- ΤΟ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟ ΤΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΗΝ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ 1000 ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ
ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΤΑ ΑΣΥΛΛΗΠΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΑ ΚΑΙ ΜΗ
ΕΙΧΑΝ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ!!
ΚΟΝΤΕΥΩ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ!!
ΓΙΑΤΙ ΕΙΔΙΚΑ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΝΑ
ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΕΣ ΑΛΛΕΣ ΦΥΛΕΣ ΟΠΩΣ ΟΙ ΙΣΜΑΙΛΙΤΕΣ Η ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ?
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ
ΤΟΥΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΒΡΟΥΝ
ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ!!
ΓΙΑΤΙ ΣΩΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΗΜΠΟΡΟΙ!!
Ο ΑΔΑΜ Η ΕΥΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΔΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ ΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ
ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΥΡΑΝΑΝΕ ΓΙΑ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ!!
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΙΘΗΚΟΙ ΓΙΑΤΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΛΙΓΟ ΧΑΖΟΣ!!
ΑΣ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ
ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΑΦΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΚΕΝΑ ΜΕΤΑΞΥ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ!!
Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΑΓΕΦΥΡΩΤΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ!!
Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ !!
ΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΙΣΩΣ ΕΙΜΑΙ ΛΙΓΟ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΕΡΑΜΥΝΟΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ ΓΙΑΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΟΘΗΚΕ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΦΥΛΕΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΟΥΣΑΝ!!
ΥΠΟΨΙΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ?

δες μεσα στο σκοταδι
ερευνησε αλλα μην πιστευεις ακομα
δες περα απο τον οριζοντα του νου
η αγαπη ειναι παντοτινη

Βλέφαρα κρύα που κρύβουν σα διαμάντι
Μάτια σκληρά οπού γλυκαίνουν μια στιγμή
Βαριά άσπρα μέλη και τα ανάλγητα
Κόκκινα χείλη, φαρμακωμένοι ανθοί
Όταν οι δόξες τους κι αυτά θα έχουν περάσει
Τι από σε θα ‘χει απομείνει τότε πια
Ω μυστική και σκοτεινή Ντολόρες
Του Πόνου Κυρά;

………………………………………………

Ω ένδυμα, όχι χρυσό, μα χρυσωμένο
Ω κήπε όπου όλοι οι άνδρες κατοικούν
Ω πύργε, όχι από φίλντισι, κτισμένε
Με χέρια που απ’ την κόλαση τον ουρανό ακουμπούν
Ω απ’ το βούρκο, ρόδο μυστικό
Ω κτίσμα συ με λάφυρων πλιθιά
Ω οίκε του ακόρεστου πυρός
Ω του δικού μας, του Πόνου μας Κυρά!

………………………………………………….

Διάβηκα εγώ απ’ τη στενή την πύλη
Την αμαρτία οπού λογάν για προσευχή
Τι σημασία αν είν΄ θανάτου ο βωμός
Κυρά των Στεναγμών – και η τελετή;
Όλο δικό σου, τον τελευταίο οίνο χύνω
Στο δισκοπότηρο τον στάζω στα στερνά
Ω μανική και τρυφηλή Ντολόρες
Του Πόνου Κυρά!

Τις τρεις παραπάνω και άλλες 52 στροφές αφιέρωσε στην περίφημη Ντολόρες, ο μεγάλος άγγλος ρομαντικός Algernon Swinburne – και όποιος έχει το προνόμιο να διαβάζει κατευθείαν από την αγγλική, καλό θα ήταν να λάβει γνώση του μνημείου αυτού της παγκόσμιας ερωτικής ποίησης.

Το ζήτημα λοιπόν που προκύπτει, είναι το εξής:

αν θέλεις μας δίνεις λίγα στοιχεία ακόμη για τις σκέψεις σου.

αν και δεν είχα την πρόθεση να είμαι πιο συγκεκριμένος - ακόμα τουλάχιστον. Διαπιστώνω βλέπεις, ότι το ζήτημα που αφορά το τετράγωνο Χριστός-Χριστιανισμός-Εβραίοι-Έλληνες, αποτελεί περισσότερο αφορμή για συγκινησιακή εκτόνωση παρά για σοβαρό διαλογισμό.

Είπα λοιπόν, να πιάσω το ζήτημα από μια άλλη πλευρά. Ας αφήσουμε στην άκρη το Ναζωραίο, Ιησού, Χριστό, Εμμανουήλ, Σωτήρα, ή όπως αλλιώς θέλεις να ονομάσουμε μια προσωπικότητα που δεν μπορώ και δεν μπορείς να αποδείξεις εάν υπήρξε, ή αν ήταν κατασκευή.

Ας πιάσουμε λοιπόν έναν άνθρωπο που γνωρίζουμε, ή φανταζόμαστε ότι γνωρίζουμε και που ο άνθρωπος αυτός, είναι πολύ σημαντικός για εμάς. Αυτό στη ζωή, για εμάς τους άνδρες, εμφανίζεται συνήθως με δύο τρόπους - είτε ως ερωτική, αγαπητική έλξη (το "αγαπητική" εκτός "γιανναρισμού" για να σε προλάβω), είτε ως θαυμασμός. Στις περιπτώσεις αυτές, αντιλαμβανόμαστε ότι πίσω από τον άνθρωπο που αποτελεί το αντικείμενο της προσοχής μας, βρίσκεται ένας άλλος άνθρωπος.

Όταν λέω "ένας άλλος άνθρωπος" και πάλι δεν εννοώ τους αποκρυφιστικούς "εσώτερους-ανώτερους εαυτούς" (για να συνεννοούμαστε και πάλι), αν και πιστεύω ότι οι όροι αυτοί επιστρατεύτηκαν για να εκφράσουν κάτι αντίστοιχο με αυτό που προσπαθώ να εκφράσω εγώ.

Το ερώτημα λοιπόν είναι πανάρχαιο: Η Ντολόρες είναι η Κυρά του Πόνου, η Παναγία του Βούρκου και δεν το γνωρίζει, ή εγώ είμαι ο μαλάκας που έχω πατήσει την πεπονόφλουδα και χαραμίζομαι για ένα πορνίδιο, φανταζόμενος διάφορα;

Αν ανακαλύψω ότι τελικώς η Ντολόρες είναι απλά ένα όμορφο σπουργίτι που γελά μαζί μου, μήπως αυτό σημαίνει ότι και για την Χ, ή τον Ψ, για τους οποίους θεωρώ ότι έχω τεκμήρια ευγένειας και ανωτερότητας προσώπου και ψυχής, έχω επίσης πλανηθεί; Ότι τελικώς οι εσώτερες φύσεις των ανθρώπων, οι "άλλοι άνθρωποι", είναι, είτε ανύπαρκτες, είτε ισότιμες - και δεν μπορεί να υπάρξει καμία ποιοτική ιεράρχηση των φύσεων αυτών;

Αν όντως υπάρχει κάποια "εσωτερική" ιεραρχία των ανθρωπίνων όντων, με ποιό "μάτι" θα μπορώ να την διακρίνω; Πώς θα μπορώ να διακρίνω τον άνθρωπο με την έμφυτη εσωτερική ευγένεια και αρχοντιά ψυχής (εάν υπάρχει πάντα) από τον ψευδοσυναισθηματικό, τον καλλιεργημένο, τον αβρό-συγκαταβατικό-αστό;

Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο, γιατί βλέπω ότι είσαι ο μόνος που επί δύο ημέρες ασχολήθηκε με το σχόλιό μου (το πρώτο στο κλαμπ!), αλλά αν ακόμα αναρωτιέσαι τι σχέση μπορεί να έχουν τα παραπάνω με την πολεμική σου στην αρχική σελίδα (αλλά και σε άλλες όπως έχω δει), σπεύδω να αφήσω δυο-τρεις ακόμα πινελιές:

Στα Ευαγγέλια, δεν υπάρχει μονάχα ένας Ιησούς: Υπάρχει ο Υιός της Μαρίας, ο Υιός του Ανθρώπου, ο Υιός του Θεού του Ζώντος και άλλα ακόμα κατηγορήματα, που κατά τη γνώμη μου αποτελούν κλειδιά για το πραγματικό νόημα των διηγήσεων.

Αναρωτιέμαι επίσης, πώς θα ένοιωθε κάποιος άνθρωπος στην περίπτωση που, διαβασμένος σχετικά με τις προφητείες και τις ιερές γραφές της φυλής του, θα έπρεπε να τις συμβιβάσει με το αντικείμενο του Θαυμασμού του. Πώς θα ένοιωθε ο ίδιος ο Ιησούς (αν φυσικά υπήρξε), ή όποιος άλλος στη θέση του, στην περίπτωση που θα άρχιζε να υποψιάζεται ότι οι προφητείες και οι ιερές γραφές "μεθερμηνευόμενες" αφορούν τελικά τον ίδιο. Ακόμα και όταν ρωτά τους μαθητές "εσείς ποιός νομίζετε πως είμαι", για να εισπράξει τη γνωστή απάντηση του Πέτρου, δεν σπεύδει να επιβεβαιώσει - "Bingo" Πέτρο! - αλλά του λέει, ότι τέτοια απάντηση δεν θα μπορούσε να τη δώσει παρά μόνον φωτιζόμενος από το Πνεύμα.

Το ξάνοιγμα στο εσωτερικό σύμπαν των ανθρώπων, είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή διαδικασία, είτε αφορά την Ντολόρες την Πόρνη, ή τον Ιησού το Σωτήρα. Τι απ' αυτήν μπορεί να περιγράψει ένας ιστορικός βιογράφος; Το πώς έκανε πίπες η μούσα του Άλγκερνον, ή το πού έμαθε ο Ιησούς να θεραπεύει με το χώμα και το σάλιο του;

Ακόμα και το 195 μ.χ. 1800 χρόνια πριν, ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας έσβησε ο ίδιος κάποια κείμενα του Απόστολου Μάρκου. Σε μια επιστολή του έγραφε: «ακόμα και αν θεωρηθούν αληθινά, αυτός που αγαπάει την αλήθεια , δεν πρέπει να τα λάβει υπόψη του, γιατί δεν πρέπει όλες οι αλήθειες να λέγονται σε όλους τους ανθρώπους». Ενδιαφέρων , δεν νομίζετε; Από τότε ακόμα , φάνηκε πως οι Πατέρες δεν ήθελαν να διδάξουν το Ευαγγέλιο αυτούσιο, αλλά την ερμηνεία που ήθελαν να δώσουν αυτοί. Παραδόξως, το κείμενο που λείπει, αντικαταστάθηκε με ένα άλλο, το τελευταίο (16ο) κεφαλαίο του Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον. Αυτό το κεφαλαίο περιγράφει την Ανάσταση του Ιησού και δεν περιλαμβάνονταν στο αρχικό Ευαγγέλιο. Όμως , ποιο ήταν το κείμενο που αφαίρεσε ο Κλήμης; Αυτό λοιπόν το κείμενο ήταν η Ανάσταση του Λαζάρου. Σε αυτό παρουσιάζονταν ο Λάζαρος να μην έχει αναστηθεί πραγματικά από νεκρών, απλά είχε τοποθετηθεί μέσα στον τύμβο ζωντανός. Ο Ιησούς πήγε να τον «αναστήσει», αλλά όχι επειδή είχε πεθάνει. Τον ανέστησε από τον πνευματικό θάνατο στον οποίο είχε καταδικαστεί. Οι νόμοι εκείνης της εποχής υπαγόρευαν αυτόν τον συμβολικό θάνατο σαν τιμωρία για κάποια εγκλήματα που είχε διαπράξει το άτομο που είχαν καταδικάσει. Το έγκλημα του Λάζαρου στην συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ότι είχε ηγηθεί μιας ομάδας ενόπλων που με βίαιο τρόπο φύλαγαν τα δημόσια αποθέματα νερού που είχαν μεταφερθεί με την νέα Ρωμαϊκή υδροφόρα στην Ιερουσαλήμ. Ο Ιησούς παράνομα , αφού δεν κατείχε ακόμα κάποιον ιερατικό τίτλο που να του επέτρεπε την παρέμβαση, γλύτωσε τον Λάζαρο από βέβαιο θάνατο, μιας και μετά την έλευση 3 ημερών παραμονής στον τύμβο, ο καταδικασμένος τυλίγονταν με πανιά και θάβονταν πλέον ζωντανός! Το θαύμα που έκανε ο Ιησούς λοιπόν δεν ήταν η ανάσταση του Λαζάρου, αλλά η ατιμωρησία η δική του , μιας και δεν είχε το δικαίωμα να εκτελέσει μια τέτοια πράξη χωρίς να κατέχει τον νόμιμο τίτλο του ιερέα. Και το παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι πως μόλις ακούστηκε η πράξη του αυτή, εκείνος που εισηγήθηκε την ατιμωρησία του, ήταν ο Ηρώδης Αντύπας! Αυτό λοιπόν χαρακτηρίστηκε σαν θαύμα. Όπως καταλαβαίνετε η συγκεκριμένη ιστορία έπρεπε να μείνει κρυφή για το συμφέρον των διδαγμάτων που προσπαθούσαν να περάσουν οι Επίσκοποι. Η ιστορία του Λαζάρου, όπως παρουσιάζεται από τον Ιωάννη, με την καινούργια προσθήκη του 16ου κεφαλαίου του ευαγγελίου του Μάρκου ενισχύει τα διδάγματα των Καθολικών Πατέρων. Υπάρχει , όμως κι άλλος ένας λόγος που το συγκεκριμένο κείμενο διεγράφη από τον Κλήμη. Σε αυτό το κείμενο περιγράφεται καθαρά πως ο Ιησούς και η Μαρία η Μαγδαληνή ήταν ζευγάρι ! Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη υπάρχει μια περίεργη αναφορά στον Ιησού και την Μαγδαληνή. Λέει πως όταν ο Ιησούς κατέβηκε στην Βηθανία για να βοηθήσει τον φίλο του τον Λάζαρο, η αδερφή του Μάρθα έτρεξε να τον προϋπαντήσει, ενώ η αδελφή της η Μαρία Μαγδαληνή έμεινε στο σπίτι να περιμένει. Στο κείμενο που διέγραψε ο Κλήμης ο Μάρκος λέει πως η Μαρία βγήκε μαζί με την Μάρθα να υποδεχτεί τον Ιησού, αλλά οι μαθητές την επέπληξαν γι αυτή της την ενέργεια και την έστειλαν πίσω στο σπίτι να περιμένει την εντολή του Ιησού για να βγει. Κατά τον εβραϊκό νόμο, σε περίπτωση πένθους στην οικογένεια η γυναίκα έπρεπε να φυλάει το σπίτι και την περιουσία , μέχρι ο άντρας της να της δώσει την εντολή να βγει.

Υπάρχουν στοιχεία που επιβεβαιώνουν αυτήν την θεωρία εκτός της Βίβλου. Αυτό που μας ενδιαφέρει , όμως , είναι να βρούμε στοιχεία μέσα στην Βίβλο που να την στηρίζουν. Υπάρχουν τέτοια στοιχεία στην Βίβλο; Ναι, υπάρχουν, μόνο που μερικά είναι συγκεκριμένα και άλλα επιδέχονται ερμηνείας. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον κατάλογο με τους μόνιμους ακολούθους του Ιησού. Στις 6 από τις 7 λίστες που υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη, με τα ονόματα των ακολούθων του υπάρχει το όνομα της Μαρίας της Μαγδαληνής και μάλιστα πρώτο, πιο πάνω και από την μητέρα του Χριστού, την Μαρία ! Όποιος έχει ασχοληθεί με την ιεραρχία εκείνης της εποχής, γνωρίζει πως το όνομα της συζύγου τοποθετούνταν πάντα πρώτο, πιο πάνω ακόμα και από το όνομα των γονέων. Η φράση «Πρώτη Κυρία» χρησιμοποιείται κατά κόρον σήμερα και υποδηλώνει τον τίτλο που έχει δοθεί στην σύζυγο ενός αρχηγού κράτους, κάτι σαν αναγνώριση της σημασίας που δίνεται στο έτερον ήμισυ ενός ηγέτη. Ίσως , αυτή είναι η πιο ακριβής περιγραφή που μπορούμε να δώσουμε στην Μεσσιανική Βασίλισσα, την Μαρία Μαγδαληνή.

Όμως αυτός ο γάμος αναφέρεται πουθενά στην Καινή Διαθήκη; Μερικοί υποστηρίζουν πως ο περίφημος γάμος στην Κανά ήταν στην πραγματικότητα ο γάμος του Ιησού και της Μαγδαληνής. Μάλλον δεν ισχύει αυτό, η τελετή όμως τελικά περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη. Στον Λουκά βλέπουμε ένα ίχνος που μας οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα, όταν ο Λουκάς αναφέρει τις δυο συναντήσεις του Ιησού και της Μαγδαληνής, με διαφορά 2,5 χρόνων η μια από την άλλη. Ίσως ο κοινός αναγνώστης να μην αντιλαμβάνεται την χρονική διαφορά που υπάρχει μεταξύ των δυο συναντήσεων, αλλά αυτή είναι καθορισμένη στα δυόμισι χρόνια και σημαίνει μέρος ενός ιεροτελεστικού που πραγματοποιούσαν εκείνη την εποχή. Τον γάμο ! Μεσσίας σημαίνει «Αυτός Που Θα Έρθει» η «Ο Αναμενόμενος» και αναφέρεται στον Ιησού αυτή η έκφραση σε όλα τα ευαγγέλια. Αν ψάξουμε στην Παλαιά Διαθήκη, όμως , θα δούμε πως αυτός ο τίτλος του Μεσσία δίνονταν σε όλους τους «αναμενόμενους» ιερείς και στους συγγενείς του Δαυίδ. Και όπως γνωρίζουμε, ο Ιησούς ήταν απόγονος του Δαυίδ από την μεριά του πατέρα του, του Ιωσήφ. Δεν μπορούσε όμως να φέρει αυτόν τον τίτλο ανύπαντρος. Ήταν απαραίτητο να παντρευτεί ώστε να του επιτρέψουν να χαρακτηριστεί Μεσσίας. Και η τελετή αυτού του γάμου θα ήταν η απαρχή της Μεσσιανικής Δυναστείας. Έτσι και έγινε. Το τελετουργικό απαιτούσε άλειμμα με λάδι του άντρα από την νύφη, κατόπιν σκούπισμα με τα μαλλιά της και ύστερα η νύφη έκλαιγε για τον υποχρεωτικό χωρισμό τους που θα διαρκούσε 2,5 χρόνια. Το άλειμμα με λάδι ήταν μέρος της ιεροτελεστίας του γάμου και είμαι σίγουρος πως αν ψάξετε την Καινή Διαθήκη, θα βρείτε πλήθος από αναφορές που υποστηρίζουν αυτό το συμπέρασμα. Ένα άλλο στοιχείο που μας δίνεται είναι το όνομα της νύφης. Η γυναίκα του Μεσσία, ακόμα και αν δεν την έλεγαν Μαρία, έπαιρνε αυτό το όνομα, γιατί περισσότερο ήταν τίτλος παρά όνομα. Η μητέρα του Ιησού λέγονταν Μαρία και αυτό ήταν το πραγματικό της όνομα. Όμως η Μαρία , λέγονταν και Μαγδαληνή, πράγμα που μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως το Μαρία ήταν ο τίτλος της. Ακόμα και σήμερα, ορισμένα μοναστικά τάγματα χρησιμοποιούν αυτό το όνομα σαν τίτλο. Αδελφή Μαρία Τερέζα, Αδελφή Μαρία Λουίζα και άλλα.

αν και ομολογώ ότι ακόμη δεν έχω ξεκαθαρίσει το βαθύτερο νόημα των όσων παραθέτεις, ωστόσο θα προχωρήσω σε κάποια βήματα.

Θαρρώ λοιπόν πως ανοίγεις ένα άλλο σκέλος, το χαμένο μυστηριακό-εσωτερικό σκέλος του Χριστιανισμού. Μια ενδιαφέρουσα πτυχή η οποία συνάμα μόνον ως υπόθεση μπορεί να προσεγγισθεί.

Υπό αυτό το πρίσμα μπορούμε να διακρίνουμε τόσο τον Μύστη Ιησού όσο και τον Φιλόσοφο Ιησού. Το εάν προσδώσουμε στην εκάστοτε μορφή την ιδιότητα του Υιού του Θεού ή του Υιού της Μαρίας είναι δευτερευούσης σημασίας για το τελικό αποτέλεσμα.

Ο Ναζωραίος λοιπόν, ως Μύστης, τι άλλο κατ’ουσίαν διδάσκει από το πώς μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίσει το ανώτερο βασίλειο, την βασιλεία των ουρανών, μέσω της στενωπού της αρετής και όχι της λεοφώρου της κακίας? Όλα αυτά βεβαίως, αφού προηγουμένως επιτύχει την «άνωθεν γέννησι» μέσω των μυστηρίων.

Από την άλλη πλευρά, μπορούμε να δούμε και την φιλοσοφική εκδοχή των Λόγων. Η φιλοσοφία που είχε εκφραστεί όμως, και κατά την εποχή που την άσκησε, την προσδιόρισε ως θεϊκής προελεύσεως επειδή το καλό δεν μπορεί παρά να το συνοδεύει πάντα το Θείο, το ουράνιο.

Προσεγγίσεις που είναι έωλες, άσχετα εάν προβληματίζουν τους σκεπτόμενους αναζητητές. Και είναι έωλες, και άρα σε έναν βαθμό επισφαλείς, καθώς δεν έχουμε σχετικά στοιχεία.

Δεδομένου ότι τόσο το μυστηριακό σκέλος που δεν είναι αίθριο αλλά όσο και το φιλοσοφικό ενδεχόμενο που δεν δύναται να περιγραφεί ενιαίο, είμαστε εκ προοιμίου αναγκασμένοι να προχωρούμε σε ελεύθερες ερμηνείες.

Ίσως λοιπόν γι’αυτό ο Χ βιογράφος να «απέτυχε». Μάλλον ποτέ δεν θα το μάθουμε.

Εκτός από τα φληναφήματα του Gardner, έχεις άλλα στοιχεία που να τεκμηριώνουν την αλήθεια του κειμένου σου;

Scwabe

Σκοπίμως δεν μίλησα για «μυστικό Χριστό», μύστες και τα συναφή, γιατί όλα ανάγονται τελικά σε κάποιες περιγραφές σχετικά με το τι είναι οι μύστες, οι μάγοι, ή οι άγιοι – αν πρόκειται και για περιγραφές και δεν είναι απλώς χολιγουντιανές παραστάσεις.

Χωρίς μάλιστα να έχω αυτοσκοπό να διαφωνήσω μαζί σου, θα σχολίαζα ότι ακριβώς για το Χριστό ως μύστη δεν χρειάζονται συγκεκριμένα στοιχεία. Βλέπεις, αν επεβίωνε μέχρι σήμερα μια αυθεντική διαδοχή του Ορφισμού, (άλλο κεφάλαιο για το τι σημαίνει η λέξη «αυθεντική» αλλά τέλος πάντων), το τελευταίο που θα μας απασχολούσε θα ήταν εάν υπήρξε ο Ορφέας, εάν κατέβηκε στον Άδη και ξαναγύρισε κλπ – για να μην πω ότι δεν θα το πολυπίστευε και κανείς.

Σωστά;

Εκεί που σκαλώνουν όλοι σχετικά με το Χριστό, δεν είναι τα «συγκεκριμένα στοιχεία» - είναι αφ’ ενός η όποια προκατάληψη έως μίσους απέναντι σε κάθε τι το εβραϊκό (δεν νομίζω να πρόκειται για μεγάλη κατηγορία ανθρώπων έτσι κι αλλιώς), αλλά κυρίως, η ιδιότητά του ως Σωτήρα.

Αν δεν υπήρξε πραγματικά ο Ιησούς, ή αν η ζωή του δεν είναι αυτή που περιγράφεται στα Ευαγγέλια (ήταν π.χ. ένας κοινωνικός επαναστάτης), και φυσικά, αν δεν είχε σταυρωθεί κι αναστηθεί, τότε πάει στράφι το δόγμα της διαμεσολάβησης, της απολύτρωσης και της αποκατάστασης - κάτι που συμβαίνει σαφέστατα στο Ισλάμ.

Είναι επίσης κατανοητό, ότι ένας ορθολογιστής, δυσκολεύεται να πάρει στα σοβαρά τη διήγηση περί παρθενογένεσης, ακόμα κι αν μπορούσε να πιστέψει την αναπόδεικτη διήγηση περί της σφαγής των νηπίων. Εξ ορισμού λοιπόν, η βιογραφία έχει τα όριά της: Θα μπορούσες να πιστέψεις μια τεκμηριωμένη αναφορά για τους προγόνους του Ιησού ή για τις λεπτομέρειες της γεννήσεως, όχι όμως και την άσπιλο σύλληψη - τη σταύρωση αλλά όχι την ανάσταση και την ανάληψη. Ακόμα και στα θαύματα θα μπορούσες να ενδώσεις, παραδεχόμενος π.χ. τον κατευνασμό μιας καταιγίδας, όχι όμως και τον χορτασμό των πεντάκις χιλίων.

Ακόμα λοιπόν και η πιστότερη βιογραφία δεν θα ήταν αρκετή εφ’ όσον δεν θα ταίριαζε με την εικόνα του κόσμου που έχουμε στο κεφάλι μας. Τι θα μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στη φυσική εικόνα του κόσμου και τη διήγηση;

Το χάσμα γεφυρώνουν δύο στοιχεία: Το ένα είναι ο μύθος και το άλλο, η αποκάλυψη.

Ο μύθος είναι η διήγηση που ζωντανεύει με την ψυχική συνεισφορά εκείνων που προσβλέπουν σ’ αυτόν. Εν πολλοίς αποτελεί προβολή στο συλλογικό φαντασιακό, μιας προσδοκίας, ή καλύτερα, ενός Αιτήματος. Για τη λειτουργικότητα του μύθου θα μπορούσε κανείς να γράψει τόμους και φρονώ, ότι η περίφημη τέχνη της Θεουργίας δεν βρίσκεται πολύ μακριά από τη φόρμουλα αυτή, το ίδιο και η ενσάρκωση μιας ιδέας

Η αποκάλυψη αντιθέτως, είναι και ετυμολογικώς, η αντίθετη διαδικασία. Είναι το άνοιγμα των οφθαλμών, που μπορεί, (σε αγιογραφικούς όρους), να αντικρύσουν είτε την κενότητα (πρωτόπλαστοι), είτε το θάμβος (Μεταμόρφωση του Σωτήρος).

Οι δύο αυτές φορές, αντίθετες αλλά όχι και κατ’ ανάγκη ενάντιες, μπορούν να συναντηθούν στο πλαίσιο μιας Θρησκείας, ενός οργανωμένου matrix ας πούμε, το οποίο μπορεί στην πορεία του χρόνου, αντί να κυοφορεί την αποκάλυψη δια του μύθου, να διαιωνίζει το μύθο στο όνομα της αποκάλυψης – κάτι που αποτελεί και την πεμπτουσία της πραγματικής ειδωλολατρείας.
Στην περίπτωση αυτή, η αποκάλυψη καθίσταται ακόμα δυσκολότερη, καθώς έχει να αντιμετωπίσει, όχι απλά τη φυσική αδράνεια της «φυσικής όρασης», αλλά και τον οργανωμένο μύθο που δρα στο όνομά της, έχοντας ενδυθεί και κοσμική εξουσία.

Ας αφήσω λοιπόν τον διηγηματικό μου οίστρο και ας έλθω στην αρχή του δικού σου ερωτήματος: Τι σχέση μπορεί να έχει ο Ιησούς με τις προφητείες περί Μεσσία; Ό,τι σχέση μπορεί να έχει ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης με το Θεό της Καινής, οι «Υιοί της Βροντής» με τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους, ο Άγιος Ανδρέας με το Χριστόδουλο.

Χρειάστηκε τιτάνιο αγώνα ο Ιησούς για να συνειδητοποιήσει ότι δεν ήταν σαν τους άλλους ανθρώπους. Θα χρειάζονταν τιτάνιο αγώνα για να συνειδητοποιήσουν οι Ισραηλίτες ότι ο Θεός δεν ήταν αποκλειστικότητά τους, ότι είχε και άλλες έγνοιες από την απελευθέρωση του Ισραήλ, ακόμα και ότι το Πρόσωπό του δεν έμοιαζε με το δικό τους. Και οι αγώνες αυτοί, θα ήταν ασήμαντοι, μπροστά σ’ εκείνον που θα έκανε κάποιος σήμερα, προκειμένου να αποδείξει ότι αποτελεί την επανεμφάνιση του Ιησού, του Μεσσία των Εβραίων και του 12ου Ιμάμη των Δερβισάδων.

Αλλά και πάλι: Ποιος προφήτης θα τολμούσε να περιγράψει το Μεσσία-Σωτήρα, θριαμβευτή πάνω σ’ ένα γαϊδούρι;

Και πολύ μάλιστα αγαπητέ! Να που όμως τα πράγματα εδώ και 17 αιώνες δεν είναι έτσι…..

Trainman:
«Εκεί που σκαλώνουν όλοι σχετικά με το Χριστό, δεν είναι τα «συγκεκριμένα στοιχεία» - είναι αφ’ ενός η όποια προκατάληψη έως μίσους απέναντι σε κάθε τι το εβραϊκό (δεν νομίζω να πρόκειται για μεγάλη κατηγορία ανθρώπων έτσι κι αλλιώς), αλλά κυρίως, η ιδιότητά του ως Σωτήρα.»

Προσωπικά, και όσο και εάν ξενίζει κάποιους, δεν μισώ κανέναν Εβραίο. Είναι και οι ίδιοι πολλές φορές θύματα του συστήματος τους. Άλλο όμως η απέχθεια κατά «στρατηγικών» και «αποκλειστικών εκπροσωπήσεων των Θείων εντολών». Εκεί έχουμε να κάνουμε με ρατσισμό και μισαλλοδοξία.

Ως προς τον Ιησού τώρα, τον όποιο Ιησού, δεν σκαλώνω στο ότι υπήρξε Εβραίος αλλά στο ότι προσπαθούνε να του αποδώσουνε μια οικουμενική μορφή, μια οικουμενική αγάπη, μια οικουμενική διδασκαλία, πράγματα που ουδέποτε ο ίδιος τα απαίτησε.

Έντυσαν ένα πολιτικό εργαλείο με θρησκευτικό μανδύα, αφήνοντας στην άκρη τον Ιησού, και έχρισαν εαυτούς εκπροσώπους.

Trainman:
«Ας αφήσω λοιπόν τον διηγηματικό μου οίστρο και ας έλθω στην αρχή του δικού σου ερωτήματος: Τι σχέση μπορεί να έχει ο Ιησούς με τις προφητείες περί Μεσσία; Ό,τι σχέση μπορεί να έχει ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης με το Θεό της Καινής, οι «Υιοί της Βροντής» με τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους, ο Άγιος Ανδρέας με το Χριστόδουλο.»

Μια εύστοχη ανάδειξη ηθελημένων συσχετισμών.

Θα πρέπει λοιπόν να μπορεί ο θρησκευόμενος να έχει πρόσβαση στη γνώση, ώστε να επανακτήσει την απαραίτητη διακριτική ικανότητα, και τότε δεν θα είναι δύσκολο να διακρίνει την σιωνιστική πλευρά και να αποστραφεί από αυτήν, επιστρέφοντας σε αυτό που έτεινε πάντοτε ο Έλληνας: σε ένα ηρωικό φιλοσοφικό και μυστηριακό συγχρόνως τρόπο ζωής.

Θα ήταν όντως μια μεγάλη κατάκτηση.

Συνηθίζω ν' αφήνω στο συνομιλητή την τελευταία λέξη. Σε αποχαιρετώ προς το παρόν, ώστε να μην θεωρήσεις ότι παράτησα την κουβέντα από δυσφορία.