ΦΩΤΙΟΣ

Για να πιστέψεις στον "εαυτό" σου δεν θα πρέπει (ίσως) πρώτα, να ορίσεις ποιός "ευατός" είναι αυτός;

Με Σεβασμό και Αγάπη.

Με «τιμάτε» όταν αποφασίζεται για μένα, δίχως εμένα

Φίλε Άτλαντα μετά από 10 σελίδες Δια-λεκτικής, ο Βασίλης (Ντιξ) και ο Ερμοκράτης ζήτησαν να παραθέσω τις θέσεις μου σχετικά με την Νομοτέλεια της Αγάπης.
Αρκετά δύσκολη (από μέρους μου) προσπάθεια και δυστυχώς όχι πλήρης.
Αν εσύ διακρίνεις προσηλυτισμό, λυπάμαι.
Παρόλο Φίλε μου που φανερώνεστε ως «υπερασπιστές» ή «συνεχιστές» του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, δεν τιμάτε την μαιευτική του Σωκράτη, (ίσως όχι και τον ίδιο) και προτιμάτε τακτικές σοφιστείας! Μπορούμε, αν διαφωνείς, να μελετήσουμε τους «διάλογους»

Φίλε μου την Έδρα μου την έχω στον Ουρανό , στην Γη περαστικός είμαι!

Φίλε Serpentpan,
«όμορφο» αυτό το απόσπασμα που κατέθεσες.
Παρατηρείς όμως που καταλήγει:
«Η νίκη επί του εαυτού, είναι καλύτερη από όλες τις άλλες νίκες μαζί»
πες μου σε παρακαλώ, που διαφέρει σε όσα επαναλαμβάνω τόσο καιρό;
Έως τώρα απάντησα σε όλες τις παρατηρήσεις και δεν κατανοώ γιατί αντιδράς «πικαρισμένα» κατατάσσοντας με σε μια «υποδεέστερη» κατ’ εσένα κατηγορία!
Είμαι μήπως υποχρεωμένος να συμφωνώ με όλα όσα λες;
Να μην διαφωνώ εκεί που θεωρώ πως κάνεις λάθος;
Όλες μου τις παρατηρήσεις τις στηρίζω και πάντα αποζητώ τον διάλογο!
Αν διαφωνείς πες που και σε τι!

Αγαπητέ Παρμενίων
Ειλικρινά λυπάμαι και θλίβομαι για τις τοποθετήσεις σου.

Αυτή την εβδομάδα έδειξαν στην τηλεόραση ένα μωράκι που το παράτησαν νεογέννητο οι γονείς του (Αλβανοί στην καταγωγή) γιατί είχε γεννηθεί με σωματικά προβλήματα.
Όταν τους πίεσαν οι γιατροί απάντησαν «αν το πάρουμε σπίτι θα το σκοτώσουμε»!

Πριν προλάβεις να «χαρείς» για την καταγωγή τους, πες σε παρακαλώ ΠΟΥ διαφέρουν στην ΟΥΣΙΑ οι θέσεις τους με τις θέσεις σου;

Στο ότι εσύ είσαι ποιο μορφωμένος (πιθανόν) απ’ αυτούς;
Στο ότι χρησιμοποιείς επιστημονικούς όρους για τις «ομορφύνεις»;
Στο ότι επικαλείσαι ονόματα Επιστημόνων, που όπως λες επιβεβαιώνουν τα λεγόμενά σου;
Ποια απ’ τα λεγόμενά σου και με ποιες θέσεις τους ;
Στήριξε αν θες «τα λεγόμενά σου» με συγκεκριμένα στοιχεία και μην γενικολογείς!

Φίλε μου γνωρίζεις πόσους διακεκριμένους επιστήμονες είχε το Γ΄ Ράιχ για να «πειραματιστεί» για την Άρια Φυλή;
Γνωρίζεις την πολική και κοινωνική σαπίλα που σιγοτρώει την Βόρεια Ευρώπη και ονομάζεται «ευγονική»;
Τι λες, την εποχή που Ε. Ένωση αποφασίζει την κατάργηση της χρησιμοποίησης των ζώων για την κατασκευή καλλυντικών, θα «ξανακαλύψουμε» το Μεγαλείο Της Κληρονομικότητας;

Αλήθεια το θεωρείς «απαράβατη» επιστημονική Αλήθεια;
Μήπως το Νόμο της Βαρύτητας δεν τον υπερέβηκε η Θεωρεία της Σχετικότητας και αυτή (σε κάποια σημεία) η Κβαντική Θεωρεία;

Μήπως πιστεύεις πως η Ανδρεία, η Τόλμη, η Αυτοθυσία, η Τιμιότητα, η Φιλία είναι αποτέλεσμα γενετικών καταγραφών;

Αν το πιστεύεις συγχαρητήρια!
Τότε θα πρέπει να αποδεχτείς πως αυτές οι γενετικές πληροφορίες μπορούν να απομονωθούν στο εργαστήριο και αντιγραφούν.
Έτσι μπορούμε στο μέλλον να δημιουργήσουμε όσους Έλληνες, Αλβανούς (ελληνικό φύλο πιστεύουν πως είναι) ή Εβραίους επιθυμούμε!

Θεωρείς «απρέπεια» τον ρατσιστικό χαρακτηρισμό που σου απέδωσα;
Έχεις δίκιο.
Είναι τουλάχιστον απρέπεια για την Δημοκρατία, την Ελευθερία και το Ανθρώπινο Πνεύμα απανταχού στη Δημιουργία.
Έχεις δίκαιο, έπρεπε να ήμουν πιο αυστηρός μαζί σου και να μην χαϊδεύω τα αυτιά σου!

Οι θέσεις σου είναι ντροπή για τον Ανθρώπινο Πολιτισμό και επικίνδυνο εργαλείο στα χέρια κάθε επίδοξου δυνάστη για αυτό τον πλανήτη!
Δεν θα μπω στη «λογική» σου να σου ζητήσω το γενεαλογικό σου δένδρο για να δούμε από που πηγάζει η «βεβαιότητά» για την Ελληνική Καταγωγή σου (την καθαρή και δίχως μογγολικές, ή σλαβικές επιμιξίες) Δεν θα το κάνω!

Μακάριζε πριν λίγε μέρες ο Άτλαντας τον Χώκινς τον καθισμένο σε μια αναπηρική καρέκλα.
Γνωρίζεις μήπως Παρμενίων σε ποια Φυλή ανήκει για να κλίνουμε το γόνυ;

Παρατηρώ πως παραθέτεις απόσπασμα από το Νίτσε αναφορικά με την Ατομική Δύναμη.
Έχεις, όπως όλοι μας, επιλογές στη ζωή σου.
Δεν επιθυμώ να σε δεσμεύσω με τους λόγους μου, στο επίπεδο που κατατάσσεις τον εαυτό σου.
Ελπίζω να προβληματιστείς στην Ουσία των θέσεών σου και να κατανοήσεις το πόσο επικίνδυνες είναι

Με Σεβασμό και Αγάπη.

«Και ο Θεός Αγάπη εστί»!

Μέσα από την παραπάνω «ισότητα» προκύπτει και ένα λογικό ερώτημα.
Μπορεί να είναι ο Θεός και η Αγάπη να είναι το ίδιο;
Πως είναι δυνατόν;
Δηλαδή κάθε φορά που λέμε «σ’ αγαπώ» ή «δε μ’ αγαπάς;» τι ακριβώς εννοούμε;

Θα προσπαθήσω να αναπτύξω όσο πιο απλά γίνεται τις θέσεις μου καθότι εισερχόμαστε σε «καθαρά» Πνευματική Νομοτέλεια και οι Ιδέες είναι «συν-πυκνωμένες»!

Πρώτα η Ιδέα-Έννοια «ΘΕΟΣ».
Στην προσπάθειά μας να Τον κατανοήσουμε έχουμε αφιερώσει εκατομμύρια γραπτές σελίδες.
Στο πιο «απλό ορισμό Του» ταυτίζουμε το Θεό με την Αλήθεια ως την Ολοκληρωμένη, Απόλυτη Μορφή της, τα Πάντα δηλαδή!
Ας μείνουμε λοιπόν σε αυτόν το ορισμό.

Στις «θεολογίες» μας χαρακτηρίζουμε τον Θεό με διάφορους και απόλυτους πάντα προσδιορισμούς.
Λέμε πως ο Θεός είναι Δίκαιος (ή πιο «πρωτόγονα» Τιμωρός!), Ελεήμων, Σοφός, Αγαθός κλπ.

«Και ο Θεός Αγάπη εστί»!
Εδώ όμως τώρα δεν έχουμε προσδιορισμό, αλλά Ταυτότητα!
Λέμε ότι ο Θεός ΕΙΝΑΙ Αγάπη!

Μιλάμε για την Βασικότερη Αρχή του Χριστιανισμού!
Όσοι λοιπόν δυσκολεύονται να το χωρέσουν (ξέρετε…αγάπες και πράσινα άλογα!) ας προσπαθήσουν να διευρύνουν τα «όρια» στο νου τους σχετικά με την Αγάπη!
(Αν και η Αρχή ξεκινάει από τα όρια της «καρδιάς» ).
(Όσοι βέβαια δεν σκοπεύουν να προβληματιστούν, δεν έχει και νόημα να διαβάσουν παρακάτω!)

Αν λοιπόν ο Θεός ΕΙΝΑΙ Αγάπη, αυτόματα καταργείται και η «ιδέα» που έχουμε όλοι μας για την «Αγάπη»!
Καθίσταται εξ’ ορισμού «λίγη» και περιορισμένη!

Αρχικά όλοι μας χρειάζεται να αποδεχτούμε πως η Αγάπη δεν είναι συναίσθημα!
Πως αποδεικνύεται αυτό;

Κάθε συναίσθημα στρέφεται «εσωτερικά» και «απαιτεί ικανοποίηση», ή εκδηλώνεται προς τα έξω αφού εκπληρωθούν κάποιες προϋποθέσεις. Χαιρόμαστε πχ. την Φύση, αφού πρώτα λάβουμε τα ερεθίσματα ενός όμορφου τοπίου! Δεν «χαιρόμαστε» φυσικά όταν βρισκόμαστε στην μέση μιας χαβούζας βιομηχανικών αποβλήτων!
Όλα τα συναισθήματα λειτουργούν «αντανακλαστικά» σε εξωτερικά ή εσωτερικά ερεθίσματα, (εμπειρίες, άλλα συναισθήματα, ιδέες κλπ) και πολλές φορές έχουν την χρησιμότητά τους (πχ την προστασία, σωματικά ή ψυχικά, της υπόστασης).

Η Αγάπη όμως ΔΕΝ είναι συναίσθημα.
Στις αναμεταξύ μας σχέσεις βιώνουμε «εκφάνσεις», ή «ψήγματα» της Αγάπης, στρεβλωμένα πολλές φορές από τις επιθυμίες, τους φόβους και τα κατεστημένα μας.
Η Αγάπη όμως δεν λειτουργεί ούτε «παθητικά», ούτε «αντανακλαστικά»!
Είναι μια διαρκής αέναη εκδήλωση Ουσίας, που υπερβαίνει κάθε κατεστημένο.
Εσωτερικό και Εξωτερικό!

Μια Βασική της Λειτουργία και εκδήλωση είναι η Ενότητα και μέσα από αυτή την στάση «ζυγιάζει» τα πάντα.

Παράδειγμα:
Αν μας βρίσει κάποιος λειτουργούμε συνήθως αντανακλαστικά. Αντιδρούμε με επίθεση!
Προσοχή εδώ, «Αντιδρούμε»!

Αδυναμία!

Δεν ενεργούμε επιθετικά στον συγκεκριμένο «εχθρό», εκτός και αν απειληθούμε, ή αν πιθανολογούμε μελλοντική απειλή!
Η δράση μας «υπαγορεύεται» από τα συναισθήματά μας, για να «προστατεύσουμε» τον εαυτό μας ή την «περι-ουσία» μας.
Εδώ λοιπόν έχουμε τον «παραλογισμό» της Χριστιανικής Αγάπης!
«Ευλογείτε τους εχθρούς σας…!»

Όπως σημειώσαμε στην αρχή, η Αγάπη υπερβαίνει την Ατομική Συνείδηση και αυτό δεν είναι κάτι το απλό!
Εδώ λοιπόν ο Φορέας της Αγάπης (ή αυτός την εκδηλώνει έστω και για λίγο) ευλογεί και αγαπά τους «εχθρούς» του! Λειτουργεί, όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο Άτλαντας, παράλογα ενάντια σε καθετί που έχει την «υποχρέωση» να προστατέψει (σωματική ακεραιότητα, οικογένεια, ιδιοκτησία, φιλία, πατρίδα κλπ).
Η Ανατροπή αυτή έχει να κάνει άμεσα με την Υπέρβαση της Ατομικής Υπόστασης σε συγκεκριμένο χωροχρόνο και λειτουργεί ως «Καταλύτης» στην Ενότητα του Ανθρωπίνου Πνεύματος, που στην Ουσία του είναι ΕΝΑ.

Τώρα θα μου πείτε «και τι με νοιάζει εμένα το Ανθρώπινο Πνεύμα και η Ενότητα, όταν απειλείται η ζωή ή η οικογένειά μου»;

Η απάντηση είναι απλή και δύσκολη.
Έχει προσπαθήσει ποτέ κανείς σας να σταματήσει μια φαγούρα με μπουνιές;
Μήπως όταν έχετε πονόδοντο, προσπαθείτε μόνοι σας να ξεριζώσετε το χαλασμένο σας δόντι και να το «τιμωρήσετε»;
Όχι (και δε μιλάμε για σπάνιες «μαζοχιστικές» περιπτώσεις ).

Έτσι λοιπόν όταν αντιδρούμε αρνητικά σε μια αρνητική εκδήλωση ενός συνανθρώπου μας, συμπεριφερόμαστε καταστροφικά προς τον Ίδιο μας τον Εαυτό!
Όσο και να «θολώνει» η αντίληψή μας μέσα από το «καβούκι» της προσωπικότητά μας, μπορούμε πιστεύω να κατανοήσουμε, ότι το μόνο που ανακυκλώνουμε αναμεταξύ μας, είναι ο Πόνος.
Ως Νόμος, διαχρονικά καταγράφεται ως Νόμος της Ανταπόδοσης, γνωστός και ως Κάρμα.

Οι επιστήμες μας έχουν «κατανοήσει» πως καμία ενέργεια δεν «χάνεται» και ότι απλά αλλάζει μορφές.
Προσπαθήστε λοιπόν να φανταστείτε τον Άνθρωπο, ως Ένα διαχρονικό ον, να εκδηλώνεται μέσα από τις δισεκατομμύρια μορφές αυτού του πλανήτη.
Τι ενέργειες παράγει για τον Εαυτό του;
Πόσες από αυτές τις ενέργειες τον δεσμεύουν συνεχώς, και ποιες τον οδηγούν προς την Ελευθερία;
Είναι ΤΡΑΓΙΚΟ!
Αυτό το Υπέροχο Ον, αυτός ο Εν δυνάμει Θεός, να αντιμάχεται αιώνες τώρα τον Εαυτό του και να αυτοκατασπαράσσεται!

Προσωπικά δεν γνωρίζω άλλον Δρόμο Ελευθερίας εκτός της Αγάπης!
Έχουμε λοιπόν την 1η Παρουσία του Λόγου-Θεού στην Γη στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Έχουμε αλλιώς, την Νομοτελειακή Παρέμβαση του Λόγου προς τον εαυτό Του Άνθρωπο!
Ο Υιός του Ανθρώπου προς τον υιό του ανθρώπου!

Για πρώτη φορά καταγράφεται παράδειγμα και πρότυπο Αγάπης σε αυτόν τον Πλανήτη!
Όλη η Ζωή του Χριστού είναι, βήμα προς βήμα, Διδασκαλία Αγάπης!
Όπως ξαναείπα, συγχώρεσε «προκαταβολικά» τον Πέτρο και τον Ιούδα για την διπλή τους Άρνηση ως Άνθρωπο (ουκ οίδα τον άνθρωπο) και ως Θεό.
Συγχώρεσε τους σταυρωτές του και όχι μόνο.
Έχουμε, με λίγα λόγια, την έμπρακτη εφαρμογή της Αγάπης με την Ζωή Του και που ολοκληρώνεται με την Θυσία Του!

Ας δούμε τώρα μια άλλη Νομοτελειακή Λειτουργία της Αγάπης.
Ο Απ. Παύλος καταγράφει «όποιος Αγαπάει τον άλλον, Νόμο πεπλήρωκε και αμαρτία ουκ έχει»!
Σημειώνεται η Αγάπη (και όχι μόνο από αυτό το σημείο) ως ο Ύψιστος των Νόμων!
Προσοχή εδώ!
Η Αγάπη Ολοκληρώνει τον Νόμο και Απελευθερώνει.
Έχουμε λοιπόν Υπέρβαση του Νόμου της Ανταπόδοσης (Κάρμα) και «ολοκλήρωση» της Νομοτέλειας που μας διέπει!
Το κατανοούμε;
Το χωράμε;

Και αν το χωράμε, μπορούμε να χωρέσουμε και κάθε εαυτό μας συν-άνθρωπο;
Σε κάθε του εκδήλωση;
Μπορούμε να αγκαλιάσουμε κάθε ανθρώπινη παραφωνία, και να την μετουσιώσουμε μέσα από την Αγάπη;

Πολλά ακόμα μπορούμε να αναλύσουμε.
Πως κάθε ενέργεια και εκδήλωση στην Δημιουργία ενεργοποιεί «διαφορές δυναμικού».
Κάθε τέτοια «διαφορά Δυναμικού» όπως ξέρουμε από την Φυσική, (απλοποιημένα) τείνει, πιέζει να «αποκατασταθεί» σε Αρμονία!
Ή σε μια Απόλυτη Δυναμική Ισορροπία!

Αν λοιπόν ένας άνθρωπος μας προσεγγίζει φωνάζοντας (γιατί κάπου πονάει στην ψυχή του) και εμείς αντιδρούμε σε αυτό, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να αυξήσουμε την όποια «διαφορά Δυναμικού» που τον ταλανίζει, και να ανακυκλώσουμε διαχρονικά τον πόνο της ψυχής του. (ακόμα και αν προσωρινά σωπάσει!)

Προσπαθήστε για λίγο να μελετήσετε τις αναμεταξύ μας σχέσεις μέσα από αυτό το πρίσμα σκέψης. Το αντέχετε;
Είναι τραγικό και συνάμα τρομαχτικό!
Να ξαναγυρίσουμε στα «ασφαλή μας καβούκια»;

Για να συνοψίσω, η Αγάπη είναι ο Δρόμος, (το Φως και η Ζωή όπως το είπε), προς την Θεώση του Ανθρώπου.
Η Αγάπη είναι και η Θέωση του Ανθρώπου!
Γιατί ο Θεός είναι Αγάπη και προσφέρεται κάθε στιγμή μέσα μας και μέσα στην Δημιουργία Του για να Ολοκληρώσει αυτήν και εμάς.
Ο Θεός «μικραίνει» καθημερινά, κομματιάζεται και «κακοποιείται» μέσα μας για να μας Ελευθερώσει.

Αν δε με πιστεύετε, ρωτήστε την Ψυχή σας. Αυτή γνωρίζει!

Με Σεβασμό και Αγάπη.

(δίνει μια άλλη προοπτική το... να συνομιλείς με τον Εαυτό σου )

επιθυμείς να σου απαντήσω σε όλη την έκταση της "ρατσιστικής" (κατ' εμένα) τοποθέτησή σου;

Δηλαδή σε λίγα χρόνια τα γενετικά εργαστήρια θα κατασκευάζουν "Έλληνες" κατά παραγγελία;

Έλληνας φίλε μου είναι κατ' αρχήν Πνευνατική έννοια, (ούράνιο φυτόν, όπως θα παρατηρήσει και ο Άτλαντας!) και όχι φυλετική.

Αν θες να πιστεύεις βέβαια πως ανήκεις σε κάποια Ελληνική Φυλή (αλήθεια ποια;) δικαίωμά σου

Συγνώμη αλλά για κάποιον άλλον Έλληνα μιλάω
απλά συμπίπτει η "λέξη" που χρησιμοποιούμε!

Με Αγάπη Φώτης.

Καλή μου Εκάτη, με εντυπωσίασες!
Υπάρχει και άλλος άνθρωπος που σκέφτεται σαν και μένα;
Αν είναι δυνατόν! Ανυπομονώ να γνωρίσω αυτό το «Αδελφό Πνεύμα»!
Πες μου σε παρακαλώ, σε ποιο Φόρουμ τον έχεις συναντήσει;

Υπάρχει και μια έκφραση που λέει «πριν μιλήσεις, σκέψου»!
Μήπως σου ξεφεύγει κάτι;
Μπορείς να δεις σε πια σελίδα του Τόπικ είμαστε;
Έχεις μήπως διαβάσει τις προηγούμενες, ή ήρθες ως διάττοντας αστέρας να μας "φωτίσεις";

Τουλάχιστον από την μεριά μου έχω ξεκαθαρίσει πως δεν αποδέχομαι και δεν δικαιολογώ κανένα έγκλημα, εσύ;
Στις Ιστορικές αναφορές σου δεν στέκομαι, γιατί αποδέχομαι πως υπήρξε αντίδραση του Κατεστημένου σε ότι θεώρησε επικίνδυνο για την εξουσία του και ρητά και ξεκάθαρα τις καταδικάζω!
Μήπως όμως σου διαφεύγει κάτι σημαντικό;
Σε όλες σου τις ιστορικές αναφορές λείπουν…4 αιώνες!
Λείπει δηλαδή η μεγάλη ιστορική περίοδος που ο Χριστιανισμός ήταν υπό Διωγμό και αρνείσαι να «δεις» το μεγαλύτερο ιστορικά Επαναστατικό Κίνημα!
Σου λείπει η αρχή της Ιστορίας του Χριστιανισμού, ακριβώς γιατί αδυνατείς να την κατανοήσεις!
Καταβαίνεις γιατί σημειώνω «επιλεκτική μνήμη» στα ιστορικά σας επιχειρήματα;

Νομίζω πως «απαιτείς» απαντήσεις, ενώ εσύ δεν παρέχεις!
Σε ότι (επιχειρήματά σου) διαφωνούσα πήρα θέση και μάλιστα δεν αναπτύχθηκα (βλέπεις έχω περιορισμένο χρόνο )

Φίλε Άτλαντα πραγματικά όμορφο το «Ποίημα» σου!
Συγνώμη, αλλά δεν έχει μελετήσει λίγο τη Νεώτερη μας Ιστορία. Θα ήξερες πως κανένα λάβαρο δεν είχε ακριβώς ισοσκελή σταυρό. Η Γαλανόλευκη στην «στεριανή» και «ναυτική» της μορφή προέκυψε αργότερα.

Όσο για την Αγάπη, δεν είναι «ναρκωτικό» (αδυνατώ να φανταστώ άνθρωπο εθισμένο στην Αγάπη ), αλλά «ασθένεια» και εύχομαι να την «κολλήσεις»!
Πέρα από το χιούμορ, θα σε παρακαλούσα να διαβάσεις την προσπάθεια που κάνω για να καταγράψω την Νομοτέλεια της Αγάπης, έτσι όπως την έχω ως τώρα κατανοήσει.
Κουράγιο, θα «βγάλω στο εμπόριο» μια ακόμα δόση, την «χαριστική»!

Συμφωνώ βέβαια (όσο και να ενοχλεί) με τον Αεναονέλ, πως η εφαρμογή της Αγάπης είναι Δύναμη τόσο συντριπτική που, ειλικρινά οι περισσότεροί σας, αδυνατείτε ακόμα και να φαντασθείτε!

Βέβαια αν αδυνατούμε να θεωρήσουμε Βουδιστή τον Γκηρ, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να ονομάζουμε «Χριστιανό» τον Μπους, ή κάθε άλλον «αλήτη» που αιματοκύλησε αυτό τον πλανήτη!
Δεν υποτιμώ τις Αρετές του Βουδισμού, αλλά ας δούμε την πολιτιστική κατάσταση, τους ρυθμούς πνευματική εξέλιξης, και την κοινωνική (και πολιτική) δράση στις περιοχές που επικράτησε και μην μου πείτε ότι εκεί παρατηρείτε αρμονία και ισότητα!

Τέλος υπάρχει έρημος και Έρημος, όπως βουνό και Βουνό, θάλασσα και Θάλασσα!
Που προετοιμάστηκε ο Ιησούς (όταν αποκεφαλίζονταν ο Ιωάννης) για να ξεκινήσει το Δημόσιο πια Έργο Του;

(Δεν διαφωνώ για την Νομοτέλεια της Ψυχής που καταγράφει ο Ράιχ, για άλλο «πράγμα» σου μιλάω!)

Πλωτίνε μην με «μακαρίζεις» σε παρακαλώ, γιατί δεν γνωρίζεις πόσες φορές μπήκα στον πειρασμό να αλλάξω και το «ήθος» και το «ύφος» μου!
Ίσως και να το κάνω μια φορά,… έτσι για το γαμώτο!

Άτλαντα, για να μην έχεις απορία:

Πρώτα-πρώτα είμαι Άνθρωπος
Έλληνας και Χριστιανός γίνομαι με τον Αγώνα μου!
Και για την άλλη παρατήρησή σου, δεν θεωρώ κατ’ ανάγκη «Αγίους» όλους όσους ανακηρύχθηκαν!

Serpentpan, συγνώμη, αλλά αεροβατείς.
Δεν αρκούν μόνο οι Ιδέες, πρέπει και να θέλουμε!
Αν θες διάβασε ένα (επ. φαντασίας) μυθιστόρημα της Ούρσουλα Λε Γκεν «ο Πλανήτης που δεν γνώρισε Πόλεμο» ή κάπως έτσι (αν σε ενδιαφέρει να ψάξω) και θα ανακαλύψεις «σοφία»!

Με Σεβασμό και Αγάπη, Φώτης

Ο Ιησούς Χριστός έδωσε ρητή εντολή στους Μαθητές Του (μετέπειτα Αποστόλους) να μην δεχτούν ποτέ "οικονομικές απολαβές" για το 'Εργο τους.
Αυτή ακριβώς την ρήση προσπάθησε να εφαρμώσει ο Άγιος Φραγκίσκος και ακριβώς επειδή γίνονταν αφόρητα επικύνδυνος για την εξουσία του Βατικανού, απομονώθηκαν οι θέσεις του σε ένα Τάγμα, έτσι ώστε να μην εξαπλωθεί η επανάσταση του.
Τα πρώτα χριστιανικά χρόνια λειτουργούσε η κοινοκτημοσύνη και οι "υπεύθυνοι/νες" είχαν συντονιστικό κυρίως ρόλο, και όχι καθοριστικό.

Γνωρίζουμε καλά πως "ότι δένεις σε δένει"!
Έτσι γίνεται και με την κάθε είδους εξουσία!

Φίλε Serpentpan, κανένας "οπαδός του Χριστού" δεν μπορεί να βιώσει εύκολα το "Χριστικό στοιχείο" εντός του.
Ακριβώς γιατί είναι οπαδός!
Δεν είναι λάβαρο ο Χριστός, ούτε όλπο, ούτε σύνθημα στους τοίχους!
Όσοι Τον προσεγγίζουν έτσι, τι να πω, τους συλλυπούμαι!
Όπως και κανείς δεν μπορεί να "Αγαπήσει" έναν Θεό που τον φοβάται!
Απλά πράγματα!

Με Αγάπη

«Και ο Θεός Αγάπη εστί»!

Καμία «Επανάσταση» ως τώρα δεν κατάφερε τα προσδοκώμενα με το ξεκίνημά της αποτελέσματα. Ακόμη και αν άρχιζε με τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις, σταδιακά εκφυλίζονταν, καταλήγοντας πολλές φορές σε ένα «σκληρό Κατεστημένο» όμοιο σε δομή με αυτό που πριν χρόνια αντιμάχονταν. Ή και χειρότερο σε κάποιες περιπτώσεις!
Ούτε και ο Χριστιανισμός «ξέφυγε» από αυτή την παγίδα. Μια σημαντική βέβαια διαφορά με άλλα ιστορικά Κινήματα, είναι η μαζικότητά του και το ότι πέρασαν αρκετοί αιώνες για να εκφυλιστεί. (πάντα μιλάμε στην γενική του μορφή και όχι για «φωτεινές εξαιρέσεις»)
Η «Αντίστροφη Μέτρηση» για το Χριστιανισμό άρχισε με τον που έγινε «Επίσημη Θρησκεία»!
Όπως κάθε παράνομο Κίνημα που «νομιμοποιείται» έχασε την Ορμή του και την Αγωνιστικότητά του. Παρόμοια στοιχεία που οδηγούν στην κατάχρηση της εξουσίας, στην κυριαρχία πάνω στο λαό μέσω του φόβου, την συγκέντρωση υλικού πλούτου σε μια ολιγαρχία και την διαπλοκή με όλους τους κρατικούς μηχανισμούς εξουσίας μπορούμε να παρατηρήσουμε σε κάθε «Επανάσταση»!

Εάν θέλουμε να κατανοήσουμε την «προβληματική» αυτή εξέλιξη των επαναστατικών κινημάτων, χρειάζεται να δούμε την Δυναμική των Ιδεών που ενεργοποιούνται μέσα στο κάθε Κίνημα.
Αυτές λοιπόν οι Ιδέες είναι Υψηλές και συνήθως Απόλυτες!
Στοχεύουν στην Ισότητα, στην Κάθαρση, στην Δικαιοσύνη, στην Αγάπη!
(Βέβαια υπάρχουν και κινήματα με στόχο την ανατροπή συγκεκριμένων «αρχόντων» και που δεν μας αφορούν αυτή την στιγμή.)

Η απάντηση στο «Γιατί» πιστεύω πως είναι απλή!
Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο «ύψος» των Ιδεών που αποζητούν.
Μέσα στις μονάδες δηλαδή, που αποτελούν το Σύνολο ενός Επαναστατικού Κινήματος, δεν επικρατεί η απαιτούμενη Αρετή, Πίστη και Ανιδιοτέλεια, που είναι αναγκαία για την υλοποίηση των συγκεκριμένων επαναστατικών Ιδεών!

Όσο «υψηλότερες» οι Ιδέες, τόσο και δυσκολότερη η εφαρμογή τους!
Εδώ λοιπόν επανερχόμαστε στο Χριστιανισμό και τη Νομοτέλεια της Αγάπης.

Ως Ιδέα η Αγάπη, έτσι όπως ορίσθηκε από τον Χριστιανισμό, είναι Ύψιστο Αγαθό!
Προϋποθέτει όμως την Ενσυνείδητη Εφαρμογή της από τον κάθε Χριστιανό!
Δύσκολο!
Πολύ Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο!
Μέσα από την Χριστιανική Ιστορία έχουμε «υπέροχα» παραδείγματα Θυσίας και Προσφοράς!
Αποδεικνύουν την δυνατότητα της Εφαρμογής της Αγάπης!
Με λίγα λόγια υπάρχει μια απόσταση που θα «πρέπει» να διανυθεί από τον καθένα μας για να Εκδηλωθεί Παγκόσμια η Αγάπη!
Η «απόσταση» είναι πρώτα-πρώτα Εσωτερική! Και βρίσκεται μέσα στην Ψυχή μας.
Δεν είναι οι «σταυροί», τα «τάματα», οι «γονοκλισίες», τα «άμφια», ή τα «κεράκια»!
Δεν είναι «εξωτερικές» μορφές λατρείας, ούτε δόγματα που «προφυλάσσουν» τους πιστούς, ή κοινωνικές και θεολογικές αποφάσεις!

Ο Χριστιανισμός ως Επανάσταση είναι, από κάθε άποψη, Ανθρωποκεντρικός!
Εστιάζεται στην Μοναδική Πραγματική Περιουσία που μπορεί να έχει κάθε Άνθρωπος.
ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!

Υπάρχει μια σαφή, απόλυτη σχέση του Ανθρώπου με τον Θεό.
Αυτή η σχέση πραγματώνεται μέσα από τον Άνθρωπο. Τον Πλησίον!
Έτσι και αφού ο Χριστιανός αποδεχτεί την Ανατροπή (σταδιακά) σε Απόλυτο Βαθμό της Ατομικής του Συνείδησης και Ατομικής Περιουσίας (υλικής, ψυχικής, πνευματικής) και αρχίζει να την πραγματώνει, Γίνεται Ελεύθερος και Γίνεται η Αγάπη, εκδηλώνοντάς Την χιλιοπρόσωπα και εκδηλώνει με Αυτόν τον τρόπο τον Θεό που Είναι.
Βέβαια αυτό δεν είναι μια έκλαμψη ή μια γρήγορη αλλαγή.
Προϋποθέτει την Ελεύθερη Βούληση του Ανθρώπου σε συνεργασία με το Θείο Θέλημα.
Η Κίνηση αυτή, είναι Επανάσταση.
Δίχως «τρομπέτες και νταούλια» αλλά μια διαρκής κίνηση απελευθέρωσης του Ανθρώπου από καθετί τι που τον «Σκλαβώνει στον Θάνατο» (και είναι πολλά!) και μοιάζει σαν τα κύματα σε μια «βαλτομένη λιμνούλα» που απλώνονται από το κέντρο του κάθε ανθρώπου προς το Άπειρο!

Αυτή είναι η Αγάπη και μπορεί να εφαρμοστεί κοινωνικά μόνο όταν ο καθένας μας αποφασίσει να γίνει η Αγάπη!

Δεν μπορούμε βέβαια να κατηγορήσουμε κανέναν γιατί δεν τα κατέφερε να είναι η Αγάπη!
Είναι βαρύ Φορτίο. Το βαρύτερο που μπορούμε να φανταστούμε!
Είναι σαν να λέμε στον συνάνθρωπό μας «Γιατί δεν είσαι Θεός, γιατί δεν είσαι ο Θεός που ζητώ και γνωρίζω ότι και εγώ Είμαι;»

Στις κοινωνίες μας μπορούμε να παρατηρήσουμε ένα «βασικό παράπονο» στις ανθρώπινες σχέσεις, το ότι δεν μας αγαπάνε!
Ξεκινώντας το «παράπονο» από τους γονείς μας μπορούμε να διαπιστώσουμε, (και είναι εύκολο για όσους είναι ήδη γονείς), ότι η «Αγάπη» δεν είναι ποτέ αρκετή!
Όση αγάπη, στοργή, τρυφερότητα, και να δώσουμε σε ένα παιδί, ποτέ μα ποτέ δεν είναι αρκετή!

Με το «μέτρο των παιδιών» είμαστε ΠΑΝΤΑ ελλειμματικοί στην Αγάπη!
(Ρωτήστε όποιον ψυχολόγο ή παιδαγωγό θέλετε)

Ζητάμε λοιπόν από την παιδική μας ηλικία Αγάπη και μάλιστα την απαιτούμε τις περισσότερες φορές από τους οικείους μας!
Μα για να δώσουμε πρέπει πρώτα να έχουμε!
Έτσι όπως και να εξετάσουμε το ζήτημα το «μπαλάκι» επιστρέφει σε εμάς.
Στον έναν (τον καθένα) Άνθρωπο.
Αυτή είναι η αρχή.

Η Αγάπη ως Ενεργητική Εκδήλωση είναι «συντριπτική». Παραμερίζει κάθε είδους εμπόδιο και συνεχώς, ασταμάτητα και δίχως «δικαιολογίες» Προσφέρει!
Προσφέρει ότι έχει και αν είναι δυνατόν και «όσα δεν έχει!»
Και ποτέ μα ποτέ δεν ζητάει.
Η Αγάπη είναι Ανενδεής, ακριβώς όπως και ο Θεός!

Για προσπαθήστε να φανταστείτε το εαυτό σας σε αυτή την συνεχή λειτουργία!
Η πρώτη εγωιστική σκέψη είναι «μα τι κορόιδο που θα είμαι»!
Η δεύτερη συνήθως σκέψη είναι αμυντική, «Αδύνατον, δεν υπάρχει άνθρωπος που να αντέχει κάτι τέτοιο!»

Και στις δύο τοποθετήσεις διακρίνουμε την Άρνησή μας προς την Αγάπη!
Δεν χρειάζονται «φιλοσοφίες» γιατί δεν τα κατάφερε ως τώρα ο Χριστιανισμός!
Μα ο Χριστιανισμός δεν είναι ένα «όχημα» που μπαίνεις μέσα και σε πάει στην Θεώση!
Χριστιανισμός είναι, μπορεί να είναι, ο καθένας μας ξεχωριστά

Τώρα μπορείτε να διαφωνείτε για «το όχημα Ιδεών», αλλά πριν διαφωνήσετε αξίζει να μελετήσετε τις «αποδόσεις» αυτού του «οχήματος»!
Αν μην τι άλλο αυτό λέγεται «Μαθητεία»!

Και βέβαια δεν είναι «απαραίτητο» να ασπαστείτε Χριστό, για να Αγαπήσετε!

Χιλιάδες άνθρωποι αγωνίζονται από το «μετερίζι» τους, προσπαθώντας να βοηθήσουν τον άνθρωπο. Βρίσκονται εκεί που δεν τολμάμε να κοιτάξουμε και προσπερνάμε κλείνοντας μάτια, αυτιά, και μύτη! Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζονται να «πιστέψουν» σε Χριστό!
Τον έχουν μέσα τους, Τον εκδηλώνουν όπως και να Τον Ονομάζουν!
Και αυτό δεν είναι θέμα «θρησκείας», απλά εκδηλώνουν τον Θείο τους Εαυτό!

Πολλά μπορούμε να γράψουμε για την κοινωνική Επανάσταση που ονομάζεται «Χριστιανισμός»!
Από τον Φραγκίσκο της Ασίζης και τον Γκάντι, μέχρι και τον γεράκο της διπλανής πόρτας που εγκαταλελειμμένος ψιθυρίζει «Χριστέ μου ελέησε τους!».
Δεν αρκούν! Η Επανάσταση είναι στα χέρια μας, στο νου και την ψυχή μας και ο καθένας μας φέρει ακέραια την ευθύνη των επιλογών του.

Πριν απαιτήσουμε, ας δώσουμε! Μπορούμε;
Ή καλύτερα Θέλουμε;

Ούτως ή άλλως τίποτα δεν είναι «Πραγματικά» δικό μας, ούτε η σκέψη μας, ούτε καν η ανάσα μας.
Μπορούμε όμως να επιλέξουμε την Φθορά μέσα στον Χρόνο, ή την Φθορά μέσα στο Φως και την Αγάπη!

Θα επανέλθω με την Νομοτέλεια της Αγάπης που καθορίζει την σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

Με Σεβασμό και Αγάπη.

Φίλε/η ΚΙΤΚΑΤ συμφωνώ και εγώ για τις βασικές σου τοποθετήσεις.

Αν έχεις προσέξει από την αρχή, αυτή η συζήτηση ξεκίνησε από την κάθετη και απόλυτη θέση κάποιον συνομιλητών για τον «κακό» χριστιανισμό, την «διαμονοποίηση» της Χριστιανικής Θρησκείας και την έντονη υποτίμηση και χλευασμό στο Πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Εκ των πραγμάτων κάποιος/οι θα έπρεπε να πάρει θέση ή να αφήσει να λέγονται ότι αυθαίρετα ο καθένας έχει κατανοήσει.
Συμφωνώ πως η Αλήθεια είναι μέσα μας και μέσα μας πρώτα είναι κάθε «κόλαση» & «παράδεισος»! Έτσι έχουμε την ευθύνη των επιλογών μας πρώτα για εμάς τους ίδιους!

Κατ’ αυτό φίλε Serpetpan και Βουδιστής ή Ιεχωβάς να ήταν ο Μπους πάλι θα έκανε όσα κάνει. Μην έχουμε καμία αμφιβολία για αυτό. Ας μην ξεχνάμε την στήριξη που έδειξε ο Γκηρ, Βουδιστής όντας, στα αμερικάνικα στρατεύματα!
Όπως το αν δηλώνει κάποιος «Ελεύθερος» δεν αρκεί, πρέπει και να το αποδείξει, έτσι και αν δηλώνει κάποιος Χριστιανός πρέπει, τουλάχιστον, να καταδεικνύει την Αγάπη του!
Δεν μπορεί να είσαι Χριστιανός και «ξεπουλημένος» ταυτόχρονα στις υλικές εξουσίες και απολαύσεις!
Έτσι μην υποτιμάς την Έρημο, δεν γνωρίζεις τους καρπούς της.
Και μάλλον δεν έχεις «μελετήσει» τόσο τον Χριστιανισμό, αλλιώς δεν θα έκανες ένα «βολικό κράμα» τριών διαφορετικών σε ύψος Ιδεών και Ποιοτήτων Θρησκειών!

Φίλε μου και όλος ο Δυτικός Πολιτισμός να γίνονταν Βουδιστές και όλος ο Πλανήτης, πιστεύεις πως θα μειώνονταν ο ανθρώπινος πόνος;
Σίγουρα ως θρησκεία είναι περισσότερο «παθητική», αρκεί όμως;

Και βέβαια η Αλήθεια, το Φως και η Αγάπη δεν είναι κτήματα κανενός!
Πόσο μάλιστα των θρησκευτικών συστημάτων. Όμως όλες οι θρησκείες είναι φορείς, οχήματα Ιδεών, που συμβάλλουν στην Εσωτερική Πορεία του Ανθρώπου.
Πέρα από «μοχλοί» Εξουσίας έχουν ΚΑΙ εσωτερική λειτουργικότητα.
Το να τις προσεγγίζουμε επιφανειακά, είναι σαν να μελετάμε μια μουσική παρτιτούρα ως «σημαδάκια» και να την κρίνουμε δίχως να την ακούμε!
Αν θέλουμε λοιπόν την ερευνούμε, ή την βρίζουμε.
Επιλογές έχουμε

Φίλε Άτλαντα ο Μακρυγιάννης είπε για τα Μάρμαρα της Ακρόπολης, όταν έδωσε βόλια στους πολιορκημένους στο Βράχο Τούρκους, για να μην καταστρέφουν τους κίονες.
Δεν έχεις μελετήσει Φίλε μου τα Λάβαρά μας, αλλιώς θα πρόσεχες τον Σταυρό του Γολγοθά στα περισσότερα από αυτά.
Σίγουρα ο Κολοκοτρώνης πίστευε στην Ελλάδα, αλλά πίστευε και στον Χριστό.
Δεν καταλαβαίνω γιατί σου φαίνονται αντίθετα, εσύ δεν είπες:
«Eλήλυθεν η ώρα ίνα δοξαστεί ο υιός του ανθρώπου.Ελλάς γαρ μόνη ανθρωπογεννεί…» γιατί λοιπόν απορείς;
Θυμάσαι μήπως το Όραμά του που «ο Θεός έβαλε την υπογραφή Του για την Ελευθερία της Ελλάδας και δεν την παίρνει πίσω»;
Φωνάζετε για την απόκρυψη ιστορικών γεγονότων πριν 1600 χρόνια και αγνοείτε σημαντικά σημεία της Ιστορίας του Έθνους μας πριν 200;
Ναι συμφωνώ Φίλη Εκάτη πως η εκκλησία θα μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα για την Επανάσταση. Ξαναλέγω όμως πως δεν θυσιάστηκε χωρίς λόγο τότε ο Πατριάρχης.

Εξάλλου πέρα από το τονίζουμε συνεχώς τα λάθη των εξουσιών, που όλοι μας τα βλέπουμε, καλό θα είναι να αναρωτιόμαστε ΕΜΕΙΣ τι πράξαμε ή τι δεν πράξαμε!
Είναι μια καλή Αρχή για να αλλάξουμε πρώτα εμείς και κατά συνέπεια και ο κόσμος γύρω μας.
Εξάλλου μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου για τους «όποιους συναισθηματισμούς», μην περιμένεις από εμένα
Η Αλήθεια, σίγουρα, δεν είναι κάτι που το έχουμε «στο τσεπάκι» μας!

Επιμένω λοιπόν και θα το ξαναπώ:

Το Χειρότερο και πιο επικίνδυνο Ιερατείο το έχουμε όλοι μέσα μας. Στο Νου μας και στην «βεβαιότητα της Αυθεντίας» μας!

Με Σεβασμό και Αγάπη.

Το Πατριαρχείο ήταν "υποχρεωμένο" να αντιδράσει ανρητικά προς την Επανάσταση! Δεν είχε επιλογές καθώς ήταν υπό κατοχή. Αν συνδαύλιζε τότε θα είχαμε γενοκτονίες σε όλους τους Χριστιανούς της Πόλης.
Εξάλλου παραβλέπεις ότι το Πατριάρχη τον κρέμασαν και διαπόμπευσαν το σώμα του.
Γνωρίζεις την διάθεση του Υψηλάντη να "μπει θριαμβευτής στην Πόλη" και το ότι απαιτούσε από τους Φαναρίωτες να κάψουν όλο τον τουρκικό στόλο μέσα στην Πόλη;

Είναι "φυσικό" πολλοί προύχοντες να τα έχουν κάνει "τακίμια" με τους Τούρκους. Ανάμεσά τους και πολλοί ιερείς. Δεν είναι περίεργο.
Όμως ο Παπαφλέσσας και ο Αθανάσιος Διάκος τι ήταν, "βουδιστές Μοναχοί";
Και αν αυτοί ως ηγέτες-πολέμαρχοι θυσιάστηκαν για την Πατρίδα, πόσοι άλλοι ρασοφόροι πήραν τα όπλα;
Και τελικά η πλειοψηφεία των Αγωνιστών σε ποιόν Προσεύχονταν πριν κάθε μάχη, μήπως στο Μάρξ;
Σε ποιόν Θεό πίστευε ο Κολοκοτρώνης και οι περισσότεροι πολέμαρχοι;
Τι ήταν αυτά τα λάβαρα της Επανάστασης με το Σταυρό πάντα στην μέση;
"μαϊμούδες λάβαρα";

Ιστορία Φίλη/ε μου σημαίνει προσπάθεια προσέγγισης της "αλήθειας" δίχως συναισθηματισμούς και αποκοπή όσων δεν μας βολεύουν στα πιστεύω μας!

Με Σεβασμό και Αγάπη.

Πολλές φορές τα διλήμματα στη ζωή μας είναι πλασματικά.
Τα δημιουργούμε υποσυνείδητα, ή προκύπτουν από την εμμονή μας σε μια λανθασμένη απόφασή μας.

Αλήθεια, θέλουμε πραγματικά να γνωρίζουμε που και γιατί κάνουμε κάπου λάθος;

Αυτό φίλοι και φίλες θεωρώ πως είναι και πρωταρχικό ερώτημα για τις επιλογές μας!

Με Αγάπη.

Φίλε Νίκο η ιδέα που ως «νομοτέλεια» παρουσιάζει ο Graves είναι υποτιμητική, κατά την γνώμη μου, προς τον ίδιο το Θεό. Με την θέση του παρουσιάζει τον Θεό «εγκλωβισμένο» στο Νόμο της Διτότητας και της Ανταπόδοσης και που υποχρεώνεται να «θαφτεί» η ψυχή του Ιούδα για να Αναληφθεί ο Ιησούς.
Μα τι νόημα θα είχε τότε η θυσία Του;

Αν ο Ιησούς Χριστός, Θεάνθρωπος με επίγνωση της Θεότητάς Του, πρότυπο Προσφοράς και Θυσίας είναι εξαρτώμενος από την καταδίκη μια Ψυχής στην Αιώνια Κόλαση ώστε να επιτελέσει το Έργο Του (αλήθεια τότε ποιο είναι το Έργο Του;) συγγνώμη, αλλά αυτόν το «Θεό» δε θα τον αναγνωρίσω!!!!

Ο καθένας μπορεί να πει ότι θεωρεία του αρέσει για το Χριστό. Να πει μια περιπέτεια, ένα δακρύβρεχτο ρομάντζο, μια πονηρή ιστορία συνωμοσίας, ή ότι άλλο μπορεί.
Εξάλλου αυτό έχει γίνει εκατοντάδες (ίσως και χιλιάδες) φορές στην ιστορία μας.
Και λοιπόν;
Θέλουμε να κατανοήσουμε την Αλήθεια;
Αν ο Ιησούς Χριστός είναι η ενσάρκωση του Λόγου στη γη;
Και αν ναι, είμαστε πρόθυμοι να διδαχθούμε, να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας (και τον εαυτό μας φυσικά), να συγχωρήσουμε, να αλλάξουμε σε νέο Πνευματικό Άνθρωπο;
Αυτό πιστεύω είναι το κύριο ερώτημα!

Φίλε Αντώνιε, δεν είναι ξεκάθαρο από τα Ευαγγέλια πως ο Ιούδας αυτοκτόνησε την ημέρα της Σταύρωσης;

Αρχικά να συμφωνήσω με τον Vagabond και να συμπληρώσω πως είναι χρέος του Χριστιανισμού, αλλά και κάθε χριστιανού να συγχωρέσει τον Ιούδα, ως ελάχιστη, αρχική αποδέσμευση προς την ψυχή και το πνεύμα του.
Δεν νοείται Χριστιανισμός δίχως Αγάπη & Έλεος!

Κάθε συναισθηματική στάση είτε υπέρ, είτε κατά του Ιούδα, δεν μας βοηθάει στην κατανόηση του πως και του γιατί.
Πουθενά στα ευαγγέλια δεν φαίνεται να υπάρχει, έστω υπόνοια, για συνειδητή «προδοσία» του Ιούδα υπό την καθοδήγηση του Ιησού. Επίσης πουθενά ο Ιούδας δεν παρουσιάζει στοιχεία τέτοιας πνευματικής εξέλιξης που να δικαιολογούν έστω μια τέτοια υπόθεση.

Πολλά μπορούμε να πούμε για τους 12 Μαθητές.
Μπορούμε να δούμε την σχέση τους ως σύμβολα ποιότητες μέσα μας, αντίστοιχα των 12 ενεργειακών κέντρων ζωής. Αν κάνουμε μια τέτοια αντιστοιχία αλήθεια σε ποιο ενεργειακό κέντρο παραπέμπει ο Ιούδας;
Να θυμίσω πως ο Ιούδας ήταν ο μορφωμένος και ο Ταμίας των Μαθητών.
Ο ίδιος επίσης αντέδρασε για την «σπατάλη» με το μύρο στα πόδια του Ιησού!
Έχουμε δηλαδή κάποια δείγματα της ποιότητας την οποία εκπροσωπούσε.

Θα ήθελα επίσης να επισημάνω και κάποιες ενδιαφέρουσες συμπτώσεις.
Σε συκιά ήταν ο Ναθαναήλ όταν συνάντησε το Χριστό.
Μια συκιά «καταράστηκε» και μάρανε ο Ιησούς γιατί δεν είχε καρπούς εκείνη την στιγμή. Αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Γιατί να «τιμωρήσει» ένα δένδρο όταν, ταυτόχρονα, συγχωρούσε ανθρώπους που έσφαλαν συνειδητά;
Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι απλά κατέδειξε πως είχε και αυτές τις δυνάμεις, να σπείρει καταστροφή και θάνατο εάν ήθελε, και ότι ήταν συνειδητή επιλογή του η προσφορά και η θυσία Του.
Και ίσως να καταδείξει κάτι για το μέλλον.

Τέλος σε συκιά κρεμάστηκε ο Ιούδας!
Δεν ξέρω αν μου ξεφεύγει κάτι αλλά αυτές είναι οι τρεις αναφορές στα ευαγγέλια για αυτό το δένδρο με, κατά τ’ άλλα, νόστιμα φρούτα.

Τέλος μαζί με το Πέτρο παρουσιάζουν (την ίδια νύχτα) την διπλή Άρνηση προς τον Θεό και προς τον Άνθρωπο, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Ο Πέτρος, το ξέρουμε όλοι, εκπροσωπούσε την Πίστη, που κλονίσθηκε με την σύλληψη και την υποστολή της Θείας Φύσης του Ιησού και αρνήθηκε τον άνθρωπο.
(ουκ οίδα τον άνθρωπο!).

Ο Ιούδας λοιπόν τι εκπροσωπούσε και γιατί κατέληξε σε αδιέξοδο;

Ενδιαφέρουσα η παρατήρησή σου καθώς ένα θέμα μπορεί να εξεταστεί από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Η θέση μου πάντως είναι, πως το ύψος (των ιδεών) με το οποίο εξετάζει κάποιος και προσεγγίζει ένα θέμα καθορίζει πολλές φορές και τα αποτελέσματα.

Για παράδειγμα θα δώσω ένα απόσπασμα, σε ελεύθερη απόδοση (δεν το θυμάμαι ακριβώς) από τον Ζορμπά του Καζαντζάκη:
«Πολλοί άνθρωποι το φαγητό που τρώνε το κάνουν κοπριά.
Άλλοι το φαγητό το κάνουν δουλειά και κάματο.
Έχω ακούσει όμως πως υπάρχουν άνθρωποι που το φαγητό το κάνουν ΘΕΟ!»

Κάπως έτσι.

Φαντάσου να σταθούμε στην Αγάπη.

Με Σεβασμό και Αγάπη Φώτης (ή Caladir σε ελεύθερη απόδοση στην Quenya)

Αγαπητέ Θωθ σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Μας τιμάς.

Στην πνευματική μας πορεία είναι χρήσιμο (και αναγκαίο ίσως) να ενώνουμε την εμπειρία και την κατανόηση που ο καθένας μας έχει συλλέξει.
Μαθητεύοντας ο ένας από τον άλλον και προσεγγίζοντας με σεβασμό αυτό που ο «άλλος» μας προσφέρει!

Φίλε Πλάτωνα δεν στέκομαι «διπλωματικά» απέναντί σου. Απλά δεν μπορώ να διαφωνήσω σε κάτι που αναγνωρίζω πως περιέχει Αλήθεια (έτσι όπως και εγώ την αντιλαμβάνομαι).

Δεν πιστεύω στον προσηλυτισμό.
Η Αλήθεια δεν χρειάζεται ακολούθους.
Κανένας φανατικός δεν μπορεί να είναι ελεύθερος στο νου και την καρδία.
Ακόμα και αν είναι «φανατικά Άθεος»!

Από την άλλη, δεν με τρομάζει ο κόσμος.
Δεν με τρομάζει το χρήμα και οι διαπλεκόμενοι, ούτε οι οργανώσεις και οι –ισμοί!
Πίσω από όλα και μέσα σε όλα είναι ο Άνθρωπος.
Ο καθένας μας και όλοι μαζί.
Ο κόσμος μας είναι δημιούργημα των επιλογών μας.

Κανένας άνθρωπος, μα ούτε και ο Θεός, μπορεί να εξαναγκάσει κάποιον να αλλάξει.
Σωστά, όπως λες, η εσωτερική γνώση όταν δεν είναι βίωμα, μοιάζει με «πυκνό καπνό»!

Και λοιπόν;
Είναι καταδικασμένοι μήπως όσοι «δορυφορίζουν» γύρω από πνευματικές αναλαμπές ιδεών;
Αναζητούν και αυτοί, με τον τρόπο τους!
Ακόμα και η γιαγιάκα που σέρνεται ματώνοντας τα πόδια της στη Πάτμο, ακόμα και όσοι προσεγγίζουν το Θεό ελπίζοντας να κερδίσουν το «Super 5» όπως και κάθε άλλος άνθρωπος, είναι Εικόνες Θεού, ίσοι με κάθε άλλον άνθρωπο, ανεξάρτητα την γνώμη που έχει ο καθένας για τον εαυτό του!

Φίλε μου για μένα, Ένας Άνθρωπος υπάρχει και είναι Τέλειος!

Όλοι μας είμαστε εκδηλώσεις αυτού του Υπέροχου Ανθρώπου.
Στο πρόσωπο καθενός μας βλέπω τον Λόγο Χριστό, όχι ως «φαντασίωση», αλλά ως «δικαιωματική κληρονομιά», ή φανέρωση αυτού που πραγματικά Είμαστε!

Εκεί είναι και η χρησιμότητα κάθε –ισμού, καθώς αποτελεί φορέα συγκεκριμένων Ιδεών.

Υπάρχουν ιδέες που εγκλωβίζουν το νου, τη ψυχή και το πνεύμα, αλλά υπάρχουν και ιδέες που συμβάλουν στην ελευθερία του Ανθρωπίνου Πνεύματος.
Στο χέρι μας (ή στις επιλογές μας) βρίσκεται η αξιοποίησή τους.

Η συνεχής λειτουργία αλλαγής πχ που σημειώνεις, περιγράφεται ως Μετάνοια στον Χριστιανισμό και φυσικά δεν έχει σχέση με τις συνεχείς γονοκλισίες μπροστά σε εικόνες ή αγάλματα!

Το να Μετα-νοείς, σημαίνεις να μετατοπίζεις συνεχώς τα «όρια» του νου σου ξεπερνώντας διαρκώς τον μερικό ή περιορισμένο εαυτό σου (μου/μας).

Δεν είσαι υποχρεωμένος να εφαρμόσεις «σώνει και καλά» ένα συγκεκριμένο τελετουργικό για να αλλάξεις!
Σε κάποιους όμως ανθρώπους ίσως να είναι αναγκαία ακόμη μια συγκεκριμένη προσέγγιση του Θείου ή της ψυχής τους.

Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίζουμε τις Ιδέες στον νου μας και όχι μόνο αυτό, αλλά να μην «καθόμαστε» πάνω σε αυτές όταν θεωρούμε ότι μας ταιριάζουν!
Η Ελευθερία δεν είναι μια στιγμή συνειδητοποίησης, ή όπως λένε κάποιοι Πεντηκοστιανοί στιγμιαίας Φώτισης και Μετάνοιας, που σου αλλάζει η ζωή «μαγικά» και μετά δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Η Ελευθερία υπάρχει μόνο στην διαρκή Κίνηση και Επανάσταση, ξεκινώντας (και μένοντας φυσικά) πρώτα από τον ίδιο μας τον εαυτό!
Όταν πιστέψουμε πως φτάσαμε «κάπου» τότε και την «πατήσαμε» δίνοντας χώρο στο εγωισμό μας να οχυρωθεί πίσω από τις πνευματικές ιδέες!

Αυτό το «φυσικό» λάθος γίνεται αιώνες τώρα φέρνοντας το θλιβερό αποτέλεσμα του υποβιβασμού της κάθε επανάστασης σε ένα σκληρό και άκαμπτο κατεστημένο.
Την ευθύνη όμως αυτού του «φασ-ισμού» την έχουμε όλοι μας.
Μέσα από την διαχωριστική μας στάση προς τους συνανθρώπους μας, μέσα από την «βεβαιότητα» της πνευματικής μας Πορείας, μέσα από την κάθε σκέψη ότι είμαστε «κάτι διαφορετικό», μέσα από συναισθήματα φόβου για την απώλεια του «καλού μας ονόματος» ή της «διαστρέβλωσης της αλήθειας» κλπ, κλπ.

Τον αγκαλίζουμε τον «θάνατο της Αλήθειας» μέσα μας, εργαζόμαστε καθημερινά για την «φυλάκιση του Θεού» εντός μας και αυτό με την κάθε μας επιλογή να «προστατέψουμε» τα κεκτημένα μας!
Την μικρή μας αγαπημένη στρεβλωμένη εικόνα μας!
Πόσο από την ψυχή μας «θυσιάζουμε» αλήθεια για αυτή;

Εδώ λοιπόν Φίλε μου είναι η συγκλονιστική και συντριπτική (για το εγώ μας) λειτουργία της Αγάπης.
Νόμος Καταλυτικός!

Όποιος Αγαπάει, (ή προσπαθεί για να αγαπά) αντιστρέφει αυτή την κτητική, συγκεντρωτική, αμυντική λειτουργία της ψυχής του και εκδηλώνεται «θετικά» προς τους συνανθρώπους του.
Αυτή του η λειτουργία μοιάζει «μαγική»!

Ξεπερνάει τους πλασματικούς διαχωρισμούς της προσωπικότητας και του Εγώ και αποτείνεται στην Μια Ουσία που μας Συνέχει.
Ουσιαστικά η Αγάπη ως Νόμος έλκει, ενεργοποιεί, αφυπνίζει, την Θεία Ουσία μέσα σε κάθε Άνθρωπο!

Η Αγάπη Ενώνει.
Συγχωρεί (συν και χωράω) και Θωπεύει κάθε πονεμένη ψυχή που έχει υψώσει τοίχους (με δόντια πολλές φορές) γύρω της.
Η Αγάπη Ελεεί!
Αποδεσμεύοντας έτσι τους ανθρώπους από τον Νόμο της Ανταπόδοσης (κάρμα) και διευκολύνοντας με αυτό τον τρόπο την πορεία όλων των ανθρώπων.
Η Αγάπη Θυσιάζεται!
Ελευθερώνοντας όσους έχουν απολέσει ακόμη και την Θεία τους Σπίθα και μέσω της Θυσίας γεννά Φως & Ζωή εκεί που υπήρχε Σκοτάδι και Θάνατος!

Εξάλλου η ιδέα της Θυσίας είναι ενοχλητική μόνο για το Εγώ μας και όχι για τον Θεό!

Με αυτό τον τρόπο Φίλε μου προσεγγίζω, αποζητώ και βιώνω την Αγάπη και πάλι θεωρώ ότι την περιορίζω, καθότι «και ο Θεός Αγάπη εστί»!

Με Αγάπη.

Αλλά και κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του, Μοναδικό Δρόμο να διανύσει!

Μπορεί ο Δρόμος αυτός να είναι κοινός σε κάποια σημεία με άλλους συνοδοιπόρους, μπορεί όμως και η πορεία (ή η αδράνεια, ή ο φόβος) των συνοδοιπόρων να μας καθυστερεί ή να περιορίζει την δική μας κίνηση.

Υπεύθυνος για την Πορεία προς την Χριστοποίηση και Θέωση (ή Τελείωση αν προτιμάς) είναι ο καθένας μας με τις επιλογές του.
Βέβαια (και οπωσδήποτε) ΤΙΠΟΤΑ δεν γίνεται δίχως την επενέργεια του Θεού (ή Αγίου Πνεύματος) και την καθοδήγηση του Λόγου εντός μας.

Κανένας μας δεν απαλλάσσεται από το Εγώ του.
Αγωνιζόμαστε μαζί του (ή εναντίον του) μέχρι και την τελευταία στιγμή της Τελείωσής μας, την Θυσία μας δηλαδή.
Είναι αυταπάτη να θεωρούμε ότι είμαστε «ελεύθεροι» από τους όποιους περιορισμούς μας.
Συνεχώς μετά από κάθε σημαντικό βήμα Ελευθερίας (εσωτερικό ή και εξωτερικό) ο κίνδυνος είναι μεγάλος.
Είναι πολύ εύκολο να επαναπαυόμαστε στο εγώ μας και «ταπεινά» να συγχαίρουμε τον εαυτό μας για την επιτυχία του!

Βλέπεις όμως το κόστος των επιλογών μας σε σχέση με το εφήμερο και το παροδικό!
Εμπειρίωσες αυτή την επιλογή.
Από την μια η εμβάθυνση στη Ψυχή σου και από την άλλη η όμορφη, πλούσια αρραβωνιαστικιά στη Σαντορίνη!
Είχε κόστος και πόνο!
Πες μου αλήθεια, πόσες φορές αναρωτήθηκες αν στέκεις καλά;
Πόσο σε πόνεσε αυτή σου η ανάγκη για Ελευθερία;

Φίλε μου, αυτό που μπορώ να πω, είναι πως κάθε θάνατο ακολουθεί (συνήθως) η Αναγέννηση.
Αν όμως επιλέξουμε τον θάνατο (το παρελθόν δηλαδή) ανακυκλωνόμαστε συνεχώς σε εμπειρίες θανάτου!

Πάντως ανακάλυψες και την ομορφιά του Μοναχισμού και την αξία της αυτοαπομόνωσης στην Πορεία μας.
Πιστεύω πως ο καθένας μας θα την αποζητήσει κάποια στιγμή.

Όμως το Ταξίδι δεν τελειώνει εκεί.

Και είναι όμορφο, με Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες!

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε την Αγάπη, πιστεύω πως πρέπει να στραφούμε στον εαυτό μας.
Να εξετάσει ο καθένας την Ψυχή του. Με ειλικρίνεια και απλότητα.
Αρκεί!

Όλοι έχουμε κάτι φυλαγμένο εντός μας.
Αυτό το παιδί που ανάφερε και ο Πλάτωνας.
Αυτόν τον «παρά-λογο» Επαναστάτη που επιμένει ο Άβαταρ.

Όλοι μας γνωρίζουμε τι είναι!

Στο χέρι μας είναι να του δώσουμε χώρο να εκδηλωθεί.
Να δράσει!
Να ανατρέψει τους Γραμματείς και Φαρισαίους που στρογγυλοκάθονται στο Ναό της Ψυχής μας και το «παίζουν» και αφεντικά!

Ναι φίλε Πλάτωνα είναι παράλογο να δώσεις χώρο στον ΛΟΓΟ να εκδηλωθεί από εντός σου!
Ενάντια σε κάθε κατεστημένο υποδούλωσης που ταλανίζει το νου και την καρδιά κάθε ανθρώπου.

Από την άλλη, η Επανάσταση ξεκίνησε, το γνωρίζουμε ήδη.
Η Γνώση φίλοι μου συνεπάγεται και Ευθύνη.

Με Αγάπη.

(Όμως είμαι ελεύθερος να σας καλημερίσω;
Μήπως είμαι υποχρεωμένος γι’ αυτό;
Το ορίζουν οι κανόνες «ευγενείας»;
Τι είναι άραγε αυτοί οι «κανόνες»;
Και γιατί να τους «ακολουθώ»;
Το κάνω όμως μόνο για αυτό;
Μήπως και για να σας προϊδεάσω «θετικά»;
Και τι είναι άραγε αυτή η «ιδέα» που αποζητώ για μένα;
Γιατί να την αποζητώ από «εσάς»;
Γιατί άραγε μια ιδέα να «ορίζει»;
Και αν «ορίζει», μήπως «περι-ορίζει»;
Εξάλλου γιατί να «θέλω» να σας «καλημερίσω»;
Το «θέλω» καταρχήν;
Και αν το θέλω, πόσο «πραγματικά» το θέλω;
Επιθυμώ για όλους σας «οπωσδήποτε» μια καλή μέρα;
Μα δεν σας ξέρω καν!
Έχει σημασία η «επιθυμία» μου;
Επηρεάζει την δική σας «μέρα»;
Και αν ναι, γιατί το «κάνω»;
Αν όχι, ποιος ο «λόγος»;
Όταν εύχομαι προς εσάς «καλημερίζω» και το εαυτό μου;
Λέω δηλαδή «καλημέρα εαυτέ μου»;
Ναι, ή όχι και γιατί;
Το «επιλέγω»;
Και γιατί αυτή η «ευχή»;
Γιατί όχι «καλά κρασιά»;
Γιατί όλοι χρησιμοποιούμε αυτές τις «λέξεις»;
Ποιοι μας τις «έμαθαν» και γιατί;
Γιατί «καλημέρα» και όχι «μέρχαμπα» (στα τούρκικα);
Γιατί αυτή η γλώσσα;
Γιατί όχι «Μάρα Λοόμε» στην γλώσσα των «ξωτικών»;
Γιατί όχι στην γλώσσα των Κλίγκον του Star Treck;
Γιατί με λόγια και όχι με τραγούδι;
Γιατί με τραγούδι και όχι με χαμόγελο;
Γιατί «πρέπει» να την ακούσει ο άλλος;
Και εάν λέω καλημέρα σε όλους «μόνος» μέσα στο σπίτι;
Ή αν το γράφω με γκράφιτι στους τοίχους;
Ή αν προσεύχομαι στο Θεό για σας;
Αν κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι την μέρα σας;
Όμως μήπως η δικιά μου ευχή-επιθυμία «παραβιάζει» την δική σας ελεύθερη βούληση;
Επιθυμείτε εσείς την «καλή» «μέρα» που εγώ σας εύχομαι;
Αν την επιθυμείτε «εργάζεσθε» για αυτό;
Από την άλλη επιθυμείτε όλοι την «ίδια» καλή μέρα;
Ή η καλή μέρα που σας εύχομαι είναι η ίδια με αυτή που εσείς «επιθυμείτε»;
Ποια είναι άραγε η «καλημέρα» ενός παιδεραστή;
Ή ενός εμπόρου όπλου;
Ενός νεκροθάφτη;
Τελικά γιατί να εξαναγκάσω κάποιον στην καλή μέρα που εγώ «εννοώ»;
Είναι «απαραίτητο»;)

Συγγνώμη για το παιχνίδι με τις έννοιες, αλλά το θεωρώ ενδεικτικό του τι (ΙΣΩΣ) είναι όρια. Αν, όπως είπε ο Thoth, ορίσουμε τα «όρια» ίσως και να γνωρίσουμε την «Ελευθερία» πέρα από αυτά!

Επιμένω βέβαια και σας εύχομαι με όλη μου την καρδία «Καλημέρα»!

Αν μια φράση μπορεί να δώσει πλήθος από όρια, δεσμεύσεις (κοινωνικές, συναισθηματικές, νοητικές, πολιτισμικές κλπ), και δεν είναι μόνο αυτές άλλες πολύ περισσότερες, τότε είμαστε ελεύθεροι;
Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι;
Γίνεται να είμαστε ελεύθεροι;
Επιθυμούμε να είμαστε ελεύθεροι;
Προσπαθούμε να είμαστε ελεύθεροι;
Καταλαβαίνουμε τα λάθη μας σε αυτή την προσπάθεια;
Επικοινωνούμε με τους συνανθρώπους μας σε αυτή την προσπάθεια;
Τους αποζητούμε ως φίλους σε αυτή την προσπάθεια;
Θέλουμε να ενώσουμε τις εμπειρίες μας για να ελευθερωθούμε;
Είμαστε «συναγωνιστές» σε μια μεγάλη «πνευματική Επανάσταση»;

ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ:
Η Ελευθερία, ως ιδέα, έννοια, επιθυμία και πράξη διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο!
Είναι ελεύθερος ο κανίβαλος να φάει;

Μπορεί να ξεκινάει λοιπόν από απλές (δεν λέμε για τις αρνητικές)-παιδικές ιδέες ελευθερίας του τύπου: «είμαι άνδρας και το κέφι μου θα κάνω, και θα πιω και ένα ποτήρι παραπάνω» και να ξεδιπλώνεται με πράξεις ελευθερίας σε τυραννικά καθεστώτα σε βαθμό παράλογο και θεωρτικά ανέφικτο!

Υπάρχει βέβαια και αυτή η «ακατανόητη» ιδέα Ελευθερίας όπου ο Λόγος Ιησούς απευθύνεται προς το Εαυτό Του Πατέρα στην Γεσθημανή με το «Γενηθήτω το Θέλημά Σου»!

Υπάρχει λοιπόν απόλυτη, τέλεια Ελευθερία;

Η Simori επισημαίνει πως «η Ελευθερία είναι το κλειδί για την ίδια την Θεώση!»

Τι σημαίνει αυτό;
Και αν ναι το θέλουμε να μας συμβεί;

(συγνώμη για την «αραιή» παρουσία μου, αλλά έχω ελάχιστο ελεύθερο χρόνο την περίοδο αυτή)

Φίλε Εχέμβροτε, συγνώμη αν σε χαρακτήρισα με έναν όρο που δεν τον αποδέχεσαι.
Δεν θα το επαναλάβω.

Φίλε Υπερίωνα θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο πιο συνοπτικά γίνεται.

Δεν παίζω και ούτε έχω διάθεση για παιχνίδια με τις λέξεις
Έχω ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για να διαθέσω.

Αν δεν κατανοείς τις ερωτήσεις μου, καλώς.
Αν τις κατανοείς και υπεκφεύγεις με αυτό τον τρόπο, κρίμα!

Μιλάς, μιλώ, μιλάμε για την Αλήθεια.

Αν θεωρείς πως την κατέχεις και την ορίζεις έτσι όπως την έχεις ταξινομημένη στο νου σου, συγχαρητήρια και συλλυπητήρια!

Η αναφορά σου για την Αλήθεια, συγχέεται με την μερική αντίληψη του ανθρώπου για αυτήν.

Φυσικό είναι να είναι πάντα μερική και περιορισμένη!
Όπως εγώ, έτσι και εσύ, μερικά την προσεγγίζουμε.
Αν δεν υπάρχει αυτή η βασική κατανόηση, απλά καβαλάμε το καλάμι του εγωισμού μας και πειραματιζόμαστε να εφορμούμε μαζί με αυτό!

Φίλε μου, φανατικός είναι αυτός που εμμένει σε λάθος απόψεις, θέσεις, και συμπεριφορές για να «υπερασπίσει» την νοητική του περιουσία.
Ώριμος και έξυπνος άνθρωπος δείχνεις, μπορείς να κρίνεις μόνος σου το κατά πόσο εκδηλώνεις τέτοια συμπεριφορά.
Για σε να βοηθήσω, μπορώ να παρατηρήσω πως υποτιμητικοί σχολιασμοί τύπου «χριστούλης», «παιχνιδάκι/α», «κοτούλες & γιαγιάδες» και συναφή είναι συχνός τρόπος λειτουργίας της προαναφερόμενης κατάστασης.

Το να πιστεύεις πως η Φιλοσοφία έχει απαντήσει όλες τις ερωτήσεις περί Αλήθειας είναι μάλλον φαιδρό και ανάξιο σχολιασμού!
Είναι βέβαια προσωπική σου πίστη, αλλά δυστυχώς το ίδιο μεταφυσική και με την πίστη της γιαγούλας που θεωρεί το φεγγάρι «θεοτικό σημείο»!

Κάποτε ήταν μεταφυσικό να πετάει ο άνθρωπος, ή να προκαλεί τεχνητή βροχή.
Το που τελειώνει η Φυσική, που αρχίζει η Μεταφυσική, ή που ακριβώς είναι τα όρια, συγνώμη φίλε μου δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Ίσως στα όρια που θέτουμε στο νου μας!

Οι Κοσμοθεωρίες και ο τρόπος που τις ορίζεις είναι μερικός και περιορισμένος.
Αν φίλε μου ήταν τόσο «παιδική» η Αλήθεια, θα είχαμε λύσει προ πολλού πολλά προβλήματα!

Διαφωνώ στον ορισμό της πίστης.
Απλά είναι μια εύκολη οριοθέτηση για «να ευλογάς τα γένια σου»!
Η Πίστη είναι λειτουργία συνείδησης διαφορετική από την Γνώση.
Δεν «πιστεύω» πως οδηγάω αυτοκίνητο, «γνωρίζω» πως το οδηγάω!
Δεν «πιστεύω» πως πέφτει ο κεραυνός σε ένα δένδρο, «γνωρίζω» πως πέφτει και το αιτιολογώ! (πάντα με τις ως τώρα γνώσεις μου)
Βέβαια ακόμα και η πιο σίγουρη γνώση εμπεριέχει τη λειτουργία της πίστης.
Είναι χρήσιμη και βοηθητική σε έναν ερευνητή, όσο περιοριστική σε έναν φανατικό.

Τώρα, το να ζητάς ιστορικές αποδείξεις (και όπως σε βολεύουν) για τον Ιησού Χριστό και από την άλλη να αποδέχεσαι τον Ηρακλή και τους Άθλους του ως πραγματικά ιστορικά γεγονότα, και μάλιστα να διατείνεσαι πως αυτό δεν είναι πίστη, θέλεις να το σχολιάσω;;

Ή μήπως πιστεύεις πως οι χιλιάδες πιστοί στην αρχαία Ελλάδα θυσίαζαν και προσεύχονταν στους θεούς μετά από συνειδητές καθημερινές νοητικές διεργασίες και όχι από ανάγκη;

Όταν φίλε μου τα λόγια μας έρχονται σε διάσταση με αυτό που διατεινόμαστε για τον εαυτό μας, καλό θα είναι να σκύψουμε μέσα μας και να αναρωτηθούμε.
Αν αντί για αυτό συνεχίζουμε υπερήφανα να μοιράζουμε «σοφίες» γύρω μας, πίστεψέ με η λεοντή τότε γίνεται «παρεό» που δυσκολεύεται να κρύψει και την γύμνια μας!

Δεν επιθυμώ να σε κρίνω, ούτε να σε υποβιβάσω με τον δικό σου τρόπο.
Θεωρώ ότι είσαι σκεπτόμενος, αν και ενταγμένος (όχι δεν θα πω φανατικά) σε μια πίστη.
Αν θες σε αυτό το χώρο, να υπάρχει γόνιμη πνευματική συνεργασία, αρκεί να απλώσεις και εσύ χέρι φιλίας.

Με Σεβασμό και Αγάπη.

Η ως τώρα συζήτηση μου θυμίζει το ανέκδοτο με τους τυφλούς και τον ελέφαντα.
Δεν θέλω να προσβάλω κανένα, αλλά μάλλον δίνουμε μια γραφική εικόνα της αυθεντίας μας σε ουδέτερους παρατηρητές.

Κατέχουμε μήπως την Αλήθεια;
Είμαστε (είτε μια Αλήθεια, είτε πολλές) απόλυτοι κάτοχοι αυτής της «Αλήθειας»;
Βρισκόμαστε πια σε αυτό το ύψιστο νοητικό ή πνευματικό στάδιο που δεν δεχόμαστε πια άλλη Μαθητεία;
Εδώ είναι το τέλος για το νου μας και συγχαρητήρια και μπράβο μας;

Αν ναι, αν αυτή είναι η θέση που έχουν κάποιοι για τον εαυτό τους, τους συγχαίρω για την τελειότητά τους, μα και τους συλλυπούμαι για την ατέλειά τους.

Προσωπικά (και συγνώμη για την κρίση) προτιμώ να παραμένω Μαθητής.
Ο υψηλότερος τίτλος που μπορώ να αποδεχτώ για τον εαυτό μου είναι αυτός του «Μαθητή της Αλήθειας»! Όλα τα άλλα είναι εξ-ουσίες που καταδεικνύονται και δεν χαρίζονται!

Στο θέμα μας τώρα.

Πιστεύω πως η θέση που εκφράζει ο καθένας μας, μπορεί να μοιάζει λογική για το στάδιο στο οποίο βρισκόμαστε, αλλά είναι και θα παραμένει θνητή και μερική.

Φίλε Υπρερίωνα ειρωνεύεσαι αυτό που και εσύ εκφράζεις!
Όπως πολύ σωστά ανάφερες, συχνά αναγνωρίζουμε και αντιδρούσε σε αυτό το κομμάτι του εαυτού μας (και που μας πονάει) το οποίο αναγνωρίζουμε να καθρεφτίζεται στον πλησίον μας.
Ειλικρινά πιστεύεις… πως δεν πιστεύεις;

Θέτεις μια διττή θέση για την Αλήθεια και τον Θεό.
Α. Θεός ΥΠΕΡ των Νόμων.
Β. Θεοί ΥΠΟ των Νόμων.
Παίρνεις θέση λες και αυτή είναι η Μόνη και Ολοκληρωμένη Αλήθεια.

Να παραθέσω μερικές άλλες, έτσι για την συζήτηση.
Γ. Θεός ΥΠΕΡ των Νόμων που θέτει και περιορίζει το Εαυτό Του κατά Βούληση ΥΠΟ των Νόμων.
Δ. Θεός ΥΠΕΡ των Νόμων που «κομματιάζει» το Εαυτό του σε Θεούς ΥΠΟ των Νόμων.
Ε. Θεοί ΥΠΟ των Νόμων που ανάγονται σε ΜΙΑ Αρχή και ΥΠΕΡ των Νόμων κλπ.
Εξάλλου αν οι Θεοί είναι ΥΠΟ των Νόμων, ποιος τότε έθεσε σε εφαρμογή αυτούς τους Νόμους;

Εδώ σε αυτό το ερώτημα, ανοίγει μια άλλη βεντάλια υποθέσεων και πάει λέγοντας!

Εξάλλου γιατί (συνεχίζοντας) πρέπει να υπάρχουν πολλές Αλήθειες αντί της Μίας Αλήθειας;
Γιατί να μην υπάρχουν πολλαπλές Αλήθειες στην θέση της κάθε αλήθειας, ή τέλος γιατί να μην υπάρχει Καμία Αλήθεια, στα Πάντα;
Τι είναι «Αλήθεια», αυτό που πιστεύουμε ή αυτό που Είναι;
Και τι είναι αυτό που Είναι;
Υπάρχει ή είναι Μυθοπλασία;

Ποιος είναι η Αλήθεια και πως αποδεικνύεται;
Ποιος γνωρίζει την Αλήθεια και από που αποδεικνύεται;
Τέλος και to γνωστό ερώτημα του Πιλάτου στο Χριστό «και τι είναι Αλήθεια;»
Είναι αναλλοίωτη ή μεταβαλλόμενη;
Μήπως, όπως λέει χιουμοριστικά και ο Ντάγκλας, όταν την μάθουμε θα καταστραφεί και η Δημιουργία καθώς θα εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις της ύπαρξής της;

Κλπ, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ, κλπ, ...............
......................................................................

Είμαστε έτοιμοι λοιπόν όλοι εμείς οι «φωστήρες του πνεύματος» να δώσουμε τις σωστές και απόλυτες απαντήσεις;

Εξάλλου Υπερίων ο Κέλσος αναγνωρίζει την πίστη του εσύ γιατί την αρνείσαι;

Θες μαθηματική απόδειξη για τα πάντα;
Μα πιστεύεις σε ουτοπίες!

Τι είναι Τιμιότητα, Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Ήθος, Γενναιότητα, Αυταπάρνηση στον κόσμο μας;
Μα γιατί πιστεύεις σε Αρετές που κάποια, λίγα «κορόιδα», στα χιλιάδες χρόνια που πέρασαν, προσπάθησαν να κάνουν πράξη;

Αφού η καθημερινότητα είναι γεμάτη από ανοησία, σκληρότητα, εγωισμό, ατιμία, δειλία, αδικία, και πλήθος περιορισμένων ελευθεριών, γιατί δεν αποδέχεσαι αυτή την απλή, αλλά συντριπτική «Αλήθεια» του κόσμου μας;
Δεν αρκούν οι αποδείξεις της καθημερινότητας μας για να συντονιστούμε με αυτούς «φυσικούς Νόμους» γύρω μας;
Μα Φίλε μου, ορίστε, αυτή είναι η «Αλήθεια/ες» του κόσμου μας, ακολούθησέ τες λοιπόν και μην διαμαρτύρεσαι!

Αλλιώς είσαι περισσότερο μεταφυσκός από τον Κέλσο και από μένα !!!!
Και αυτό γιατί έχεις και την ψευδαίσθηση πως είσαι «πραγματιστής».
Χαριτωμένο!

Εξάλλου εδώ δεν βρίσκεσαι στην Μαθηματική Εταιρεία, αλλά σε Χώρο Εσωτερισμού!
Είναι αυτονόητο ότι επικοινωνούμε μέσω μεταφυσικών εννοιών.

Ξέρεις δεν είμαστε δα και υποχρεωμένοι να σου απολογηθούμε και για αυτό!
Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει, αλλά σε αυτές τις θέσεις (ή και παρόμοιες) τόσους μήνες χαίρονται μόνο οι ομοϊδεάτες σου (και όχι όλοι)!
Δεν σε προβληματίζει καθόλου αυτό;
Τι να εννοούσε άραγε ο Κέλσος περί «φανατισμού»;

Φίλε δεν επιθυμώ να στραφούμε προσωπικά ο ένας ενάντια στον άλλον.
Αλλά να μεταφέρουμε την ως τώρα πείρα μας και να ωφεληθούμε από αυτή την επικοινωνία.

Τέλος θα ήθελα να παρακαλέσω όλους τους Φίλους Εθνικούς να μην ανοίγουν το ένα θέμα μετά το άλλο για τον Χριστό.
Δεν έχει νόημα η συνεχόμενη αντιπαράθεση απλά και μόνο για να υποτμηθεί Χριστιανισμός!

Αν κάποιος έχει κάτι όμορφο και δημιουργικό να παραθέσει μέσα από την πείρα του καλό θα είναι να το κάνει. Ίσως με αυτή την τοποθέτηση ο Χώρος αυτός να περισσότερος δημιουργικός και ωφέλιμος για όλους.

Με Σεβασμό και Αγάπη.

Με κάλεσες σε Διάλογο ή να με βρίσεις; !!!