- Aναρχικοι ... δηλαδή? - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
ομορφια στα ματια της...
γιατι εκει μεσα ειναι φυλακισμενη η αισθηση...
υπαρχουν τροποι μα πρεπει
πρωτα να πεθανεις...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Όταν ήταν πιότερο σκεφτική ζωγράφιζε ξανά και ξανά το ίδιο στρογγυλό Εγώ...και κύκλωνε το δωμάτιο καλπάζοντας στ' αφηνιασμένα όνειρα των στιγμών που τόλμησε να γευτεί έξω απο τη ζωή της...
Αναρωτιέμαι πόσο εμπιστεύτηκα ώστε να ξεκινήσω να πετροβολήσω αυτή τη φωτιά και να κάψω όλους αυτούς τους τοίχους που δε την αφήνουν να καλπάσει ενα εκατομμύριο φορές μακρύτερα κι απο τότε που γεννήθηκε μέσα μου...
Ένα και ένα κάνει μεγαλύτερο Ένα...όχι δύο.
Μ' αυτό οδήγα ψυχή τους κύκλους σου και ψιθύρισέ το στους λιπόψυχους με τη βαριά σκιά...
Έκτοτε δε θυμάμαι να έδυσε ήλιος, πριν αυτή κατεβεί και ξεπεζέψει απο τις αλήθειες που καιόμενες την ελευθέρωναν απο οτιδήποτε στοιβαζόταν μέσα με την ίδια σημασία, καθώς δεν υπήρχαν λέξεις πλέον να οδηγήσουν το φανερό σε στόματα φτιαγμένα σα λαγούμια, φτιαγμένα σα φωλιές ταξιδιάρικων πουλιών να πεταρίζουν πεισματικά στη δύση που δε θα πέσει ποτέ...
Ω Μητέρα! Ο αέρας είν'εκείνο το ανάλαφρο πράγμα..
που γυρίζει μέσα στο κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!
για να σκεφτομαι...
παρα να σκεφτομαι τροπους
για να πραξω...
το πρωτο ειναι ειλικρινης τεμπελια
το δευτερο δειλια...
Ryche...without poetry
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
και σένα φίλε Εχέμβροντε..
ryche τι να πω;
πρέπει να πεθάνω για να νιώσω..
..ΤΙ ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΜΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ...
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
Κι ακόμα δε μπόρεσα να καταλάβω πώς μπορεί
να πεθάνει μια γυναίκα που αγαπιέται.
Εχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
κι αν είναι έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει.
Μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει
και τη χαρά του ανθού της δε θα μου τη δώσει.
Κι αλιμονό μου εγώ της έχω αγάπη τόση!..
Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω
και με νεράκι και με δάκρια την ποτίζω
τη μυγδαλιά πούχει στον κήπο μου φυτρώσει.
Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει.
Όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα,
και τα κλαράκια της θε ν' απομείνουν ξύλα.
Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου τη δώσει.
Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ' αγάπη τόση!..
K.K
καλυτερα απο το να αγαπω
και το κανω τοσο καλα
που οι ανθρωποι μου νομιζουν
πως το κανω για το καλο τους
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Edited by - ryche on 08/02/2004 01:25:58
στο εδώλειο του δικαστηριου των τυψεων..
εξαργυρώνεται το τίμημα σκληρά
για την γνώση, μιας πλευράς αλήθειας...
τι σημασία έχει άλλωστε,
αφου κορμιά είμαστε χωριστά.
και συ εκεί να προσμένεις ανάσταση,
νεκρών ποιητών..
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
Δοκιμασια θελησης.Αδυναμια.Τεινοντας να ερμηνευσεις παραμετρους μ'εμμεσο τροπο οταν κανεις δεν νοιαζεται να αντιληφθει,καιπισω απο την αποκλιση που παιρνεται για ψεμα,μαθαινεις πως ειναι ματαιο.
"ΟΣΟ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ"
OPEN YOUR MIND AND THINK CLEAR!
quote:
αφου κορμιά είμαστε χωριστά.
και συ εκεί να προσμένεις ανάσταση,
νεκρών ποιητών..
φιλε μου Φωσχυτε...
συ που οριζεις τις εποχες με ονομα
γυναικας...ξερεις στο ειπα και χθες...
ποσοι ποιητες γεννιουνται μεσα μου
σου περιεγραφα...μα θελω εναν ποιητη/ια
με σαρκα και οστα να ερθει να
μ'αγγιξει και να με αφησει παλι μονο...
για να ορισω την απωλεια και παλι απο την αρχη...
ξερεις στην γυναικα υπαρχουν δυο δρομοι
αυτον που της ξυπνας την μητροτητα/προστασια
και αυτον του εξουσιαστη-υποταγμενη...
μα δεν θελω τιποτα απο τα δυο...
θελω η ψυχη να ειναι τοσο δυνατη που να με κοιτα
σαν ισο προς ισο...
μονο ετσι σου ξανατονιζω θα ορισω την απωλεια
και παλι απο την αρχη...
Ryche...seek and destroy
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
στον ερωτα μπροστα ειμαι πειρατης...
στον θανατο μπροστα ειμαι φιλος...
quote:
..ΤΙ ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΜΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ...
η αληθεια με ζαρτιερες...
trust me on this one...
ενός ονείρου που κυνηγάμε χρόνια...
Έρωτες για πράγματα μακρινά,φιλίες με δρόμους ή άστρα.
Και η παιδικότητα που σε ότι καλύτερο είχε,έμεινε για πάντα άγνωστη.
<Ω! ποιήση!
Είσαι η αρχή του μεγάλου ονείρου μας
και το τέλος του μικρού μας ταξιδιου...>
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
quote:
ολα ειναι ζητημα
Οργασμου...σεξυ δαντελες
πρησμενες ρωγες
και αγκαλιες που
φθυνουν...
το ξημερωμα
οι υποσχεσεις πεθαινουν
απο ελλειψη οξυγονου...στηση,χαδι και ρωγμες
σπερματος πανω σε
δυο μπουτια καμωμενα
απο μοναξια...χερια ριγμενα
σαν πετρες
και ενας κωλος
να σου χαμογελα προκλητικατραβας,βογκας
χουφτωνεις ονειρα
και καρφωνεις τις
καυλωμενες αληθειες σου...ανασαινεις,ουρλιαζεις
χωνεις τα χερια σου
στην σαρκα
και περνεις
αυτο που δεν σου δινεται...αναβεις τσιγαρο,
γυρνας την πλατη,
και ο καπνος
προδιδει τον πονο σου...τη
ελα...
υποσχεσου
γδυσου
ψοφα...η τριλογια του
νεκρου εραστη...
Τι να πω βρε ryche απλά υπέροχες οι φαντασιώσεις της αλήθειας σου..
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
γινε αυτο που εισαι...
εκεινη εφυγε μα σου αφησε
τον εαυτο σου δωρο...
Ηρθε ο καιρος να λαμψεις,
μα μην λησμονας πως
καποτε θα σβησεις...
οπως εσβησε εκεινη...
ο φιλος σου ο Ryche...σ'αγαπα...
χρονια πολλα...
εστω και αργοπορημενα...
ετσι ειναι η ζωη...σαν ομορφη γυναικα
που σου κοβει την ανασα...
και αυτο οι ανθρωποι το
ονομαζουν θανατο...
από ένα μικρό κοριτσακι,
που μαζεύει πεθαμένα λολούδια..
.. μέσα μου..
-έλα μικρή μου..
στεφάνωσε τις μέρες μου μ αγκάθια..
λούζει η θλίψη το κορμί μου..
και συ να μου θυμίζεις,
πως ήρθε ο καιρός για να γιορτάσω..
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
φωσχυτε!τι να πω...
ξερω...
υπεροχο...μα δεν θελω να το διαβαζω...
ξερεις...με πονα
ειπες..
πηδα το!
και ηχησε τοσο παραξενα μεσα μου...
πηδα το...
ναι σε ανθρωπο αναφεροταν...
Πως πηδας εναν ανθρωπο?
ξερω για τα ζωα...μα τον ανθρωπο?
πως τον πηδας?
ποσο με πονα...
ετσι να κινουμαι αναμεσα
σ΄αυτους που πηδαν και σε
αυτους που πηδιουνται...
ξερεις φωσχυτε
εκεινο το κοριτσακι
μπορεις να το πηδηξεις?
εκει στον μαραμενο κηπο σου...
με κοκκινα φυλλα αναμεσα στα ποδια της?
μπορεις να βιασεις την αισθηση σου?
μπορεις?
να πληγωσεις την αθωωτητα σου?
μονος σου μπορεις να το διαλεξεις?
διαλεξες ποτε τον πονο σου?
πηδηξες ποτε τον εαυτο σου...?
τον ξεπερασες ποτε?
δεν ειναι για σενα...αυτα τα λογια
απλα πιο ευκολο ειναι παντα
να τα χωνουμε στους αλλους...
...διαλεγω....
αν θα διαλεγα κατι αλλο να ημουν...
θα επελεγα να ειμαι αυτος
που περνα τα αγκαθια...
αυτος που καρφωνει στον
σταυρο τον Ιησου...
αυτος ή αυτος που τον
προδιδει...
μα
δεν ειμαι...
δυστηχως και τωρα
μου εμεινε ο αχαρος ρολος να πηδω ανθρωποζωα...
ξεμεινε η γη απο Θεους και Ανθρωπους...
ωωω τι μοναξια!
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
για να φυλάξω
αδειες κλεψύδρες και θολωμένους καθρέφτες.
Αέρινα λιοντάρια τρώνε τη ψυχή μου
καθως το κιτρινο μάτι τ'ουρανου
μένει ακίνητο, ψυχρό.
Μια σιωπή που κανεις δεν ακουσε
είναι το τραγούδι
που χαϊδεύει τις νύχτες σου
και πικραίνει τις δικές μου
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Edited by - 1900 on 13/02/2004 02:05:04
θελω να γραψω,κατι να πω
μα νιωθω μια αηδια
που με κραταει κολλημενο
να κοιτω το λευκο χαρτι...
μα χανομαι η σκεψη κολλαει
το μελανι ξερενεται,
και η καρδια δισταζει...
το φως σβυνει...
το μολυβι στην ακρη...
το λευκο χαρτι στην ιδια θεση...
ειναι που καταλαβα το ματαιο...
στον φωσχυτο...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Eυχαριστώ αγαπημένε μου φίλε..
Πόσοι ποιητές πέρασαν απο αυτήν την σκέψη..
τι μπορεις να πεις μπροστά στην ουσία του μάταιου,
αλλά και πόσο παγιδευμένος μπορείς να νίωσεις,
αν δεις μόνο αυτό..
Ευχαριστώ που μπορω να ειμαι μαζί σου,
όποιος και να θέλω να είμαι...
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
απ' τα μαλλιά μου
οι αναμνήσεις
μπροστ' απ' τα μάτια μου.
Σαν απο γρίλιες να βλέπω το φως.
Πιάνω τα φύλλα.
Θρίματα στα χέρια μου.
Τα παίρνει ο άνεμος
στα ρούχα μου κολλάνε
Μα τωρα...
είναι τα ματια μου λευκο χαρτί
κι ο κόσμος ζωγραφίζει...
Καλως σας βρήκα
Seeking...Looking...
Listening...
Always moving on...
απο το ποημα περαστικές του G.BRASSENS,
κάτι σημειώσεις που χω,αν κάποιος το΄χει εύκαιρο,
ας το παραθέσει ολόκληρο.
Στις κρυφές στιγμές που συνάντησα,
αυτές που ήταν τόσο σύντομες.
Εκεί που δεν ξαναγυρνάμε πίσω,
μα πόσο θα το θέλαμε.
Εκείνη θυμάμαι την περαστική,
τις γλυκιές ματιές της.
Που τόσο αγάπησα για μερικές στιγμές,
που είμαι ίσως ο μόνος που καταλαβαίνω,
δίχως να της έχω αγγίξει το χέρι.
Αν όμως κάποτε στην αποτυχία μου,
αναζητήσω όλες τις ευτηχίες,
που΄βλεπα από μακρυά,
τα φιλιά που δεν τόλμησα να δεχτώ.
Τις καρδιές που ίσως να με προσμένουν,
τα μάτια της που δεν τα ξανείδα..
Τότε στα βράδυα της κούρασης,
ενώσο θα καταπλήτω στην μοναξιά μου,
με τα φαντάσματα της θύμησης.
Θα κλάψω σιωπηλά,
για την όμορφη περαστική
που δεν μπόρεσα να την κρατήσω...
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ