- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Μην γυριζεις στο παρελθον... ουτε σε ασχημες αναμνησεις. Μην ανοιγεις την πληγη που σου χει ηδη κανει σημαδι στο σωμα. Μην ξαναβιωνεις πονους και βασανα παλια.
Ο,τι εγινε, εγινε... Ο,τι περασες περασες...
Βαλε στην ψυχη σου ροδες και συνεχισε μπροστα, με ολη σου τη δυναμη να κατασκευασεις μια καινουργια ζωη, κοιτωντας ψηλα και μπροστα, οχι πισω...
Κανε οπως ο ηλιος, που γεννιεται καθε μερα, χωρις να σκεφτεται τη νυχτα που περασε....
Ελα λοιπον, σηκω πανω, το φως του ηλιου ειναι εδω! Για σενα. Και... για μενα...

ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΑ!
ΣΤΗΣ ΙΡΙΔΑΣ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ!!
ΣΕ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ ΟΝΟΜΑΤΑ!!
ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΑΚΟΥΣΩ;
ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΔΩ;;

ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΑ!
ΣΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΜΟΥ ΤΟΝ ΒΥΘΟ
ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΘΥΜΗΘΩ;
ΠΟΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΓΑΠΗΤΟ;

Κι εκεί που χάνεσαι ζωή το φως μου ανατέλλει
κι εκεί που πιάνεσαι ζωή το σκότος με μαγεύει
κι αυτή η λήθη σου σιωπή το νου μου σαγηνεύει
Χάρτινοι ορίζοντες κι ανέκφραστες λιακάδες
Ερείπια του τίποτα
Καπνοί χωρίς φωτιά
Μια φυγή που σε φοβίζει
Μια πεταλούδα κάνει τα βράδια βόλτες πάνω απ'το κεφάλι σου
Οι κραυγές που δεν ακούστηκαν ποτέ δονούνε την αλήθεια σου
Το κορμί σου μουδιασμένο σε περιμένει καθώς εσύ ταξιδεύεις
κι εκεί που βρίσκεσαι ψυχή το σκότος μου ανατέλλει
κι εκαί που αφήνεσαι ψυχή το φως σου με μαγεύει
κι η αφύπνισή σου σιωπή το νου μου σαγηνεύει...

Πεύτεις
Ο πάτος του πηγαδιού που γιαλύζει είναι ακόμη πολύ βαθιά
Πρέπει να έφτασες στη μέση.Πόσο μακριά είναι το άνοιγμα?
Κοιτάς
Στάσου!Ο ίδιος πάτος φένεται και πάνω!
Ξύπνα!

Sun,sun,sun
Burn,burn,burn
Soon,soon,soon
Moon,moon,moon
i will get you
Soon!
soon!
soon!

Κάτι τέτοιες ώρες σαν και τούτη αναζητάς μέσα στις πτυχές του είναι σου να αναγνωρίσεις τους λόγους που σ'έχουν οδηγήσει σε κάποιες σου πράξεις και στον τρόπο που έχεις μάθει να σκέφτεσαι.Εισάγεις τον εαυτό σου σε μια κατάσταση σκέψης που δεν σου είναι συνηθισμένη προσπαθώντας να κατανοήσεις το άγνωστο που συχνά σε ξεγελά.Ξεδιπλώνεις με υποσυνειδησίακους ρυθμούς τις κρυφές σου επιθυμίες που συχνά σου προκαλλούν εσωτερικές συγκρούσεις.Κθώς ελλατώνεις την απόσταση με την αλήθεια σου σε τρομάζουν οι επιπτώσεις της επικείμενης συνένωσής σου με το υπαρξιακό σου δεδομένο κι αυτός ο φόβος σου φράζει το δρόμο που ίσως έχεις επιλέξει να διαβείς και υπάρχει διότι αντιμετωπίζεις το άγνωστο.Συμπληρώνεις με κατανόηση τα κενά απαντήματα στα γιατί σου και συνεχίζοντας την πορεία που έχεις επιλέξει να σε πάρει όλο και πιο μακριά...κοντά στον εαυτό σου νιώθεις γύρω σου αυτή τη μυρωδιά του δέους που αναβλύζει έντονη καθώς νιώθεις όλο και πιο ξένος με το περιβάλλον σου.Νιώθεις την ανάγκη να απορρίπτεις τις αλήθειες σου για να ακολουθήσεις μια παράκαμψη σ'αυτή σου την πορεία που θα σε φέρει πίσω στην πορεία της καθημερινότητάς σου.Παύεις να δέχεσαι τις αποδείξεις για την αγνότητά σου,γιατί σε ωθούν πέρα από τα όρια της λογικής και σε καθιστούν ανάρμοστο με τον κόσμο στον οποίο μεγάλωσες.Μα την τρέλα αυτή που αγγίζει η αληθινότητά σου την κρατάς για το δικό σου κόσμο που σε αποδέχεται όπως ακριβώς είσαι και που δεν έχει γεμίσει το μυαλό σου με υποδείξεις και πρότυπα.Εκεί είσαι ικανός να ζήσεις τα πάντα γιατί τα πάντα εξαρτώντε από'σένα και δε χρειάζονται ύλη για να σε ικανοποιήσουν.Εκεί ζεις τη μαγεία που σε ωθούν να κρύβεις για μια ζωή...
Στάσου φεγγάρι πλάι μου...

Από τους πολυαγαπημένους μου pink floyd...Έι εσέις...μαζί μπορούμε...

Αν έπαιρνε κάποιος αυτά που σκέφτομαι και τα μοίραζε σε τρία άτομα,
νομίζω ότι θα τρελαίνονταν. Μόνο αυτοί που τους το έχω περιγράψει
μπορούν να καταλάβουν ΠΟΣΟ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ. Ή τουλάχιστον
έτσι υποκρίνονται. Μπορεί να κάνω και λάθος.

-----
Κατά τα άλλα φίλε lizzard king, ο καλύτερος τρόπος να μοιραστείς τις
προσωπικές σου σκέψεις με άγνωστους συνταξιδιώτες είναι νομίζω το
www.blogger.com ή κάτι παρόμοιο.

You worry that i will leave you.
I will not leave you.
Only strangers travel.
Owing everything
I have nowhere to go.

Leonard Cohen.

Σχεδον παντα
ετσι συμβαινει
ζουμε αναμεσα σε δυο στιγμες
καταδικασμενες ηδη
απο το χερι του χρονου.

Καθε δοκιμη να προσδιορισουμε,αυτην την αισθηση που ειναι ακομη πολυ εντονη,προσπαθωντας να την θαψουμε,οσο πιο βαθια μεσα μας,μαζι με ενα τμημα αβιωτο του εαυτου μας,μας φερνει αντιμετωπους με την αληθεια μας,που ποναει βεβαια,αλλα ειναι η δικη μας αληθεια.

Υπαρχει και η προσγειωση,αλλα αυτη ειναι για οσους δεν εμαθαν να πετανε,ο φοβος οταν πιανεις τα υψη καποιες φορες μπορει να σε τρελανει και να μην το αντεξεις.

Εσυ,ωστοσο συνεχιζεις,να κλεβεις απο τα ονειρα ζωη...
συνεχιζεις να υπαρχεις μεσα στο αρνητικο του εαυτου σου,
μεγαλη οσο σε θελησε η μικρη ζωη,ενα παλιομοδιτικο προσωπο,
φτιαγμενο απο μια εποχη που εχει ηδη καταργηθει.

Σε βλεπω παντου εισαι μεσα μου και σε καταλαβαινω,οταν πονας,οταν κλαις,οταν χτυπας της μοναξιας σου τους τεσσερις τοιχους,αλλα δεν μπορω να σε βοηθεισω,γιατι κι εγω ειμαι εγκλωβισμενος στο δικο μου σκοταδι,με καποιες αναλαμπες φωτος μερικες φορες.

Σε βλεπω παντου,ειμαι μαζι σου,στο θροισμα των φθινοπωρινων φυλλων,
στης πρωτες σταγονες της βροχης,σε ακουω στο καλεσμα της ψυχης μου εσυ ερχεσαι παντα και απο παντου,εισαι εδω αλλα εγω εχω αλλο δρομο πιο μοναχικο και απο τον δικο σου,αλλα αυτο δεν αναιρει,το γεγονος οτι σε συμπονω.

Ναι μια πτυχη της αγαπης ειναι και η συμπονια.
Το βλεμμα σου παρα την προφανη του αθωοτητα,διατηρει μια εκδηλη μυστικοτητα,της χαμενης εκεινης λαμψης,που αψηφωντας τους νομους της αναγκης διατρανωνει πως ο ερωτας ειναι εδω,
φυλαγμενος σε εσοχες αγνωστες σε μενα,ομως εδω,αδιαλλακτος αναλλοιωτος.

Το ανθοδοχειο ειναι γεματο χρυσανθεμα.
Η φωτεινη αυτη χειρονομια δεν εχει τελος.
Ισως ενας αγγελος να μοιαζει με οσα δεν εχουμε ξεχασει,
αλλα στα τριανταπεντε σου,εσυ παραμενεις το πιο ωραιο τριανταφυλλο,του σπιτιου.

Ακου λοιπον,ακου ακου της κρυσταλλινες μελωδιες..
πετα λοιπον!!

«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»

ΔΙΑΒΑΖΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ "ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΒΙΝΣΕΝΤ (ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ) ΣΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΤΟΥ" ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΕ:

"...ΕΓΩ ΔΗΛΩΝΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, ΜΑ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΠΑΝΤΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ, ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ, ΟΣΟ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΚΟΥΚΙΔΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ ΧΑΡΤΗ, ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ.

ΚΑΙ ΛΕΩ ΜΕΣΑ ΜΟΫ: ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΦΒΤΕΙΝΕΣ ΚΟΥΚΙΔΕΣ ΤΟΥ ΣΤΕΡΕΩΜΑΤΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΡΟΣΙΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΥΚΙΔΕΣ ΤΟΥ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ?

ΟΠΩΣ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΡΟΥΑΝ, ΕΤΣΙ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΜΕ Σ'ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ, ΠΩΣ ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΜΕ Σ'ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ, ΟΠΩΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ.

ΤΕΛΙΚΑ, ΔΕ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΟΛΕΡΑ, Η ΦΘΙΣΗ Ή Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΣΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΒΑΠΟΡΙΑ, ΤΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΠΙΓΕΙΑ.

ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ."

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ΚΑΙ ΠΗΓΕ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΜΑΓΙΚΑ ΖΩΓΡΑΦΗΣΕ.

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.