FORUMS/ESOTERICA.GR/BOARD/- The Psychedelic Review Archives 1963-1971 - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

- The Psychedelic Review Archives 1963-1971 - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

ΑΤΜΑ46 ΜΗΝΥΜΑΤΑΣΕΛΙΔΑ 3/3

27/04/2004, 02:39:13

καλησπέρα...τι να πρωτοπώ, δε θα μου φτάσει η νύχτα

καταρχήν, να δικαιολογήσω την απουσία μου από αυτό αλλά και τα υπόλοιπα φόρουμς, διότι βρέθηκα πλέον από την ομάδα Β στην ομάδα Α των δύστυχων...

ομάδα Α: αυτοί που τους κράσαρε ο υπολογιστής και χάσανε όλα τα αρχεία από το σκληρό...
ομάδα Β: (μη χαίρεστε), γιατί είναι αυτοί, που με μαθηματική ακρίβεια θα τους κρασάρει κάποια στιγμή στο μέλλον...

τέλος πάντων, τέλος καλά, όλα καλά,
και με τη βοήθεια των φίλων, που προσφέρθηκαν να με βοηθήσουν ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ, επανήλθα!
----------------------------------------------------------------

γιά τη Φημονόη -αχ! η Φημονόη...

ΖΗΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ -έγραφα σε κάποιο φόρουμ παλιότερα.
ζήτησα, και μετά από πραγματικά εξοντωτική αναζήτηση,

ΒΡΗΚΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΦΗΜΟΝΟΗ ΜΟΥ

μετά από αναζήτηση στο διαδύκτιο, σε βιβλιοπωλεία, μετά από ώρες μπροστά σε ένα ράφι με τόμους τα ποιήματα του Ρίτσου -(το ξέρατε αλήθεια ότι ο Ρίτσος είναι ο πιό πολυγραφέστερος ποιητής;)-
μετά λοιπόν από ξεφύλισμα άπαντων και άπαντων και άπαντων...

εκεί που, ως απαραβίατος συμπαντικός νόμος ισχύει- νομίζεις ότι η αναζήτησή σου δεν πρόκειται να σε οδηγήσει στο ποθούμενο αποτέλεσμα, εκεί λοιπόν, στο προτελευταίο βιβλίο, εκεί που νομίζεις ότι τελικά στη φαντασία σου ήταν αυτό που έψαχνες και όχι στην πραγματικότητα...

ΝΑΤΟ! ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ...
μία συλλογή ποιημάτων, αρχίζω να διαβάζω τίτλους που, κάτι μου θύμιζαν:
Το νέο μαντείο,
Οι τάφοι των προγόνων μας,
Αλκμήνη,
Φ!!! ι...λομήλα αχ αυτό το Φ!
...
άρχισα πιά να ξεφυλλίζω αργά, αργά, γιατί το ένιωθα, σε λίγο θα έφτανα στο ποθούμενο.
δεν υπήρχε πιά λόγος γιά βιάση:

Αγαπημένο μου ποίημα, 12 χρόνια σε περίμενα, να σε ξανανταπαντήσω,
τώρα θα με περιμένεις και εσύ λίγο, μέχρι να αποφασίσω να σε χαιρετίσω, να σε διαβάσω...
(όπως έλεγε και ένας καλός φίλος)

τόση ήταν η χαρά μου, η συγκίνησή μου...

αλλά ΠΕΡΙΜΕΝΑ! περίμενα να αγοράσω το βιβλίο, να γυρίσω σπίτι, να έρθει το βράδυ, και εκεί, μπροστά μου ένα φλιτζάνι ζεστή σοκολάτα και το ποίημα:

Η ΦΗΜΟΝΟΗ

λίλιθ

27/04/2004, 02:51:39

Καλή μου Valnta, ευχαριστώ γιά τα καλά σου λόγια.

πραγματικά μέσα από αυτή την αναζήτηση είδα πόσα πολλά σπουδαία μπορούμε να διαβάσουμε μέσα σε ποιήματα...

χμμμ... η ΦΗΜΟΝΟΗ θα περιμένει λιγάκι
πλησιάζει και Πανσέληνος... και είναι ευαίσθητη στις δυνάμεις του φεγγαριού

σε αυτό το μήνυμά μου επέλεξα να σας γράψω το πρώτο από τα ποιήματα της εν λόγω συλλογής -της συλλογής που περιέχει ΚΑΙ το ποίημα ΦΗΜΟΝΟΗ.
------------------------------------------------------------------

ΤΟ ΝΕΟ ΜΑΝΤΕΙΟ

Δυό χρόνια ολάκερα δεινοπαθήσαμε απ' την ξηρασία, ούτε ένα πράσινο φύλλο
ούτε πουλί ούτε ακρίδα στη Βοιωτία. "Αποταθείτε -μας ορμήνεψαν-
αποταθείτε στην Πυθία". Ψάξαμε, τη βρήκαμε κι αποταθήκαμε.
Εκείνη:
"Αποταθείτε στο μαντείο του Τροφωνίου", μας είπε.
Εμείς μήτε που ξέραμε αν υπήρχε, και πού, τέτοιο μαντείο.
Και, το χειρότερο απ' όλα, δε βρισκόταν στις μέρες μας κανένας Σάων,
από φώτιση θεία οδηγημένος,
ν' ακολουθήσει ένα κοπάδι μέλισσες, να μάθει και να συμβουλέψει
τον μυστικό κανόνα του άλυτου και του ανεξήγητου,
που θα μαλάκωνε τα πράματα.
Όλοι ζητάγαν τώρα πραχτικές οδηγίες.
Δεν περίμεναν. Βιάζονταν.
Ωστόσο, μας χρειαζότανε, το δίχως άλλο, ένα νέο μαντείο του Τροφωνίου,

κι έτσι, μ' έρανους, με τρεχάματα και λόγους, το σκαρώσαμε στα πρόχειρα.

Valnta

29/04/2004, 12:55:50

Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά.
Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν
κάτου απ' το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα
και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.

Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους.
κι ήτανε σαν αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.

Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.

Μεγάλο σούσούρο έγινε στα φύλλα.

Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι
κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.

Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά,
κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι που ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.

Γι' αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες,
μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.

[Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού]

**κ περιμένουμε τη Φημονόη...