- ΜΟΡΑ - μία ανεπιθύμητη επίσκεψη - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
ola auta gia ta opoia anafereste de einai tpt para pexnidia tou mualou sas ,otan lete pos eiste ksipnioi kai de mporite na kounithite gt kapia dinami sas krataei akinitous simbenei na koimaste akoma giauto kai de ginete na kounithite.me liga logia onireuste pos eiste ksipnoi,tis skies tis dimiourgei to idio sas to mialo.
ina
Προσπάθησε να γράφεις με ελληνικούς χαρακτήρες και όχι με greeklish ώστε να διαβάζονται ευκολότερα τα μηνύματά σου.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα μία κλίση,μία ακατανίκητη έλξη για όλα τα παράξενα φαινόμενα που περιβάλουν τον φυσικό κόσμο μας.Επίσης από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα κι έχω συχνότατες επισκέψεις της μόρας ή μώρας με όλα τα κλασικά συμπτώματα(παράλυση,ηχητικοί βομβοί καθώς και βίαιες δονήσεις που αισθάνομαι στο σώμα μου)χωρίς όμως το πλάκωμα που αισθάνονται οι αγαπητοί συντοπίτες.
Οι επισκέψεις της πολλές και συχνές,την είχα συνηθήσει,είχε γίνει οικεία μου.Πολλές φορές ξυπνούσα και είχα ανεξήγητες γρατσουνιές και μώλωπες.Μία φορά δε,ξύπνησα με ένα παράξενο σχέδιο στο λαιμό.Τρεις ομόκεντροι κύκλοι σα να με είχε τσιμπήσει κάποιος ή κάποια ή κάτι με καρφίτσα.Την είχα συνηθήσει,ήταν πολύ ενοχλητική βέβαια αλλά δεν τη φοβόμουν,μέχρι που ένα βράδυ...
Γύρισα κουρασμένος από την εργασία μου βραδάκι.Έμενα ακόμα με τους γονείς μου και την αδερφή μου,ήμουν 25 ετών τότε.Ξάπλωσα γύρω στις 12.Το μόνο φως που υπήρχε στο δωμάτιο ήταν αυτό που έμπαινε από τη μπαλκονόπορτα του δωματίου μου,το "φυσικό" φως της νύχτας μιας πόλης που ενώ δεν σε ενοχλεί,σου επιτρέπει να βλέπεις σχετικά καλά τα πάντα γύρω σου.Πρέπει να κοιμώμουν όταν ξαφνικά μισοάνοιξα τα μάτια μου.Είχα ένα παράξενο αίσθημα λες και ο χρόνος είχε παγώσει,ο αέρας στο δωμάτιο βαρύς.Προσπάθησα να κινηθώ,μάταια όμως.Είχα παραλύσει.Η μώρα,χωρίς τους βομβούς και τις δονήσεις που τη συνόδευαν πάντα στους ζοφερούς εναγκαλισμούς της του παρελθόντος.Και τα μάτια μου ανοιχτά,για πρώτη φορά.Και μπορούσα να τα περιστρέψω.Κοιτώντας απο δεξιά στα αριστερά του δωματιου την είδα,ήταν εκεί αριστερά μου δίπλα στο κρεβάτι,δίπλα μου.Μία ψηλή σκιά κατάμαυρη,πυκνή σαν ψηλαφητό σκότος.Αγαπητοί συντοπίτες χ.......α πάνω μου.Αυτό το πράγμα που έμοιαζε με το χάρο χωρίς δρεπάνι,χωρίς χαρακτηριστικά και αντί προσώπου....το σκότος το εξώτερον....,έχασκε δίπλα μου ήρεμο,ακίνητο και με ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΣΕ.Πρέπει να είχε περάσει περίπου ένα λεπτό που ο ανείπωτος τρόμος με κοίταζε στα μάτια με τα μη μάτια του,όταν μετά από πολλές υπερπροσπάθειες για να φωνάξω και να σηκωθώ,κι αφού νόμιζα ότι είχαν περάσει ώρες βλέποντας το φρικτό θέαμα,σηκώθηκα ουρλιάζοντας ΒΟΗΘΕΙΑ.
Οι γονείς μου και η αδερφή μου σηκώθηκαν αλλόφρονες(και πολλοί γείτονες της πολυκατοικίας χτύπησαν τη πόρτα να δούνε τι συμβαίνει-ρόμπα)Ήταν 02 30 και δεν ξανακοιμήθηκα,ώσπου ξημέρωσε.
Όταν ξύπησα μετά το μεσημεράκι,εξαντλημένος λες και το πράγμα μου είχε απομυζήσει όλη σχεδόν την ενέργεια μου,είχα ένα παράξενο σπυράκι στη πλάτη μου το οποίο εξελίχθηκε μέσα σε δύο μέρες σε έναν ωραιότατο έρπη ζωστήρα(ασθένεια που όπως μου είπε ο γιατρός όποιος έχει κολλήσει έρπη στα χείλη δύναται να την επανεμφανίσει με τη μορφή του ζωστήρος,σε περιόδους έντονου άγχους ή κατάπτωσης του οργανισμού-ήμουν 25 ετών αθλητής,χαρούμενος νέος στα "ντουζένια μου)που είχε καλύψει το 75% της πλάτης μου.
Ως τώρα,μετά από 8 έτη δεν το έχω ξαναδεί κι ούτε θέλω να το ξαναδώ,μόνο έρχεται που και που με τα γνώριμα χαρακτηριστικά της που συνόδευαν τον ύπνο μου από μικρό παιδί.Μέχρι που διάβασα πρόσφατα ένα μυθιστόρημα(?),το Ζανόνι που ο Έντουαρτ Μπάλγουερ Λύττον,ο συγγραφέας του,ονοματίζει τη μώρα,το πράγμα,τη ζοφερή μορφή του ανείπωτου τρόμου....Ο Κάτοικος Στο Κατώφλι που πέρασε από τη Λήθη που ήταν αλυσοδεμένη εκεί,στη φαντασία του Νου μου και είναι θέμα χρόνου,μάλλον,να περάσει εκ νέου και στη δική μου πραγματικότητα...
διαβαστε αυτο :
Έχετε νιώσει ποτέ στον ύπνο σας πως μια σκιά σας πλησιάζει από άγνωστη προέλευση, σας ακινητοποιεί και σας παίρνει την ψυχή; Νιώσατε τον τρόμο, σαν να βρίσκεστε σε πλήρη παράλυση - αβοήθητος - χωρίς καμία ελπίδα για άμυνα; Τι συμβαίνει όταν κοιμόμαστε και ποια άγνωστα πλάσματα-οντότητες μας περιβάλλουν, χορεύοντας τριγύρω μας ενώ εμείς αγνοούμε παντελώς την μορφή και τις προθέσεις τους;
Πρόκειται για τον κόσμο των σκιών. Έναν κόσμο άυλο και παράλληλο, όπου κατοικεί η γριά μόρα και ο βραχνάς. Για το μυστήριο αυτό έχουν ερευνήσει πολλοί μελετητές του μεταφυσικού.
Μεταξύ αυτών ήταν ο Γιώργος Μπαλάνος ο οποίος μάλιστα το αναφέρει σαν «έρπουσα σκιά». Υπάρχει ωστόσο μια επιστημονική εξήγηση του φαινομένου ή πρόκειται για ένα μεταφυσικό (μετά-την φύση) γεγονός; Τι λένε στις προσωπικές τους μαρτυρίες άτομα που έζησαν τον εφιάλτη της «σκιάς» / της «μόρας» και πως το αντιμετώπισαν;
Ο Τζόναθαν Μπράιτ, έχει ερευνήσει διεξοδικά το θέμα της Μόρας. Μιλώντας στον Γιάννη Μούτσο, αποκαλύπτει τα στοιχεία των ερευνών του και τα συμπεράσματα στα οποία έχει καταλήξει.
"Ποια είναι η γριά Μόρα;"
"Το φαινόμενο της Μόρας είναι γνωστό από την παράδοση περισσότερο. Είναι κάτι συνηθισμένο και παρατηρείται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η Μόρα είναι το φαινόμενο κατά το οποίο κυρίως όταν ήμαστε ξαπλωμένοι και σε χαλάρωση την ώρα του ύπνου ή σε υπναγωγικά στάδια, νοιώθουμε μια επίθεση από κάτι ξένο να μας πλακώνει, να μην μας επιτρέπει να αναπνεύσουμε και συχνά αυτό συνοδεύεται από οπτασίες από μορφές σκοτεινές, σκιώδεις. Αυτό είναι που έχει μείνει και στην παράδοση να λέμε σαν Μόρα ή Βραχνά. Είναι το αντίστοιχο του σαξονικού nightmare ενώ η μόρα η βαλκανική είναι το nightmare των άγγλων".
"Ένα πραγματικό φαινόμενο"
"Πραγματικό είναι με την έννοια του οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε εμείς σαν αληθινό, εγώ θα το ονόμαζα πραγματικό. Η διάκριση του πραγματικού με το αληθινό για μένα είναι λεπτή και δεν έχει να κάνει με το αν κάποιος αντιλαμβάνεται κάτι με τον Α ή με τον Β τρόπο, όσο με τα αν υπάρχει κάτι πραγματικά που να προκαλεί ένα ερέθισμα ώστε ο άλλος να το αντιληφθεί με κάποιο τρόπο. Η επιστήμη το εξετάζει και το διερευνά σαν φαινόμενο το οποίο μπορεί να προκαλείται από τον οργανισμό. Η παράδοση πάλι έχει τις δικές τις ερμηνείες -ότι πρόκειται για ένα πλάσμα το οποίο έρχεται και επιτίθεται. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση.
Υπάρχουν διάφορες μορφές που παραδοσιακά μπορεί να παίρνει αυτό το φαινόμενο, όπως, η γριά ή ένα μικρό πλάσμα με ένα σκουφί. Τέτοιες καταγραφές έχουνε γίνει από τον Νικόλαο Πολίτη από τις αρχές του 20ου αιώνα, τέλη 19ου αιώνα. Υπάρχουν παραδόσεις και παραδοσιακές ρύσεις που αφορούν αυτό το πράγμα: λένε ότι «με πλάκωσε η Μόρα» ή «έβγαλα το Βραχνά» ".
"Μόρα - μια συμφωνία σιωπής;"
"Εκείνο που περιγράφει ένας άνθρωπος που έχει έρθει σε επαφή με την Μόρα είναι ένα βίωμα του. Συνήθως όμως αποφεύγει να το περιγράψει γιατί φοβάται. Είναι συνήθως κάτι που το καταπνίγει. Δεν είναι πολλές φορές που αυτός που βιώνει κάτι τέτοιο -χωρίς κάποιο έναυσμα- θα βγει να μιλήσει αριστερά και δεξιά. Παρόλα αυτά είναι πάρα πολύς ο κόσμος που το βιώνει. Σε μια στατιστική έρευνα που είχε κάνει ο Χάφορντ πριν από 20 χρόνια, έδειξε ότι τουλάχιστον ένα 15% έχει αντίστοιχα βιώματα έστω και μία φορά στη ζωή του και αυτό είναι το βίωμα που μένει στον άνθρωπο και το οποίο θα περιέγραφε. Το βίωμα είναι αναμφισβήτητο. Δεν είναι ένα παραμυθάκι. Είναι βίωμα".
"Το βίωμα της Μόρας"
"Αυτό που βιώνει κανείς το αντιλαμβάνεται περισσότερο σαν αίσθηση ότι κάτι του επιτίθεται, κάτι τον πλακώνει, κάτι τον δυσκολεύει να αναπνεύσει. Και συχνά αυτό το κάτι το βλέπει κιόλας με πολύ συγκεκριμένες μορφές. Μορφές σκιώδεις που συνήθως θυμίζουν κάποιον σκοτεινό κουκουλοφόρο ή -ανάλογα πως την ερμηνεύει κανείς- σαν γυναικεία μορφή με κουκούλα, μαντίλα ή κάποιος τύπος με καπέλο άλλοτε ημίψηλο άλλοτε σε στυλ καουμπόικο.
Ουσιαστικά τη σιλουέτα βλέπουνε ή και κάποιο πλάσμα που είναι καθισμένο πάνω τους ή τους πιέζει. Είναι μεγάλη συζήτηση το αν αυτό είναι γέννημα του εγκεφάλου τους ή είναι κάτι το οποίο έρχεται πραγματικά πάνω τους εκείνη τη στιγμή. Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι κάπου ενδιάμεσα. Η εναλλακτική άποψη των ερευνητών είναι ότι πραγματικά αφορά κάποια άλλα πλάσματα τα οποία μπορεί να είναι οντότητες από κάποιες άλλες διαστάσεις, μπορεί να είναι κάποια δαιμονικά πλάσματα.
Από την άλλη πλευρά η άποψη της ψυχιατρικής, ψυχολογίας κάνει λόγο για παραίσθηση ουσιαστικά που προκαλείται για τον Α ή Β λόγο από κάποιον μηχανισμό στον άνθρωπο. Ωστόσο η δική μου έρευνα έχει δείξει ότι υπάρχει ένα ερέθισμα εξωτερικό το οποίο επικοινωνεί και εσωτερικά με τον άνθρωπο και η μορφή που βλέπουμε δεν έχει τόση μεγάλη σημασία. Είναι απλά ένα μέσο που επικοινωνούμε με το περιβάλλον, και έτσι το αντιλαμβανόμαστε¨".
"Οι άνθρωποι δεν κοιμούνται όταν βλέπουν την Μόρα"
"Οι περισσότερες μαρτυρίες λένε ότι η Μόρα εμφανίζεται όταν οι άνθρωποι είναι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τους σε απόλυτο σκοτάδι. Υπάρχουν και μαρτυρίες για ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτά τα στάδια. Βλέπουν αντίστοιχες μορφές σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες.
Κατά κανόνα, σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες συμβαίνει την ώρα που είναι προς τα στάδια πριν και μετά από τον βαθύτερο ύπνο δηλαδή σε υπναγωγικό στάδιο το οποίο είναι ένα λεπτό χρονικό σημείο γιατί την ίδια στιγμή υπάρχει και η ζυγαριά μεταξύ συνειδητού και ασυνειδήτου που αρχίζει και μετακινείται από τη μία και την άλλη μεριά. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι μια στιγμή που μπορεί να ανοίξει μία πύλη μέσα από την οποία μπορείς να επικοινωνήσεις με κάποιον άλλο χωροχρόνο, ή μια άλλη διάσταση".
το κειμενο ειναι απο το σαιτ : http://www.pyles.tv/News/Anexigita-fainomena/Mora---enas-nihterinos-episkeptis-pou-skorpa-tromo.aspx
wow δεν υα ξανακοιμηθω μου φαινεται 
μπορει να βλεπουμε το παραξενο και να το εκφραζουμε ως ανεξηγητο αλλα οταν βλεπουμε το αγνωστο τι κανουμε? ο ανθρωπος απο ενστικτο φοβαται παντα το αγνωστο!
Edited by - NASAROYTAKI on 29/12/2010 12:39:48
quote:
To έχω πάθει και εγώ αλλά την ώρα του ύπνου.Επίσης το έχω πάθει και με παραγές...Π.χ όταν αισθάνθηκα αυτό ένιωσα ότι το κανονικό μου σώμα ήταν ξαπλωμένο και το υπόλοιπο λίγο όρθιο.Προφανός είχα βγει απο το υλικό σώμα.Θα ήθελα πάρα πολύ να μάθω περισσότερα για αυτό αλλά και γενικά για αστρικά ταξίδια.Μου έχει τύχει και άλλο ένα παρόμοιο που μάλλον ήμουν για πάνο..αλλά χέστηκα και δε πήγα..Συγνώμη κιόλας...
εισαι στο κρεββατι και εισαι στη φαση να κοιμηθεις αλλα ακομη δε σε εχει πιασει ο υπνος.. εχεις κλεισει στα φωτα, ακους ακομα τους ηχους της πολης απο το παραθυρο σου και τα ματια σου κανουν ακομα "ταβανοθεραπεια"..μετα απο λιγο, για καποιο ανεξηγητο λογο αισθανεσαι μια πολυ αρνητικη παρουσια μεσα στο δωματιο, ενω ξερεις οτι μονο εσυ εισαι εκει. παρολα αυτα, φοβασαι ακομα και να βγαλεις το κομματι του σκεπασματος σου που σε εμποδιζει. αδυνατεις να κουνηθεις, να αλλαξεις πλευρο ή και να σηκωσεις το κεφαλι σου να διαπιστωσεις αυτο που υποψιαζεσαι..
μεσα σε ολα αυτα, παρατηρεις οτι ηχοι της πολης δεν ακουγονται πλεον.. κι ας ξερεις οτι υπαρχουν.. και το χειροτερο? βλεπεις το σκυλι σου να γαυγιζει απ'εξω και να ορμαει πανω στο παραθυρο, αλλα να μην ακους τιποτα απο ολα αυτα... σα να εχουν μπει ολα σε mute!
να σημειωθει οτι τα ματια σου εχουν παγωσει σε ενα σημειο και φοβασαι να κουνησεις ακομα και αυτα..
λοιπον, για να μη πολυλογω, μου εχει τυχει αρκετες φορες αυτο το πραγμα. ενας γνωστος μου, ειχε παρομοια εμπειρια, με τη διαφορα οτι ειχε κλεισει τα ματια του καθ'ολη τη διαρκεια αλλα τα ανοιξε οταν αισθανθηκε κατι ακριβως απο πανω του. δεν του αρεσε καθολου αυτο που ειδε..
οποιος απο σας εχει παρομοια εμπειρια, ας τη μοιραστει μαζι μου..
ή εστω καποιος που γνωριζει κατι παραπανω, ας μου δωσει καποια εξηγηση.
ευχαριστω
tomorrow is not what it used to be
Δ.Μ
quote:
Το δεύτερο το πάθαινα παλιότερα και έχω και τα συμπτώματα που λες αλλά δεν έχω ναρκοληψία...Τα συμπτώματα οφείλονται και στον θυροειδή αλλά προφανός και σε άλλες παθήσεις.
φιλε librarian χαιρομαι που τα ξαναλεμεαπο τη στιγμη που εθεσα το θεμα προς συζητηση, καθησα και εψαξα καποια πραγματα και αυτα βρηκα προς το παρον.
η Μορα λοιπον, φερεται να ειναι ενα πλασμα (σαν ξωτικο αναφερεται κυριως) που ερχεται μονο την ωρα την υπνου και καθεται πανω στους πνευμονες του ατομου που εχει βαλει στοχο με αποτελεσμα το υποκειμενο-στοχος να νιωθει τρομερο βαρος και δυσκολια να αναπνευσει....εδω και παρα πολλα χρονια υπαρχουν μαρτυριες που ξυπνησαν απο τον πονο τις επιθεσεις και το ειδαν να καθεται πανω τους....
υπαρχει ομως και μια αλλη εκδοχη, αυτη της Υπνικης Παραλυσης. προκειται για μια κατάσταση που λαμβάνει χώρα μόλις πριν αποκοιμηθούμε (υπναγωγικό στάδιο) ή ακριβώς πριν ξυπνήσουμε πλήρως από τον ύπνο ( υπνοπομπικό στάδιο). Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από την αδυναμία ομιλίας ή κίνησης. Συχνά ακολουθείται από μια αίσθηση ότι υπάρχει κάποια παρουσία στο δωμάτιο, μια αίσθηση που συχνά προκαλεί φόβο η οποία συνοδεύεται και από την ανικανότητα του να φωνάξει κάποιος. Η παράλυση αυτή μπορεί να διαρκέσει μερικά δευτερόλεπτα. Η περιγραφή των συμπτωμάτων της υπνικής παράλυσης ομοιάζει με την περιγραφή που δίνουν πολλά θύματα απαγωγής από εξωγήινους, όταν ανακαλούν την εμπειρία τους. Η υπνική παράλυση θεωρείται από πολλούς ότι δεν εξηγεί μόνο τις απαγωγές από τους εξωγήινους αλλά και πολλές άλλες παραισθήσεις που σχετίζονται με παραφυσικές ή υπερφυσικές εμπειρίες.
Η Υπνική Παράλυση είναι κάτι που βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι μια ή δυο φορές στην ζωή τους, αλλά είναι συχνό φαινόμενο σε αυτούς που πάσχουν από ναρκοληψία (της οποιας τα συμπτωματα περιλαμβανουν μυικη παραλυση, πανικο αλλα και παραισθησεις).
παρολα αυτα, τα αιτια της παραμενουν αγνωστα προς την επιστημη..
για να δουμε λιγο πως την απεικονισε ο fuseli henry (1741-1825) το 1782?
για μπες εδω:
http://www.mcs.csuhayward.edu/~malek/Illusions/2cross-view/Femme/Fuseli/Fuselif1cv.htmltomorrow is not what it used to be
Δ.Μ
quote:
Καλησπέρα φίλε.Το ίδιο έχει συμβεί και σε μένα μου φαίνεται.Πρέπει να άκουσα το όνομά μου αλλά κατευθείαν άπλωσα το εσωτερικό μου Φως και έφυγε...
Αγαπητέ φίλε Dr Jekyll Mr Hyde είμαι άνδρας αλλα ο καθένας μπορούσε να κάνει λάθος :). Άλλη φόρα που ένιωθα σιγά- σιγά την παραλυσία να με κυριεύει έκανα μια απότομη κίνηση και ελευθερώθηκα. Πριν από δυο μήνες κοιμόμουν, ξυπνάω κατα την διάρκεια της νύχτας από ένστικτο κατά την δική μου γνωμη και ήμουν πάράλυτος και ανίκανος να μιλήσω. Σε μια φάση ακούω μια απαίσια φωνή να φωνάζει το ονομά μου Κώστααααααα, έτσι με λενε, χωρις δεύτερη σκέψη είπα από μέσα μου το Πάτερ Ημών κι έφυγε
Κ.Α
Δ.Μ
quote:
Μιας και μιλάς για Φόβο,έχω την εντύπωση ότι όσο περισσότερη δουλειά έχεις κάνει με τον Εαυτό σου γαι τις φοβίες σου (και ειδικά αυτή του θανάτου),τόσο λιγότερες δυσάρεστες εμπειρίες έχεις...
Και συνεχίζω.
Σύντομη μεν εμπειρία αλλά πήγα να πάθω συγκοπη. Κοιμόμουν στο πλάι, άρχισα να έχω ξανά εκείνο το αίσθημα φόβου. Το σώμα μου άρχισε να παραλύει σε κλάσματα δευτερολέπτου και είμουν ανίκανος για το οτιδήποτε. Το μάτι μου επειδή είχε μείνει λίγο ανοιχτό μπόρεσα να διακρίνω ακριβώς μπροστά από το κρεββάτι μου μια σκιά με κουκούλα να με κοιτά. Δεν μπορούσα ούτε στο ελάχιστο να κλείσω τα μάτια μου για να μην βλέπω αυτό το θέαμα. Προσπάθησα να κουνηθώ πάλι αλλά τίποτα. Το μόνο μέρος του σωματός μου που μπορούσα να κουνήσω αλλα λίγο ήταν η γλώσσα μου και με αυτή έκανα τον σταυρό μου μέσα στο στομα μου ενώ ταυτόχρονα έβλεπα αυτή την σκια να εξαφανίζεται. Απο τον φόβο μου πετάχτηκα απο το κρεββάτι χτύπησα στον τοίχο του δωματίου κι έπεσα κάτω. Συγγνώμη για τα μπερδέματα στα προηγούμενα μηνύματα γίνονται εξ΄ αιτίας της κεκτημένης ταχύτητας των χεριών μου στο πληκτρολόγιο.Κ.Α
Δ.Μ