- Χάος και Κόσμος - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Divine battle vs divine speech[edit]

Two different models of the process of creation existed in ancient Israel. In the "logos" (speech) model, God speaks and shapes unresisting dormant matter into effective existence and order (Psalm 33: "By the word of YHWH the heavens were made, and by the breath of his mouth all their hosts; he gathers up the waters like a mound, stores the Deep in vaults"); in the second, or "agon" (struggle) model, God does battle with the monsters of the sea at the beginning of the world in order to mark his sovereignty and power.[12] Psalm 74 evokes the agon model: it opens with a lament over God's desertion of his people and their tribulations, then asks him to remember his past deeds: "You it was who smashed Sea with your might, who battered the heads of the monsters in the waters; You it was who crushed the heads of Leviathan, who left them for food for the denizens of the desert..."[12] In this world-view the seas are primordial forces of disorder, and the work of creation is preceded by a divine combat (or "theomachy").[13]

Creation in the "agon" model takes the following storyline: (1) God as the divine warrior battles the monsters of chaos, who include Sea, Death, Tannin and Leviathan; (2) The world of nature joins in the battle and the chaos-monsters are defeated; (3) God is enthroned on a divine mountain, surrounded by lesser deities; (4) He speaks, and nature brings forth the created world,[14] or for the Greeks, the cosmos. This myth was taken up in later Jewish and Christian apocalyptic literature and projected into the future, so that cosmic battle becomes the decisive act at the end of the world's history:[14] thus the Book of Revelation (end of the 1st century CE) tells how, after the God's final victory over the sea-monsters, New Heavens and New Earth shall be inaugurated in a cosmos in which there will be "no more sea" (Revelation 21:1).[15]

The Genesis creation narrative (Genesis 1) is the quintessential "logos" creation myth. Like the "agon" model it begins with darkness and the uncreated primordial ocean:[16] God separates and restrains the waters, but he does not create them from nothing.[17] God initiates each creative act with a spoken word ("God said, Let there be..."), and finalises it with the giving of a name.[18] Creation by speech is not unique to the Old Testament: it is not emphasized in Mesopotamian cosmological thinking, but was prominent in some Egyptian traditions.[19] There is, however, a difference between the Egyptian and Hebrew logos mythologies: in Genesis 1 the divine word of the Elohim is an act of "making into"; the word of Egyptian creator-god, by contrast, is an almost magical activation of something inherent in pre-creation: as such, it goes beyond the concept of fiat (divine act) to something more like the Logos of the Gospel of John.[19

Και στις δυο περιπτώσεις ο Θεός δεν δημιουργεί τον κόσμο εκ του μηδενός.
Επίσης, είναι αξιοσημείωτο πως στην Αποκάλυψη γράφει, ότι η θάλασσα δεν θα υπάρχει στον νέο Κόσμο με τους νέους Ουρανούς και την νέα Γη.

quote:

---

NASA"S octapus logo

---

Όταν λέει δηλαδή πως η Θάλασσα δεν βρέθηκε πλέον, είναι μεταφορά; Γιατί σύμφωνα με μια κοσμοαντίληψη, ο κόσμος δημιουργείται όχι όταν ο Θεός "λέει και γίνεται", αλλά νικώντας τις δυνάμεις του Χάους(Λευιάθαν κτλ), που βρίσκονται στην υδάτινο Άβυσσο. Και στην Τιτανομαχία, οι Τιτάνες προσπαθούν να ξαναφέρουν το Χάος, ενώ οι Ολύμπιοι να διατηρήσουν τον Κόσμο σε τάξη.

Τί να πούμε και για τον Ουρανό των ουρανών; Είναι άραγε σύμβολα αυτά που βλέπει στο Παλάτι του Θεού ο Ιωάννης; Δεν υπάρχουν κατά γράμμα θρόνοι, καθήμενοι με στέμματα, σάλπιγγες κτλ; Το βιβλίο του Ενώχ δεν δίνει μια κυριολεκτική περιγραφή της ουράνιας δόξας;

Νομίζω πως κάθε φορά που υπάρχει ένα σύμβολο σε ένα κείμενο, αναφέρεται ο συμβολισμός. Για παράδειγμα στο όνειρο του Γιλγαμές ο μετεωρίτης που πέφτει είναι ο Ενκιντού, πράγματι αυτό είναι συμβολισμός.

Καταλήγουμε πως οι αρχαίοι δεν χρησιμοποιούν παντού σύμβολα.

Ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Αν τα κείμενα τα προσαρμόζουμε στην εποχή μας τότε δεν πιστεύουμε πως έχουν διαχρονική αξία. Πιστεύουμε ότι είναι λάθος κατά βάθος και για να μην το παραδεχτούμε σκαρφιζόμαστε ερμηνείες ακροβατικές.

Και οι "ποιητικές εκφράσεις" υπάρχουν σήμερα για τους άπιστους της αρχαίας κοσμοαντίληψης. Ίσως κάποιοι νεο-ποιητές να τις χρησιμοποιούν μόνο και μόνο για εντυπωσιασμό. Όταν ο Όμηρος έγραφε ότι ο Ήλιος βυθίστηκε στον Ωκεανό, δεν ήταν μεταφορά. Όταν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι λέγανε πως ο Ήλιος πέθαινε και ανασταινόταν σε καθημερινή και ετήσια βάση, δεν ήταν μεταφορά.

Αν όχι, τότε απλώς βοηθάει στην ανανέωση του κόσμου με την επιστροφή στο Χάος, όταν τελικά ο κόσμος βυθίζεται σε αυτό. Είναι ο Σίβα δηλαδή.

Γιατί κάπου κάπου το Χάος χρειάζεται για να ξεπλυθεί η βρωμιά και να ανατείλει μια νέα αρχή. Κάποιες φορές οι δυνάμεις του Χάους είναι στην υπηρεσία του Θεού. Ακόμη και αυτός ο Λευιάθαν.

quote:

---

πιστευω δεχομαστε επιθεση απο τισ δυναμεισ του χαουσ που ερχονται απο κατω μασ>
Κανουν την εμφανιση τουσ στουσ ανθρωπουσ ωσ απληστια_εξουσια και εκμεταλλευση>
οταν παραγινει το κακο στελνει "ο ασπροσ δρακοσ _μητερα του συμπαντοσ"
το μαυρο νερο του κατακλυσμου επιφεροντασ την καθαρση>

---

Το χάος , υποστηρίζουν , έχει γίνει η τρίτη μεγάλη επανάσταση του αιώνα στις φυσικές επιστήμες .

Όπως και οι δύο πρώτες επαναστάσεις , το χάος κλονίζει τα θεμέλια της νευτώνειας φυσικής .

Ένας φυσικός το διατύπωσε ως εξής : “ Η σχετικότητα κατέρριψε τη νευτώνεια ψευδαίσθηση για τον απόλυτο χώρο και χρόνο . Η κβαντική θεωρία κατέρριψε το νευτώνειο όνειρο μιας ελεγχόμενης διαδικασίας μέτρησης . Και το χάος καταρρίπτει τη λαπλασιανή φαντασία της ντετερμινιστικής δυνατότητας , για πρόβλεψη ” .

Η ομάδα που αργότερα αυτοαποκλήθηκε Κολλεκτίβα Δυναμικών Συστημάτων — μερικές φορές άλλοι την ονόμαζαν Συμμορία του Χάους — είχε επίκεντρο τον Ρόμπερτ Σόου . Για τον Ρόμπερτ Σόου , οι παράξενοι ελκυστές ήταν μηχανές πληροφοριών .

Σύμφωνα με την πρώτη και πιο μεγαλειώδη σύλληψή του , το Χάος πρόσφερε ένα φυσικό τρόπο για να ξαναμπούν στις φυσικές επιστήμες , με ανανεωμένη μορφή , οι ιδέες που είχε πάρει η θεωρία πληροφοριών από τη θερμοδυναμική .

Οι παράξενοι ελκυστές , που συγχώνευαν τάξη και αταξία , έδιναν μια προκλητική τροπή στο ζήτημα της μέτρησης της εντροπίας ενός συστήματος .

Χρησίμευαν ως αποτελεσματικοί αναμεικτήρες .

Αύξαναν την εντροπία .

Και δημιουργουν πληροφορία εκεί που δεν υπάρχει .