Asteri tou Vorra
ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Τι λέτε, έχομε καταλάβει τίποτε από αυτό ή είμαστε ακόμη στην Παλαιά Διαθήκη;
ευχαριστώ για την ανταπόκριση....
Πριν τοποθετηθώ στο θέμα θέτω ένα ακόμα ερώτημα:
Σε τι συνίσταται η λεγόμενη πλάνη του "εγώ";
Το έχει σκεφτεί κανείς;;
"είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί"
Γ.Σεφέρης
όπως βλέπετε έχω αυτό τον προβληματισμό και θα ήθελα να τον μοιραστώ μαζί σας.
Σε τι συνίσταται τελικά ο εγωισμός. Είναι θεμιτός και σε ποιο βαθμό;
Υπάρχει καλός και κακός εγωισμός; Που είναι η διαφορά τους;
Και ότι άλλο ο καθένας σας έχει να καταθέσει σχετικό είναι ευπρόσδεκτο.
Ας προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το φαινόμενο του εγωισμού ..."σφαιρικά" 
"είτε βραδιάζει
είτε φέγγει
μένει λευκό
το γιασεμί"
Γ.Σεφέρης
θέτεις ένα ερώτημα στο οποίο δεν υπάρχει απάντηση, υπάρχουν μόνο κάποιες εμπειρίες - αναφορές.
Είναι φυσικό τέτοιοι χώροι να κομίζουν όλα τα καλά και τα κακά της ανώνυμης επικοινωνίας.
Εγώ πιστεύω ότι μπορεί κανείς (αν έχει κάποιο μέτρο) να αξιοποιεί θετικά τη δυνατότητα να επικοινωνεί με άτομα σε ένα κάποιο βάθος. Αυτό δίνει την ευκαιρία να συγκροτείς πάνω απ'όλα τη δική σου σκέψη. Ακόμη και όταν μπαίνεις στη διαδικασία να απαντήσεις κάτι σε κάποιον πρώτα κινητοποιείται ο δικός σου μηχανισμός κατανοησης και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια βαθύτερη συγκρότηση.
Από την άλλη σίγουρα πρέπει να είναι κανείς επιφυλακτικός. Εγώ (πάλι) νομίζω πως υπάρχουν και αξιόλογα άτομα (όπως άλλωστε είναι φυσικό).
Στους χώρους που κυριαρχεί ο παγαπόντης ο Ερμής όλα να τα περιμένεις.....
Είτε τον καλέσεις είτε όχι ο Θεός είναι παρών.
σημαντικό...
επειδή μέσα μας υπάρχει νοήμονα ουσία (για όποιον το δέχεται αυτό ετσι;) αυτό που δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς μπορούμε να καλέσουμε αυτήν να το κάνει (ως βοήθεια και καθοδήγηση) συνειδητά και συγκεκριμένα. Δηλαδή δεν θεωρώ άσκοπη την επικοινωνία με τον Εαυτό και την αναζήτηση της βοήθειάς του για τη διαχείρηση της καθημερινότητας και του νοήματός της - συνήθως ανταποκρίνεται....
Εξάλλου, αφού έχει μεγαλύτερο εύρος από εμάς (άχρονος και άχωρος) είναι και αρμόδιος να δίνει λύσεις.
Εγώ εν ολίγοις πιστεύω ότι ο "Θεός" συνεργάζεται με τον άνθρωπο και ουσιαστικά εκεί βρίσκω και το νόημα του λεγόμενου "εσωτερισμο¨". Να βρίσκει τρόπους να εμβαθύνει σε αυτή τη συνεργασία.
Καλό βράδυ.
Είτε τον καλέσεις είτε όχι ο Θεός είναι παρών.
το ζητούμενο εξέλιξης μιας ψυχής μπορεί να μην είναι ένα είδος φιλοσοφικού στοχασμού (όπως το εννοούμε εμείς).
Εξάλλου και ο φιλοσοφικός στοχασμός όπως προαναφέραμε δεν έχει απολύτως κανένα νόημα αν δεν οδηγεί τον άνθρωπο σε πράξη και εν τέλει βαθύτερα στον εαυτό του.
Μπορεί για παράδειγμα για κάποιον ο βαθύς στοχασμός να είναι να μάθει να παίζει με τα παιδιά του, ή για άλλον να μην αγχώνεται με τα δεδομένα του χώρου της εργασίας του. Αυτές είναι διαδικασίες τις οποίες ουδόλως πρέπει να υποτιμούμε και να θεωρούμε κατώτερα και άσχετα προς τη φιλοσοφία.
Ξέρεις εσύ μεγαλύτερη φιλοσοφία της καθημερινότητας από τον άντρα που πλένει και σιδερώνει τα πουκαμισάκια του (χωρίς να περιμένει μαμά, αδελφή, γκόμενα, γυναίκα, πεθερά να του το κάνει);;;
(Φεύγω πρίν με βαρέσετε - αστείο είναι αυτό ε;;)Είτε τον καλέσεις είτε όχι ο Θεός είναι παρών.
δεν υπάρχουν δύο πραγματικότητες η υλική και η πνευματική, υπάρχει μόνο μία. Για αυτή την πραγματικότητα οι μόνοι υπεύθυνοι είμαστε εμείς. ΚΑι κυρίως έχομε την αποκλειστική ευθύνη αυτού που μας συμβαίνει (λένε οι νόμοι) ασχέτως αποτελέσματος. Επομένως, εάν αυτή τη στιγμή η πραγματικοτητά μας είναι κόλαση, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό, από αυτό μαθαίνουμε, έστω και αν ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος.
Δεν υπάρχουν κάποιοι κακοί που ταλαιπωρούνε κάποιους καλούς. Υπάρχουν υπάρξεις που εμπλέκονται μαζί στο δίκτυ του καρμικού νόμου από όπου μπορεί να βγει κανείς μόνο με προσπάθεια, συνειδητοποιήσεις και Έλεος.
Πάντα υπάρχει τρόπος διαφυγής. Αλλά οι συλλογικοί τρόποι είναι λίγο προβληματικοί τελευταία. Τώρα είναι τι θα πει το μέσα μας όταν βρισκόμαστε σε μία τόσο δύσκολη εκπαιδευτική κατάσταση.
Αν από αυτό είναι κάποτε να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να δρούμε συλλογικά .......
Πάντως οι συνειδητοποιήσεις διαφέρουν στον καθένα, διότι διαφέρει και το στάδιο στο οποίο ευρίσκεται και αυτά που χρειάζεται να μάθει το ξέρει μόνο η ψυχή του.
Αυτά νομίζω εγώ αγαπητέ φίλε και κυρίως ότι η ζωή δεν είναι χωρίς αιτία - εν τέλει τίποτα δεν είναι χωρίς αιτία.
Ακόμη και στο τελευταίο κύκλο της κόλασης - λέει ο Δάντης - όταν μια ψυχή ποθήσει το φως (που κάποτε το έλεος του Θεού αποστέλλει ως λάμψη) αλάζει επίπεδο. Εδώ είμαστε στο πεδίο της δοκιμασίας. Όχι μόνο βέβαια ... η Γη μας είναι τόσο όμορφη που μπορεί να είναι και παράδεισος μαζί.(Ωστόσο ξέρω αρκετά περιστατικά που μόνο με κόλαση παρομοιάζονται).
Από την άλλη μεριά : Θα προχωρήσομε ακόμη και αν τα βήματά μας μας οδήγησαν στο πιο βαθύ σκοτάδι. Μπορούμε να κάνομε διαφορετικά;
Είτε τον καλέσεις είτε όχι ο Θεός είναι παρών.
o "αγαπημένος μας Karl", όπως πολύ σωστά αναφέρεις, κατάφερε να ενώσει αυτά τα πεδία που ταλανίζουν όλους: καλό και κακό, ανώτερο και κατώτερο......
Ομολογώ ότι υποκλίνομαι μπροστά στην οπτική αυτή....
Τι λές επ'αυτού;
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν αφιέρωσε τη ζωή του στην κατανόηση του ασυνείδητου (του παράξενου λόγου της ψυχής) και δίκαια κατέχει τον τίτλο "ο μεγελάνος της ψυχής". Αυτό που κατανόησα ήταν ότι το έργο του συνέδεε την καθημερινή κατάσταση μας - διότι κάπως εμφανίζεται στις εκδηλώσεις της ψυχής μας - με τις πιο μεγάλες αλήθειες.....
Συμφωνώ Αβατάρ ότι μία βασική "μυητική διαδικασία" είναι η ανάκτηση της ελευθερίας μας....
Ωστόσο, το βιβλίο μου έδωσε έναν επιπλέον προβληματισμό... Μήπως το κλειδί στην όλη διαδικασία της απελευθέρωσής μας, αλλά και της κατανόησης των μεγάλων αληθειών που υπάρχουν μέσα μας είναι η ψυχή μας??
θέλετε να σχολιάσετε επ'αυτού;;
Εξάλλου μυητική διαδικασία χωρίς ψυχή δεν γίνεται. Έτσι δεν είναι;
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
επαγέρχομαι για να θέσω ένα άλλο ερώτημα...
Είναι προτεραιότητα του σήμερα η φιλοσοφία ή η αναγκαιότητα της εποχής είναι πλέον διαφορετική...??
Θέλω να πω μήπως σήμερα η "μυητική διαδικασία" της ύπαρξης (συγχωρέστε με για τη βαρύγδουπη έκφραση) δεν είναι να απασχολεί κατά κύριο λόγο το νου ...???
Μήπως λοιπόν έχουν αλάξει οι αναγκαιότητες. Επιπλέον, σκεφτείτε πόση πνευματική διάκριση χρειάζεται πλέον για να σχολιάσεις ένα απλό γεγονός της καθημερινότητας μας...
Αυτό δηλαδή που τονίζουμε την ταυτόχρονη αναγκαιότητα πράξης (η οποία ούτως ή άλλως συμβαίνει), την παρουσία της ψυχής ... μήπως είμαστε στην εποχή της σύνθεσης (αρκετά δύσκολη υπόθεση) σε μία νέα "πνευματική" έκφραση ...και τελικά ποιος είναι ο Δάσκαλος της Ύπαρξης αγαπητοί φίλοι και τι σκοπιμότητα έχει - διότι κάποιο νόημα θα υπάρχει σε αυτό το σύμπαν ...
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
quote:
Με απλά λόγια...Αν η φιλοσοφία δεν είναι μέρος της ζωής μας, αν η δικιά μας φιλοσοφία δεν γίνει πραγματική στάση ζωής στη δική μας ζωή, τότε τι σημασία έχει να φιλοσοφούμε;
Καλώς ήρθες Χριστιάνα! Το εύχομαι για όλους!
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
ιδού δείγμα ένωσης της φιλοσοφίας με την καθημερινότητα!
quote:
Η τράτα
Είναι μια τράτα ολόχρυσημε σουρωτήρι πάτο,
στο σκότος πλέει αβύθιστη
με πλήρωμα φευγάτο.
Αντί πανιά πουκάμισα
και για κουπιά τα χέρια.
Ψαρεύει αναστεναγμούς
και τους πουλάει στ' αστέρια.
Ωρέ, η βάρκα μας, γκιόσα!
Ωρέ, η κουρελού, γκιόσα!
Ρε, πότε εδώ και πότε αλλού,
μες στα πελάγη του ουρανού.
Ωρέ, πότε εδώ και πότε αλλού,
η βάρκα μας η κουρελού.
Χιλιάδες μάτια την κοιτάν,
καρδιές την προσκυνάνε
κι όσοι παραλογίζονται
πού πάει τη ρωτάνε.
«Πηγαίνω μεσοπέλαγα
με τα άλμπουρα της νίκης,
για να χτενίσω τα λυτά
μαλλιά της Βερενίκης».
Ωρέ, η βάρκα μας, γκιόσα!
Ωρέ, η κουρελού-γκιόσα!
Ρε, πότε εδώ και πότε αλλού,
μες στα πελάγη του ουρανού.
Ωρέ, πότε εδώ και πότε αλλού,
η βάρκα μας η κουρελού.
Φεγγάρι, παλιοφέγγαρο,
φεγγάρι μεταξένιο,
τη νύχτα κάνεις φωτεινή
και μένα αλλοπαρμένο.
Οι πρώτοι και καλύτεροι
σε ψάχναν στα ρυάκια
κι εγώ από τη Λάρισα
σου στέλνω τραγουδάκια.
Ωρέ, η βάρκα μας, γκιόσα!
Ωρέ, η κουρελού, γκιόσα!
Ρε, πότε εδώ και πότε αλλού,
μες στα πελάγη του ουρανού,
Ωρέ, πότε εδώ και πότε αλλού
η σελήνη μας η κουρελού.
Μουσική, Στίχοι: Θανάσης ΠαπακωνσταντίνουΤραγούδι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Β' φωνή: Σωκράτης Μάλαμας, Μελίνα Κανά
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
πολύ χαίρομαι για την ενθουσιώδη υποδοχή που έτυχε το ...κρασάκι μου, αυτό σημαίνει πως είμαστε ακόμα ζωντανοί Avatar παρόλη τη στενοχώρια και τον προβληματισμό σου....
. Και αυτό στην καθημερινότητα ανήκει..Για να δούμε λοιπόν τις απόψεις που θα καταθέσετε στο cyber συμπόσιο μας......!!!
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
και φυσικα δεν ξεχναμε το φιλοσοφειν, ε?
--------------------------------------------------------------------------------ΑΠΟ ΠΟΙΟ Π0ΤΗΡΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ?
Ομολογουμένως μετά το 3-4 κρασάκι η φιλοσοφία μοιάζει λιγάκι πιο ...εύκολη! Εννίοτε γίνεται και πιο .....πρακτική
(έχω δεί αρκετά μπινελίκια τελευταία.. εκεί που γύριζα στα διάφορα φόρουμ 
)
quote:
τωρα μπηκες στην καρδια μου!!!
Ευχαριστώ Jonniebegood!
quote:
Asteri tou Vorra ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΧΡΗΣΗΜΟΠΟΙΗΣ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΜΑΓΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ!!
Λες SeaHawk??? Πάντως δεν ξέρω τι φταίει... δε μου πετυχαίνει πολύ καλά το μαγικό φίλτρο τελευταία....!
quote:
ΧΡΟΥΤΣ!-ΧΡΟΥΤΣ!(SeaHawk ΤΡΙΒΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ!)
Τα φτερά του μάλλον θέλεις να πεις ε;;;
quote:
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
τι όμορφο που είναι αυτό που γράφεις Ξωτικούλα!!!
Χαιρετώ όλους
Avatar συγνώμη για την παρένθεση
Θα επανέλθω στον προβληματισμό μας συντομότατα.
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
merci για την επισήμανση....
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
ευχαριστώ για την επισήμανση....
quote:
Η ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΔΟ...ΠΑΘΟΣ
δεν τόχα σκεφτεί έτσι....Λες???
! .....Πάντως και τα δύο έχουν να κάνουν με την καρδιά....
Και το πάθος χρειάζεται...!
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
Πράγματι αδελφέ κι εγώ νομίζω πως η αγάπη και η προσφορά είναι το παν. Εύχομαι πάντα να βιώνεις το θαύμα και να έχεις για να προσφέρεις. Αυτός ο δρόμος βέβαια χρειάζεται και σύνεση και διάκριση. Ωστόσο το Α και το Ω της ύπαρξης είναι η Αγάπη. Εκεί πραγματώνεται και εκεί παρουσιάζει το θεΪκό της μεγαλείο.
Πάντως για να επανέλθω και στο αρχικό ζήτημα - μιας και η τοποθέτησή μου ήταν έμμεση - θα ήθελα να πω πως αυτή η εκδήλωση της θεότητας από μέσα μας (η αγάπη δηλαδή και η προσφορά)οδηγεί στη σύνθεση του Εαυτού. Και το νόημα της ύπαρξης πραγματώνεται σε αυτή την πρωταρχική αλήθεια. Γι αυτό και βιώνει κανείς το "θαύμα" όταν ενώνει και όχι όταν διαμελίζει. Ο αληθινός εαυτός είναι εννιαίος. (ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ δε λένε;;)
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
....................................
Κι είδαμε στην Αιφνίδια Νύχτα γάλα φως
Σπαρακτική προσπέλαση στο Άβατο
....................................
Τα χαμομήλια είναι χάμω μίλια
Ωραία όπως η λέξη "κουρνιαχτός"
....................................
Γ.Ι.Μ.
[Ωραίο θέμα, ότι πρέπει για τις ...αυπνίες μου!]
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
Βρες τον εαυτό σου ω άνθρωπε
Στο ενδότατο Μέσα
Νιώσε τους χωρίς όρια Κόσμους
Έτσι θα αποκαλυφθεί:
Πουθενά δεν λύνεται το Αίνιγμα των Κόσμων
Παρά μόνο στον ΑΝΘΡΩΠΟ."
Ρ. Στάινερ
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot
Νομίζω πως το μέλος axilmar έκανε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση στο πως δημιουργούνται τα εντυπώματα στη συνείδηση.
Εγώ απλά πιστεύω ότι αυτή η διαδικασία διαρκεί πολλές ζωές, έχει συγκεκριμένο νόημα αλλά δεν καθορίζει απόλυτα τον άνθρωπο. Σε κάποια άλλη ζωή (ίσως και στην ίδια μερικές φορές) θα αποκτήσει μια αντίθετη εμπειρία και μετά από αυτή άλλη και άλλη που θα συνθέτουν τα βιώματα της ψυχής. Τα βιώματα αυτά έχουν συνήθως κάποιες τάσεις που με τον καιρό γίνονται και πιο αντιφατικές, μέχρις ότου γνωρίσει όλες τις πλευρές της ζωής. Φαντάζομαι ότι όλοι έχομε εμπειρία των αντιφάσεών μας....
Νομίζω λοιπόν ότι η συνείδηση είναι ο χώρος εκείνος που καταγράφονται αξιολογούνται όλα αυτά και αξιοποιούνται από τον εαυτό. Δε νομίζω ότι είναι μόνο θέμα μνήμης (?), διότι στο εντύπωμα μιας μνήμης προσθέτονται και άλλα βιώματα που δημιουργούν ίδια ή αντίθετα όπως σου είπα εντυπωματα, τα οποία εκφράζονται, ταξινομούνται, επανεξετάζονται ατομικά και κοινωνικά.
Από αυτό τον εγκλωβισμό στη μερικότητα της εμπειρίας και στη χρονοβόρο διεύρυνση της συνείδησής του, ο άνθρωπος πιστεύω ότι μπορεί να ξεφύγει επικαλούμενος εξ αρχής το διευρυμένο εαυτό που βρίσκεται μέσα του, προκειμένου πρώτον να αξιολογεί σωστά τις εμπειρίες του και δεύτερον να μην τις ανακυκλώνει συνεχώς. (Απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι να πιστεύει σε αυτό τον εαυτό....).
Αυτό που ανέφερε δηλαδή ο φίλος παραπάνω για τα μανιτάρια είναι ένας εγλωβισμός. Τέτοιους εγκλωβισμούς έχομε όλοι, χωρίς πολλές φορές να το γνωρίζομε. Το θέμα είναι πως θα βγούμε από αυτούς (αφού έχομε και την τάση να τους αναπαράγομε) χωρίς ...φασαρίες και προβλήματα.....
Είναι δύσκολο να συμφωνούμε σε ένα θέμα που ο καθένας μπορεί να το προσεγγίζει και εκ διαμέτρου αντίθετα και (εγώ τουλάχιστον) δεν αισθάνομαι ειδική απλά εκφράζω κάποιες απόψεις και παραθέτω ένα σχετικό προβληματισμό.
Για παράδειγμα εγώ πιστεύω ότι κατά βάση ο άνθρωπος είναι μια σύνθεση ανθρώπου και θεού μαζί και ο στόχος της παρουσίας του στη Γη και της επανάληψης της παρουσίας αυτής είναι η ταύτισή του με το Θεϊκό του εαυτό. Αυτό εννοείται δεν είναι ανάγκη να το συμμερίζονται όλοι. ..
Επιπλέον, αυτό που μου δίνει το δικαίωμα να εκφέρω άποψη είναι η πίστη ότι μεγαλύτερη σημασία στο όλο ζήτημα είναι η στάση και η δραστηριότητα αυτής της συνείδησης προς τον εαυτό και το περιβάλλον της και όχι η με ακρίβεια καταγραφή του πως σχηματίζεται, κάτι στο οποίο μπορεί και να διαφωνούμε κάπως, αλλά και είναι δύσκολο να προσεγγίσομε (διότι όπως είπα υπάρχουν απόψεις εκ διαμέτρου αντίθετες).
Όμως και οι απόψεις σχετικά με αυτό καλές είναι
Η φωτιά και το ρόδο είναι ένα.
T.S.Eliot