- Υπάρχει ελευθερία βούλησης; - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
quote:
Dr Jekyll Mr HydeΧμμμ.... προσπαθώ να καταλάβω που θέλεις να καταλήξεις. Και πώς είναι εφικτό ένας άνθρωπος που έχει πολλά Εγώ, να μείνει στην εξουσία του Ενός; (Αν αντιλαμβάνομαι σωστά αυτό που θες να πεις)
Χε, μα ... στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει. Απλά, συμβαίνει ασυνείδητα. Οι πράξεις όλων των ανθρώπων είναι πράξεις που γίνονται από ένα "εγώ". Απλά, αυτό το ένα "εγώ" δεν έχει συμφιλιωθεί με τα υπόλοιπα. 
quote:Και η αφύπνιση της συνείδησης τα συμφιώνει ας πούμε δηλαδή;;
Χε, μα ... στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει. Απλά, συμβαίνει ασυνείδητα. Οι πράξεις όλων των ανθρώπων είναι πράξεις που γίνονται από ένα "εγώ". Απλά, αυτό το ένα "εγώ" δεν έχει συμφιλιωθεί με τα υπόλοιπα.
Με ένα σμπάρο δυό...τρυγόνια!!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Αν καταλαβαίνω (όπως το θέτει ο ζιπ), είναι πως το ΕΓΩ με κεφάλαια, είναι ΜΙΑ κίνηση, την αντιλαμβάνομαι σαν μη ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΈΝΗ, αυτη η μη εκπλήρωση, μας δημιουργεί την αίσθηση του διαφορετικού, (ΕΓΩ) και την ψευδαίσθηση άλλων μικρότερων η διαφορετικών εγω, μα στην ουσία, το εγω δεν είναι αυτο που όλοι σκεφτοναται, π.χ ... (ρε ξέρεις ποιος είμαι εγω...)...
Η αφύπνιση δεν είναι άλλο απο το τέλος αυτής της κίνησης. Με το τέλος της, δεν είναι πως χάνεις και καλα (το εγω) απλά έχεις επίγνωση ανα πάσα στιγμη της κίνησης του, εκει αρχίζει μια διαφορετικη κίνηση, (που δεν είναι το ανικανοποιητο, η επιθυμία προς εκπλήρωση) μα είναι κίνηση που δεν έχει αιτία!
Αυτη την κίνηση ήθελα να γράψω και στο φίλο τον Αιόλο που ρωτα στη θρησκεία, μιας και όταν του έγραψα, μια ζωη πας νότια, πήγαινε βόρια, δεν εννοουσα να γίνει κάτι απο αντίδραση, (είναι πάντα η κίνηση του ανικανοποιητου) μα μέσα απο την κατανόηση, να αφήσει στην άκρη ότι έκανε, αφου το εξέτασε, χωρίς κάποια αιτία. (τελειωνεις αναίτια ότι καταπιασθηκες και έγινε συνήθεια, εξάρτηση, κάτι που επαναλαμβάνες τόσα χρόνια...)
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 13/05/2011 23:44:12
Καλησπέρα σε όλους
Δυο ερωτήσεις...
το ΕΓΩ υπάρχει...υπ-άρχει...δηλαδή είναι υπο-αρχήν?
και αν είναι υπο-αρχήν είναι και υπο-τέλος?
Αρχισα πάλι να διαβάζω τις τελευταίες μέρες τα ενδιαφέροντα που γράφει η διαδικτυακή παρέα.
Ζω(η)-γραφίζετε το ΕΓΩ στο τετράδιο.
Πλάτωνα αλφαδιάζει ο νούς όταν διαβάζει τα γραφόμενα σου.
Πλάτωνα αλφαδιάζει ο νούς όταν διαβάζει τα γραφόμενα σου.
............
Αλφαδιαζει η.... αφηνιαζει...?
Χαθηκες τρελλαντωνη!
Όταν αισθάνεσαι (είσαι) τέλεια, που είναι το εγω? 
quote:
Dr Jekyll Mr HydeΚαι η αφύπνιση της συνείδησης τα συμφιλιώνει ας πούμε δηλαδή;;
Ναι, η "αφύπνιση της συνείδησης" πέραν των άλλων που κάνει, κάνει κι αυτό : συμφιλιώνει τα "εγώ" ενός ανθρώπου. Με απλά λόγια, όταν ένας άνθρωπος είναι συνειδητός δηλ. γνωρίζει τον εαυτό του, αυτό - μαζί με πολλά άλλα βέβαια - σημαίνει πως γνωρίζει ένα προς ένα όλα αυτά τα "εγώ" του. Τα έχει παρατηρήσει, τα έχει μελετήσει, ξέρει πότε εμφανίζονται, γιατί εμφανίζονται, με τι τρέφονται, πως μεγαλώνουν, κτλ. Ξέρει δηλ. τον εαυτό του - μέσω εσωτερικής εργασίας, μέσω αυτοπαρατήρησης, διαλογισμού κτλ - πάρα πολύ καλά, άριστα.
Ε, όταν ξέρεις πότε εμφανίζονται π.χ δύο "αντίπαλα" "εγώ" μέσα σου, όταν ξέρεις γιατί εμφανίζονται, τι ζητούν, με τι τρέφονται, όταν δηλ. ξέρεις τα πάντα γι' αυτά τα δύο "αντίπαλα" "εγώ", τότε είναι πάρα πολύ εύκολο να τα συμφιλιώσεις, να τα μονιάσεις δηλ. και να τα κάνεις "να τα βρουν" μεταξύ τους. Έτσι λοιπόν τα δύο "εγώ" μονιασμένα, συμφιλιωμένα, φίλοι πια δηλ. δεν εμφανίζονται σαν δύο αλλά σαν ένα, με μια "κοινή ομολογία", συνομολογούν δηλ. μια πράξη ενός ανθρώπου.
quote:
trelantonisτο ΕΓΩ υπάρχει...υπ-άρχει...δηλαδή είναι υπο-αρχήν?
Ναι. Είναι υπό μιας ή περισσοτέρων αρχών.
quote:
trelantonisκαι αν είναι υπο-αρχήν είναι και υπο-τέλος?
Η "αρχή" δεν σημαίνει εδώ αφετηρία. Όταν λέμε ότι κάποιος ή κάτι υπ-άρχει, σημαίνει πως αυτός ο κάποιος ή αυτό το κάτι βρίσκεται υπό την δύναμη κάποιου άλλου ή του εαυτού του, υπό μιας ή περισσοτέρων αρχών δηλ. είτε κάποιου άλλου ανθρώπου είτε υπό μιας η περισσοτέρων αρχών που έβαλε - που επέβαλε δηλ. - ο ίδιος στον εαυτό του.
Η "αρχή" εδώ σημαίνει π.χ αξία, αξίωμα, δόγμα, ή τέλος πάντων ένας "παράγοντας" που υπο-τάσει, δια-τάσει & επι-τάσει ένα "εγώ" να πράξει.
Ένα "εγώ" π.χ μπορεί να υπάρχει γιατί "διατάσεται" από τον φθόνο (<--- παράγοντας) να πράξει, να κάνει κάτι δηλ. να παράγει ένα έργο. Τότε ο άνθρωπος εμφανίζεται ως φθονερός και συμπεριφέρεται ανάλογα. Επειδή ακριβώς δεν γνωρίζει τίποτε γι' αυτό το "εγώ" του, γι' αυτήν την εικόνα δηλ. του εαυτού του, αυτή την πτυχή του που λέμε, δεν μπορεί και να την διορθώσει. Αν όμως γνωρίζει πως αυτό που κάνει το κάνει από φθόνο και γνωρίζει τι είναι ο φθόνος, με τι τρέφεται ο φθόνος, πότε εμφανίζεται μέσα του, τότε σαφώς μπορεί - αν ο ίδιος το επιθυμήσει - να βάλει ένα τέλος σ' αυτήν την συμπεριφορά του. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει πως πια δεν θα υπ-άρχει αυτός ο παράγοντας, ο φθόνος, δεν θα φθονεί δηλ. αυτός ο άνθρωπος.
Ένα μέρος της εσωτερικής εργασίας είναι η αναζήτηση μέσα μας αυτών των "αρχών" που διατάσουν, επιτάσουν και υποτάσουν τα διάφορα "εγώ" μας.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣΑν καταλαβαίνω (όπως το θέτει ο ζιπ), είναι πως το ΕΓΩ με κεφάλαια, είναι ΜΙΑ κίνηση, την αντιλαμβάνομαι σαν μη ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΈΝΗ, αυτη η μη εκπλήρωση, μας δημιουργεί την αίσθηση του διαφορετικού, (ΕΓΩ) και την ψευδαίσθηση άλλων μικρότερων η διαφορετικών εγω, μα στην ουσία, το εγω δεν είναι αυτο που όλοι σκεφτοναται, π.χ ... (ρε ξέρεις ποιος είμαι εγω...)...
Ο κάθε Νίκος έχει μέσα του ένα πλήθος από μικρούς Νίκους. Αυτά τα μικρά "εγώ", οι μικροί Νικολήδες δηλ. μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με τον πραγματικό Νίκο όμως εξουσιάζουν τον πραγματικό Νίκο και τον κάνουν να πράττει.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣΗ αφύπνιση δεν είναι άλλο απο το τέλος αυτής της κίνησης. Με το τέλος της, δεν είναι πως χάνεις και καλα (το εγω) απλά έχεις επίγνωση ανα πάσα στιγμη της κίνησης του, εκει αρχίζει μια διαφορετικη κίνηση, (που δεν είναι το ανικανοποιητο, η επιθυμία προς εκπλήρωση) μα είναι κίνηση που δεν έχει αιτία!
Η αφύπνιση βρίσκει όλους αυτούς τους Νικολήδες. Τους παρατηρεί, τους μελετά, τους γνωρίζει και εν τέλει τους βάζει όλους σ' ένα τραπέζι να φαν' και να πιουν αγαπημένοι και συμφιλιωμένοι. Έτσι, όλοι αυτοί οι ξεχωριστοί Νικολήδες παύουν να είναι ξεχωριστοί, να ενεργούν δηλ. μόνοι τους, να κάνουν ότι θέλουν, παύουν να είναι χωρισμένοι αλλά ενώνονται, φιλιώνουν, μονιάζουν, δηλ. ενοποιούνται σε ένα και μοναδικό "Εγώ", εκείνο του πραγματικού Νίκου.
Edited by - zip on 14/05/2011 07:39:45
Δεν υπάρχει πραγματικά το εγω. Ο Νίκος και οι Νικοληδες, δεν είναι άλλο απο μια ΡΟΉ, μια κινηση. Το ονομασεται επιθυμια, ψυχολογικο χρονο, η το μη πληρες, (μη επαρκουν) λιγο αλλάζει. Με αυτη την κίνηση, είναι συνδεδεμένος ο εγκέφαλος, ο οποίος διαμορφώνεται, Συνεχώς, και έχει την εντύπωση πως είναι ξεχωριστός, πως είναι κάποιος, η κάτι πραγματικο, έστω Ένα κοπάδι με Νικοληδες, που συμφιλιωνονται, σε Ένα πραγματικο ΕΓΩ. Μέσα στις δυνατότητες του εγκεφάλου, είναι το βίωμα μιας κίνησης που είναι διαφορετικη απο την κνηση της επιθυμίας, δεν έχει τιποτα κοινο με την κίνηση του χρόνου. Αυτο στον εγκεφαλο δεν παρουσιαζεται σαν (κάτι μου λείπει) η γνωστή κίνηση του εγω που θέλει πάντα κάτι, μα η παρουσία του και μονο, ΕΊΝΑΙ πληρωτητα, είναι αυτο που (βλέπει) την μερικοτητα, την μη πραγματικότητα, όπως και την ανάγκη της ύπαρξης του, (σε Ένα επίπεδο) π.χ διψας, πεινας, παίρνεις νερό, τροφή, δεν διψας δεν πεινας. (για κάποιο χρόνο). Αυτο είναι απλό, αναγκαίο, μα όταν αυτη η ανάγκη, πχ για φαγητο, περνά στον ψυχολογική ανεπάρκεια, τοτε πεινας όχι γιατί έχει ανάγκη το σώμα σου, μα γιατι η (πείνα και τροφή), γινονται αντικαταστατο κάποιας έλλειψης. Διλ. Μπορει να σου λείπει στην πραγματικότητα το σεχ, (σε φυσικό επίπεδο) και να (μαλακιζεσαι) η να ανοίγεις το ψυγείο, γιατί αυτα μπορείς.
Αυτη ηταν και η ερώτηση που κάτι μήνες θέτω στο εσωτερικά. Γιατί θελουμε σεχ, μεγαλύτερο σπίτι, αυτοκίνητο, γυναίκες, γιατί η ζωη μας επικεντρώνεται σε κάτι, γύρο απο κάτι, γιατί εχουμε πάθη, πιανομαστε απο θρησκείες, και Ένα σωρό πράγματα που πράττουμε στη ζωη...
Εμφανές. Το ανεκπλήρωτο παντα μας σπρώχνει να κάνουμε οτι κάνουμε σαν ανθρωπότητα.