσυνών που κυβερνούν τ' Αστέρια.
Τρίτη Δήλωση
Η Δημιουργία δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της θέλησης που δρα πάνω στην φαινομενική Ύλη, η πρόκληση για την εξωστρέφεια απ' αυτήν, του Αρχέγονου Θεϊκού Φωτός και της Αιώνιας Ζωής.
Τέταρτη Δήλωση
Οι Γιοί του Φωτός οντοποιούνται ή [είναι] τα Νοούμενα (Noumena) όλων των φαινομένων (αυτά τα Όντα είναι Γιοί του Φωτός διότι εκπορεύονται από, και αυτο-γεννώνται μέσα, σ' εκείνον τον άπειρο ωκεανό του Φωτός), των οποίων ο ένας πόλος είναι καθαρό Πνεύμα χαμένο μέσα στην απολυτότητα του Μη-Όντος, και ο άλλος πόλος, η Ύλη μέσα στην οποία συρρικνώνεται, κρυσταλλούμενο προς ένα πιό πυκνό τύπο καθώς κατεβαίνει στην εκδήλωση. Η Ύλη είναι, κατά μία έννοια, τα απατηλά κατακάθια εκείνου του Φωτός του οποίου οι Ακτίνες είναι οι Δημιουργικές Δυνάμεις, αλλά που έχει μέσα της, εκ τούτου, την πλήρη παρουσία της Ψυχής, από εκείνη την Αρχή(5) που κανείς - ούτε κάν οι Γιοί του Φωτός - δεν θα γνωρίσει ποτέ.
Πέμπτη Δήλωση
Εγώ είναι ο Λόγος (Logos), που φανερώνεται στον μυστικό συμβολισμό της κοσμογονίας (cosmogony) παίζοντας τρεις ρόλους στο Δράμα (Drama) της Δημιουργίας και του Όντος: το ρόλο της καθαρά ανθρώπινης Προσωπικότητας, το ρόλο του θεϊκού Απρόσωπου των Αβατάρα ή Θεϊκών Ενσαρκώσεων, και επίσης του ρόλου του Συμπαντικού Πνεύματος, που καλείται Χριστός (Christos).
Έκτη Δήλωση
Η πρώτη θεμελιώδης πρόταση είναι:
μία πανταχού παρούσα, αιώνια, απεριόριστη και αμετάβλητη Αρχή για την οποία κάθε θεώρηση είναι αδύνατη, αφού υπερβαίνει την ισχύ της ανθρώπινης σύλληψης. Είναι πέραν της έκτασης και της επέκτασης της σκέψης.
Έβδομη Δήλωση
Η δεύτερη θεμελιώδης πρόταση είναι:
Η αιωνιότητα του Σύμπαντος ως ένα απεριόριστο επίπεδο. Περιοδικά, ο αυλόγυρος(6) αναρίθμητων Συμπάντων που ακατάπαυστα εκδηλώνονται και εξαφανίζονται. Αυτή είναι η απόλυτη συμπαντικότητα του Νόμου της Περιοδικότητας, της εισροής και της εκροής, της παλίρροιας και της άμπωτης.
Όγδοη Δήλωση
Η τρίτη θεμελιώδης πρόταση είναι:
Η θεμελιώδης ταυτότητα όλων των ψυχών με την Υπερψυχή(7), η τελευταία όντας η ίδια μια όψη της Άγνωστης Ρίζας, και το υποχρεωτικό προσκύνημα για κάθε ψυχή, που είναι μια σπίθα της πρώτης, δια μέσου του Κύκλου της Ενσάρκωσης ή της Ανάγκης, σε συμφωνία με τον κυκλικό και καρμικό νόμο, κατά τη διάρκεια της όλης προθεσμίας (περιόδου).
Ένατη Δήλωση
Η Σοφία-Θρησκεία είναι η κληρονομιά όλων των εθνών, παγκοσμίως. Ο βαθμός αναγνώρισής της παραλληλίζεται με την ανθρώπινη εξέλιξη. Ο Άνθρωπος μπορεί να γίνει ένας απαθής(8) Βούδδας της Σοφίας.
Βόδα (Bodha)
Η έμφυτη κατοχή της θεϊκής νόησης ή κατανόησης
Βούδδα (Buddha)
Η απόκτησή της με προσωπικές προσπάθειες και αξία.
Βούδδι (Buddhi)
η ικανότητα της επίγνωσης του καναλιού δια του οποίου η θεϊκή γνώση φτάνει στο Εγώ, η διάκριση του καλού και του κακού, επίσης, η θεϊκή συνείδηση, και η πνευματική ψυχή που είναι το όχημα του Άτμαν.
Δέκατη Δήλωση
Η Εσωτερική Φιλοσοφία συμφιλιώνει όλες τις θρησκείες, ξεγυμνώνει την κάθε μια από τα εξωτερικά της ανθρώπινα ρούχα, και φανερώνει ότι η ρίζα της κάθε μιας είναι η ίδια με εκείνη της κάθε άλλης μεγάλης παγκόσμιας θρησκείας.
Ένδέκατη Δήλωση
Ο Μάχα Γιόγκι, ο μέγας ασκητικός, στον Οποίον επικεντρώνεται η ύψιστη τελειοποίηση της αυστηρής μετάνοιας και του αφηρημένου διαλογισμού, δια των οποίων επιτυγχάνεται η πλέον απεριόριστη ισχύς, θαυμάσια και θαύματα κατεργάζονται, η ύψιστη πνευματική γνώση αποκτάται και συνεπώς κερδίζεται η ένωση με το μεγάλο πνεύμα του σύμπαντος.
Δωδέκατη Δήλωση
Η γλώσσα είναι συνομήλικη με την λογική και δεν θα μπορούσε ποτέ να αναπτυχθεί πριν οι άνθρωποι γίνουν ένα με τις πληροφοριακές αρχές μέσα τους, οι αρχές που καρποφόρησαν και ξύπνησαν στην ζωή το μανασικό (νοητικό) στοιχείο, αδρανές στον πρωτόγονο άνθρωπο. Η σκέψη και η γλώσσα ταυτίζονται. Ο Λόγος (Logos) είναι και λογική και ομιλία, αλλά η γλώσσα, προχωρώντας σε κύκλους, δεν είναι πάντοτε επαρκής να εκφράσει πνευματικές σκέψεις.
---=== ooo O ooo ===---
Η Ε.Π. Μπλαβάτσκι συγκέντρωσε στην Κρυφή Δοξασία δώδεκα κύριες θεμελιώσεις του αποκρυφισμού, που είναι συμπαντικές σε κάθε παρουσίαση της Αρχαίας Σοφίας. Οι Διδάσκαλοι της Σοφίας έχουν διδάξει αυτές τις θεμελιώσεις στην ανθρωπότητα κατά μήκος τεσσάρων γραμμών προσέγγισης: θρησκεία, επιστήμη, τέχνη και φιλοσοφία. Πάντως, σε οποιοδήποτε πεδίο κι αν έχει κανείς συναντήσει αυτές τις αλήθειες, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι όλες οδηγούν στη Μία Αλήθεια που βρίσκεται πίσω απ' αυτά τα πεδία, όπως συμβαίνει με την αιτία και τα πολύμορφα αποτελέσματά της.
Πρώτη Θεμελίωση
Υπάρχει μία πανταχού παρούσα, αιώνια, αμετάβλητη Αρχή, πέρα από την έκταση και την επέκταση της σκέψης.
Ο θεμελιώδης Νόμος είναι η μία ομογενής θεϊκή υπόσταση: η Αρχή, η μία ριζική Αιτία.
Το Πνεύμα και η Ύλη είναι οι δύο πόλοι της ίδιας ομογενούς υπόστασης, και η Ρίζα – Αρχή του σύμπαντος.
Το πρώτο και θεμελιώδες δόγμα (dogma) του αποκρυφισμού είναι η συμπαντική Ενότητα υπό τρεις όψεις.
Ο αποκρυφισμός συγκεφαλαιώνει τη μία Ύπαρξη ως εξής: Η Θεότητα είναι μια μυστηριακή(9) ζώσα Φωτιά, και οι αιώνιοι μάρτυρες αυτής της αόρατης Παρουσίας είναι το Φως, η Θερμότητα και η Υγρασία.
Δεύτερη Θεμελίωση:
Ο Νόμος της Περιοδικότητας έχει απόλυτα συμπαντική ισχύ σε όλα τα μέρη της φύσης.
Είναι θεμελιώδης νόμος στον αποκρυφισμό, ότι στην φύση δεν υπάρχει διακοπή ή παύση της κίνησης.
Το σύμπαν είναι η περιοδική εκδήλωση της άγνωστης Απόλυτης Ουσίας.
Υπάρχει ένας αιώνιος κυκλικός Νόμος της Επαναγέννησης.
Υπάρχει ένας κυκλικός, ουδέποτε-ποικίλων νόμος της φύσης που δρα με βάση ένα ομοιόμορφο σχέδιο, που αντιμετωπίζει τόσο τη ζωή του σκουληκιού, όσο και τη ζωή του ανθρώπου.
Τρίτη Θεμελίωση:
Υπάρχει μια θεμελιώδης ταυτότητα όλων των ψυχών με την Υπερψυχή.
Κάθε άτομο στο σύμπαν έχει τη δυνατότητα της αυτο-συνειδητότητας μέσα του και είναι από μόνο του ένα σύμπαν.
Τέταρτη Θεμελίωση:
Υπάρχει μια προοδευτική εξέλιξη των πάντων, τόσο των κόσμων όσο και των ατόμων.
Η δοξασία της εσωτερικής φιλοσοφίας δεν παραδέχεται κανένα προνόμιο ή ειδικές δωρεές στον άνθρωπο, εκτός από αυτά που κερδίζονται από το Εγώ του μέσα από την προσωπική προσπάθεια και αξία, μέσα από μια μακριά σειρά μετεμψυχώσεων (metempsychosis - η μεταβίβαση των ψυχών κατά τον θάνατο -ΗΡΒ) και μετεν-σαρκώσεων.
Ολόκληρη η αρχαιότητα εμποτίστηκε με εκείνη τη φιλοσοφία που διδάσκει την ενέλιξη του Πνεύματος στην ύλη, την προοδευτική κυκλική κάθοδο και τις ενεργητικές αυτο-συνειδησιακές εξελίξεις.
Ο αποκρυφισμός διδάσκει έναν συμφυή νόμο προοδευτικής ανάπτυξης.
Η ανοδική πρόοδος του Εγώ είναι μια σειρά προοδευτικών αφυπνίσεων.
Πέμπτη Θεμελίωση:
Η αναλογία (analogy) είναι ο πιο σίγουρος οδηγός στην κατανόηση των απόκρυφων διδασκαλιών.
Η εξέλιξη προχωρεί επί των νόμων της αναλογίας τόσο στον κόσμο (cosmos) όσο και στη μορφοποίηση της πιο μικρής σφαίρας.
Η εξέλιξη του ανθρώπου, του μικρόκοσμου, είναι ανάλογη (analogous) με εκείνη του σύμπαντος, του μακρόκοσμου. Η εξέλιξή του βρίσκεται μεταξύ του τελευταίου και του ζώου, για το οποίο ο άνθρωπος είναι με τη σειρά του ο μακρόκοσμος.
Ο πρώτος νόμος στη φύση είναι το ενιαίο στην ποικιλία και ο δεύτερος η αναλογία.
Έκτη Θεμελίωση:
Κάθε τι ζει και είναι συνειδητό, αλλά δεν είναι όμοιες κάθε ζωή και κάθε συνειδητότητα, με κείνες του ανθρώπινου ή ακόμη του ζωϊκού όντος.
Κάθε τι στο σύμπαν μέσα στο βασίλειό του είναι συνειδητό, έτσι [είναι] προικισμένο με μιά συνειδητότητα του δικού του είδους και του δικού του επιπέδου αντίληψης.
Η ικανότητα της αντίληψης υπάρχει σε επτά διαφορετικές όψεις, σύμφωνα με τις επτά συνθήκες της ύλης.
Η εξέλιξη προχωρεί κατά μήκος τριπλών γραμμών: πνευματική, ψυχική, και φυσική.
Έβδομη Θεμελίωση:
Ολόκληρη η επιστήμη του αποκρυφισμού είναι χτισμένη πάνω στη δοξασία της απατηλής φύσης της ύλης και της άπειρης διαιρετότητας του ατόμου.
Υπάρχει ένα συμπαντικό στοιχείο που είναι άπειρο, αγέννητο και αθάνατο και όλα τα υπόλοιπα - όπως στον κόσμο των φαινομένων - είναι πάρα πολλές ποικίλες και διαφοροποιημένες όψεις και μεταμορφώσεις εκείνου του Ενός.
Το Πνεύμα ή ο κοσμικός Ιδεασμός και η κοσμική Υπόσταση είναι ένα και περιλαμβάνουν τα στοιχεία.
Ο αποκρυφιστής βλέπει στην εκδήλωση κάθε δύναμης στη φύση τη δράση της ποιότητας των ειδικών χαρακτηριστικών του Νοούμενού (Noumenon) της, το οποίο Νοούμενο είναι μια ξεχωριστή και νοήμων ατομικότητα στην άλλη πλευρά του εκδηλωμένου μηχανικού σύμπαντος.
Η ασυνείδητη φύση είναι στην πραγματικότητα ένα άθροισμα δυνάμεων, που το χειραγωγούν ημι-νοήμονα όντα (στοιχειακά) καθοδηγούμενα από πλανητικά Πνεύματα, των οποίων το συλλογικό άθροισμα μορφοποιεί το εκδηλωμένο Ρήμα (Verbum) του ανεκδήλωτου Λόγου (Logos).
Ολόκληρο το σύμπαν κυβερνιέται από νοήμονες και ημι-νοήμονες δυνάμεις και ισχείς.
Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ο διαχωριστής του Ενός σε ποικίλες αντιπαραβαλόμενες όψεις.
Όγδοη Θεμελίωση:
Η ύλη είναι το όχημα για την εκδήλωση της ψυχής σ' αυτό το επίπεδο ύπαρξης, και η ψυχή είναι το όχημα σ' ένα ψηλότερο επίπεδο για την εκδήλωση του Πνεύματος, κι εκείνα τα τρία είναι μια τριάδα που συντίθεται από τη Ζωή η οποία τα διαπερνά όλα.
Το Πνεύμα είναι η ύλη του έβδομου επιπέδου, η ύλη είναι Πνεύμα στο κατώτατο σημείο της κυκλικής του δραστηριότητας και τα δύο είναι Μάγια (Maya).
Αιθέρας, ύλη, ενέργεια - η ιερή υποστασιακή τριάδα - [είναι] οι τρείς αρχές του αληθινά άγνωστου Θεού της επιστήμης.
Η ύλη τελικά, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αλληλουχία των δικών μας καταστάσεων συνειδητότητας και το Πνεύμα μια ιδέα της ψυχικής ενόρασης.
Η ύλη για τον αποκρυφιστή είναι το σύνολο των Υπάρξεων μέσα στον κόσμο (cosmos), που εντάσσεται σε οποιοδήποτε από τα επίπεδα της δυνατής τελειοποίησης.
Η ύλη θεωρείται από τον αποκρυφιστή ως η αιώνια Ρίζα των όλων. Οι ακτινοβολίες απ' αυτήν συναθροίζονται περιοδικά σε διαβαθμισμένες μορφές από το καθαρό πνεύμα μέχρι την χονδροειδή ύλη.
Στο κατερχόμενο τόξο είναι το Πνεύμα που βαθμηδόν μεταμορφώνεται σε ύλη. Στη μεσαία γραμμή της βάσης, το πνεύμα και η ύλη εξισορροπούνται στον Άνθρωπο. Στο ανερχόμενο τόξο, το Πνεύμα επιβάλλεται σιγά-σιγά σε βάρος του φυσικού ή της ύλης.
Ένατη Θεμελίωση:
Για να γίνει ένας θεϊκός πλήρως συνειδητός Θεός, η Πνευματική Αρχέγονη Νοημοσύνη πρέπει να περάσει μέσα από την ανθρώπινη κατάσταση.
Ο άνθρωπος ταυτίζεται ως προς την πνευματική και φυσική ουσία, και με την απόλυτη Αρχή και με τον Θεό στη φύση.
Ο άνθρωπος τείνει να γίνει θεός και έπειτα Θεός, όπως κάθε άλλο άτομο στο σύμπαν.
Είναι η πνευματική εξέλιξη του εσώτερου αθάνατου ανθρώπου που μορφοποιεί το θεμελιώδες αξίωμα των απόκρυφων επιστημών.
Η φύση (στον άνθρωπο) πρέπει να γίνει ένα συνθετικό του Πνεύματος του αφανούς στην ύλη, πριν αυτός γίνει ό,τι είναι, και το Πνεύμα το αφανές στην ύλη θα πρέπει να αφυπνιστεί, στη ζωή και την συνειδητότητα βαθμηδόν.
Ο άνθρωπος είναι ο μακρόκοσμος για τα τρία κατώτερα απ' αυτόν βασίλεια.
Δέκατη Θεμελίωση:
Ο αποκρυφισμός διδάσκει ότι καμιά μορφή δεν μπορεί να δοθεί σε τίποτε είτε από τη φύση είτε από τον άνθρωπο, που ο ιδανικός του τύπος να μην υπάρχει στο υποκειμενικό επίπεδο.
Μια ιδέα είναι ένα ασώματο όν, το οποίο δεν έχει καμμιά υπόσταση το ίδιο αλλά δίνει σχήμα και μορφή στην ασχημάτιστη ύλη και γίνεται η αιτία της εκδήλωσης.
Σύμφωνα με την εσωτερική διδασκαλία υπάρχουν επτά πρωτεύουσες και επτά δευτερεύουσες δημιουργίες. Οι μεν όντας οι δυνάμεις που αυτο-εξελίσσονται από την μία Αναίτια Δύναμη, οι δε φανερώνοντας το εκδηλωμένο σύμπαν, εκπορεύονται από τα ήδη διαφοροποιηθέντα θεϊκά στοιχεία.
Κάθε ισχύς μεταξύ των επτά, μόλις αυτός εξατομικεύεται, έχει υπό την δικαιοδοσία του και την διακυβέρνησή του, ένα από τα επτά στοιχεία της δημιουργίας.
Ενδέκατη Θεμελίωση:
Ο Ήλιος είναι η αποθήκη της ζωτικής ενέργειας, που είναι το νοούμενον (noumenon) του ηλεκτρισμού.
Ο ανατολικός αποκρυφισμός επιμένει στο ότι ο ηλεκτρισμός είναι οντότητα.
Ο Ήλιος είναι η Καρδιά του Ηλιακού Κόσμου (world) και η νοημοσύνη του κρύβεται πίσω από τον ορατό Ήλιο.
Το ηλιακό σύστημα είναι τόσο ο μικρόκοσμος του ενός Μακρόκοσμου, όσο ο άνθρωπος είναι το πρώτο όταν συγκρίνεται με τον δικό του μικρό ηλιακό κόσμο (cosmos).
Δωδέκατη Θεμελίωση:
Ο αποκρυφιστής αποδέχεται την αποκάλυψη ως προερχόμενη από θεϊκά, αλλά ακόμη πεπερασμένα όντα, τις εκδηλωμένες Ζωές, ποτέ από την Μη-εκδηλώσιμη Μία Ζωή.
---=== ooo O ooo ===---
(1) στμ. Secret = κρυφή, απόκρυφη, έχει μεταφραστεί και "μυστική".
(2) προσθήκη του μτφρ.
(3) sense = αίσθηση, η λογική της αίσθησης, ο κοινός νους.
(4) reason = το λογικό, του λόγου, της αιτίας.
(5) Principle
(6) Playground
(7) Oversoul
(8) unmoved
(9) arcane
(Ιωάννινα, 28 Ιουλίου 1998, από δημoσίευση στο Internet,
μτφρ. Γιάννης Δασκαλόπουλος.)
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
http://www.esonet.gr/Texts/Greek/apokrifidojasia.htm
Για τον κόπο μου τώρα, μπορείς να μου πεις γιατί δεν βρίσκεται κανείς εθελοντής διαχειριστής - συντονιστής ή ό,τι άλλο, παρά τα παρακάλια μου, να συμμαζέψει μια τεράστια εικόνα που έχω βάλει σε ένα τόπικ και του χαλάει το στυλ; 
Το συγκεκριμένο το είχα βρεί πριν απο τουλάχιστον 3 χρόνια στο http://users.spark.net.gr/~thalis/doksasia.htm (Δεν υφίσταται ως αρχείο πια.)
Σβήσιμο...??? Μόνον η διαχειρίστρια "amalia" και ο "admin" μπορούν να παρέμβουν άμεσσα..!!
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Για το άλλο τόπικ που γράφω δεν θέλω σβήσιμο, θέλω να περιοριστεί το πλάτος μιας μεγάλης εικόνας. Αλλά η Amalia με σνομπάρει. 
ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΟΣ
Το υδρογόνο σε ρόλο Θεού
Αν το Σύμπαν διαστέλλεται και συστέλλεται διαρκώς, σαν ακορντεόν που δε σταματάει να παίζει, τότε πρέπει να επισημανθεί από τον νοήμονα άνθρωπο η δύναμη που το κάνει να διαστέλλεται και να συστέλλεται.
Αυτή η δύναμη θα μπορούσε να ονομαστεί Θεός. Εύκολα φανταζόμαστε το Θεό “ακορντεονίστα” ή αρχιμουσικό, αν προτιμάτε μια μεταφορά πιο μεγαλοπρεπή, όμως δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε το λόγο για τον οποίο αυτός ο “ακορντεονίστας” αποφάσισε κάποτε να φτιάξει ένα ακορντεόν για να το παίζει. Από λογικής απόψεως, είναι άλλο πράγμα ο Θεός-συντηρητής του κόσμου και άλλο ο Θεός –δημιουργός του κόσμου. Στη θέση του Θεού –δημιουργού μπορούμε να βάλουμε τη “μεγάλη έκρηξη” δια της οποίας δημιουργήθηκε ο κόσμος.
Όμως, σε μια τέτοια περίπτωση ποιόν θα βάλουμε στη θέση του Θεού-συντηρητή, που κάνει το Σύμπαν να διαστέλλεται, να συστέλλεται και ξανά να διαστέλλεται στον αιώνα τον άπαντα, αν βγάλουμε το Θεό απ’ τη θέση του συντηρητή; Για τους επιστήμονες η απάντηση επί του προκειμένου είναι απλή. Εν πάση περιπτώσει, απλούστερη από την απάντηση στο βασανιστικό ερώτημα πώς προέκυψε ο κόσμος και ποιος ο λόγος να προέκυψε ο κόσμος και ποιος ο λόγος να προέκυψε κόσμος στα καλά καθούμενα.
Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως προέκυψε διά της “μεγάλης εκρήξεως”, που στην επιστημονική σκέψη παίζει το ρόλο που παίζει ο Θεός στη μυθολογική. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να συνεχίσουμε τους συλλογισμούς προκειμένου να βρούμε μια απάντηση και στο ερώτημα, πως συντηρείται και δεν καταρρέει το Σύμπαν άπαξ και προέκυψε, ποια δύναμη το κάνει να συνεχίζει να υπάρχει. Η δύναμη αυτή εντοπίζεται από τους επιστήμονες στις χημικές ιδιότητες του υδρογόνου, του κυρίαρχου χημικού στοιχείου σ’ ολόκληρο το Σύμπαν του οποίου αποτελεί το 75% της συνολικής του ύλης. Από όλα τα χημικά στοιχεία καίγεται μόνο το υδρογόνο και οι χημικές ενώσεις του.
Τα μέταλλα και κυρίως ο σίδηρος, που είναι το κυρίαρχο στο Σύμπαν μέταλλο, δεν είναι παρά η “στάχτη” του υδρογόνου που κάηκε. Ανάμεσα στο υδρογόνο που συνεχίζει να καίγεται και στο σίδηρο που δεν καίγεται δημιουργείται διαφορά θερμοκρασίας. Και μόνο η ύπαρξη αυτής της διαφοράς φτάνει για να εξηγήσουμε γιατί το Σύμπαν διαστέλλεται. Διαστέλλεται γιατί θερμαίνεται και δεν εξαερώνεται γιατί έχει σίδερο.
Φυσικά, συμπαντικό επίπεδο αυτή η καύση Δε μοιάζει καθόλου με την κοινή, που όλοι ξέρουμε. Είναι καύση σε επίπεδο ατόμων και όχι μορίων υδρογόνου. Γίνεται δηλαδή στο Σύμπαν ό,τι και στην υδρογονοβόμβα, που δεν είναι καθόλου επικίνδυνη από απόψεως εκλύσεως ραδιενέργειας είναι πάρα πολύ πιο καταστροφική από την ατομική βόμβα που στηρίζεται στη σχάση των βαρέων ατόμων του ουρανίου και όχι στη σύντηξη των ελαφρών ατόμων του υδρογόνου. Αν ένα αστέρι κάψει όλο το υδρογόνο του, μένει από καύσιμα και καταρρέει. Αν ολόκληρο το Σύμπαν κάψει όλο το υδρογόνο του, μένει από καύσιμα και επανέρχεται στην κατάσταση που βρισκόταν πριν από τη “μεγάλη έκρηξη” : Συστέλλεται από το ψύχος μέχρι μηδενισμού.
Οπότε, μια καινούργια “μεγάλη έκρηξη” ξαναβάζει μπροστά το μηχανισμό της θερμικής διαστολής.
Το χάος σε ρόλο Θεού
Από τα σύγχρονα μαθηματικά γνωρίζουμε πως το σύνολο δεν είναι ακριβώς ίσο με το άθροισμα των μερών του. Ποσοτικά είναι κάτι παραπάνω και ποιοτικά κάτι διαφορετικό. Αυτό δε σημαίνει πως ένα κι ένα δεν θα κάνουν δύο στον αιώνα τον άπαντα, σημαίνει πως αν στο ένα προσθέσω ένα, στο άθροισμα οι δύο μονάδες μπορεί μεν να συνεχίσουν να είναι διακεκριμένες, να ξεχωρίζουν δηλαδή η μία απ' την άλλη, όμως όσο βρίσκονται η μία δίπλα στην το σύνολο θα έχει διαφορετικές ιδιότητες απ' αυτές που έχουν τα μέρη του.
Ένα απλό παράδειγμα, όχι και τόσο κατάλληλο από μαθηματικής απόψεως αφού σ' αυτό, η ομάδα, εκτός από τις δύο μονάδες με τη μαθηματική έννοια που παίρνουν μέρος στη διαμόρφωση της, επηρεάζεται και από δύο διαφορετικούς, ψυχισμούς, αλλά πολύ παραστατικό νομίζω για να καταλάβουμε τη μαθηματική θεωρία των ομάδων, τη χρήσιμη και στις επιστημονικές θεωρίες για τη δημιουργία της ζωής: Σε ένα αντρόγυνο, το κάθε μέρος χωριστά είναι αναμφισβήτητα μια μονάδα από κάθε άποψη. Όμως, αν τις δύο μονάδες τις δεις και τις δύο μαζί, έχεις μια ομάδα εντός της οποίας οι μονάδες θα συμπεριφερθούν με συγκεκριμένο τρόπο, που τον αποχτούν από την ένταξή τους στην ομάδα.
Τα χαρακτηριστικά των μονάδων που έχουν σχέση με την ομάδα θα μεταβληθούν ενώ αυτά που δεν έχουν σχέση με την ομάδα θα παραμείνουν αναλλοίωτα. Βέβαια, η “θεωρία των ομάδων”, που ανακάλυψε ο μεγαλοφυής Γάλλος πιτσιρικάς μαθηματικός Εβαρίστ Γκαλουά το 1832 μια μέρα πριν σκοτωθεί σε μονομαχία σε ηλικία μόλις 21 ετών δεν είναι τόσο απλή, αλλά αυτό είναι το εξωμαθηματικό νόημά της: Σε ένα σύνολο μεταβάλλονται όλα τα χαρακτηριστικά όταν μεταβάλλονται αυτά που ανήκουν σε μια συγκεκριμένη ομάδα. Αν όμως οι μεταβολές γίνονται ανεξάρτητα από αυτές που επιβάλλει η ομάδα, το σύνολο μεταπίπτει σε χαοτικό.
Όλα τα έμβια συστήματα έχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά : Την πολυπλοκότητα και την οργάνωση. Κατά κάποιον τρόπο, η οργάνωση απλοποιεί αλλά μόνο για χατίρι του μελετητή την πολυπλοκότητα. Αυτό σημαίνει πως για να “εμψυχωθούν” και συνεπώς να οργανωθούν με τον καλύτερο τρόπο τα άψυχα ανόργανα στοιχεία της φύσης το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθούν σε συνθήκες χάους, που ορίζει τη μεγαλύτερη δυνατή πολυπλοκότητα. Μέσα από τις άπειρες δυνατότητες συνδυασμών που υπάρχουν στο χάος θα προκύψει οπωσδήποτε οργάνωση.
Αρκεί οι αλλαγές να γίνονται κατά ομάδες ώστε να μην επηρεάζονται τα πάντα και διαιωνίζεται το χάος. Ο “πάπας” της θεωρίας του χάους Πριγκοζίν λεει πως η μελέτη του χάους μας ενδιαφέρει όχι για να δείξουμε πως όλα είναι χαοτικά, αλλά αντίθετα για να δείξουμε πως η τάξη και η οργάνωση κατά συγκεκριμένους τρόπους προϋποθέτει το χάος, ώστε να εκδηλωθούν μέσα του όλες οι δυνατότητες συνδυασμών και να επιλεγούν οι βολικότερες. Η ζωή πιθανότητα προέκυψε μέσα από την πολύπλοκη οργάνωση του “άψυχου” χάους.
Οι μυθολογούντες Έλληνες ήξεραν τι έκαμναν όταν έλεγαν πως ο κόσμος (στολίδι σημαίνει η λέξη κόσμος) προέκυψε από το κοσμογονικό χάος.
Η βαρύτητα σε ρόλο Θεού
Ενώ από τον Νεύτωνα και μετά γνωρίζουμε πολύ καλά τους νόμους της βαρύτητας ,τουλάχιστον προς το παρόν δεν έχουμε ιδέα τι είναι η βαρύτητα καθεαυτή. Αν καταλάβουμε τι είναι βαρύτητα ,η κυρίαρχη στο Σύμπαν δύναμη, θα καταλάβουμε και τι είναι καθαυτές και οι άλλες φυσικές δυνάμεις ,που γίνονται αντιληπτές κάτω από τις διάφορες μορφές ενέργειας και τα αποτελέσματά τους.
Γνωρίζουμε τα πράγματα απ’ φαινόμενα –και ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που η γυναίκα του Καίσαρα είναι ανάγκη να φαίνεται τίμια αν θέλει να λέγεται τίμια ,ακόμα κι αν δεν είναι κατ΄ουσίαν. Βέβαια, συχνά τα φαινόμενα απατούν, αλλά το καταλαβαίνουμε μόνο όταν άλλα φαινόμενα πάρουν τη θέση εκείνων που διαπιστώσαμε πως απατούν ,χωρίς αυτό να σημαίνει πως και τα νέα δεν απατούν. Κινούμαστε κατ’ ανάγκην στην επιφάνεια των πραγμάτων , αλλά αυτή η επιφάνεια ανανεώνεται αδιάκοπα αντλώντας τη δυνατότητα να ανανεώνεται από δυνάμεις που βρίσκονται στην αόρατη πλευρά των πραγμάτων ,στο πίσω και στο μέσα. Αυτό το μέσα θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε Θεό ελλείψει καταλληλότερου χαρακτηρισμού ,η ανεύρεση του οποίου ήταν έμμονη ιδέα για τον Αϊνστάιν , αλλά και για κάθε επιστήμων που αποκολλάται από τον πανάρχαιο μυθολογικό τρόπο σκέψης ,που κι αυτός επιχειρεί να δώσει λογικές ερμηνείες ,να εξηγήσει δηλαδή πράγματα που φαίνονται ανεξήγητα και μυστηριώδη.
Επειδή γνωρίζουμε τι είναι η επιστήμη στο σημερινό στάδιο ανάπτυξής της , έχουμε την τάση να ξεχνούμε πως η επιστημονική σκέψη προέκυψε από τη μυθολογική με μια διαφοροποίηση του περιεχομένου της λογικής ,που είναι μέθοδος και όχι το τελικά ζητούμενο. Η μυθολογική σκέψη μπορεί να έχει συναρπαστική λογική μέσα της ,κι αυτό το ήξεραν καλά οι Έλληνες ,οι δημιουργοί της λογικής ,που την εφάρμοσαν και στους υπέροχους μύθους του .Η μεταφυσική ,συνεπώς ,δεν είναι παραλογισμός ,είναι ένας άλλος τρόπος εφαρμογής της λογικής, που ως μέθοδος που είναι μπορεί να εφαρμοστεί οπουδήποτε.
Το παν εδώ θα εξαρτηθεί από την αξιωματική μέθοδο και όχι από την ίδια την λογική ,όπως λέει ο Πιαζέ. Τα αφετηριακά της σκέψης αξιώματα μετρούν και όχι η λογική που μπορεί να αξιοποιήσει μια τεράστια σειρά αξιωμάτων ,δηλαδή αποφάσεων για εκκίνηση της σκέψης από ένα συγκεκριμένο αξίωμα ,ας πούμε από το αξίωμα “υπάρχει Θεός” ,ή από το αντίθετό του “δεν υπάρχει Θεός” .Εδώ ,το “υπάρχει” ή το “δεν υπάρχει” δεν είναι πρόβλημα λογικής ,είναι πρόβλημα επιλογής των αξιωμάτων ,των αφετηριακών δηλαδή σημείων των συλλογισμών .Όσο λοιπόν δεν ξέρουμε τι είναι η βαρύτητα καθεαυτή ,η κυρίαρχη στο Σύμπαν δύναμη ,αυτή που θα μπορούσε να πάρει τη θέση του Θεού ανετότατα ,όπως λεει ο Πόε στο ιδιοφυές κύκνειο άσμα του με τίτλο “Εύρηκα” ,ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να μιλάει με πεποίθηση για το Θεό και να είναι απολύτως λογικός ,αφού αυτό το αξίωμα διάλεξε για να σκέφτεται.
Εγώ προσωπικά ,για να ζω και να σκέφτομαι υιοθετώ άλλα αφετηριακά αξιώματα ,που απαιτώ να γίνονται σεβαστά από ηλίθιους δογματικούς ,που ακόμα δεν κατάλαβαν πως η λογική είναι μέθοδος ,όχι δόγμα.
Τσενεκλίδης Κυριάκος
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Πάντως ούτως ή άλλως θεωρώ ότι είναι ενδιαφέρουσα η παράθεση τέτοιων άρθρων. Άρα, αντί να μας νοιάζει η προέλευσή τους, ας μας νοιάξει η σημασία τους.
Με αφορμή το θέμα http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=5389&whichpage=2&ARCHIVE= , θα παραθέσω κάποια σχετικά άρθρα που υπήρχαν παλιότερα δημοσιευμένα στο truth.gr.
ΤΟ ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
H πλειονότητα των χριστιανικών δογμάτων και εκκλησιών διδάσκουν και πιστεύουν ότι ο Θεός είναι «τριάς εν μονάδι και μονάς εν τριάδι», αν και «τριάδα» δεν αναφέρεται στην Αγία Γραφή και οι απόστολοι ποτέ δεν τη χρησιμοποίησαν. Μάλιστα, το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών από τη σύστασή του, θέτει σαν απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει μια εκκλησία μέλος της την αποδοχή αυτής της δοξασίας, ότι δηλαδή υπάρχει «ένας Θεός: Πατήρ, Υιός και Αγιον Πνεύμα», δηλαδή τρία πρόσωπα σ’ ένα Θεό. Εκείνοι που κρατούν και διδάσκουν αυτή την άποψη ομολογούν ότι πρόκειται για «μυστήριο». Το «Σύμβολο της Πίστεως», ο σχηματισμός του οποίου άρχισε στα χρόνια του Μεγάλου Αθανασίου (4ος αι. μ.Χ.) και η οριστική του συμπλήρωση έγινε τον όγδοο αιώνα μ.Χ. περίπου, αναφέρει ότι ο Πατέρας, ο Υιός και το Αγιο Πνεύμα είναι και οι τρεις της ίδιας ουσίας, και οι τρεις αιώνιοι και συνεπώς συνάναρχοι και εξίσου παντοδύναμοι. Αυτό, λοιπόν, το σύμβολο της πίστεως λέει ότι στην «Αγία Τριάδα» κανείς δεν προηγείται ή έπεται του άλλου. Κανείς δεν είναι μεγαλύτερος ή μικρότερος του άλλου. Αλλά, ας σκεφτούμε, είναι λογικό αυτό; Και, το πιο σπουδαίο, συμφωνεί με την Αγία Γραφή;
Αυτή η διδασκαλία ήταν άγνωστη στους Εβραίους προφήτες και στους Χριστιανούς αποστόλους. Επίσημα χείλη μαρτυρούν και καταγράφουν σε θρησκευτικές εγκυκλοπαίδειες ότι η δοξασία της «Αγίας Τριάδος» δεν διδάσκεται στην Παλαιά Διαθήκη. Ομολογούν, επίσης, ότι πρέπει να χρονολογείται τριακόσια περίπου χρόνια μετά το θάνατο του Χριστού. Οι πρώτοι Χριστιανοί, λοιπόν, που είχαν διδαχθεί απ’ ευθείας από το Χριστό, δεν πίστευαν ότι ο Θεός είναι «Τριάδα» .
Οταν ο Ιησούς Χριστός ήταν στη γη, δεν ήταν, βέβαια, ίσος με τον Πατέρα του, γιατί είπε ότι υπήρχαν μερικά πράγματα, τα οποία ούτε αυτός ούτε οι άγγελοι εγνώριζαν, αλλ’ ότι ο Θεός μόνο τα εγνώριζε. (Μάρκον 13:32). Ακόμη, προσευχόταν στον Πατέρα του για βοήθεια όταν βρισκόταν σε δοκιμασίες. (Λουκάν 22:41-42). Επίσης, ο ίδιος είπε: «Ο πατήρ μου είναι μεγαλύτερός μου». (Ιωάννην 14:28). Γι’ αυτό, ο Χριστός χαρακτήρησε τον Πατέρα του ως «Θεόν» του και ως «τον μόνον αληθινόν Θεόν». -Ιωάννην 20:17, 17:3
Μετά το θάνατο του Ιησού Χριστού, ο Θεός τον ανέστησε και πάλι σε ζωή και του έδωσε δόξα μεγαλύτερη από εκείνη που είχε πριν. Ωστόσο, αυτός δεν ήταν ίσος με τον Πατέρα του. Πώς το ξέρουμε αυτό; Το ξέρουμε γιατί αργότερα ο Θεόπνευστος Λόγος αναγράφει ότι ο Θεός είναι ακόμη η «η κεφαλή του Χριστού». (1 Κορινθίους 11:3). Η Αγία Γραφή λέγει, επίσης, ότι ο Χριστός θα βασιλεύσει ως ο διορισμένος βασιλιάς του Θεού ώσπου να θέσει όλους τους εχθρούς κάτω από τα πόδια του, και ότι τότε «και αυτός ο Υιός θέλει υποταχθή εις τον υποτάξαντα εις αυτόν τα πάντα, διά να ήναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι». (1 Κορινθίους 15:28). Να, λοιπόν, που και μετά την ανάστασή του ακόμη, ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ίσος με τον Πατέρα του.
Δεν είπε, όμως, ο Χριστός σε μια περίπτωση, «Εγώ και ο Πατήρ έν είμεθα»; (Ιωάννης 10;30). Ναι, το είπε. Ωστόσο, ούτε αυτή η δήλωση αφήνει να υπονοηθεί «Τριάδα», αφού αυτός μίλησε μόνο για δύο ως «έν», κι όχι για τρεις. Εδώ, βέβαια, δεν αντέλεγε στα εδάφια της Γραφής που μελετήσαμε ήδη. Εκείνο που εννοούσε με αυτή την έκφραση το διευκρίνησε ο ίδιος αργότερα, όταν προσευχόταν για τους ακολούθους του να «ήναι έν, καθώς ημείς είμεθα έν». (Ιωάννην 17:22). Ο Ιησούς Χριστός και ο Πατέρας του είναι «έν» γιατί βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με αυτόν. Και προσευχόταν να είναι επίσης και όλοι οι ακόλουθοί του σε αρμονία με τον Πατέρα του, με τον Ιησού και μεταξύ τους.
Τί θα ειπωθεί για τη δήλωση του εδαφίου Ιωάννην 1:1, που αναφέρεται στον Ιησού ως τον «Λόγον», λέγοντας: «Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος»; Δεν αποδεικνύει αυτό τo δόγμα της «Αγίας Τριάδος»; Και βέβαια, όχι. Πρόσεξε, πάνω απ’ όλα, ότι μόνο δύο πρόσωπα αναφέρονται εδώ, και όχι τρία. Επίσης, στο ίδιο αυτό κεφάλαιο, το εδάφιο 2 λέει ότι ο Λόγος ήταν «εν αρχή παρά (:προς, ΚΜΝ) τω Θεώ» και το εδάφιο 18 λέει οτι «ουδείς είδε ποτε τον Θεόν», ενώ άνθρωποι έχουν δεί τον Ιησού Χριστό. Γι’ αυτούς τους λόγους, και σε πλήρη αρμονία με το ελληνικό κείμενο, μερικοί μεταφραστές αποδίδουν το εδάφιο 1 με τα λόγια: «Ο Λόγος ήταν με τον Θεό, και ο Λόγος ήταν θείας προέλευσης». Αυτό, λοιπόν, το μέρος της Αγίας Γραφής συμφωνεί με όλο το υπόλοιπο, δεν διδάσκει καμιά «Τριάδα». Μάλιστα, οι οπαδοί αυτής της διδασκαλίας σχεδόν έχουν πάψει να παραθέτουν τις λέξεις «ο Πατήρ, ο Λόγος και το `Αγιο Πνεύμα: και ούτοι οι τρείς είναι έν» που υπάρχουν σε μερικές Βιβλικές μεταφράσεις στην επιστολή 1 Ιωάννου 5:7. Αυτοί που ειδικεύονται στην έρευνα και μελέτη των αρχαίων βιβλικών κειμένων συμφωνούν ότι αυτές οι λέξεις αποτελούν μια μεταγενέστερη νόθα προσθήκη στο Θεόπνευστο κείμενο.
Οσο για το «Αγιο Πνεύμα», το λεγόμενο «τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος», είδαμε ήδη οτι δεν είναι πρόσωπο, αλλά η δυναμική ενέργεια του Θεού.(Κριταί 14:6) Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είπε οτι ο Ιησούς θα βάπτιζε με Αγιο Πνεύμα, με τον ίδιο τρόπο που ο ίδιος βάπτιζε με νερό. Το νερό δεν είναι πρόσωπο, ούτε το Αγιο Πνεύμα είναι πρόσωπο.(Ματθαίος 3:11) Ο,τι προείπε ο Ιωάννης εκπληρώθηκε, όταν ο Θεός έκανε τον Υιό του Χριστό Ιησού να εκχύσει Αγιο Πνεύμα στους αποστόλους και μαθητές την ημέρα της Πεντηκοστής, κι έτσι «επλήσθησαν άπαντες πνεύματος αγίου». Μήπως «επλήσθησαν» με κανένα πρόσωπο; Οχι, αλλ’ επλήσθησαν με τη δυναμική ενέργεια του Θεού.-Πράξεις 2:4,33
Κορυφαία απόδειξη ότι το Αγιο Πνεύμα δεν είναι το τρίτο πρόσωπο της υποτιθέμενης «Τριάδος», μας δίνει το ίδιο το στόμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που είπε: «Διά τούτο λέγω υμίν, πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται. Και ος αν είπη λόγον κατά του Υιού του ανθρώπου αφεθήσεται αυτώ ος δ' αν είπη κατά του Πνεύματος του αγίου, ουκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τούτω τω αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι» . (Ματθαίον 12:31-32, ΚΝΑ). Συμφώνα με αυτά τα λόγια, το Πνεύμα το Αγιο, αν πράγματι είναι το τρίτο πρόσωπο της «Αγίας -λεγομένης- Τριάδος», πρέπει να είναι και μεγαλύτερο από το Χριστό, κι αυτό γιατί η κατ' αυτού βλασφημία -όπως διαβάσαμε- δεν συγχωρείται ενώ η «κατά του Υιού του ανθρώπου» συγχωρείται. Βλέποντας, όμως, ότι ο Θεός ο ίδιος ήταν εν τω Υιώ και ενεργούσε τα θαυμάσια εκείνα που οι Φαρισαίοι απέδιδαν στον Βεελζεβούλ, τότε πλέον βλέπουμε ότι δεν βλασφημούνταν κάποιο τρίτο πρόσωπο «Τριάδος», αλλά αυτός ο ίδιος ο Θεός. Το εν λόγω χωρίο, λοιπόν, είναι αρκετό να ρίξει σε σύγχυση τους φανατικούς οπαδούς της διδασκαλίας της «Τριάδος» και να τους ξυπνήσει από το "μούδιασμα" της διανοίας τους στο οποίο βρίσκονται.
Μέχρις εδώ, νομίζουμε ότι δόθηκαν αρκετά ερεθίσματα από το Λόγο του Θεού, για να μελετήσει κανείς ακόμη σοβαρότερα το ζήτημα και να δει τελικά ότι το δόγμα της λεγομένης «Αγίας Τριάδος» αποτελεί την κορωνίδα των μεγαλύτερων θρησκευτικών πλανών που ο κόσμος πίστεψε ποτέ. Πριν από τον ερχομό του Χριστού οι άνθρωποι έκαναν θεούς τα κτίσματα του Μόνου Αληθινού Θεού ή τα ιδεώδη και τις αρετές που αυτός έδωσε στον άνθρωπο δημιουργώντας τον «κατ’ εικόναν και ομοίωσίν» του. (Ρωμαίους 1:18-23). Ωστόσο, το μ.Χ. τερατούργημα της τρικέφαλης θεότητας, και μάλιστα με δεδομένο τόσο φως από το Λόγο του Θεού, ξεπερνά κάθε προηγούμενη ανθρώπινη προσπάθεια εξεικόνισης της θεότητας.
Θα πεις ίσως, Τόσες Οικουμενικές Σύνοδοι έγιναν και τόσες διάνοιες γνωμάτευσαν καταλήγοντας στο δόγμα της «Τριάδος». Πώς τολμάτε σεις να θέτετε σε αμφισβήτηση το κύρος τους; Σ’ αυτό, με την χάρη του Θεού, απαντούμε: Εκείνον που πιστεύει στο Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, και ερευνά με προσοχή και ευλάβεια να μάθει απ’ αυτόν την αλήθεια, δεν τον ενδιαφέρουν οι Σύνοδοι και το κύρος τους. Μεγαλύτερο κύρος από τον καλώς κατανοούμενο Λόγο του Θεού, κανένας άλλος δεν έχει. Επειδή δε οι πολλοί πιστεύουν ένα πράγμα αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινό.
Αλλά, για σκέψου λίγο, ήταν δυνατόν να μας άφηναν οι απόστολοι στο σκοτάδι και στην αμφιβολία για το σπουδαίο αυτό ζήτημα; Δεν θα μας έλεγαν με την πιο απλή και κατανοητή γλώσσα ότι μιλώντας για Θεό μιλάμε για τρία πρόσωπα «αιώνια, ομοούσια και αχώριστα»; Ιδιαίτερα, ο μεγάλος διδάσκαλος της πίστης μας, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός δεν θα μας έλεγε ότι ήρθε να μας αποκαλύψει την «Αγία Τριάδα»; Αντίθετα, τον ακούμε ακόμη να διακηρύττει ότι ήρθε να αποκαλύψει τον Ενα και Μόνο Αληθινό Θεό και Πατέρα, τον οποίο μάλιστα και ο ίδιος αποκαλούσε Θεό και Πατέρα Του. «Ουδείς γινώσκει τις έστιν ο Υιός ει μη ο Πατήρ, και τις έστιν ο Πατήρ ει μη ο Υιός και ω εάν βούληται ο Υιός αποκαλύψαι». -Λουκάν 10:22, ΚΝΑ
Το τριαδικό δόγμα, θολώνει όλη την Αγία Γραφή. Εχουμε τη γνώμη ότι εκείνος που διακρατεί αυτή τη διδασκαλία δεν μπορεί να εννοήσει κατάλλληλα το εξιλαστήριο έργο του Ιησού Χριστού. Ας σημειωθεί ιδιαίτερα ότι κατά τους τρεις πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής κανείς δεν ασχολούνταν, ούτε δίδασκε, ούτε πίστευε σ’ αυτό. Μάλιστα, πρωτοφάνηκε στις αρχές του τέταρτου μ.Χ. αιώνα, και σε καιρό που η εθνική φιλοσοφία είχε εισχωρήσει βαθειά στην εκκλησία. Το δόγμα αυτό άρχισε να επιβάλεται μετά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας για καθαρά πολιτικούς λόγους, που επίτασσαν τη με κάθε τρόπο διατήρηση της θρησκευτικής ειρήνης στους κόλπους της αχανούς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Καταλήγοντας θα ρωτούσαμε, τί δείχνουν τα γεγονότα σχετικά με τη διδασκαλία της «Αγίας Τριάδος»; Ούτε ο όρος ούτε και η ιδέα υπάρχει μέσα στο Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή. Η δοξασία αυτή δεν πήγασε από τον Θεό και, είναι ενδιαφέρον να μάθεις ότι, σύμφωνα με το βιβλίο «Βαβυλωνιακή ζωή και ιστορία» (υπό του Σέρ Ε.Α.Ουάλλις Μπ΄τζ, έκδοση 1925, σελ.146-147, στην Αγγλική ), από τα πανάρχαια χρόνια οι ειδωλολάτρες πίστευαν σε κάτι τέτοιο, λάτρευαν περισσότερες από μιά τριάδα θεών, στην κοιτίδα κάθε μορφής λατρείας, την αρχαία Βαβυλώνα.
Αλήθεια,
με δεδομένη την απ' άκρου εις άκρον μαρτυρία της Αγίας Γραφής εναντίον του δόγματος της «Τριάδος»,
με δεδομένη την ομολογία διανοουμένων ανθρώπων ότι οι προσπάθειες των αρχαίων «πατέρων» της εκκλησίας «ήκιστα δύνανται να ερμηνεύσωσι την μυστηριώδη του δόγματος όψιν»,
με δεδομένη την αδυναμία τους να προσπαθούν να εξηγήσουν το ανεξήγητο αυτό κατασκευάσμα -γιατί είναι ψεύδος ολκής και τα μύθεύματα συνηθίζεται να περιβάλλονται με το πέπλο του μυστηρίου,
με δεδομένο ότι το αναμφισβήτητο γεγονός ότι το Τριαδικό δόγμα είναι ειδωλολατρικής προελεύσεως, και τελικά,
με δεδομένο το γεγονός ότι ζήτημα Τριάδος προέκυψε στα τέλη του τρίτου μ.Χ. αιώνα, ενώ μέχρι τότε οι χριστιανοί αναγνώριζαν ένα Θεόν -τον Θεό και Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,
με δεδομένη όλη αυτή την στρατιά των μαρτυριών
μπορεί κανείς που διαβάζει τούτες τις γραμμές, ιδιαίτερα κάποιος διδάσκαλος και κήρυκας του Ευαγγελίου, να εξακολουθεί να πιστεύει και να κηρύττει απροβλημάτιστα ανύπαρκτη θεότητα συγκείμενη από τρία πρόσωπα ομοούσια, αδιαίρετα και ισοδύναμα; Εάν ναι, μάλιστα ρίχνοντας και το σύνθημα, ο Αρειανισμός πάλι στο προσκήνιο, τότε καθίσταται υπόλογος απέναντι εκείνου που διακήρυξε ‘ο λόγος ον ελάλησα εκείνος κρινεί αυτούς εν τη εσχάτη ημέρα’. (Ιωάννην 12:48). Και είναι αυτός που ήρθε και επεξήγησε τον Ενα και Μόνο Αληθινό αόρατο Θεό. (Ιωάννην 1:18). Ποτέ ο Ιησούς Χριστός δεν ισχυρίσθηκε ότι είναι ο ίδιος ο Θεός. Αντίθετα, όπως σημειώσαμε ήδη, είπε «ο Πατήρ μείζων μου εστίν». (Ιωάννην ιδ' 28) Και ήταν οι εχθροί του εκείνοι που τον κατηγόρησαν ότι είπε πως ήταν (ο) Θεός. -Ιωάννην 10:29-39.
Από την πληθώρα των ψευδοδιδασκαλιών που εισχώρησαν με την πάροδο των ετών στη χριστιανική διδασκαλία, την πρώτη θέση κατέχει το δόγμα της «Τριάδος». Κάτω από το φως του Ευαγγελίου, ολόκληρος ο χριστιανικός -λεγόμενος- κόσμος που (α) επινόησε, κατασκεύασε και έθεσε στην ύψιστη θέση για λατρεία και προσκύνηση το μεγάλο αυτό είδωλο που λέγεται «Αγία Τριάς», και μάλιστα (β) έφτασε -μέσω του Παγκόσμιου Συμβούλιου των Εκκλησιών- να θέτει σαν απαραίτητη προϋπόθεση για να αναγνωρίζονται κάποιοι πιστοί ως μέρος του, την αποδοχή αυτής της δοξασίας, ότι δηλαδή υπάρχει «Ενας Θεός: Πατήρ, Υιός και Αγιον Πνεύμα», δηλαδή τρία πρόσωπα σ’ ένα Θεό, αποδεικνύεται ένοχος μεγάλης παραβάσεως. Απαιτείται, βέβαια, μέγιστο ηθικό θάρρος για να απολακτίσει κανείς συμφέροντα κάθε είδους, να αντιταχθεί στο θρησκευτικό κατεστημένο, να πάρει κατεύθυνση αντίθετη στο ρεύμα της πλάνης στο οποίο παρασύρονται ασυναίσθητα τα πλήθη γενικά, και να σταθεί τελικά απομονωμένος με το μέρος της αλήθειας, με το μέρος της δικαιοσύνης του Θεού, όπως συνήθιζαν πάντοτε να πράττουν οι πιστοί δούλοι του Θεού στο παρελθόν. (Ματθαίον 5:10). Ακόμη και ο πολύς της θρησκευτικής μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα μ. Χ. Ιωάννης Καλβίνος υποτάχθηκε στη δύναμη του κατεστημένου και έφτασε μέχρι του σημείου να συνεργήσει στον δια πυρός θάνατο του Μιχαήλ Σερβέτου, ο οποίος, αφού αντιλήφθηκε το εσφαλμένο του δόγματος της «Τριάδος» θαρραλέα το αποκήρυξε.
Η αλήθεια της χριστιανικής θρησκείας πάνω σ’ αυτό το πολύ σπουδαίο ζήτημα είναι και λογική και απλή. Η Αγία Γραφή ξεκαθαρίζει ότι (α) άλλη η Μεγάλη Οντότητα, η Μεγαλωσύνη εν Υψηλοίς, ο Ενας και Μόνος Αληθινός Θεός, ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο Ποιητής του ουρανού και της γης, «εξ ου πάσα πατριά εν ουρανοίς και επί γης ονομάζεται», ο αιώνιος Θεός «ο κατοικών την αιωνιότητα». (Εφεσίους 3:15, Ησαϊας 57:15), και, (β) άλλη, τελείως χωριστή από τον Πατέρα, Οντότητα ο Αγαπητός και Μονογενής Υιός του Θεού, ο οποίος προήλθε από τον Πατέρα μέσα στο ρεύμα του χρόνου. Ο χαρακτήρας του Πατέρα και Θεού εκφράζεται απόλυτα από τον Υιό, «Ός (:Υιός) εστιν εικών (:παράσταση, μέσο εκφράσης) του Θεού του αοράτου», (σ.σ. Αλήθεια, γιατί όχι παράσταση της αόρατης «Αγίας -λεγομένης- Τριαδος»;...), «απάγαυσμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού (:του Θεού)». (Κολοσσαείς 1:15, Εβραίους 1:3). Ο Υιός δικαίως φέρει τον τίτλο «Λόγος του Θεού», γιατί ολόκληρη η βουλή του Θεού, κάθε απόφασή του, κάθε λόγος του εκτελείται από τον Υιό. Πουθενά δεν βλέπουμε να ενεργεί ο Θεός απ' ευθείας. Πάντοτε εργάζεται διά του Υιού. Τελικά, Πνεύμα είναι ο Θεός, δηλαδή θεία πνευματική φύση και υπόσταση. Πνεύμα είναι μετά την ανάσταση και ενδόξασή του και ο Υιός. Από τον Πατέρα διά του Υιού, Πνεύμα Αγιο (:άγια ενέργεια, θεία επίδραση) εκχύνεται εκεί που ο Θεός θέλει.
Από το βιβλίο "ΑΙΩΝΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ" του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Η. ΒΛΑΝΤΗ
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΤΡΙΑΔΙΚΗ ΠΟΛΥΘΕΙΑ
Είναι δυνατό να βοηθήσει η Ιστορία στη μελέτη και κατανόηση της Αγίας Γραφής; Ναι, διότι η Ιστορία έστω και αργά απαληθεύει την Α. Γραφή και τις προφητείες της και βοηθάει να νοηθούν καλύτερα πολλά μέρη της, όπως τα λόγια του Ιησού Χριστού: " Αυτή είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν σε τον μόνο αληθινό Θεό, και τον Ιησού Χριστό, τον οποίον έστειλες". Ιωάν. 17:3. Και τούτο επειδή περιγράφει τις ανθρώπινες θρησκείες με τους ψεύτικους θεούς και τις διδασκαλίες τους σε αντίθεση με την Α. Γραφή, που διδάσκει τον ένα και μόνο αληθινό Θεό. Ετσι η Ιστορία γίνεται χρήσιμη στο πιστό χριστιανό, που ερευνά και πρέπει να ερευνά. Ο ιστορικός Durant γράφει: "Ο χριστιανισμός δεν κατέστρεψε τον εθνισμό, τον υιοθέτησε", και "Ο χριστιανισμός υπήρξεν η τελευταία μεγάλη θρησκεία του ειδωλολατρικoύ κόσμου". Αυτό είναι αλήθεια για τον ονομαστικό χριστιανισμό, το θρησκευτικό κατεστημένο και όχι για τον αληθινό χριστιανισμό της Α. Γραφής, που δεν γνώρισε ο Durant και πολλοί άλλοι.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η θρησκεία των προγόνων μας, που εξανθρώπισαν τους θεούς τους. Σήμερα αντιμεπωπίζονται με επιφυλάξεις οι εναντίον τους κατηγορίες από τους μ.Χ. μισέλληνες, που έκαναν και αυτή τη λέξη "έλληνας" συνώνύμη με το άθεος, ειδωλολάτρης, ανήθικος και ότι κακό υπάρχει, και οι οποίοι ενώ κατηγορούσαν τους Ελληνες για ειδωλολατρεία αυτοί δίδασκαν στη "χριστιανική" πολυθεΐα και ειδωλολατρεία. Οι Ελληνες αν και δεν γνώριζαν τον αληθινό Θεό είχαν κάποια ευσέβεια σε σύγκριση με άλλους λαούς. Η ευσέβειά τους διαμόρφωσε την έννοια του μέτρου και της "ύβρης", δηλαδή ότι οι άνθρωποι είναι θνητοί, κατώτεροι από τους θεούς, με περιωρισμένες δυνατότητες. Η υπερηφάνεια σε βάρος του συνανθρώπου, η περιφρόνηση του δίκαιου και του κοινού αισθήματος θεωρείτο "ύβρη", δηλαδή προσβολή κατά των θεών και τιμωριόταν. Για τούτο οι Ελληνες δεν θεοποίησαν και δεν λάτρευσαν ανθρώπους καθώς άλλοι λαοί. Αυτό ήταν μια μεγάλη αρετή που χάθηκε μαζί με την ελευθερία τους, όταν δουλόπρεπα άρχισαν να θεοποιούν και να λατρεύουν ανθρώπους ζωντανούς και πεθαμένους, συνήθεια που δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Οι ποιητές Ομηρος και Ησίοδος περιγράφουν τους θεούς με όλα τα ανθρώπινα ελαττώματα, για το οποίο αργότερα κατηγορήθηκαν από φιλοσόφους, όπως ο Ξενοφάνης 570-470 π.Χ., επειδή δυσφήμισαν την έννοια του θείου: "Ολα τα απέδωκαν στους θεούς ο Ομηρος και ο Ησίοδος, όσα είναι και στους ίδιους τους ανθρώπους αίσχος και ντροπή, κλεψιές και μοιχείες και απάτες μεταξύ τους". (3). Και όμως οι ποιητές απέδωκαν με τους θεούς τον αμαρτωλό άνθρωπο ή έκαναν τους θεούς καθ'ομοίωσή τους. Συγκρινόμενοι οι ελληνικοί θεοί με τους ζωώδεις και τερατώδεις άλλων λαών ίσως έχουν σημεία υπεροχής.
ΤΡΙΑΔΙΚΗ ΔΟΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
Μεγάλη σημασία έχει η διερεύνηση της δομής κάθε θρησκείας επειδή η θεμελίωση των εξελιγμένων πολυθεϊστικών θρησκειών στηρίζεται στο τριαδικό σύστημα, δηλαδή το βασικό κύτταρό τους είναι η τριάδα. Και σήμερα οι πολυθεϊστικές θρησκείες παρουσιάζουν μια κορυφαία ιερή τριάδα, όπως η ινδική το "Τριμούρτι", από τους θεούς Βράχμα, Βισνού και Σίβα. Αλλά και το αντίστροφο αληθεύει κάθε τριαδική θρησκεία είναι πολυθεϊστική με πληθώρα κατώτερους θεούς, ημίθεους, αγίους κλπ. Η τριαδική δομή της πολυθείας των ελλήνων περιγράφεται στη "Θεογονία" από τον Ησίοδο:
"Σχετικά με τη δημιουργία του κόσμου μαθαίνουμε από τη Θεογονία ότι πρώτα έγινε το Χάος, ύστερα η Γη, ύστερα ο Ερως... Αυτές είναι οι τρεις πρώτες θεότητες. Δεν έχουν γεννηθεί η μία από την άλλη, είναι αυθυπόστατες... Ολα τα άλλα ανάγονται σ'αυτές τις τρεις θεότητες, τα τρία στοιχεία" (3).
Την αρχική μικτή τριάδα θεών - Χάος, Γη, Ερως - ακολουθούν δύο αρσενικές και δύο θηλυκές τριάδες Τιτανίδων. Υστερα έρχονται οι τριάδες των Κρονίδων θεών, αρσενικές και θηλυκές.
- Αρσενική: Ποσειδών, Πλούτων, Ζεύς.
- Θηλυκή: Εστία, Δημητρα, Ηρα.
Ακολουθούν οι τριάδες των παιδιών του Δία:
- Αρσενική: Απλλων, Αρης, Ηφαιστος.
- Θηλυκή: Αθηνά, Αρτεμις, Αφροδίτη.
Σε τριάδες γεννιούνται και οι άλλες κατηγορίες θεών.
Αρσενικές
Κύκλωπες: Βρόντης, Στερόπης, Αργης.
Εκατόγχειρες: Κόττος, Βριάρεως, Γύγης κλπ.
Θηλυκές
Μοίρες: Κλωθώ, Λάχεσις, Ατροπος.
Χάριτες: Αγλαΐα, Ευφροσύνη, Θαλίη κλπ.
Τριάδα Κριτών των νεκρών: Αιακός, Μίνως, Ραδάμανθυς.
Η τριαδικότητα της θρησκείας παρουσιάζεται και στη λατρεία. Τα ύψιστα ιερά των Ελλήνων ήταν τα μαντεία, όπου ο άνθρωπος επικοινωνούσε με την θεότητα. Το αρχαιότερο εμφανίζεται της Δωδώνης, το σημαντικότερο των Δελφών. Και στα δύο η λατρεία γίνοταν με χάλκινους μαντικούς τρίποδες, λατρευτικό σύμβολο της τριάδας. Τριαδικά σύμβολα ήταν ή τρίαινα του Ποσειδώνα, ο τρικέφαλος Κέρβερος του Πλούτωνα και άλλα. Οι πρόγονοί μας βαθειά θρησκευόμενοι απέδωκαν στους θεούς τη νίκη τους ενάντια στους Πέρσες. Για να τιμήσουν τη θεότητα αφιέρωσαν στο μαντείο των Δελφών χρυσό μαντικό τρίποδα στηριγμένο στα κεφάλια τριών αλληλοελισσομένων φιδιών (1, 2). Και τα δύο, ο μαντικός τρίποδας και το σύμπλεγμα των τριών φιδιών, είναι λατρευτικά τριαδικά σύμβολα. Οι Ελληνες παρά την τριαδικότητα της θρησκείας τους δεν ανέπτυξαν την τριάδα σε δόγμα και δεν την λάτρευσαν σαν υπερθεότητα, βοήθησαν όμως τους Αιγυπτίους να το κάνουν. στην Αίγυπτο. Οι πιο σπουδαίοι απ'αυτούς είναι:
- Ο Νουμήνιος ο Απαμεύς, συστηματοποίησε τη θεωρία των τριών θεοτήτων, που απέδιδε στο Σωκράτη.
- Ο Πλωτίνος, δίδαξε ότι οι τρεις υποστάσεις της θεότητας είναι το "Εν", ο "Νους" και η "Ψυχή". Η Ιστορία γράφει σχετικά: "Η θεωρία για τις τρεις υποστάσεις... εξελίσσεται παράλληλα με το δόγμα της Αγίας Τριάδος και ως ένα βαθμό επηρεάζει τη διαμόρφωσή του" (3).
- Ο Ιάμβλιχος, τελειοποίησε το θρησκευτικό τριαδικό σύστημα και θεωρούσε κάθε οντότητα με τριαδικό σχήμα και τρισυπόστατη. Η Τριάδα του είναι ο "Πατήρ", η "Δύναμις", και ο "Νους".
Η Ιστορία γράφει για το δόγμα της "ιερής τριάδας" και την προέλευσή του:
"Από την Αίγυπτο προήλθον αι ιδέαι μιας θείας τριάδος..." (5).
"Οι Ελληνες ωστόσο πρόσφεραν στη "φιλοσοφική" θεμελίωση του Χριστιανισμού το μεγαλύτερο ποσοστό. Ο νεοπλατωνισμός και ο στωϊκισμός έδωσαν το μεταφυσικό υλικό για να διατυπωθεί το δόγμα της Αγίας Τριάδος... (4).
Οι πρόγονοί μας παρά τη σοφία τους δεν μπορούσαν να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό επειδή αυτό είναι αδύνατο στον άνθρωπο. Την ανθρώπινη αδυναμία σκεπάζει η χάρη του Θεού, που απέστειλε το μονογενή υιό Του για να Τον φανερώσει. Ο Χριστός λέγει: "Εφανέρωσα το όνομά σου στους ανθρώπους..." Ιωάν. 17:6. Και ο ευαγγελιστής Ιωάννης εξηγεί: "Ξεύρουμε ότι ο υιός του Θεού ήλθε και μας έδωκε διάνοια για να γνωρίζουμε τον αληθινό... αυτός είναι ο αληθινός Θεός και η αιώνια ζωή" Α' Ιωάν. 5:20,21.
Οι Ελληνες δεν γνώρισαν τον αληθινό Θεό, τον διαισθάνθηκαν όμως και είχαν την ειλικρίνεια να ομολογούν την άγνοιά τους και να λατρεύουν τον "άγνωστο Θεό". Εδωκαν έτσι την ευκαιρία στον απόστολο Παύλο να τους κηρύξει τον αληθινό Θεό. Αυτό στάθηκε η τελευταία προσφορά της ελληνικής θρησκείας στο ευαγγέλιο του μόνου αληθινού Θεού και στην ανθρωπότητα.
Το δόγμα της "Αγίας Τριάδος" διατυπώθηκε στο "χριστιανικό" κόσμο αφού γράφτηκαν τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και μετά την ομαδική είσοδο στο "χριστιανικό" χώρο των ειδωλολατρικών μαζών, που λάτρευαν τη "θεία τριάδα", κυρίως στην Αίγυπτο, όπου και πρωτοεμφανίστηκε το δόγμα. Για τούτο και τα βιβλία της Καινής Διαθήκης δεν γράφουν συγκεκριμένα κατά της "Αγίας Τριάδος" αλλά γενικά κατά της πολυθεΐας, που περιλαμβάνει και την αιγυπτιακή "ιερή τριάδα". Και πάλι όμως ο Θεός πρόβλεψε ούτε και η λέξη "τριάς" να μη γραφεί στα βιβλία αυτά. Φανερή χρησιμότητα της Ιστορίας, που παρουσιάζει στο χριστιανό την προέλευση των διδασκαλιών και δογμάτων, τα οποία είναι ξένα προς την Α. Γραφή και έτσι βοηθά στο καθαρισμό της. Η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, ενωμένες από το Χριστό, δεν διδάσκουν τριθεΐα ή πολυθεΐα αλλά τον ένα και μόνο αληθινό Θεό: "... Κύριος ο Θεός μας είναι ένας Κύριος και θα αγαπάς Κύριον τον Θεόν σου..." Μαρκ. 12:29.
Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α Τ Α
- Η Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, διδάσκει τον ένα και μόνο αληθινό Θεό και καταπολεμά την πολυθεία και την ειδωλολατρεία.
- Η Ιστορία αποδεικνύει ότι το δόγμα της "Αγίας Τριάδος", η τελευταία εξελικτική μορφή της πολυθεΐας, έχει καθαρά ειδωλολατρική προέλευση και στη διατύπωσή του συνέβαλε η ανθρώπινη φιλοσοφία, ο στωϊκισμός και ο νεοπλατωνισμός.
- Τα λεγόμενα από την Ιστορία ότι ο "χριστιανισμός" υπήρξε η τελευταία μεγάλη θρησκεία του ειδωλατρικού κόσμου είναι αλήθεια και αφορούν τον "τριαδικό ειδωλολατρικό χριστιανισμό" και όχι τον πνευματικό χριστιανισμό του μόνου αληθινού Θεού, τον οποίο διδάσκει η Αγία Γραφή.
- Η Ιστορία επαληθεύει την Αγία Γραφή και συχνά η μελέτη της είναι χρήσιμη στο χριστιανό για την κατανόηση βασικών αληθειών.
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Φουρακοπλωτινακηδες και Πλωτινοφουρακηδες *
Η μεγαλη τεχνη του COPY PASTE. Ετσι γραφεις και τα βιβλια σου? *
ΕΓΙΝΑΝ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
Eπιλεκτική λογοκρισία;
Labolas Glasya the original, πραγματικά μου είναι δύσκολο να σε παρακολουθήσω. Δεν αντιλαμβάνομαι τον λόγο για τον οποίο χαραμίζεις τον χρόνο σου. Όντως μπορεί να μην είμαι τόσο αξιόλογος άνθρωπος. Κρίνομαι όμως διότι εκτίθωμαι . Εσύ τι έχεις να προσφέρεις εκτός από κρίσεις και επικρίσεις?
Για άλλη μία φορά αποδείκνυες το μένος σου. Τόσο ο τίτλος του θέματος που άνοιξα όσο και τα εισαγωγικά εξηγούν ΠΩΣ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Που διαπίστωσες την απάτη?
Η μονή δική μου παρέμβαση, είναι η επιλογή των φωτογραφιών. Σε κάθε περίπτωση το να μοιράζεσαι σημαίνει κάτι. ..
Ο χρόνος θα δείξει τι, και πως μοιράζεται ο κάθε ένας. Έως τώρα ο μόνος που παραπλανεί είσαι εσύ. Στο θέμα:
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=2940&whichpage=2&ARCHIVE=
με είχες κατηγορήσει για άλλη μία φορά, ότι έχω σχέση με τον Φουράκη. Αν είναι δυνατόν!!! Και βέβαια δημιουργεί ερωτήματα πως ο κύριος Φουράκης ήξερε για το συγκεκριμένο θέμα και απάντησε…
Τέλος οφείλω να δηλώσω την πικρία μου για την απάντηση της αγαπητής spiral. Πραγματικά δεν κατάλαβα τον λόγο.
Εν πάση περιπτώσει καταθέτω άλλο ένα άρθρο, αυτή την φορά της Ασπασίας Παπαδομιχελάκη από ομάδα μελέτης που δεν υφίσταται πια στο διαδύκτιο, και που έχει σχέση με το θέμα της Λίλιθ «Η ΤΡΙΑΔΑ: Συγκριτική Μελέτη και προεκτάσεις στα αναφερόμενα γνωστικά πεδία»
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=5492
Το εσωτερικό νόημα της λέξης Λόγος είναι η αντικειμενική έκφραση μιας
κρυμμένης σκέψης. Ο Λόγος είναι ο καθρέπτης που αντανακλά τον Θείο
Νου και το Σύμπαν είναι ο καθρέπτης του Λόγου. Λόγος από το ρήμα λέχω που σημαίνει γεννώ. Ο Λόγος είναι το Φως που αναβλύζει από το Απόλυτο και το πρώτο Σημείο από το οποίο αναβλύζει ο Εκδηλωμένος Κόσμος.
Στο Ζοχάρ το Πρώτο Σημείο περιγράφεται ως εξής:
«Το Αδιαίρετο Σημείο, που δεν έχει όριο και δεν μπορεί να κατανοηθεί εξαιτίας της αγνότητας και της λαμπρότητάς του, διεστάλη από τα έξω σχηματίζοντας μια φωτεινότητα που χρησίμευε στο Αδιαίρετο Σημείο σαν ένα πέπλο. Αυτό το τελευταίο δεν μπορούσε να γίνει ορατό, εξαιτίας του άπειρου φωτός του. Και αυτό διεστάλη από τα έξω και αυτή η διαστολή ήταν το ένδυμά του. Έτσι μέσα από μια συνεχή διασταλτική κίνηση τελικά δημιουργήθηκε ο κόσμος.» (Ζοχάρ, Μέρος Α!, φύλλο 20α) Μ.Δ.. Ι, 355
Το Πρώτο Σημείο, στη Μυστική Δοξασία, ονομάζεται Πρώτος Λόγος ή
Ανεκδήλωτος Λόγος. Σύμφωνα με τα διαγράμματα των Αρχαϊκών Γραφών, το πρώτο σύμβολο είναι ένας σκοτεινός κύκλος που αντιπροσωπεύει το Απόλυτο-το Παραμπράχμαν. Το δεύτερο σύμβολο είναι ένα λευκό σημείο στο κέντρο του σκοτεινού κύκλου και απ'αυτό ξεκινά η εκδήλωση. Για τον Πυθαγόρα, η ανεκδήλωτη Μονάδα «κατοικεί στη μοναξιά και το σκοτάδι. Όταν φθάνει η ώρα, ακτινοβολεί από τον εαυτό της, το Ένα, τον πρώτο αριθμό. Αυτός ο αριθμός κατεβαίνοντας παράγει το Δύο, τον δεύτερο αριθμό, και το Δύο, με τη σειρά του, παράγει το Τρία,
σχηματίζοντας ένα τρίγωνο, το πρώτο ολοκληρωμένο γεωμετρικό σχήμα
στον κόσμο της μορφής.» (Πρακτικά του Τμήματος Μπλαβάτσκυ, σ.67)
Ο Πρώτος Λόγος είναι η εν δυνάμει Σκέψη, σύμφωνα με την οποία θα
υλοποιηθεί το Σύμπαν. Στη συνέχεια μέσω της συγκέντρωσης της Θείας
Σκέψης πάνω στην αδιαίρετη ακόμη Πρωταρχική Ουσία ή στο
Μουλαπρακρίτι, εντυπώνεται ο σχηματισμός της μέλλουσας Εκδήλωσης και αυτό το σημείο είναι ο Δεύτερος Λόγος. Όταν η Πρωταρχική Ουσία
χωρίζεται σε Πνεύμα και Ύλη, τότε η Σκέψη έρχεται προς εκδήλωση από
το Ανεκδήλωτο και τότε ηχεί η Θεία Λέξη ή ο Τρίτος Λόγος. Ο Τρίτος
Λόγος είναι ο φορέας της Θείας Σκέψης προς την Αντικειμενικότητα. Και
αυτή η ΣΚΕΨΗ πραγματοποιείται από το σύνολο των Πνευματικών και
Νοημόνων Δυνάμεων που αποτελούν τον Τρίτο Λόγο.
«Ο Πρώτος Εκδηλωμένος Λόγος είναι η Δυνατότητα, η μη-αποκαλυμμένη
Αιτία. Ο Δεύτερος, είναι η εν δυνάμει ακόμη Σκέψη. Ο Τρίτος, ο
Δημιουργός, η ενεργός Θέληση εξελίσσει από τον Παγκόσμιο Εαυτό το
ενεργό αποτέλεσμα, το οποίο, με τη σειρά του, γίνεται η αιτία σε ένα
κατώτερο πεδίο.» (Πρακτικά του Τμήματος Μπλαβάτσκυ, σ.67)
Ο Δεύτερος Λόγος είναι το Πνεύμα-Ύλη, η ΖΩΗ, το «Πνεύμα του
Σύμπαντος», ο Πουρούσα και Πρακρίτι. «Το Πνεύμα και η Ύλη είναι οι
δύο καταστάσεις του Ενός, που δεν είναι ούτε Πνεύμα ούτε Ύλη, που και
τα δύο είναι η κρυμμένη, απόλυτη ζωή». (Βιβλίο των Τζιάν, Σχόλιο ΙΙΙ,
παρ.18…) Το Πρακρίτι είναι η Ύλη και το Πουρούσα είναι το πνεύμα.
Σημαίνει επίσης το ύψιστο Πνεύμα, ενώ το Πρακρίτι είναι η δημιουργική
δύναμη.
Ο Τρίτος Λόγος είναι η Κοσμική Ιδεοπλασία, ΜΑΧΑΤ ή Διάνοια, η
Παγκόσμια Κοσμική Ψυχή, το Κοσμικό Νοούμενο της Ύλης, η βάση των
νοημόνων λειτουργιών μέσα στη Φύση και της Φύσης, που ονομάζεται
επίσης ΜΑΧΑ-ΜΠΟΥΝΤΙ. «Ο ένας απρόσωπος Μεγάλος Αρχιτέκτονας του
Σύμπαντος είναι το Μάχατ, ο Παγκόσμιος Νους.» (Πρακτικά, σ.41)
Ο Τρίτος Λόγος είναι ο Αρχιτέκτονας, αυτός που διαγράφει το Σχέδιο
μέσα στο Χάος. Ο Δεύτερος Λόγος γεμίζει με Ζωή, το ήδη σχηματισμένο
από τον Τρίτο Λόγο, Σχέδιο. Είναι ο Βισνού, ο συντηρητής ή το Φοχάτ,
κατά τη Μυστική Διδασκαλία, η Ελκτική Δύναμη που ενώνει τα άτομα και
τα ζευγαρώνει. Ο Δεύτερος Λόγος είναι ο κατασκευαστής της Ζωής. Ενώ ο
Πρώτος Λόγος είναι αυτός που γεννάει όχι μόνο την Αρχική Ιδέα αλλά
και τις Μονάδες που θα κατοικήσουν μέσα στο Πλέρωμα ή το Σύμπαν.
http://groups.yahoo.com/group/Blavatsky-ModernTheosophyGR/message/22
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Τον άλλο φίλτατο Labolas Glasya δεν τον διαβάζω συχνά, όμως έχω πολύ καλή γνώμη. Δεν ξέρω αν υπάρχει προηγούμενη αντιπαράθεση μεταξύ σας και δεν παίρνω θέση. Πάντως δεν βλέπω να γράφει τίποτα για απάτη. Αν δεν του αρέσουν οι επιλογές των θεμάτων σου, είναι θέμα δικού του γούστου και υποθέτω ότι μπορεί να το πει (με το δικό του εκφραστικό τρόπο).
Και μια τεχνική λεπτομέρεια: Δεν είμαι αγαπητή (το αγαπητός ή αντιπαθητικός παίζεται). Τυχόν ομοιότητες με άλλα πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματικές.
Αγαπητέ Spiral με ψιλοκούφανες.
Θεωρώ φαιδρό να γίνονται έμμεσες συγκρίσεις ανάμεσα σε άτομα όπως ο Πλωτίνος με άτομα όπως ο Glasya!!!
Ο Πλωτίνος είναι από τα λίγα εκλεκτά μέλη του Forum και συν τοις άλλοις είναι ο μόνος που έχει γνωστοποιήσει το όνομά του που σημαίνει ότι κατά κάποιο τρόπο "εκτίθεται" στους άλλους που διατηρούν την ανωνυμία τους.Από την άλλη έχουμε ένα μικρό παιδάκι κρυμμένο στο σκοτάδι που προσπαθεί συνεχώς να μειώσει αυτά που δεν καταλαβαίνει.Δικαίωμά σου να τον θεωρείς εκφραστικό(?????) όμως εγώ καραφλιάζω με απόψεις σαν κι αυτές.
Sorry για την παρεμβολή.Πλωτίνε συνέχισε,το θέμα που άνοιξες έχει ενδιαφέρον.
Το σχόλιό μου αφορούσε τις παρεμβάσεις του Esoterica και κανέναν από τους δύο παραπάνω αγαπητούς τους οποίους, επαναλαμβάνω, εκτιμώ αμφότερους με διαφορετικά κριτήρια και χωρίς να τους συσχετίζω.
Sorry και από μένα Πλωτίνε γιατί άλλο είναι το θέμα, συνέχισε!
Αποφάσισα να προ δημοσιεύσω στο forum (πρίν αυτό γίνει στην πρώτη σελίδα), την ομιλία μου στο συμπόσιο που έλαβε χώρα την Κυριακή 30/1/2005(Δες πρώτη σελίδα esoterica).
Την αφιερώνω ειλικρινά στους συνοδοιπόρους που με συντρόφευσαν όλο αυτό τον καιρό στο esoterica…
«Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ.»
Στην νέα αυτή εποχή, ο άνθρωπος καλείται να επαναπροσδιορίσει την θέση του, τόσο σε σχέση με τον πνευματικό του εαυτό του, όσο και με την φύση, καθώς αιώνες τώρα ακολουθεί μία πορεία αποξένωσης.
Ζούμε σε έναν κόσμο που επικρατούν οι άνθρωποι της επιτυχίας και του χρήματος, και όχι της ηθικής και της αρετής, της πληροφορίας και όχι της γνώσης.
Η σύγχρονη επιστήμη μπορεί να εξελίσσεται ταχύτητα, είναι φανερό όμως ότι κάτι λείπει, καθώς σε επίπεδο κοινωνίας υπάρχει κρίση αξιών, μοναξιά και ατομισμός, αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του και την φύση, ενώ η παραγωγή όλο και περισσότερων υλικών αγαθών είναι πια ο υπέρτατος σκοπός της ζωής.
Ειδικά ο νέο Έλληνας φέρει διπλή ευθύνη στους ώμους του. Ως συνεχιστής μίας απίστευτης πολιτιστικής κληρονομιάς οφείλει να αποκαταστήσει τον κομμένο ομφάλιο λώρο με την αρχαιοελληνική σκέψη, η οποία σε κάθε δύσκολη στιγμή της ανθρωπότητας αποτέλεσε την αφετηρία του Διαφωτισμού και της αναγέννησης, αλλά και να πρωτοστατήσει σε μία νέα αντίληψη για τον άνθρωπο, την ζωή, και τον κόσμο. Το να υπάρχεις «ελληνικός» σημαίνει τέσσερις τρόπους συμπεριφοράς σύμφωνα με τον καθηγητή Λιαντίνη:
1. Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.
2. Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.
3. Ότι αποθεώνεις την Oμορφιά. Γιατί η Oμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου
4. Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν.
Και αυτό ίσως επειδή, ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα των συνειδητών επιλογών του. Επιλογών που επηρεάζουν όμως όχι μόνο ίδιο, αλλά και το φυσικό περιβάλλον, στο οποίο έχει επιβληθεί και συνειδητά καταστρέφει, έχοντας ξεχάσει την αμφίδρομη σχέση που υφίσταται μεταξύ ανθρώπου και φύσης.
Έτσι όμως είναι σίγουρο πως θα θερίσουμε ότι ανεξέλεγκτα σπείραμε, γεωλογικές, μεταβολές και μόλυνση του περιβάλλοντος.
Αντίθετα με την σημερινή πρακτική, για την αρχαία Ελληνική αντίληψη Θεός και κόσμος ταυτίζονται, συνεπώς υφίσταται μία άρρητη ενότητα του ανθρώπου και της φύσης, άρα και σεβασμός του πρώτου έναντι της.
Για την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία και επιστήμη, ο κόσμος δημιουργήθηκε κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η ίδια του η δομή, περιείχε το μυστικό μιας ιερής και αιώνιας τάξης, που αποκαλύπτεται ως κοσμική και πλανητική αρμονία, και εν τέλη εξατομικεύεται στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Όταν κατανοηθεί αυτή η θέση μας αποκαλυπτεται ένα κλειδί για την κατανόηση τόσο του εαυτού μας, όσο και του σύμπαντος.
Για τον Δημόκριτο ο άνθρωπος είναι μικρογραφία του κόσμου, η αντανάκλαση του Μακρόκοσμου, ένα μικρό σύμπαν, καθώς αποτελείται από εκατομμύρια μικρότερες ζωές, οι οποίες αποτελούν όχι μόνο το φυσικό του σώμα αλλά όλη του την ύπαρξη και στις υπόλοιπες διαστάσεις. Ο Ηράκλειτος έλεγε «Εκ των πάντων Εν, και εξ Ενός τα πάντα», και «οδός άνω και κάτω μία» , ενώ ο Μάρκος Αυρήλιος εκφράζοντας τις θέσεις των στωικών έγραφε πως:
«Tα πάντα αλληλοσυμπλέκονται και η σύμπλεξη αυτή είναι κάτι το ιερό, και σχεδόν κανένα δεν είναι ξένο με το άλλο. Διότι όλα είναι συντεταγμένα ως σύνολο, και διακοσμούν τον ίδιο κόσμο.»
Στον εσωτερισμό αντίστοιχα, ο νόμος της αναλογίας είναι μία από τις πρώτες βασικές αρχές τόσο του μακρόκοσμου όσο και του μικρόκοσμου. Όπως αναφέρει η Μπλαβάτσκυ:
«Από τους Θεούς μέχρι τους ανθρώπους, από τους Κόσμους μέχρι τα άτομα, από ένα άστρο μέχρι ένα αδύναμο φως, από τον Ήλιο μέχρι τη ζωτική θερμότητα του μικρότερου οργανικού όντος: ο κόσμος της Μορφής και της Ύπαρξης είναι μια τεράστια αλυσίδα της οποίας όλοι οι κρίκοι συνδέονται. Ο νόμος της Αναλογίας είναι το πρώτο κλειδί…»
Οι προσωκρατικοί πίστευαν πως κάθε τι στη Φύση έχει εν δυνάμει, ικανότητα για αίσθηση και, κατά προέκταση, για συνείδηση.
Είναι πραγματικά ενδιαφέρον πώς η σημερινή επιστήμη βάση των νέων δεδομένων, αρχίζει να αναγνωρίζει το σύμπαν ως μία τεράστια σκέψη, και όχι ως μια καλοκουρδισμένη μηχανή με προκαθορισμένη την επόμενη κίνηση.
Επιστημονικά πειράματα δείχνουν πως ο παρατηρητής είναι απαραίτητος όχι μονάχα για να παρατηρήσει την εξέλιξη ενός κβαντικού φαινομένου, αλλά ακόμα και για να συμβεί αυτό το φαινόμενο. Από ότι φαίνεται λοιπόν η ομοιότητα μεταξύ της δομής της ύλης και της δομής του νου, διαδραματίζει έναν βασικό ρόλο στην διαδικασία της παρατήρησης.
Για τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους και μύστες, υπήρχε κάτι περισσότερο από την επιφανειακή πραγματικότητα που παρατηρούμε με τις φυσικές αισθήσεις μας. Η ύλη αποτελεί ένα πέπλο, το οποίο οι αναζητητές της αλήθειας οφείλουν να προσπελάσουν, προκειμένου να υπάρξει η αντίληψη της πραγματικής υπόστασης των πραγμάτων.
Το ενδιαφέρον είναι πως σύμφωνα με πορίσματα της σύγχρονης φυσικής η ύλη είναι κάποια μορφή ενέργειας, κάτι που σημαίνει πως η υλική πραγματικότητα είναι στην ουσία ένα matrix, μία σκιώδης πραγματικότητα, το σπήλαιο του Πλάτωνα, που αποτελείται από μορφές ενέργειας οι οποίες εμφανίζονται από το πουθενά.
Σαφώς και υπάρχουν οι εξωτερικοί νόμοι της Μορφής που αναζητά η επιστήμη, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και οι «εσωτερικοί» νόμοι της Ζωής που αναζητά η εσωτερική φιλοσοφία, προσπαθώντας να ανιχνεύσει την πρώτη εκείνη Αρχή από την οποία τα πάντα προέρχονται.
Όσον αναφορά τον φυσικό άνθρωπο αυτός δεν είναι παρά μια μερική εκδήλωση μόνο του Αληθινού Ανθρώπου, καθώς όλα όσα συνιστούν αυτό που εμείς εκλαμβάνουμε ως εγώ, δεν είναι παρά ένα πολύ μικρό τμήμα της ψυχής.
Αυτόν τον αληθινό άνθρωπο οφείλουμε να ανακαλύψουμε την πνευματική μας Ιθάκη. Το ταξίδι είναι ίσως μεγάλο και περιπετειώδες αλλά ίσως ο άνθρωπος κατορθώσει να θυμηθεί την πραγματική του πατρίδα. Το ταξίδι αυτό που είναι η πορεία προς την εξατομίκευση, ονομάζεται βάδισμα στην ατραπό, μία ατραπός που οδηγεί πίσω στο πνευματικό λίκνο, απ' όπου προήλθε το αυτό ιερό κομμάτι της ύπαρξης.
Στο μυστηριώδες αυτό ταξίδι, η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, και οι μύθοι στέκουν αρωγοί στον άνθρωπο για να του θυμίζουν την Γήινη αλλά και ουράνια καταγωγή του, όπως αναφέρουν οι Ορφικές πλάκες του Ιππωνίου, για να του προσδιορίζουν τους δρόμους της επιστροφής του, στην πνευματική του πηγή.
Ο άνθρωπος του εικοστού πρώτου αιώνα οφείλει να διευρύνει την συνειδητότητα του αγαλλιάζοντας όλα τα δημιουργήματα, μετέχοντας ενεργά στο κοσμικό σχέδιο, επιβεβαιώνοντας την αιώνια υπόσταση της αθάνατης και αιώνιας φύσης του. Και αυτό διότι όπως λέει ο Καζαντζάκης
«Θέλοντας και μη, είμαι κι εγώ, σίγουρα, ένα κομμάτι από τ' ορατό κι αόρατο Σύμπαντο. Είμαστε ένα. Οι δυνάμεις που δουλεύουν εντός μου, οι δυνάμεις που με σπρώχνουν και ζω, οι δυνάμεις που με σπρώχνουν και πεθαίνω είναι, σίγουρα, και δικές του δυνάμεις.»
«ΠΛΩΤΙΝΟΣ»
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
ΦΟΥΡΑΚΟΠΛΩΤΙΝΑΚΗ
ΓΛΕΤΣΟ (ΗΘΟΠΟΙΟΣ) ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ
ΤΕΛΕΙΩΣΑΝΕ ΤΑ ΚΟΠΥ ΠΕΙΣΤ? *
