- Ονειρο με Εξωγηινο - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Όσο μαθαίνουμε η "πραγματικότητά" μας διευρύνεται, μιλάμε όλοι ελεύθερα σύμφωνα με την κατανόησή μας, με την ιδιοσυγκρασία μας και από το επίπεδο αντίληψης που έχει ο καθένας.

Δέν μιλάω για αόρατα και άπιαστα πράγματα παρά μόνο για όσα γνωρίζω και καταλαβαίνω, και μερικές φορές αυτά που γνωρίζω είναι "αόρατα" για άλλους απλώς και μόνο επειδή δεν τα παρατήρησαν, και αντιστρόφως.

(παρένθεση)
Οι 5 αισθήσεις (Όραση-Ακοή-Αφή-Όσφρηση-Γεύση) είναι τρομερές στη δύναμη, την ευκρίνεια, τη συνεργασία και το σχεδιασμό τους για να υπάρχουμε στο φυσικό πεδίο. Ας μιλήσουμε μόνο για την όραση που είναι η πιό "ενεργοβόρα" αίσθησή μας. Ο ανθρώπινος αμφιβληστροειδής χιτώνας του ματιού έχει επιφάνεια ενός τετραγωνικού εκατοστού και πάχος μισού χιλιοστού. Διαθέτει γύρω στα 100 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ νευρώνες, 5 διαφορετικών ειδών. Σ' αυτή τη λεπτή, διάφανη επιφάνεια νευρικού ιστού ο φακός του ματιού προβάλλει την εικόνα του κόσμου. Συνδέεται μέσω του οπτικού νεύρου με περιοχές βαθιά στον εγκέφαλο. Συνολικά ο αμφιβληστροειδής συμπεριφέρεται σαν να επεξεργάζεται δέκα εικόνες με 1 εκατομμύριο σημεία η καθεμία το δευτερόλεπτο. Τώρα, το τι αντιλαμβάνεται και πως ερμηνεύει ο εγκέφαλος τα ερεθίσματα είναι μια άλλη ιστορία.

Λοιπόν, οι ψυχοτρόπες ουσίες που κάνουν ορισμένους να βλέπουν πράγματα που "δεν υπάρχουν", "αόρατα" επιδρούν στον εγκέφαλο και όχι στον αμφιβληστροειδή του ματιού. Αυτοί σπάνε, απερίσκεπτα, τη φυσική προστασία που έχουμε και πολλοί καταλήγουν στη σχιζοφρένεια.
Ο ρόλος του φυσικού πεδίου, όπως αναφέρομαι στον κόσμο μας, είναι να έχει τη δυνατότητα, ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙ ΣΤΑΘΕΡΑ, να αναπτύξει, συνήθως με μακροχρόνιο αγώνα, άλλες αισθήσεις και ικανότητες, ΤΕΛΕΙΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ όπως ακριβώς αυτές που χρησιμοποιούμε εδώ.

Όπως έχω τοποθετηθεί και σε άλλη συζήτηση, όλες αυτές οι ικανότητες δεν είναι ο ΣΚΟΠΟΣ, αλλά το ΥΠΟΠΡΟΪΟΝ, αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι της προσπάθειας της εσωτερικής ανάπτυξης η οποία οδηγείται μόνον από τη βαθιά εσωτερική φωνή της συνείδησης του καθενός που δε σφάλλει ποτέ.
(τέλος παρένθεσης)

Όσα μπήκαν εντός παρενθέσεων οδηγούν εκτός του θέματός μας γι'αυτό και τα ξεχώρισα.

Τί είναι πραγματικά η ύλη; δεν είναι παρά συμπυκνωμένη ενέργεια, δεν υπάρχει διαχωρισμός. Ασφαλώς και δεν έχω ιδέα για το τι μπορώ να αντιληφθώ με τους νευρώνες μου, αλλά ας μην υποτιμάμε την ύλη και τον κόσμο μας. Το κλειδί νομίζω για το τι αντιλαμβανόμαστε από την πραγματικότητα δεν βρίσκεται στους νευρώνες αλλά στο νου και στον τρόπο που επεξεργάζεται όλα τα ερεθίσματα. Δεν θυμάμαι πολύ καλά αυτή τη στιγμή (έχουν γίνει σχετικά πειράματα από μυστικές υπηρεσίες για να "σπάσουν" ανακρινόμενους πολύ γρήγορα), όμως αν στερήσεις από τον εγκέφαλο κάθε ερέθισμα πολύ σύντομα φθάνεις σε βασανιστική τρέλα και στο θάνατο.

Ας πούμε ότι κάποιος ζει και αναπνέει στο νερό σε 10.000 μέτρα βάθος και βρίσκεται υπό πίεση 1000 ατμοσφαιρών, το να βρεθεί στην επιφάνεια κάτω από τον απαλό αέρα είναι σχεδόν "πνευματική" εμπειρία, ένας άλλος κόσμος, όμως πρέπει πρώτα να αναπτύξει πνεύμονες. Αν σε βγάλει κάποιος από το νερό και δεν έχεις πνεύμονες, ξέρουμε όλοι τι θα συμβεί. Ο σπόρος είναι το δένδρο. Το υπερφυσικό είναι φυσικό, χωρίς να υποστηρίζω με αυτό ότι μπορεί να διερευνηθεί σε όλη του την έκταση με τη λογική. Ζούμε σε ένα κόσμο θαυμάτων και είμαστε και οι ίδιοι ένα θαύμα, γι' αυτό το μικρό παράδειγμα με το ανθρώπινο μάτι, η λογική μας είναι ένα απλό εργαλείο ταξινόμησης του χάους γύρω μας, ας δοκιμάσει κάποιος να εκλογικεύσει τη λειτουργία του εγκεφάλου με τα 5 δισεκατομμύρια νευρικά κέντρα που συνεργάζονται άψογα σαν ένα. Για να γνωρίσει κανείς την πραγματικότητα πιστεύω ότι πρέπει να ξέρει να χρησιμοποιήσει τη λογική, αλλά να ξέρει και να την εγκαταλείψει. Πίσω από την ανθρώπινη λογική υπάρχει η επίγνωση που είναι και αυτή που την χρησιμοποιεί, αλλά δεν πρέπει να υποδουλώνεται σε αυτήν. Είναι η αυτοσυνείδηση που πρέπει να αφυπνισθεί.
Αυτό που είναι πραγματικό μυστήριο στη ζωή είναι η ίδια η ζωή.

με εκτίμηση,
Αεναονέλ

Ti enoeis otan les na egatalipsei thn logokh ????
Isws enoeis otan kati diafanei pou einai pera apo thn gnwsth pragmatikothta ????

File mou tha eithela se parakalw mia apandhsh

eyxaristw

Σωστή ερώτηση, και σωστή υπόθεση, μιλάμε για όταν φθάνουμε και πάμε να ξεπεράσουμε τα μέχρι τότε όριά μας. Υπάρχουν νόμοι και πράγματα που αγνοούμε και αν μένουμε δεμένοι με την παλιά λογική αντίληψη του κόσμου δε θα γνωρίσουμε ποτέ (κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό). Δεν χρειάζεται να επικαλεσθούμε τη μεταφυσική για να δούμε ένα παράδειγμα. Η "λογική" απεδείκνυε ότι συσκευές βαρύτερες του αέρα δεν μπορούν να πετάξουν, οι αδελφοί Ράϊτ συνέχιζαν όμως να προσπαθούν γιατί μέσα στην καρδιά τους "γνώριζαν" ότι αυτό ήταν λάθος ακόμα και αν δεν μπορούσαν να το αποδείξουν στα χαρτιά.

Όσο αφορά τη μεταφυσική (θρησκείες, ψυχή, πνεύμα), όλη η εκπαίδευσή μας, είναι προσανατολισμένη στην "ανάλυση" του κόσμου και της γνώσης και στην μεθοδική "ταξινόμησή" του σε συστήματα ιδεών. Τα συστήματα αυτά παρόλο που εκφράζουν κοινές αλήθειες συγκρούονται συνεχώς μεταξύ τους και είναι ασύμβατα, όμως, οι αλήθειες οι οποίες τα δημιούργησαν ήταν και παραμένουν σε αρμονία.

Όταν έλθει η στιγμή να εφαρμόσεις οτιδήποτε έχεις κατανοήσει με τη λογική, να φθάσεις στην πηγή της γνώσης, από οποιαδήποτε σχολή και να προέρχεται, θα έλθει κάποια στιγμή, όταν φθάσεις στο υψηλότερο επίπεδο κατανόησης, όπου θα πρέπει να την εγκαταλείψεις για να πας βαθύτερα. Να αφήσεις να έχει η καρδιά τον πρώτο λόγο, να αφήσεις τα πράγματα να "είναι", να μην τα κρίνεις νοητικά, να μην εκλογικεύεις, ακόμα και αν δεν καταλαβαίνεις να δρας σαν να τα καταλάβαινες όλα. Αυτό είναι δεκτικότητα. Για μένα προσωπικά αυτό έχει αποδειχθεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια. Για άλλους είναι πιο εύκολο (κυρίως για τις γυναίκες), απεχθάνονται την εκλογίκευση και προσεγγίζουν τα πράγματα με πιο άμεσο τρόπο.

Αγαπητή Black Rose, δεν λείπει μόνο το ενδιάμεσο στάδιο, λείπουν όλα, δεν υπάρχει κανείς που να γνωρίζει τι είναι ύλη. Ο ίδιος ο Max Plank ομολόγησε πως ύλη στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Οι έννοιες μας είναι απαραίτητες για να λειτουργούμε, να νιώθουμε "κάπου" ασφαλείς, να ορίζουμε το περιβάλλον μας και να σχεδιάζουμε τα επόμενα βήματά μας, δε σημαίνει ότι έχουμε και γνώση για το τι οι λέξεις περιγράφουν. Είναι όπως το τσόφλι που προστατεύει το αυγό μέχρι να εκκολαφθεί και αφού εκπληρώσει το σκοπό του απορρίπτεται.