- Ψευδώνυμο…..Γιατί το επιλέξατε ; - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Κάποιοι θρύλοι μιλούν για την αδερφή, κάποιοι άλλοι για την κόρη αλλά και την μάνα. Τις περισσότερες βέβαια τις βρίσκουμε στα νησιά.

Μία Κρητική παράδοση λέει τα εξής:

"Αλέξανδρος ο βασιλιάς, σαν επολέμησε κι επήρε όλα τα ρηγάτα του κόσμου και τον έτρεμε όλη η γης η οικουμένη εκάλεσε τσοι μάγους και τσοι ρώτηξε:

"Πείτε μου σεις που κατέχετε τση μοίρας τα γραμμένα, είντα μπορώ να κάμω για να ζήσω πολλούς χρόνους και να χαρώ τον κόσμο, τώρα που τον έκαμα όλο δικό μου;"

"Βασιλέα μου πολυχρονεμένε, η δύναμη του είναι πολλή", αποκρίθηκαν οι μάγοι, "μα τα χει γραμμένα η μοίρα, δεν είναι μπορετό να ξεγραφτούνε. Ενα μόνο πράμα είναι, που μπορεί να σε κάμη να χαρής τα βασίλεια και τη δόξα σου, ώστε να θέλης, Να γενής αθάνατος, να ζήσης ίσα με τα βουνά. Μα είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο"

"Δεν σας ρωτώ αν είναι δύσκολο, μόνο είντα'ναι;" είπεν ο Αλέξανδρος

"Αι τότε βασιλέα μου, 'ς τς ορισμούς σου. Είναι τ' αθάνατο νερό, που όποιος το πιή θάνατο δεν φόβαται. Μα όποιον πάει να το πάρη, πρέπει να περάσει από μέσα από δύο βουνά που χτυπά το' ναι πάνω στ' άλλο αλάγιαστα. Κι ουδέ πουλί πετάμενο δεν προφτάνει να περάση. Αμα περάσης τα δύο βουνά ειν' ένας δράκος ακοίμητος και φυλάει τ' αθάνατο νερό. Σκοτώνεις τον δράκο και το παίρνεις".

(Ο Αλέξανδρος αμέσως παίρνει τον Βουκέφαλο, τον καβαλάει και πάει. Περνάει μ' ένα βίτσισμα τα βουνά, σκοτώνει τον δράκο και παίρνει το γυαλί που χε τ' αθάνατο νερό.
Γυρίζοντας όμως, το αφήνει στο παλάτι και δεν το φυλάει καλά. Το βλέπει η αδερφή του και χωρίς να σκεφτεί το χύνει. Κατά τύχη χύθηκε πάνω σε μιά αγριοκρομμύδα και γι αυτό οι κρομμύδες δεν ξεραίνονται ποτέ. Οταν ο Αλέξανδρος ψάχνει το αθάνατο νερό να το πιεί, ρωτάει την αδερφή του κι αυτή του λέει πως δεν ήξερε τι ήταν και το πέταξε.)

Τότε ο βασιλιάς επήγε να κουζουλαθεί από τη μάνιτα και τη στεναχώρια του και τση καταράστηκε να γενή από τη μέση και κάτω ψάρι και να βασανίζεται στην μέση του
πελάγου, ώστε να στέκη ο κόσμος.
Ο Θεός τ' ακουσε, και από τότε όσοι γυρίζουνε με τα καράβια την βλέπουνε και παραδέρνεται μέσα 'ς τα κύματα. Ωστόσω τον Αλέξανδρο δεν τον μισά. Και ως δη κανένα καράβι ρωτά "Ζει ο Αλέξανδρος;"
Κι αν ο καραβοκύρης είν' ακάτεχος κι απηλοηθη "Απέθανε", η κόρη από τη μεγάλη της λύπηση ταράσσει με τα χέρια και με τα ξέπλεκα ξανθά μαλλιά τση τη θάλασσα, και πνίγει το καράβι. Οσοι όμως κατέχουνε απηλογούνται "Ζη και βασιλεύει" και τότε η πολύπαθη κόρη κάνει καλή καρδιά και τραγουδεί χαρούμενη γλυκά τραγούδια. Εκεί μαθαίνουνε οι ναύτες τσοι καινούργιους σκοπούς και τσοι φέρνουνε"

Μία άλλη Κρητική παράδοση από το Ρέθυμνο λέει ότι την 2α Φεβρουαρίου ανέρχεται αύτη και ερωτά τους ναύτες κλπ. (Τι κρύβει αυτή η ημερομηνία;)

Μιά παράδοση από την Χίο (αυτός εδώ δεν "μασάει")
"Κάποτε ανήλθον επί ταξειδεύοντος πλοίου αι Σειρήνες αι οποίαι ηρώτησαν τον ναύτην αν έχη αποθάνει ο αδερφός των, ο βασιλεύς Αλέξανδρος. Ο ναύτης μη γνωρίζων επί του ζητήματος τούτου, απειλήθη παρ' αυτών να καταβροχθισθή. Τέλος, όμως ήρπασε αυτάς εκ της κόμης, τας εφόνευσε και είτα έρριψεν αυτάς εις την θάλασσαν..."

Υπάρχει πάντως και μία σειρά παραδόσεων στις οποίες ο Αλέξανδρος αγαπούσε μία που πέθανε και την άφησε έγγυο μέσα στον τάφο. Αυτή του λέει να πάει να πάρει το μωρό σε εννιά μήνες επειδή είναι τελώνιο και θα χαλάσει τον κόσμο. Αυτός πήγε, το έδεσε με αλυσσίδες και το πέταξε στην θάλασσα. Αυτή ήταν η Οργόνα (γοργόνα). Και μετά συνεχίζει η ίδια ιστορία "Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;" κλπ Κάθε χρόνο έρχεται η αλυσσίδα στην τρίχα να κοπεί και την ανανεώνουνε (παράδοση της Νάξου)

Η παράδοση της Βιζύης της Ανατ. Θράκης, λέει ότι η γοργόνα ήταν η μητέρα του Αλέξανδρου, με το χαρακτηριστικό όνομα Φώκια. Αυτή η παράδοση λέει ότι η Φώκια (γοργόνα στην μορφή) ζει στον αφαλό της θάλασσας, εκεί που το νερό γυρίζει γύρω-γύρω και γίνεται τρύπα στην μέση.

Μία παράδοση που υπάρχει σε πολλά μέρη λέει ότι οι γοργόνες ζουν στην Μαύρη Θάλασσα και πολλές φορές κατεβαίνουν και κάτω στα νερά μας. Μερικοί λένε ότι τις περισσότερες φορές φαίνονται το Σάββατο κατά τα μεσάνυχτα.

Μία παράδοση από την Κάλυμνο συνδέει την γοργόνα με τον Μέγα Κωνσταντίνο. Αυτή ζούσε ανάμεσα στην Τέλενδο (η αρχαία Κέλερις) και στο Καστέλλι και απειλούσε τους ναυτικούς. Τελικά την σκότωσε ο Αγιος Κωνσταντίνος που ζούσε στο κάστρο της Τελένδου.

Ο συγγραφέας λέει αυτό που είπαν και τα παιδιά παραπάνω, ότι δηλαδή αυτές οι παραδόσεις επέζησαν στον χρόνο ως συνώνυμα του θάρρους και του ηρωισμού αυτών των ηρώων (Περσέας, Μ. Αλέξανδρος, Μ.Κωνσταντίνος).
Για τον Αλέξανδρο ειδικά λέει ότι με αυτόν τον τρόπο έμεινε "αθάνατος"
στις ψυχές των Ελλήνων.

Μήπως υπάρχουν και τίποτα ημερομηνίες για αυτές τις παραδόσεις;

K.