- ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ-υψηλη τεχνη επαφης με τον θεο μεσα μας η απλως μια μεθοδος χαλαρωσης;;; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Και επειδή αρχή σοφία ονομάτων επίσκεψη πάμε για μία μικρή αναδρομή. Η λέξη 'διαλέγομαι' ξεκινάει από τον Όμηρο όταν περιγράφει τα εσωτερικά διλήμματα των ηρώων την ώρα της μάχης. Ο πολεμιστής καλείται μέσα σε ένα-δύο δευτερόλεπτα να πάρει την πιο σημαντική απόφαση εδώ και άπειρους αιώνες στο ζωικό βασίλειο: να μείνει να πολεμήσει ή να υποχωρήσει, fight or flight που λεν κι οι άλλοι...και όταν τελικά παίρνει την απόφαση ο Όμηρος καταλήγει με το ίδιο τροπάριο 'μα γιατί τα διαλογίζεται αυτά η καρδιά μου; Aφού το πιο σωστό να κάνω είναι αυτό...' (ἀλλὰ τίη μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;).

Κάποιος θα πει εδώ μα καλά τι σχέση η υψηλή τέχνη του διαλογισμού η οποία υποτίθεται προϋποθέτει τέλεια ηρεμία και 'αποταύτιση' με την κόλαση των ομηρικών μαχών όπου γίνεται το σώσε κι όποιος πρόλαβε τον κύριο είδε...κι όμως...οι περιγραφές του Ομήρου είναι συγκλονιστικές και αιώνιες...τα ηθικά και πρακτικά διλήμματα των ηρώων κολοσσιαία...επιπλέον η ίδια η λέξη 'διαλογισμός' μπορεί να ερμηνευτεί ως 'ο λογισμός του Δία', φράση που παραπέμπει στον Ολύμπιο Βούδδα που κάθεται μόνος, ανενόχλητος και ασάλευτος, επεξεργαζόμενος στο νου το σχέδιό για τον πόλεμο της Τροίας και του πώς θα φέρει τάχιστα σε πέρας την αμετάκλητη Ειμαρμένη...

Και από τους διαλογισμούς του Δία πηγαίνουμε στο 'διάλογο' και τη 'διαλεκτική' του Πλάτωνα την οποία εκείνος περιέγραψε ως την μόνη αληθινή επιστήμη και ανώτερη πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Μη με ρωτήσετε τι ακριβώς είναι η 'διαλεκτική' του Πλάτωνα διότι δεν ξέρω...αυτό που υποθέτω είναι πως έχει να κάνει με μία καθαρά νοητική-μαθηματική ικανότητα σύνθεσης και διαίρεσης ιδεών. Σε πρώτο επίπεδο ο ιδανικός 'διαλεκτικός' είναι ο Σωκράτης ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει τίποτα...ξεκινάει από το μηδέν, αδειάζει το μυαλό του από προκαταλήψεις, κοινές παραδοχές και συμβάσεις, επιχειρώντας να διεισδύσει στον πυρήνα των πραγμάτων...ρωτάει διαρκώς και για τα πάντα, και ακόμα κι όταν δεν ρωτάει κάποιον άλλον ρωτάει τον εαυτό του, πώς έλεγε ο Ηράκλειτος
'ρώτησα τον εαυτό μου κι εκείνος μου απάντησε'. Και μέσω της μεθόδου καταλήγει σε μία βαθιά γνώση.

quote:

---

και όταν τελικά παίρνει την απόφαση ο Όμηρος καταλήγει με το ίδιο τροπάριο 'μα γιατί τα διαλογίζεται αυτά η καρδιά μου; Aφού το πιο σωστό να κάνω είναι αυτό...' (ἀλλὰ τίη μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;).

---

quote:

---

Και τελικά ρε παιδιά τι είναι 'διαλογισμός'; Εγώ τον ερμηνεύω ευρύτερα και σίγουρα δεν μου αρέσει καθόλου η στερεοτυπική έως και γραφική εικόνα του διαλογισμού σε στάσεις λωτού και τα συναφή...δεν αντιλέγω ότι σαφώς και έχει σημασία η στάση του σώματος, η τέλεια ηρεμία και χαλάρωση, η διατροφή και πολλά άλλα. Ωστόσο ο 'διαλογισμός' του καθενός διαφέρει όχι μόνο ως προς τη μέθοδο αλλά και ως προς το αποτέλεσμα. Για κάποιους πχ. το αποτέλεσμα μπορεί να είναι να ξεφύγουν από το φυσικό σώμα.Για εμένα το ζητούμενο είναι η καθαρή ενατένιση και γνώση για κάτι, να καταφέρω δηλαδή να διώξω τον 'θόρυβο', να βάλω στην άκρη κάθε παραμορφωτική επιθυμία και φόβο, και να νοήσω επακριβώς αυτό που με ενδιαφέρει (ό,τι κι αν είναι αυτό).

---

quote:

---

Και επειδή αρχή σοφία ονομάτων επίσκεψη πάμε για μία μικρή αναδρομή. Η λέξη 'διαλέγομαι' ξεκινάει από τον Όμηρο όταν περιγράφει τα εσωτερικά διλήμματα των ηρώων την ώρα της μάχης. Ο πολεμιστής καλείται μέσα σε ένα-δύο δευτερόλεπτα να πάρει την πιο σημαντική απόφαση εδώ και άπειρους αιώνες στο ζωικό βασίλειο: να μείνει να πολεμήσει ή να υποχωρήσει, fight or flight που λεν κι οι άλλοι...και όταν τελικά παίρνει την απόφαση ο Όμηρος καταλήγει με το ίδιο τροπάριο 'μα γιατί τα διαλογίζεται αυτά η καρδιά μου; Aφού το πιο σωστό να κάνω είναι αυτό...' (ἀλλὰ τίη μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;).

Κάποιος θα πει εδώ μα καλά τι σχέση η υψηλή τέχνη του διαλογισμού η οποία υποτίθεται προϋποθέτει τέλεια ηρεμία και 'αποταύτιση' με την κόλαση των ομηρικών μαχών όπου γίνεται το σώσε κι όποιος πρόλαβε τον κύριο είδε...κι όμως...οι περιγραφές του Ομήρου είναι συγκλονιστικές και αιώνιες...τα ηθικά και πρακτικά διλήμματα των ηρώων κολοσσιαία...επιπλέον η ίδια η λέξη 'διαλογισμός' μπορεί να ερμηνευτεί ως 'ο λογισμός του Δία', φράση που παραπέμπει στον Ολύμπιο Βούδδα που κάθεται μόνος, ανενόχλητος και ασάλευτος, επεξεργαζόμενος στο νου το σχέδιό για τον πόλεμο της Τροίας και του πώς θα φέρει τάχιστα σε πέρας την αμετάκλητη Ειμαρμένη...

Και από τους διαλογισμούς του Δία πηγαίνουμε στο 'διάλογο' και τη 'διαλεκτική' του Πλάτωνα την οποία εκείνος περιέγραψε ως την μόνη αληθινή επιστήμη και ανώτερη πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Μη με ρωτήσετε τι ακριβώς είναι η 'διαλεκτική' του Πλάτωνα διότι δεν ξέρω...αυτό που υποθέτω είναι πως έχει να κάνει με μία καθαρά νοητική-μαθηματική ικανότητα σύνθεσης και διαίρεσης ιδεών. Σε πρώτο επίπεδο ο ιδανικός 'διαλεκτικός' είναι ο Σωκράτης ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει τίποτα...ξεκινάει από το μηδέν, αδειάζει το μυαλό του από προκαταλήψεις, κοινές παραδοχές και συμβάσεις, επιχειρώντας να διεισδύσει στον πυρήνα των πραγμάτων...ρωτάει διαρκώς και για τα πάντα, και ακόμα κι όταν δεν ρωτάει κάποιον άλλον ρωτάει τον εαυτό του, πώς έλεγε ο Ηράκλειτος
'ρώτησα τον εαυτό μου κι εκείνος μου απάντησε'. Και μέσω της μεθόδου καταλήγει σε μία βαθιά γνώση.

---

quote:

---

Από ΄διαλογισμούς' λοιπόν έτσι όπως ορίζονται σήμερα εγώ δεν έχω κάποια ιδιαίτερη εμπειρία ωστόσο αυτό που ξέρω είναι ότι η πιο απλοϊκή (έως και αστεία) μορφή διαλεκτικής εμένα προσωπικά με έχει βοηθήσει πολύ

---

quote:

---

Μόλις σε αφήσουν χαλαρό αρχίζεις και "μασάς τα φύλλα δάφνης" που σου γράψανε τότε στο metafysiko.gr.

---

quote:

---

quote:

---

Οπότε η έκθεσής σου ενδέχεται να είναι πολύ σοβαρότερη από τη δικιά μου.

---

Αν και δεν εχει καμμια οντολογικη σημασια, ασε τον χρονο και την πραγματικοτητα να το δειξει

---

quote:

---

Ο πόλεμος ανάμεσα στο μυαλό και την καρδιά που συμβαίνει εσωτερικά στους χαρακτήρες.Πόλεμος ανάμεσα στο Mind control που είναι ο στρατός και που κάνει τον στρατιώτη να αρνείται την ανθρωπιά του ,εναντίον της ψυχής που βλέπει και συνδέεται με μια ευρύτερη πραγματικότητα πέρα του προγραμματισμού.

Τα πράγματα πρέπει να γίνονται με καρδιά.Το μυαλό αρνείται την καρδιά και τυφλώνει τα μάτια. Το μυαλό βλέπει το κακό ώς καλό επειδή έτσι του το παρουσιάζουν. Με το ζόρι του έμαθαν ότι το κακό είναι καλό. Με συστηματική πίεση και συστηματικό τραύμα.

---

quote:

---

Οπότε η έκθεσής σου ενδέχεται να είναι πολύ σοβαρότερη από τη δικιά μου.
Αν και δεν εχει καμμια οντολογικη σημασια, ασε τον χρονο και την πραγματικοτητα να το δειξει

Καλά.... "καλλιγραφία από της μυλωνούς τον κώλο" που λέει κι ο λαός. Επιστρέφω στο θέμα μας σε λίγο.

Abyssus Abyssum Invocat

---

quote:

---

quote:

---

Οπότε η έκθεσής σου ενδέχεται να είναι πολύ σοβαρότερη από τη δικιά μου.
Αν και δεν εχει καμμια οντολογικη σημασια, ασε τον χρονο και την πραγματικοτητα να το δειξει

Καλά.... "καλλιγραφία από της μυλωνούς τον κώλο" που λέει κι ο λαός. Επιστρέφω στο θέμα μας σε λίγο.

Abyssus Abyssum Invocat

---

Για κοιταξε λιγακι καλυτερα
Το ενα απο αυτα τα δυο μαργαριταρια .........θα το ξεχωρισεις ντε .....ενεκα το πιο γυαλιστερο........ γραφει το ονομα σου
Για μενα παντως εχει μηδαμινη σημασια
Αρκουμε η θα μπορουσα να αρκουμε απλα στο να μπορω να συνενοηθω και να αποδωσω το νοημα που θελω να αποδωσω
Πολλακις ενδεχομενως δεν καταφερνω ουτε και αυτο
Να σε πω ακομα και αυτο λιγο με κοφτει
Μου φτανει ακομα και αν ακουω μονο εγω αυτα που λεω
Που ειναι δεν κατα μια ενοια και το πιο σημαντικο

---

http://alex.eled.duth.gr/orfeas/anaglyfo4.htm

Εμφανίζεται η σκιά του μυθικού Οδυσσέα

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ρε, ο Οδυσσέας!
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Πως με γνώρισες;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Από το βλέμμα.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Τι έχει;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Κάτι το πανούργο και ειρωνικό ταυτόχρονα. Αλλά τι γίνεται, πως την βγάζεις εδώ κάτω;
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Καλύτερα να ‘μουνα τσομπάνος πάνω, στο πιο αγροίκο αφεντικό, παρά βασιλιάς εδώ κάτω. Η Ελλάδα τι γίνεται;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Στη σημερινή Ελλάδα όλοι βιάζονται να σε θάψουν, για να σε κλάψουν!! Περάσαμε σε θανατολαγνεία και την αρχαία Αίγυπτο. Οι κηδείες μαζεύουν περισσότερο κόσμο κι από τους κινηματογράφους. Αρκεί βέβαια ο θανών, να ‘ναι διάσημος, αν είσαι άσημος, ούτε το παιδί σου έρχεται να σε ζητήσει από το γηροκομείο!

Ακούγονται ξαφνικά ουρλιαχτά έξω από το μπερντέ. Εισβάλει αμέσως ένας αγριάνθρωπος.

ΑΓΡΙΟΣ: Α, α, α, αααα….!
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ποιος είναι αυτός που ουρλιάζει;
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Ο Κύκλωπας, πρόσεξε τώρα μη μιλάς μην μας πάρει χαμπάρι.

(Ο Κύκλωπας εξακολουθεί να ουρλιάζει και κάτι ψάχνει προς τα κάτω)

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Τι ψάχνει;
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Το μάτι που του ‘βγαλα.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ακόμα;
ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Όταν η πληγή είναι βαθιά…

(Εξαφανίζονται απότομα και ο Οδυσσέας και ο Κύκλωπας)

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Είναι άλλη ψυχή εδώ; Είναι άλλη ψυχή εδώ;

Φωνή εκτός μπερντέ: Ναι και είναι μαύρη

Εμφανίζεται μια φιγούρα κουβαλώντας ένα πιθάρι κι ένα τρύπιο κόσκινο. Με το τρύπιο κόσκινο προσπαθεί να γεμίσει το πιθάρι νερό

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ε, ποιος είσαι συ;
ΣΙΣΥΦΟΣ: Ο Σίσυφος.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και τι έκανες όσο ζούσες;
ΣΙΣΥΦΟΣ: Παίδευα τους άλλους.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και τι κάνεις τώρα;
ΣΙΣΥΦΟΣ: Παιδεύομαι μόνος μου, δεν βλέπεις, μ’ ένα τρύπιο κόσκινο προσπαθώ να γεμίσω ένα πιθάρι νερό.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Παραδέχομαι!
ΣΙΣΥΦΟΣ: Ποιον, εμένα;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Όχι, αυτόν που σε τιμώρησε. Είχε φαντασία…!

Ο Σίσυφος εξαφανίζεται. Απ’ έξω ακούγονται κουδούνια.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Τι έγινε, καμιά Τζαμάλα στήνουνε;

Εμφανίζεται τραγουδώντας ένας Τζαμαλάρης Κουδουνάτος

Πάρτον κουρή μου τουν γέρου άντρα
Θα συ φουρέσι φλουριά κι χάντρα.
Δεν τουν ιπέρνου δεν τουν ιθέλου
Πέρδικα γίνουμι στα δάση φεύγου.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ε, τι γίνεται, εσύ δεν είσαι ο Ντέλος που ‘φτιαχνε Τζιαμάλα στην Αδριανή και θυμάμαι που σε κλαίγαμε γιατί πέθανες νέος;
ΝΤΕΛΟΣ: Δεν πέθανα, με είχε αρπάξει η Περσεφόνη.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και ποια είναι αυτή;
ΝΤΕΛΟΣ: Εδώ ζει, της είχε αρέσει έτσι που ‘παιζα τζαμάλα, συγκινήθηκε, γιατί κι αυτή το ίδιο δράμα τραβάει με της Τζαμάλας, όπως ο νέος σκοτώνεται και ανασταίνεται, έτσι κι αυτή, μισό χρόνο ζει κάτω από τη γη και μισό χρόνο ανεβαίνει πάνω, με το σπόρο που ξεπετάγεται την άνοιξη.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Πάντως σε παραδέχομαι, είσαι ο μόνος που δεν έχασε το κέφι του εδώ κάτω.
ΝΤΕΛΟΣ: Όποιος έζησε γεμάτα κι αφθόνητα και στον Άδη ξαπλώνει σαν το σπίτι του.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Αυτό ξαναπέστο να το γράψω.
ΝΤΕΛΟΣ: Εξ’ άλλου τι είναι ο θάνατος; Θάνατος είναι όσο ζεις να μην σ’ αγαπάει κανένας κι αφού πεθάνεις να μη σε θυμάται κανένας…
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Καλά όλα αυτά ρε μπατζανάκη, αλλά δεν γίνεται, να μου την συστήσεις και σε μένα αυτή την Περσεφόνη, να μην φύγω άκλαυτος…!
ΝΤΕΛΟΣ: Δεν εξαρτάται από μένα, εμένα τις άρεσε η Τζαμάλα.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Κι εγώ θα την τραβήξω με το τραγούδι μου, μπες μέσα κι αφρουγκάσου.

Σιγανή βροχή
μέσα στην αυλή
βράχηκαν πολύ
τα ποδαράκια σου
στα πασουμάκια σου.

Σ’ αγαπώ
ντρέπομαι να στο πω

Σιγανή βροχή
με ‘κανε μπεκρή
η μαύρη γλύκα σου
τα ποδαράκια σου
στα πασουμάκια σου.

Σ’ αγαπώ
ντρέπομαι να στο πω.

Σιγανή βροχή
νιώθω σαν κερί
που μ’ άναψε η ζωή
και μ’ έσβησες εσύ
Πέρσα άπονη.

Εμφανίζεται η Περσεφόνη

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Τι ωραία κοπέλα…
“Κρυστάλλινο το στήθος σου
χωράει σε παλάμη
σε είδα ο σκαντζόχοιρος
και μου ‘ρθε παραζάλη”.
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Χα, χα, περίεργα τα λες.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Η ζωή είναι περίεργη… Σκέψου αν ο σπόρος δεν ήταν περίεργος, θα μέναμε νηστικοί τώρα!!!
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Σε μένα τα λες…!
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Τα μάτια σου Περσεφόνη μου, είναι κιβωτός αισθημάτων…!
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Μα αυτός ο στίχος, είναι του Ντάντε.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Αφού ήρθε στο μυαλό μου, δικός μου είναι.
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Τώρα που σε προσέχω, είσαι πολύ όμορφος.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ε βέβαια, όμορφος είμαι. Το μέσα φωτίζει το έξω, απ’ έξω φωτίζονται μόνο τα αυγά και τα μανεκέν! Αλλά ένα πράγμα δεν συγχωρώ σε σας τους θεούς βρε Περσεφόνη.
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Τι Ζάκη μου!
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Να, που κάνετε μόνο τον εαυτό σας αθάνατο.
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Εμείς μπορεί να είμαστε αθάνατοι, αλλά, εσείς κερδίζετε σε γλύκα… γιατί, η συνείδηση, ότι τα όμορφα, δεν θα τα ευχαριστιόσαστε για πάντα, σας κάνει να τα νιώθετε περισσότερο…
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Σιγανή βροχή… λιώνω σαν κερί…! Μ’ αρέσεις ρε Περσεφόνη.
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Γιατί σ’ αρέσω;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Γιατί δεν είσαι φορητή, ανεβαίνεις από κάτω προς τα πάνω.
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Χα, χα.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ωραία περνάμε εδώ κάτω Πέρσα μου, αλλά μπορείς να μου δείξεις και το δρόμο, πως θα βρω τον Ορφέα γιατί πολύ βγήκαμε από το έργο.
ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ: Έλα από εδώ.

Εξέρχονται, ο μπερντές μένει για λίγο άδειος και μετά εμφανίζεται πάλι ο Καραγκιόζης μόνος απ’ την άλλη πλευρά.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Μα από δω μου είπε θα τον βρω

Ακούγεται απ’ έξω η φωνή του Ορφέα που τραγουδά

Μη χαλιέσαι
και μην ξεγελιέσαι.
Μη σου γυαλίζουν
οι ψεύτρες χάντρες
κι ένα στόλο
από υπηρέτες να ‘χεις
αν δεν έχεις
αν δεν έχεις
δικό σου άνθρωπο
μια κουβέντα να πεις
είσαι δυστυχής.

Μη χαλιέσαι
και μην ξεγελιέσαι.
Τ' άρωμά σου
η καθαρή ματιά σου.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Για να δω, ποιος από τα σώβαθα του Άδη, τραγουδάει μοντέρνα τραγουδάκια ραπ. (Κοιτάει προς τα έξω). Βρε, ο Ορφέας είναι, Ορφέα! Ορφέα! Ωχ, ξανάπεσε στην έμπνευση. Άντε να τον ξεκολλήσεις τώρα…! Α, το βρήκα! Ευρυδίκη!!!
ΟΡΦΕΑΣ: (Πετιέται στον μπερντέ) Που ‘ναι η Ευρυδίκη;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ακόμα την ψάχνεις;
ΟΡΦΕΑΣ: Πάντα θα την ψάχνω.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Εμείς οι δύο κυρ- Ορφέα μου, ταιριάζουμε από την ανάποδη! Εσένα σε κατασπάραξαν οι μαινάδες γιατί πήγες μόνο με την Ευρυδίκη και μένα με τρωει λίγο λίγο η γυναίκα μου γιατί τρέχω στις μαινάδες! Τελικά δεν γλιτώνεις ή μία θα σε φαει ή όλες μαζί!
ΟΡΦΕΑΣ: Χα, χα ας πούμε ότι είναι έτσι.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Για πεσ’ μου βρε Ορφέα εσύ κοτσάμ’ Θεός γιατί προτιμάς να τραγουδάς εδώ στα σκιερά και τ' απόμερα;
ΟΡΦΕΑΣ: Τι ήθελες, να πάω να θαφτώ μες τον θόρυβο! Όλοι διψάνε και πεινάνε, μα όλοι δεν νιώθουν από τραγούδι. Αλλά για πεσ’ μου, εσύ γιατί ήρθες;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Ζητάω την Αρμονία.
ΟΡΦΕΑΣ: Δεν υπάρχει εδώ.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και που θα την βρω;
ΟΡΦΕΑΣ: Δεν συχνάζει σ’ ένα συγκεκριμένο μέρος. Αρμονία κρύπτεσται φιλείν, της αρέσει να κρύπτεται και μπορείς να την δεις να κατοικεί μέσα σε μια καλύβα με τίποτα ανθρώπους που σε πρώτη φάση δεν σου γεμίζουν το μάτι παρά σε πλουσιόσπιτα. Και άλλες φορές πάλι εκεί που νομίζεις ότι την βρήκες, τσακ διαλύεται και σχηματίζεται σαν νεφέλη παραπέρα.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Δηλαδή κυνηγάω ένα σύννεφο;
ΟΡΦΕΑΣ: Ακριβώς.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και τι θα πω στον Πασά που την έχει επικηρύξει;
ΟΡΦΕΑΣ: Ότι την βρήκες.
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Και τι θα του παρουσιάσω;
ΟΡΦΕΑΣ: Ντύστε αρχαιοπρεπώς μια κοπέλα και παρουσιάστε την, σάμπως θα καταλάβει;
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Τουμπαλουχαέρσουν… μου βρήκες χαρτί…! Τελικά είσαι μεγάλη μαμή, Ορφέα!
ΟΡΦΕΑΣ: Ε, κάτι ξεγενάμε κι εμείς…
ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ: Άντε πάω να κρυφτώ κι εγώ μέσα σε κάνα σπόρο τώρα, ν’ αναδυθώ ολόφρεσκος πάνω, είναι η ώρα π’ αρχίζει η κίνηση… Ψησταριές, ιστορίες, μωρά στα κάρβουνα, ψητά στην πίστα…!

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»