- Υπαρχει διαφορα μεταξυ Ελληνων και ξενων? - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Το διαβασα, μου άρεσε, σας το στέλνω,
Tα ρεμάλια οι Έλληνες

Ένας λαός απρόβλεπτος, που λατρεύει τον πρωινό ύπνο και το αραλίκι, αλλά
έρχεται δεύτερος σ' εργατικότητα στον κόσμο μετά τα τζαπόνια (δες τι
μαθαίνεις μαζί μου)!!!

Ένα έθνος καταχρεωμένο, με καταθέσεις όμως στην Ελβετία (sic). Ένας λαός που
πεινάει (θεωρητικά), αλλά το καλοκαίρι μένει στο πολυτελές ξενοδοχείο, στη
διπλανή σουίτα με τον Aγγλο που έκανε οικονομίες όλον τον χρόνο για να 'ρθει
διακοπές εδώ που είναι καλά και φτηνά. Και του πηδάμε και την γκόμενα και
τον σπάμε και στο ξύλο, άμα ζητήσει τα ρέστα του, και τον στήνουμε και στο
αεροδρόμιο μερικές μέρες, για να εμπεδώσει τη δύναμη του εργατικού κινήματος
στην Ελλάδα, που διεκδικεί περισσότερα λεφτά και λιγότερη δουλειά.

Η Ευρώπη θέλει να βάλει της Ελλάδας τα δύο πόδια στο ένα της παπούτσι, αλλά το πιο πιθανό
είναι να καταλήξει η ίδια να περπατάει ξυπόλητη. Ποιος άλλος λαός έβγαλε
ποτέ άσμα, με ενδεικτικούς για την ψυχολογία της βαριεστιμάρας στίχους: "Θα
πουλήσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι"; (μπορώ . Που αν το πεις αυτό σε
Γερμανό θα πέσει κάτω λιπόθυμος και θα κάνεις ένα μικρό Παγκόσμιο για να τον
συνεφέρεις. Τη ρεμαλοσύνη μην την κλαις. Αλλά, ναι, να τη φοβάσαι, γιατί δεν
ξέρεις ποτέ τι θα σου ξημερώσει.

Τα ρεμάλια είναι παντοτινά κι εμείς χρόνια τώρα επιβιώνουμε ως έθνος χάρη
στην τσαχπινιά και τη ρεμαλιά μας (σκίσε τη γάτα!). Ο Έλληνας έχει την
ψυχολογία του αμετανόητου ρεμαλιού γραμμένη στο DNA του (επιστροφές δεν
γίνονται δεκτές). Εγωιστές, καλοπερασάκηδες, ζαμανφουτίστες, τεμπέληδες
(έχουμε και τις αρετές μας), άστατοι, απρόβλεπτοι (προσέχεις για να έχεις),
τσαμπουκάδες, αιώνια ανώριμοι (όχι, δεν το μετράω για ελάττωμα). Και παρόλα
αυτά γοητευτικοί (έναν καθρέφτη!). Mια χώρα φτωχή, που τα παίρνει από τους
πλούσιους συγγενείς της, για να πληρώσει τα βερεσέδια στον μπακάλη και
καταλήγει να τρώει στα μπουζούκια τους λογαριασμούς Δ.E.H., O.T.E. και EYΔAΠ,
για τα μάτια τής απέναντι ξανθιάς (τις μελαχρινές, ως γνωστόν, τις
παντρεύονται, οπότε περιμένουν στο σπίτι με τα μωρά)...
Εμείς είμαστε Βαλκάνιοι κι αν κάτι θα 'χαμε να υποστηρίξουμε ως μοντέλο, θα
'ταν αυτό που 'ναι γραμμένο στο DNA μας. Γι' αυτό ακριβώς εκνευρίζομαι με
τους απέξω -και με τους μέσα μερικές φορές- όταν δεν δείχνουν το σέβας που
έχουν υποχρέωση να εκφράζουν. Γονυπετείς, δηλαδή, και με ταπεινότητα. Και
δεν είναι ότι δεν μας γουστάρουν ή ότι δεν τους λέει η χώρα μας. Είναι το
αιώνιο κόμπλεξ που θα νιώθουν πάντα οι χθεσινοί γι' αυτούς που τους
φωτίσανε. Έτσι η Kατρίν -δημοσιογράφος εκ Παρισίων, πρώην γκόμενα του
κολλητού μου, διαμένουσα εν Eλλάδι- πίνοντας τη φραπεδιά της κάτω από μουριά
στην Πλάκα, ακουμπώντας τα ποδαράκια της σε δυο καρέκλες και τα χεράκια της
σε άλλες δυο, έβριζε με τα σπαστά ελληνικά της την Eλλάδα και τους Έλληνες.
Τα καμάκια, τους σερβιτόρους, τους ταξιτζήδες,τις συνήθειές μας, εμένα, τον γκόμενό της,
και έχουν περάσει από τότε 15 χρόνια και ακόμη ζει και δουλεύει στην Aθήνα.
Στη χώρα της δεν θα τόλμαγε να απλώσει την ποδάρα της στην καρέκλα και τον καφέ
της δεν θα τσακιζόντουσαν να της τον κεράσουν. Στη χώρα της ο Γάλλος είναι.
Γάλλος κι ο Ξένος είναι Ξένος!
Όταν οι Ευρωπαίοι κοιμούνται κι ονειρεύονται τις καλοκαιρινές τους διακοπές
στην Ελλάδα, εμείς αναστενάζουμε πάνω σε τραπέζια, έχουμε κυκλοφοριακό στις
4 το ξημέρωμα στην παραλιακή, παρκάρουμε μες στη μέση στην Ομόνοια για να
πάρουμε εφημερίδες, πλακωνόμαστε στα φιλιά κι αν τύχει -όχι σπάνια-
πλακωνόμαστε και στις σφαλιάρες μεταξύ μας. Όλοι μας θέλουμε να 'μαστε
πρωθυπουργοί, γιατί εκτός απ' τη δόξα θα βάζαμε και τάξη σ' αυτόν τον τόπο
κι όλοι μας έχουμε άποψη για όλα. Πουθενά στον κόσμο δεν βγαίνουν στους
δρόμους οι γαύροι για να πανηγυρίσουν που έχασε ο ΠΑΟ απ' τον Aγιαξ, και δυο
γειτονιές παραπέρα να πανηγυρίζουν οι Παναθηναϊκοί που έχασαν μεν, αλλά
έφτασαν πολύ κοντά στη νίκη δε. Εκτός όλων αυτών των αρετών, πίνουμε,
καπνίζουμε -τα φουγάρα της Ευρώπης- βρίζουμε και ζούμε και παραπάνω απ'
όλους τους Eυρωπαίους. Θεοί; Θεοί.

Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σ' όλο τον κόσμο, βρίσκεις από κάτω Ελληνάρα, ο
οποίος διαπρέπει κιόλας σ'αυτή τη χώρα που ξέπεσε. Δεν ξέρω αν φταίει το
κύτταρό μας, αλλά αυτόν ακριβώς που διαπρέπει τον φθονούμε, σπανίως τον
στηρίζουμε -εκτός κι αν έχει γίνει μακαρίτης- και συνήθως πριν διαπρέψει
έξω, εδώ τον έχουμε πετροβολήσει. Στα μεγαλύτερα ινστιτούτα ερευνών, στα
πανεπιστήμια, στα καζίνα, ακόμα και στις φυλακές, οι καλύτερες μούρες που
κάνουν καριέρα είναι ελληνικές.

Γι' αυτό γουστάρω που 'μαι Έλληνας και Βαλκάνιος, που λιάζομαι στο Aιγαίο,
που κλαίω με τον Πύρρο Δήμα, που γελάω με τον Χατζηχρήστο στον Ηλία Tου 16ου
(fake μπάτσος που από τσιλιαδόρος γίνεται εξουσία), με την καφετζού
Βασιλειάδου. Γουστάρω τις ΔΕΛΤΑ στις γειτονιές -που εκτός από ντοματάκι
ΚΥΚΝΟΣ, ρίχνεις και μια πολιτική ανάλυση. Γουστάρω τα θερινά τα σινεμά,
γουστάρω που έχουμε τα χιλιάδες μπαρ, κλαμπ, ταβέρνες, σουβλατζίδικα
(συνήθως τα λένε Τ' ΑΓΡΑΦΑ), γουστάρω που 'χουμε ταξιτζήδες με πτυχίο
αρχιτέκτονα, που ακόμα κουτσομπολεύουμε, που έχουμε τέλεια φέτα. Γουστάρω
ούζα στο Πλωμάρι στη Μυτιλήνη, ρακιά και Ψαραντώνη στα Ανώγεια, τις πίπιζες
στο πανηγύρι του Αη Συμιού στο Μεσολόγγι και γουστάρω που στα Σάλωνα σφάζουν
αρνιά και στο Χρυσό κριάρια και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλικάρια.
Γουστάρω τον φαντάρο στην Ευδοκία, που χορεύει ζεϊμπέκικο, γουστάρω τον ψαρά
στ' ανοιχτά της Kαλύμνου, γουστάρω που είμαι απ' την ίδια χώρα με τον Ελύτη,
που πάνε κι έρχονται τα κεράσματα στο σύστριγκλο που γίνεται τις νύχτες,
γουστάρω τον Καζαντζίδη και τον Δαμιανό, γουστάρω που ψηφίζω συνήθως λάθος
και που 'μαι στη μέση ανάμεσα σ' Ανατολή και Δύση και στη γυναίκα μου και τη
μαμά μου.
Γενικά, γουστάρω πολύ που είμαι Έλληνας και Βαλκάνιος. Κι όποιος δεν
καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει !!!

Δεν μου αρέσει ο διαχωρισμός σε Ελλαδίτες και Κύπριους γιατί ουσιαστικά όλοι είμαστε Έλληνες. Αλλά θα τον χρησιμοποιήσω τώρα για να μπορέσω να παραθέσω τις διαφορές μεταξύ μας.

Κατ’ αρχήν εχουμε κάποιες διαφορές στη γλώσσα, όχι ότι εμείς δεν μιλάμε ελληνικά. Απλά η κυπριακή διάλεκτος περιέχει πολλές λέξεις από την αρχαία ελληνική γλώσσα που διατηρήθηκαν και χρησιμοποιούντε μέχρι σήμερα. Σε σας όμως ακούγεται κάπως παράξενη η διάλεκτός μας και πολλοί δεν μας αποδέχεστε ως Έλληνες. Γεγονός πού μου προκαλεί θλίψη.

Ναι έχουμε και κάποιες άλλες μικρές διαφορές λόγω διαφορετικής τοπικής καταγωγής. Παράδειγμα, αν συγκρίνεις Αθηναίους και Θεσσαλονικείς, ή Ροδίτες και Κρητικούς κτλ, θα δείς ότι υπάρχουν κάποιες μικρές διαφορές.

Απ’ ότι γνωρίζω, άλλες διαφορές δεν έχουμε. Είμαστε και εμείς Έλληνες , έχουμε τον ίδιο εθνικό ύμνο, την ίδια σημαία (η ελληνική σημαία έχει μεγαλύτερη σημασία για μας απο την Κυπριακή γιατί η πρώτη αντιπροσωπεύει όλο τον ελληνισμό ενώ η δεύτερη μόνο το κυπριακό κράτος), τους ίδιους ήρωες, τα ίδια ιδανικά, ήθη, έθιμα κτλ.

Συγνώμη αν το ύφος που χρησιμοποίησα είναι λίγο έντονο. Αλλά αυτό είναι ένα πολύ ευαίσθητο θέμα για μένα.

ΜΕ ΕΚΤΙMHΣΗ

Φίλε Ξάνθο σωστά λένε οι φίλοι σου. Είναι αλήθεια ότι είμαστε πιο εργατικοί, αν και δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό.
Επίσης, πιστεύω ότι είσαστε πιο αυθόρμητοι από εμάς.

Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη διαφορά αυτή τη στιγμή, το μόνο που θέλω να πώ είναι ότι οι Κύπριοι πάντοτε ήσαν συντηρητικοί και δεν δέχονταν τόσο εύκολα τα ξένα ευρωπαϊκά στοιχεία. Ενώ στον Ελλαδικό χώρο μπορείς να βρείς τα στοιχεία αυτά τα οποία οι Έλληνες έχουν πάρει και έχουν προσαρμόσει στο χαρακτήρα τους. Φυσικά τώρα και οι Κύπριοι άρχισαν να δέχονται τις επιρροές αυτές.
Το γεγονός όμως ότι τα παρατηρείς πρώτα στον Ελλαδικό χώρο και μετά στην Κύπρο αυτόματα σημαίνει και την κάποια διαφορά ως προς την συμπεριφορά και τον χαρακτήρα, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό είναι πάντα θετικό ή πάντα αρνητικό.

Για να απαντήσω στην ερώτηση σου, ναί έχω έρθει Ελλάδα αρκετές φορές (όχι πολλές όμως) και πιστεύω ότι όταν έρθεις Κύπρο θα παρατηρήσεις αυτή την διαφορά στη συμπεριφορά, που κατ’ εμένα είναι σχετικά μικρή.