- ΖΗΛΙΑ - ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ... ///... ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Οτι περιγράφεις το έχω βιώσει στο μέγιστο. Και έχω κλάψει και έχω πονέσει και δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με κανένα και τίποτα δεν με ανακούφιζε και ουδόλως αξιοπρεπής υπήρξα σε σκέψεις και λόγια μου που σε άλλη περίοδο της ζωής μου θα τα έκρινα τουλάχιστον ποταπά. θεωρώ ότι ότι η ζήλεια που ενυπάρχει στον έρωτα/πάθος είναι απόλυτο συναίσθημα, μοναχικό, βίαιο, αγωνιώδες. Οποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρει λένε......... Και συμβουλές μπορείς να δώσεις, και την πλάτη του άλλου μπορείς να χτυπήσεις συμπονετικά, όμως όλα αυτά είναι ζητήματα καθαρά υποκειμενικά.
Διαφορετικά τα δέχεται ο καθένας μας. Εγώ δεν υπήρξα δεκτική ούτε σε συμβουλές ούτε σε παρενέσεις, Αλλωστε δεν κοινοποιούσα την κατάστασή μου παρά μόνο στον άμεσα ενδιαφερόμενο. Κοινώς η ζωή πατίνι και στους δύο μας. Από την άλλη σκέπτομαι πόσο φτωχότερη, πόσο άτυχη θα ήμουν αν δεν είχα γνωρίσει όλα αυτά.
Με νιώθεις
Είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό που νιώθει κάποιος ζηλεύοντας.
Καμμιά φορά μάλιστα, οι αιτίες της ζήλιας είναι τόσο μα τόσο
γελοίες, που μόλις περάσει η κρίση, κάποιος εύκολα γελά με τον
εαυτό του.
Θα δώσω ένα παράδειγμα, από το προσωπικό άλμπουμ των απίστευτων
ζηλιο-παραλογισμών μου, έτσι για να γελάσουμε λιγάκι 
Χθες βράδυ λαμβάνω τηλέφωνο από τον καλό μου: Έψαχνε το καπέλο του,
ένα τζόκεϊ. Πολύ αγχωμένος, σχεδόν θυμωμένος. Η πρώτη μου σκέψη
-μα τί πρωτότυπο!!!- το καπέλο του το έκανε δώρο η μυστική
του αγαπημένη, η εφιαλτική αντίζηλός μου, το πανταχού παρόν
θυλικό φάντασμα του παρελθόντος που κυνηγά κάθε μας έρωτα.
Και μάλιστα, τόσο πολύ ήταν στη σκέψη του αυτή, που αν και βράδυ,
ο καλός μου έψαχνε το καπέλο του, το δώρο Εκείνης, που πάντα
στοιχειώνει το μυαλό του -και το δικό μου εννοείται λόγω ζήλιας.
Μα τί να το κάνει το καπέλο, αφού δεν έχει ήλιο! -σκεφτόμουνα και
όλο και πιό πολύ έκλεινα προς την υπόθεση του δώρου της αγαπημένης.
Του δώρου, που δεν μπορούσε να αποχωρισθεί και που τον έπιασε
πανικός που δεν το έβρισκε...
Το χαμόγελό μου, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και χάρηκα, μετατράπηκε
γρήγορα σε άρρωστη προσποίηση. Άρχησα να τρέμω και να ιδρώνω...
Αυτό είναι! Τη θυμάται ακόμη, σκεφτόμουνα, εκτός βέβαια αν δεν
πρόκειται για μια πρώην, αλλά για μια νιν... ακόμη χειρότερα.
Τότε έκανα ένα μοιραίο λάθος: Απάντησα στην κλήση στο κινητό μου
μιας φίλης με παροιμιώδη απαισιοδοξία και βιρτουόζα στα
εφιαλτικά σενάρια. Αμέσως έσπευσα να τις εκφράσω το πρόβλημά μου
και φυσικά με έκανε τούρμπο λέγοντας φράσεις του τύπου:
"Μα τί να λέει βρε λίλιθ! Εγώ στα είπα, αλλά εσύ στον κόσμο σου...
Το άτομο έχει άλλες πρωτερεότητες. Και να σου πώ και το άλλο,
γιατί να μη σε πάρει να σου πει να βγείτε και σου λέει για το καπέλο!"
Μέσα στην κόλαση των δαιμόνων που βρισκόμουνα, ανασαίνοντας το
τοξικό θιάφι των χολιγουντιανών σεναρίων που μέσα σε μικροδευτερόλεπτα
έπλαθα, σκέφτηκα να πάρω αυτή τη φορά το μπλε χαπάκι, αντί το κόκκινο.
Σε ένα απίστευτο κλικ του μυαλού μου, πάτησα τον αριθμό της
καλύτερης φίλης μου, που συμβαίνει να είναι αισιόδοξη, λογική και
με το μέρος μας (εμένα και του καλού μου) και αφού την εκληπάρησα
να αφήσει τα παιδάκια της να κολυμπήσουν μόνα τους στη μπανιέρα,
μέχρι να μου λύσει το πρόβλημα -άλλη δουλειά δεν είχε!-
μου έλισε την απορία και με έβγαλε από την κρίση μονομιάς:
"Βρε λίλιθ, βρέχει. Θέλει το καπέλο για να μη βραχούν τα γυαλιά του!"
Με τον ίδιο αστραπιαίο τρόπο που ήρθε η ζήλια και με κατέβαλε,
έτσι αστραπιαία με εγκατέληψε! Πώς δεν το σκέφτηκα αυτό πριν!
Όπως διάβασα και σε κάποιο προηγούμενο μήνυμα, η ζήλια προκύπτει από
την ανάγκη μας να ξέρουμε, αν είναι δυνατό την κάθε στιγμή τί
ακριβώς τρυγυρνά στο κεφάλι του άλλου. Αν ήταν δυνατόν να υπήρχε
μια μηχανή που να διαβάζει τη σκέψη του άλλου και ακόμη μια
μικροκάμερα να ακολουθεί και να παρατηρεί ό,τι κάνει, θα τα
χρησιμοποιούσαμε...
Αυτό είναι άρρωστο, πολύ άρρωστο!
Άρρωστο και πολύ άδικο!
Και εμείς οι ίδιοι, όταν το σκεφτόμαστε με ψυχραιμία φρίτουμε
με τη σκέψη αυτή!
Κι όμως, υπάρχει κάπου στα βάθη του είναι μας, και κάποιες φορές
ξεσπά και βγαίνει προς τα έξω...
Οπότε, τί να κάνουμε, θα το υποστούμε, και θα προσπαθήσουμε απλά
κατά το δυνατόν να το περιορίσουμε, με τη λογική, με τη βούληση,
με ο,τιδήποτε...
μα τι παράπονο είναι αυτό καλή μου λίλιθ?
φυσικά και έρχονται ώρες πιο δύσκολες απ' τις άλλες... Το να το συνειδητοποιούμε αυτό είναι ένα καλό βήμα για την ωριμότητα και το ξεκαθάρισμα των ανασφαλειών μας.... Η βάση της ψυχικής δύναμης και υγείας είναι η παραδοχή των αδυναμιών μας..
από κει και πέρα εργάζεται κανείς πάνω σ'αυτή την παραδοχή για να βελτιωθεί και να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση και κατ' επέκταση την αυτοπεποίθηση του...
μην κάνεις το λάθος όμως να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον οποιονδήποτε άλλο... οι άνθρωποι όσο μοιάζουμε μεταξύ μας άλλο τόσο διαφέρουμε... δεν είναι θέμα αξιοπρέπειας (αληθινής ή δήθεν), είναι θέμα εμπειριών, χαρακτήρα και οπτικής που έχει κανείς για τα πράγματα...
σε τέτοιες περιπτώσεις, εγώ έχω και άλλη μία τεχνική αντιμετώπισης... κούραση μέχρι θανάτου, ό,τι δουλειές του σπιτιού έχουν μείνει πίσω, ό,τι μπορείς να φτιάξεις στην βεράντα και στον κήπο... οτιδήποτε θα βοηθήσει να κουραστεί κανείς σωματικά...
αυτό έχει δύο λόγους που είναι αποτελεσματικό, αφενός απασχολεί το μυαλό με κάτι άλλο απ' αυτό που έχει "κολλήσει"
αφετέρου, βοηθάει στην απελευθέρωση στον οργανισμό ενδορφινών που βοηθούν στο να καλυτερεύσει η διάθεση...
το "χαϊδολόγημα" του εαυτού μας δεν είναι κακό αλλά... δυστυχώς απ' αυτό προκύπτουν κάποιες δυσκολίες, η μία είναι ότι μας επιτρέπει να σκεφτούμε ελεύθερα... και δυστυχώς συνεχίζουμε με ό,τι είχαμε ήδη στο μυαλό μας και μας ταλαιπωρούσε...
μία άλλη είναι πως, μοιραία, γεννιέται μία επιπλέον σκέψη..."κρίμα να μην μπορώ να το μοιραστώ με κάποιον άλλο αυτό"....
και μετά είμαστε και λίγο χειρότερα απ' ότι πριν...
ένας καλός συνδυασμός των δύο τεχνικών είναι να βάλουμε δυνατά μουσική (ό,τι μας αρέσει) και να χορέψουμε μέχρι εξοντώσεως... "...I feel the earth move under my feet" 
Galadriel
in God we trust
quote:
σε τέτοιες περιπτώσεις, εγώ έχω και άλλη μία τεχνική αντιμετώπισης... κούραση μέχρι θανάτου, ό,τι δουλειές του σπιτιού έχουν μείνει πίσω, ό,τι μπορείς να φτιάξεις στην βεράντα και στον κήπο... οτιδήποτε θα βοηθήσει να κουραστεί κανείς σωματικά...
Αχ! και εγώ ακριβώς το ίδιο κάνω Galadriel!
Σκουπίζω το βρώμικο πάτωμα με τα σκισμένα ρούχα μου, την ώρα που
βγάζω τους αφρούς και μετά το σφουγγαρίζω με τα δάκρυά μου!
Όσο για το τραγούδι: I feel the earth move under my feet
όντως, έτσι νιώθω!!!
quote:
Αχ! και εγώ ακριβώς το ίδιο κάνω Galadriel!
Σκουπίζω το βρώμικο πάτωμα με τα σκισμένα ρούχα μου, την ώρα που
βγάζω τους αφρούς και μετά το σφουγγαρίζω με τα δάκρυά μου!
Αν και άνδρας, κι εγώ συγυρίζω το καημένο το σπίτι μου μιάς και μένω μόνος μου (κατά κάποιο τρόπο) με τον αδερφό μου...
Γενικά θέλω να κάνω συνεχώς κάτι για να απασχολώ το μυαλό μου και να κάνω τις σκέψεις μου να φεύγουν μακρυά.
Το βράδυ όμως γίνομαι νυχτερίδα γιατί όταν πέφτεις στο κρεβάτι και χαλαρώνεις για να κοιμηθείς αυτές οι σκέψεις έρχονται μαζεμένες και τρομαχτικές για να σε κατασπαράξουν...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Θα σοβαρευτώ, και θα σας πω μιά ιστορία...
Η γιαγιά μου έλεγε το εξής: ΄Οσα φέρνει κοριτσάκι μου η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος.Λοιπόν αγαπημένη μου Λίλιθ, άββυσος η τρυφερή ανθρώπινη ψυχή.Ωραία τα έγραψα περί ζήλιας και ανασφάλειας αλλά ο καλός Θεός φρόντισε προσφάτως στην τόση σιγουριά μου να μου τραβήξει μιά αξιοζήλευτη σφαλιάρα και μάλιστα βαρβάτη, που σαφώς γκρέμισε τον τιτάνιο κόσμο μου. Ποτέ γυάλινο. Ζητώ συγνώμη γι΄αυτά που έγραψα στο παρελθόν πολύ θαρρετά, και τα πίστευα υπογράφοντάς τα μάλιστα και με το αίμα μου. Τέτοια εμπιστοσύνη! Φτου να μη βασκαθώ...
Αλλά άγνωστες οι βουλές του Κυρίου. Πρόσφατα σα να ήτανε χθες που λέτε, ευτυχής και ήρεμη ένοιωσα ξαφνικά να μου τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια και να τρώω τα ωραία μου μούτρα σε μία επεισοδιακή τούμπα, αισθάνθηκα το πρώτο βαρύτατο [πρωτόγνωρο] το λέω συναίσθημα της ζήλιας. Ο πόνος. Το αδιέξοδο.
Βραδάκι και μέσα στο μπαράκι να ρέει το δάκρυ σαν τα ποτά και τα σφηνάκια που έπιναν οι τριγύρω γελώντας και φλερτάροντας. Το στόμα πικρό, το στομάχι δεμένο κόμπος κι η ανασφάλεια να κυλάει μες το ποτήρι με το καλούα υπό την μορφή δακρύων. Σε ψηλό ποτήρι το έπινα τρομάρα μου. Που πήγε η δύναμή σου μωρέ Αφροδιτάρα; Στα τσακίδια, στον δαίμονα.Στον αγύριστο. ΄Αλλη ιστορία τούτο. Το χαμόγελο κομμάτια η ψυχή θολή ο φόβος απέραντος η αυτοπεποίθηση στον πάτο του ποτηριού. Εκείνος ατάραχος εγώ πτώμα. Εν κινήσει. Ασυγκίνητος από το κλάμα αξιοπρεπέστατο κατά τα άλλα. Πως δεν το πρόσεξε; Ανοίξαν οι βρύσες κυλώντας ταυτόχρονα τα ποτάμια κι οι παραπόταμοι.Καταρράχτες φιλαράκια. Το πρόσωπο στον καθρέφτη σαν το πανί κατάλευκο.Λες και με βάψανε με κιμωλία ή κατάλληλες μπογιές γιά παράσταση. Πάνε τα ροδομάγουλα, χαρακτηριστικό της Αφροδίτης.΄Ετυχε να διαβάσει μιά ψυχή τα σχόλιά μου περί ζήλειας και ανασφάλειας και μου τόνισε αν είχα όντως το θάρρος να γράψω να πω τι αισθάνθηκα πραγματικά αν μπορώ, να το μεταφέρω... Τι ένοιωσα κείνο το βραδάκι. Που να μην το ζούσα.
΄Ετσι όπως το βίωσα, κι όχι όπως το διατύπωσα στο λατρευτό ΦΟΡΟΥΜ.
Ζήλια Λίλιθ πράγμα ανεπίτρεπτο γιά μένα τόσα έτη ζωής, ζήλια η ρημάδα, και δάκρυα μπροστά σε κάποιον που λογικά θα έπρεπε να χαίρεται γιά ένα τέτοιο δείγμα αδυναμίας και να κρυφογελάει εντός του...Ζήλια Λίλιθ καθαρή σαν το νερό και σκοτεινή σαν τα βάθη του Ατλαντικού. Ζήλια σου λέω κι αυτός σαν τιμωρός να γυρνάει το μαχαίρι στην πληγή, στρίβοντάς το κιόλας. ΄Εχει τέχνη. Ζήλια, είχα μαρμαρώσει εγώ η δυνατή, να γίνεται τ΄απόβραδο και το είναι μου κομματάκια, κι ένας άνθρωπος, άνθρωπος άραγε; Να ξεμπροστιάζει φόβους και συναισθήματα αποδεικνύοντας σου, πόσο λάθος έκανες -εγώ- στην προκειμένη περίπτωση πόσο λάθος έκανα να γράψω πράγματα που δεν εννοούσα. Μα ήξερα τι θα με έβρισκε. Σαν Θεός τιμωρός λοιπόν που σου [τα χώνει] καταλλήλως,σε ανύποπτο χώρο και τόπο, κι εγώ σαν χαζή να θυμίζω τη Βούρτση. Θέλω λοιπόν σου λέω ΛΙΛΙΘ να κυτταχθώ στον καθρέφτη και να με φτύσω. Φτύστε με όλοι μαζί. Δασκαλίτσα που δίδασκες και νόμο δεν κρατούσες. Μα τόσα χρόνια είχα πετύχει τη χρυσή τομή.Τι να πω στον εαυτό μου και σε αυτόν που πάντα μου αποδεικνύει πράγματα πονώντας με, ίσως περνώντας με μέσα από την διαδικασία μιάς επώδυνης αλήθειας τι;
Αίσχος.
΄Εκλαψα από ζήλεια από έρωτα όχι γιά τη ζωή, αλλά γιά κείνον με μία ατσαλάκωτη περηφάνια, και μία ακατάπαυστη ελπίδα να μη με ξαναδεί έτσι, να μην με κάνεινα αιστανθώ ευάλωτη σαν τα ξερόφυλλα. Να σκεφθείς Λιλιθάκι μου πως τ΄ορκιζόμουν πως δεν ζήλευα. Η ευτυχία μου ήταν να αγαπώ, και αυτό γεννούσε έναν αλλιώτικο άνθρωπο μέσα μου. Να αγαπώ. Να τον αγαπώ.
Σα χθες λοιπόν να΄τανε που έμαθα το θάνατο που γεννά η ζήλεια τις νίκες που χάνονται με τη μία, τη σιγουριά που καταρρέει θεαματικά και δραματικά το δάκρυ που μεθάει άρρωστα και τσακίζει την περήφανη νωχέλειά μου. Απόηχοι θλίψης. ΄Εξω λαμποκοπούσαν τα άστρα, τα λόγια μου από καρδιά και σκέψη ματωμένα ,το φεγγάρι παράξενο,η ματιά του θεική και γήινη συνάμα σ΄αυτόν ή σε άλλον κόσμο, αντίκρυ μου, να στέκεται γελώντας ζυγίζοντας με, γιά όσα έγραφα έλεγα ένιωθα. Τι το ΄θελα να διατυμπανίζω στο φόρουμ πως δεν γνωρίζω τη λέξη ζήλια;
Γι αυτό Λίλιθ φτύστε με να μη βασκαθώ,ρίχτε μου καμμιά μούντζα γι΄αυτά που έγραψα, όταν ο πόνος μωρέ σου χτυπά την πόρτα δεν είναι αγγελικός ο λευκός καρπός του χεριού του. Σε σαρώνει.
΄Ηπια όλο το καλούα μονορούφι, ούτε πορτοκαλάδα να ήτανε, κι έγραψα στον έναστρο ουράνιο θόλο της συμπρωτεύουσας πως ο έρωτας είναι και θάνατος, εκείνη τη στιγμή με τη μορφή του τα είχα και τα δύο. Σαν να ήτανε χθες το θυμάμαι αυτό, σου αξίζει κάτι καλύτερο έλεγε από εμένα που να μη σε κάνει να πονάς, κι όπως έρρεε το ποτό είπα κέρνα μωρέ κι άλλο πόνο. Στην υγειά μου στα κομμάτια της ψυχής μου.
΄Οχι πως έγινε λιγότερος ο πόνος. Δε με αναγνώρισα.
Ο αγέρας φεύγει και χάνεται ο Θεός όμως είναι πανταχού παρών. Ο μόνος που δεν με μούντζωσε. Εκείνος χαμογελούσε συνειδητά ασυνείδητα λέγοντάς μου πως η αλήθεια πρέπει να εκφράζεται ακόμα κι αν συνθλίβει. Κι ο ουρανός σιγόβρεχε λες και συμμετείχε στη διαδικασία φθοράς και αφθαρσίας λες και μου μοίραζε υπόσχεση πλημμυρισμένη ελπίδα αλλά εγώ είχα τη φυλακή μέσα μου. Πέθαινα και ζούσα.
Ποιός ξέρει αν με έκανε να ζηλέψω επίτηδες εσκεμμένα ή μη τι σημασία έχει. Τι σημασία έχει αν ήθελε να αποδείξει κάτι. Εγώ έγινα ρεζίλι των σκυλιών. Τα χρώματα φύγαν από τα προσεχτικά βαμμένα μάτια, κι από την ψυχή μου.
Ποτέ δεν ζήλεψα έτσι. ΄Ηθελα να σηκωθώ να φύγω αλλά με κράταγε μέσα στο μαγνητικό του πεδίο. ΄Ηθελα να μείνω μα με έδιωχνε με τις κουβέντες του. ΄Ηθελα να ξεφωνίσω, αλλά με απέτρεψε ένα σ΄αγαπώ, ένα χάδι στην χούφτα μου. Εκείνος τότε, άνεμος κι εγώ φωτιά, όσο γιά τη ζήλια αυτή στάχτη. Λες και το έζησα χθες φιλαράκια.[size=4]
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Πάντα έδιωχνες,και να που χάθηκα,σ΄ένα αντίο δίχως γυρισμό.Μόνο έπαιρνες τι κι αν τρελλάθηκα κοντά σου στάθηκα μα δεν θα μείνω,γιά δες αποχωρώ.
Μαζί του έμαθα βλέπεις τότε κάποτε να βαδίζω σε τεντωμένο σχοινί ακατάπαυστα.Να διασχίζω τις μαύρες μέρες γελώντας ακούγοντας τον να λέει πόσο όμορφη είμαι μέσα μου, κι όχι μόνο, και εντός της θλίψης μου εγώ κείνο το βραδάκι της ξέφρενης ζήλειας να γίνομαι σύννεφο πίσω από το βουνό. Λευκό αγέλαστο μοναχικό ταξιδιάρικο χωρίς γαλήνη και μετά να κομματιάζομαι σαν λυσσασμένο ζώο να τσακίζω το είναι μου κι άλλοτε σα θεά να πίνω από το κρασί της αθανασίας που σταγόνα σταγόνα έδινε. Να παίρνω ενέργεια απ΄το χέρι του αιώνιο κι απέραντο.
Και γιά να το πάω και λίγο ποιητικά. ΄Ακουγα τη φωνή του να στεγνώνει τις βρεγμένες ηλιαχτίδες της αγάπης που φοβόταν λέγοντάς μου ένα μείνε ή ένα φύγε. Κι εγώ να μένω γιατί κι οι τελετές δυστυχίας κάποτε τελειώνουν.
Συγνώμη Λίλιθ, πίστευα όσα έγραψα μα όλα ανατράπηκαν σε μία νύχτα βαρειά ευθύνη υπέρμετρη ευαισθησία βαθειά επίγνωση εσωτερική πληρότητα κι ωριμότητα. Αμάν που πήγανε, διαμάχη συγκρούσεων καλού κακού δονούμενη συνείδηση που καίει μ΄έκαψε μεσ΄την ευθυκρισία της.Στα τσακίδια πήγε η διειδυτική λογική μου η αγάπη και το ενδιαφέρον μου γιά την ισορροπία, έφαγα ένα χαστούκι, αμάν τι ήταν τούτο! Από την ωμή πραγματικότητα το έφαγα των επεισοδιακών γεγονότων και πραγμάτων τι να με νοηματίσει και να με φρονηματίσει. Μουντώστε...Κι αυτός εκεί, τα λόγια του ρυθμικά και ουσιαστικά στο περιεχόμενο τους. Μαχαιριές. Το έρημο τοπίο το παλιό κάστρο,πέτρα χαλκός σίδερο μπρούτζος ξύλο χώμα δέντρα εγώ στάχτη ένα φεγγάρι να σκάει στα γέλια με το χάλι μου. Να μου κοπεί η γλώσσα αν ξαναπώ μεγάλες κουβέντες.
Υ. Γ. ΄Οχι δεν θα ζήταγα συγνώμη.... Βρε φτύστε με.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Πάντα έδιωχνες,και να που χάθηκα,σ΄ένα αντίο δίχως γυρισμό.Μόνο έπαιρνες τι κι αν τρελλάθηκα κοντά σου στάθηκα μα δεν θα μείνω,γιά δες αποχωρώ.
quote:
σου αξίζει κάτι καλύτερο έλεγε από εμένα που να μη σε κάνει να πονάς
ώ! τί φρικιαστική φαυλότητα μα την αλήθεια!
αυτή η φράση, η χιλιοειπωμένη, της ταπεινότητας το
ύπουλο δηλητήριο...
μία απάντηση μόνο είναι ικανή να αποτελέσει το αντίδοτο,
μα ποιά, ποιός θα έχει τη δύναμη να ανέβει ηρωικά στην
απόκρυμνη κορυφή και να την ξεστομήσει;
ναι, αγάπη μου, πόσο δίκιο έχεις! πραγματικά μου αξίζει κάτι
καλύτερο!
και αν όντως αυτή η φράση είναι το αντίδοτο, το ελιξίριο,
το φίλτρο που λίνει το κακό δέσιμο, πόσο δύσκολο είναι απλά
να το πούμε...
αντί αυτού, σκύβουμε το κεφάλι και κλαίγοντας σκεφτόμαστε:
μου το λέει επειδή θέλει να μου χρυσώσει το χάπι, για να φύγω
-και καλά- πιό εύκολα.
είναι ένας λόγος παρηγοριάς από αυτόν, που ουσιαστικά με έχει
γραμμένη κλπ. κλπ.
η ζήλια και η ανασφάλεια κορώνουν και τσιτσιρίζουν και όλες
οι στρατηγικές και τα θάρρητά μας είναι κλειδωμένα στο ντουλάπι.
μια φράση αγάπες μου, μια φράση: "ναι, μου αξίζει κάτι καλύτερο"
φτάνει για να βάλει στη θέση τους τα πράγματα, αλλά τη ρημάδα
δεν τη λέμε! δε μας αφήνει χώρο η ανασφάλεια, γιατί σκεφτόμαστε
και το άλλο, το χιλιοειπωμένο: μη δείξεις ανώτερη, γιατί θα τον
κομπλεξάρεις και θα φύγει...
και έτσι... σκύβουμε το κεφάλι και την τρώμε...
και μετά, μέσα στη βαρυστομαχιά μας αναμασάμε τον εμετ... ουπς
συγνώμη...
δεν υπάρχει από εσένα καλύτερος κανένας στον κόσμο, είσαι ο ήλιος
μου, το αστέρι μου, η μέρα και η νύχτα μου...
ρομαντισμοί του πηγαδιού...
κολυμπήστε ωρέ! και είναι δικά σας τα βουνά και τα ουράνια...
πριν 2 μέρες μια φίλη -εκείνη η απαισιόδοξη που λέγαμε-
μου είπε το εξής ανεκδιήγητο, ωμό και φρικιαστικά ενοχλητικό:
"μια σχέση, τί είναι μια σχέση; να σε θέλει και να τον θέλεις όσο
τίποτε άλλο. να βρίσκεστε κάθε μέρα μαζί, να είσαι η πρωτερεότητά του
και να είναι η πρωτερεότητά σου. αν λίλιθ μου προσπαθείς, τότε
δεν είναι σχέση, ΣΕ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ, ΟΛΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΧΑΛΑΡΑ
ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΚΛΙΚ! δε χρειάζεται να σκέφτεσαι τί σκέφτεται
γιατί σου τα λέει όλα, δε ζηλεύεις γιατί δε σου δίνει αφορμές,
νιώθεις πλήρης, επειδή μοιράζεστε την πληρότητα"
αυτά είπε η φίλη και εγώ πόνεσα, γιατί δεν συμβαίνουν αυτά τα
ωραία στη ζωή μου.
γιατί δε χαλαρώνω στο πηγάδι, αλλά κολυμπώ στην επιφάνεια και
καταβάλω καθημερινά προσπάθεια!
γιατί προσπαθώ να είμαι κάπως, προσπαθώ να φτιάχνω στιγμές για
τους δυό μας, προσπαθώ να γίνομαι η αγαπημένη του...
και όμως, με αυτόν τον τρόπο έχω χτίσει κάποιες πέτρες στη γέφυρα
που μας ενώνει. οι προσπάθειές μου έχουν αποδώσει. και λαμβάνω
προσπάθειες και από τη δική του πλευρά.
συμπέρασμα: μια σχέση χτίζεται, δε μας έρχεται ουρανοκατέβατη,
έτοιμη. και για το λόγο ακριβώς αυτόν, αυτή η συζήτηση που κάνουμε
εδωμέσα είναι πολύ ουσιαστική και απαραίτητη. γιατί αν δεν
χτίζαμε, αλλά λαμβάναμε μια έτοιμη σχέση, τότε πράγματι, θα ήταν
παρανοϊκό και άρρωστο να ζηλεύουμε, να νιώθουμε ανασφαλείς,
να φοβούμαστε, να αγχωνόμαστε...
και διεκδικούμε τον ΕΡΩΤΑ και όχι απλά να είμαστε το αντικείμενο
καποιουνού αλλουνού έρωτα... που δεχόμαστε επειδή δεν έχουμε το
σθένος να διεκδικήσουμε τον δικό μας, τον αμοιβαίο έρωτα...
στα δύσκολα η αλήθεια, είπε κάποτε κάποιος σοφός.
συμφωνώ μαζί του...
quote:
και έτσι... σκύβουμε το κεφάλι και την τρώμε...
και μετά, μέσα στη βαρυστομαχιά μας αναμασάμε τον εμετ... ουπς
συγνώμη...
"δεν υπάρχει από εσένα καλύτερος κανένας στον κόσμο, είσαι ο ήλιος
μου, το αστέρι μου, η μέρα και η νύχτα μου..."ρομαντισμοί του πηγαδιού...
κολυμπήστε ωρέ! και είναι δικά σας τα βουνά και τα ουράνια...
Καλώς ορίσατε στο...
quote:
Η παραδοχή της ήττας, είναι μια πράξη αυτοελέγχου, μία ψυχοηθική πρόταση αυτοπαρατήρησης και ένα αυτογνωσιακό εύρημα που δεν περιμένω φυσικά να ανακαλυφθεί από όλους τους αναγνώστες του παρόντος. Όσοι κατανοούν την αέναη αλληλουχία νίκης και ήττας, θα τους είναι πλέον σύνηθες να βλέπουν σε κάθε πράξη τους το σωστό και το λάθος σαν ομοούσιο χαρακτηριστικό που την συνοδεύει και θα τους είναι δύσκολο να θυμώσουν και να αποκτήσουν ενοχές.
[...]
όταν μπορείς να μιλήσεις για την ήττα σου φτιάχνοντας ένα καλαμπούρι γύρω από αυτήν, τότε ήδη την έχεις κατανοήσει. Αν μπορείς να μιλήσεις για την ασχήμια σου, γελώντας μαζί της, τότε δεν είσαι ηττημένος αλλά ήδη έχεις κερδίσει.Deva Parinito, 11/5/2005
"Εγώ καλά σου τα 'λεγα / και τ' άκουγες παράλογα", Άκης Πάνου, 1971
Κανείς δεν κατέχει κανέναν. Οι άνθρωποι δεν κατέχονται. Έτσι και το κατανοήσετε αυτό, και δεν κάνετε την "αγάπη" σας κατοχή, κανείς δεν θα κολυμπάει πουθενά. Προς το παρόν, αυτό που κολυμπάει είναι ο νου σας...
Τα σέβη μου,
Deva Parinito
Υ.Γ Και ... Λιλιθάκι, προσπάθησε να ηρεμήσεις λίγο. Όσο του φανερώνεις την αναστάτωσή σου, τόσο του κρύβεις αυτό που θα ήθελες πραγματικά να του δώσεις... Μην αναζητάς σφάλματα στους άλλους, όυτε και στους άντρες γενικώς (γιατί το παραπάνω μήνυμά σου δείχνει... άσ' το, να μην το σχολιάσω). Ψάξε να βρεις πρώτα ποια είναι τα δικά σου σφάλματα. (Αν νομίζεις πως κάτι πάει στραβά στην σχέση σου δηλ.) Αλλά επειδή εσύ δεν κάνεις λάθη ποτέ, μια ζωή θα τυραννιέσαι... Μην στενοχωριέσαι, θα σου τα πω κι απ' την καλή, κι απ' την ανάποδη όταν θα κατέβω στην Αθήνα και σένα, γιατί εδώ και μερικές μέρες μόνο γι' αυτά ακούω... καλομοίρα μου και μου την έχει δώσει !
Σε μία σχέση τίποτε δεν είναι αμοιβαίο, κι αυτό πρέπει να το καταλάβετε. Το αμοιβαίο συμβαίνει μονάχα για μια στιγμή. Μετά, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει λοιπόν τίποτε να "χτίσετε" και τίποτε να "γκρεμίσετε". Όλα αυτά, υπάρχουν μόνο μέσα στο μυαλό σας. Στην ζωή, στην ύπαρξη και στην αγάπη, δεν υπάρχουν, γιατί η αγάπη δεν διαχωρίζει τα "χτισμένα" απ' τα "γκρεμισμένα".
Για την αγάπη, όλα τούτα που λέτε, "ζήλειες", "ανασφάλειες", και όλα τα υπόλοιπα γλυκανάλατα, είναι απλές ονομασίες, απλοί χαρακτηρισμοί, που δίνετε ΕΣΕΙΣ! Χέστηκε πατόκορφα η αγάπη αν εσύ νομίζεις πως "χτίζεις" κάτι στο οποίο δεν συμμετέχει ο σύντροφός σου. Και ούτε υπάρχουν "γέφυρες" και μπούρδες, γιατί για την αγάπη αυτό που φέρνει κοντά έναν άνθρωπο με κάποιον άλλον, είναι το ίδιο και το αυτό με εκείνο που τους χωρίζει. Εσείς νομίζετε πως βάζετε "γέφυρες" γιατί θέλετε να έρθει κάποιος κοντά σας, και εσείς να πάτε κοντά του. Ότι και να κάνετε όμως, η αγάπη είναι πολύ πιο γρήγορη απο εσάς, σας έρχεται, ναι! αλλά δεν μπορείτε να την κρατήσετε γιατί σας φεύγει μέσα από τα χέρια σας, όπως η άμμος μιας ερήμου. Έχεις πιάσει ποτέ άμμο της ερήμου ? Δεν μπορείς να την κρατήσεις. Σου γλυστράει. Την κρατάς μόνο για λίγο, για μια στιγμή!
Εσείς θέλετε όλα να τα αναλύετε, να τα εκλογικεύετε, έχετε φτάσει στο σημείο να κάνετε νιανιά την αγάπη, γιατί σκέφτεστε το μέλλον, και δεν μπορείτε να χαρείτε ακόμη και την στιγμή που κάποιος θα σας πιάσει το χέρι και θα σας πει μια γλυκιά κουβέντα. Αν σας αρκεί αυτό, μείνετε σ' αυτό. Εσείς ζητάτε περισσότερα και όλο περισσότερα και όλο περισσότερα. Όσο περισσότερα ζητάτε από την αγάπη, τόσο λιγότερα θα παίρνετε. Το "δούναι & λαβήν", η αγάπη το έχει γραμμένο στα παλιά της τα παπούτσια. Εσείς το έχετε γραμμένο, μέσα στο μυαλό σας.
Η αγάπη είναι, πάνω από όλα, ελευθερία. Εσείς πιάνετε τον άνεμο και τον βάζετε στο στενόχωρο κεφάλι σας. Είναι πολύ φυσικό να σας πιάσει πονοκέφαλος λοιπόν και να ψάχνετε τα διανυχτερεύοντα. Δεν φταίει κανένας. Μονάχα εσείς φταίτε για ότι τραβάτε. Μονάχα ΕΜΕΙΣ, αν θέλετε, για να μην βγάζω και τον εαυτό μου έξω από τον χορό.
Αν μια σχέση μου δεν πάει καλά, αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να ψάξω πρώτα σ' εμένα. Να δω εγώ τι δεν έκανα καλά και κάπου στράβωσε. Αν καταφέρω να βρω το στραβό μου, τότε μπορώ να το διορθώσω. Αν δεν το βρω, πρέπει συνέχεια να το ψάχνω ώσπου να το βρω. Γιατί, ΣΙΓΟΥΡΑ ΥΠΆΡΧΕΙ! Αν νομίζω ότι δεν υπάρχει, τότε λέω ψέμματα σε μένα τον ίδιο. Πάλι κανείς δεν φταίει. ΜΟΝΑΧΑ ΕΓΩ! Αλλά ξέρεις τι κάνω εγώ προσωπικά... Λιλιθάκι ? Μόλις νομίσω ότι δεν έχω κάνει σφάλμα, ΓΕΛΑΩ μαζί μου και λέω "Ρε μαλάκα, πάλι είσαι σωστός? Δεν μπορεί, για ψάξε καλύτερα." Μπορώ να σου πω, που ακριβώς έχω κάνει λάθη, πότε, ποιες λάθος λέξεις και εκφράσεις χρησιμοποίησα και έκανα τον συνάνθρωπό μου να καταλάβει κάτι λάθος, γιατί, τι ήθελα να πετύχω εκείνη την στιγμή, πως το είπα, μπορώ σου περιγράψω το σφάλμα μου, σαν να γράφω ολόκληρο βιβλίο, με χίλιες δυο λεπτομέρειες. Αυτό κάνω. Δεν κάθομαι ποτέ να πω "Ναι, αλλά ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ, έτσι μου φέρθηκε, αυτό μου έκανε". Όταν ψάχνω τον εαυτό μου... Λιλιθάκι, "ΕΚΕΙΝΗ", δεν υπάρχει. Είναι νεκρή! Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογώ τον εαυτό μου. ΕΙΜΑΙ ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΣ πως έχω κάνει λάθος δηλ. γι' αυτό και το ψάχνω.
Εσείς στήνετε ένα παιχνίδι, δίνετε και κάποιον ρόλο στον συνάνθρωπό σας και περιμένετε να παίξει σωστά το ρόλο του. Ναι, μα μονάχα που αυτός ο ρόλος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΤΟΥ, αλλά του τον δώσατε εσείς. Πως περιμένετε λοιπόν να παίξει και σωστά ? Μήπως θέλετε τον συνάνθρωπό σας να είναι ένας κακός ηθοποιός ? Τον ρωτήσατε ? Ρωτήσατε πότε αν αυτός θέλει να παίξει αυτόν τον ρόλο ? Όχι! Όχι, γιατί ποτέ δεν ρωτάτε. Μονάχα συμπεραίνετε. Κρατήστε λοιπόν τα συμπεράσματά σας, κρατήστε και την μίρλα σας! Ούτως ή άλλως, δική σας είναι! Δεν σας την παίρνει κανένας...
Κοπρέντε ψωνάρες μου?
Edited by - Deva_Parinito on 17/09/2005 00:54:34
Σωστά τα γράφεις, δε λέω, αλλά πολύ cool!
Τόσο cool, που αρχίζω να ανησυχώ...
whatever, ίσως η συζήτηση είναι πολύ cosmopolitan
για τα γούστα σου, αλλά ξέρεις, υπάρχει και ένα βιβλίο
με τίτλο "Άντρες από τον Άρη - γυναίκες από την Αφροδίτη",
που αν το διάβαζες θα καταλάβαινες ότι πολλά από αυτά που
γράφονται εδώ μέσα αντιπροσωπεύουν απλά έναν από τους τρόπους που
λειτουργούν οι γυναίκες και οι άντρες βέβαια, κατά την άποψή μου.
και αυτόν τον τρόπο πολλοί τον ελάτρεψαν και τον εξύμνησαν...
η γυναίκα αναλύει τα συναισθήματά της, ό,τι και να είναι,
εσωτέρικα ή εξωτέρικα. Όποιος το αρνηθεί αυτό, ψεύδεται!
και νιώθει στο παρόν και θυμάται το παρελθόν
και ονειρεύεται για το μέλλον.
και υπάρχουν στιγμές που είναι εντελώς γιν και στιγμές που είναι
εντελώς γιάνγκ.
και υπάρχουν στιγμές που είναι ήρεμη και στιγμές που είναι στην
τσίτα!
όλα γυρίζουν, όλα αλλάζουν...
στην ουσία, το να προσπαθείς να είσαι κάπως, ακόμη και αυτό το
κάπως να είναι μια νιρβάνα, εξακολουθεί να είναι μια προσπάθεια,
οπότε δεν μπορεί να είναι νιρβάνα.
quote:
Μην στενοχωριέσαι, θα σου τα πω κι απ' την καλή, κι απ' την ανάποδη όταν θα κατέβω στην Αθήνα και σένα, γιατί εδώ και μερικές μέρες μόνο γι' αυτά ακούω... καλομοίρα μου και μου την έχει δώσει !
Άντε με το καλό βρε Deva, να τα πούμε κι από κοντά!
Σε περιμένουμε!
quote:
στην ουσία, το να προσπαθείς να είσαι κάπως, ακόμη και αυτό το κάπως να είναι μια νιρβάνα, εξακολουθεί να είναι μια προσπάθεια,οπότε δεν μπορεί να είναι νιρβάνα.
Δεν χρειάζεται να προσπαθείς για τίποτε, ούτε να είσαι "κάπως", ούτε τίποτε. Να είσαι ο εαυτός σου, απλά. Θέλει προσπάθεια αυτό ? Άμα για σένα θέλει προσπάθεια, ε, τι να πω ? Συνέχισε την προσπάθεια. Στην προσπάθεια θα μείνεις...
Α! Εγώ δεν βλέπω ντάρλιγκ ούτε άντρες από τον Άρη, ούτε γυναίκες από την Αφροδίτη. Ξέρεις τι βλέπω ? Έναν άντρα να μιλάει σουαχίλι και μια γυναίκα να καταλαβαίνει σουαχείλη ή, δύο ανθρώπους να μιλάνε χωρίς να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον. Αυτό βλέπω. Αυτο λέω. Δεν κρίνω. Απλώς παρατηρώ.
Ο άνθρωπος, είτε είναι άντρας είτε γυναίκα, έχει μέσα του τρομερή δύναμη. Είναι λάθος που πάει να ξεκινήσει μια τέτοια συζήτηση στο θέμα σου. Μίλησες όμως, και άφησες να εννοηθεί κάποιος διαχωρισμός, στο πως σκέφτεται μια γυναίκα, και στο πως σκέφτεται ένας άντρας. Και ξέρεις κάτι? Εγώ είπα στην Αφροδίτη να μπει στο θέμα και να γράψει έτσι όπως αισθάνθηκε με εκείνον τον τύπο. Να βρει το θάρρος και να σας τα πει, γιατί αν εγώ σας τα έλεγα, θα λέγατε "έλα μωρέ τον μαλάκα, άντρας είναι, τι να καταλάβει ?". Ορίστε, διαβάστέ τα τώρα από μια γυναίκα που βρήκε το θάρρος και τα είπε (και μπράβο της γι' αυτό), για να δείτε πως ότι έχετε πει ως τώρα είναι μπούρδες ντάρλιγκ.
Προσπαθήστε να χαίρεστε όταν αγγίζετε ο ένας το χέρι του άλλου. Μονό γι' αυτό. Για τίποτε άλλο. Έτσι και χαρείς γι' αυτό το τόσο απλό και "τυπικό" (η ανόητο) πράγμα που μπορεί να συμβεί μεταξύ δύο συντρόφων, μετά ντάρλιγκ, όταν θα κάνεις έρωτα με τον σύντροφό σου, ξέρεις πως θα σου φανεί ? Άσε να μην σου πω ... Και έλα μετά να μου μιλήσεις για ανασφάλεια...
Edited by - Deva_Parinito on 17/09/2005 01:42:05
quote:Aντί γιά φτύσιμο Λίλιθ μου πήρα κι ένα μπράβο. Λίγο είναι. Χειροκροτήματα σαν κούφιες ριπές.η γυναίκα αναλύει τα συναισθήματά της, ό,τι και να είναι,
εσωτέρικα ή εξωτέρικα. Όποιος το αρνηθεί αυτό, ψεύδεται!και νιώθει στο παρόν και θυμάται το παρελθόν
και ονειρεύεται για το μέλλον.
΄Εχεις δίκιο Λίλιθ τι πιό απλό να νιώθεις στο παρόν να θυμάσαι γλυκά το παρελθόν και να κάνεις δυό όνειρα γιά το μέλλον. Μερικοί μπορεί να σε κατακερματίσουν γι αυτό...
Αντίο παίδες.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Πάντα έδιωχνες,και να που χάθηκα,σ΄ένα αντίο δίχως γυρισμό.Μόνο έπαιρνες τι κι αν τρελλάθηκα κοντά σου στάθηκα μα δεν θα μείνω,γιά δες αποχωρώ.
Εάν είναι έτσι είσαι τυχερή και άτυχη συγχρόνως.
Τυχερή γιατί τέτοιες σχέσεις δύσκολα βρίσκονται και άτυχη γιατί δεν θα έχεις την δυνατότητα να είσαι όπως έχεις συνηθίσει. Οι άνθρωποι γενικώς δεν ελέγχονται και δεν κατέχονται, όμως ο συγκεκριμένος άνθρωπος μου φαίνεται... σαν να ξέρει πολλά.
Πάντως η ζήλια θέλει προσοχή, μπορεί να σε φτάσει σε τρελές καταστάσεις.
Νομίζω ότι το λάθος γίνεται στο σημείο που αρχίζουμε να χτίζουμε την ζωή μας γύρω από τον άλλον. Ο άλλος έχει δική του ζωή, εμείς δική μας ζωή και κάποιες στιγμές κοινές.
Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε το παρελθόν και το μέλλον, ποτέ το παρόν. Νομίζουμε ότι μας ενδιαφέρει το παρόν, λέμε "δεν με νοιάζει τι έκανε παλιά θέλω με εμένα να είναι εντάξει". Μα αφού τι περισσότερες φορές κρίνουμε την συμπεριφορά του από το παρελθόν του.
Σκεφτόμαστε το μέλλον μαζί του, γιατί? σε τι επενδύουμε συναισθηματικά σε κάτι που δεν έχει έρθει ακόμα? Και εάν εμείς βγούμε την επόμενη μέρα από το σπίτι και μας χτυπήσει ο έρωτας κατακούτελα για κάποιον άλλον, δεν θα έχουμε χάσει χρόνο σκεπτόμενοι τι θα κάνουμε στο μέλλον με τον προηγούμενο?
Γιατί να σκεφτόμαστε το μέλλον μας κοινό, να σκεφτόμαστε το δικό μας μέλλον και εάν τύχει να συμπίπτει αυτό που σκεφτόμαστε με αυτό που σκέφτεται ο άλλος έχει καλώς, εάν δεν τύχει δεν πειράζει.
Εγώ πάντως πολύ παλιά(10 χρόνια και βάλε), αντιδρούσα στην κατάσταση με κλάματα, μετά με νεύρα και φασαρία και επιτέλους κάποια στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω τι γίνεται. Δεν έπαιρνα πρώτα από όλα κανέναν τηλέφωνο, δεν έλεγα σε κανέναν τι συμβαίνει, ούτε καν στον ενδιαφερόμενο. Καθόμουν κλεισμένη στο σπίτι με κατεβασμένα τα τηλέφωνα και άρχιζα την ανάλυση.
Πρώτα από όλα ξαναέφερνα στο μυαλό μου τα γεγονότα, τα συναισθήματά μου την στιγμή των γεγονότων, τις αντιδράσεις μου, τα λόγια του άλλου, τα πάντα.
Προσπαθούσα πρώτα να αναλύσω τα δικά μου, τι σκέφτηκα και γιατί το σκέφτηκα, τι αισθάνθηκα και γιατί το αισθάνθηκα, τι είπα και γιατί το είπα. Τις περισσότερες φορές δεν χρειαζόταν να φτάσω στην ανάλυση του άλλου, έληγε το θέμα εκεί.
Όταν χρειάστηκε να φτάσω σε ανάλυση του άλλου, είχα δύο επιλογές.
Το δέχομαι και συνεχίζω, δεν το δέχομαι και χωρίζω.
Επίπονη διαδικασία, αλλά κάθε αρχή και δύσκολη, μετά από λίγο δεν θέλει προσπάθεια, απλά γίνεται.
Αυτό όμως το κάνω εγώ, για τους ανθρώπους που θέλουν να ζητάνε γνώμες προτείνω την αναφορά των γεγονότων σε άτομα του ίδιου φύλου με τον αγαπημένο τους. Εάν είναι τόσο τυχεροί και βρουν άτομο του ίδιου φύλου με αυτούς, που μπορεί να τους πει δυό κουβέντες αντικειμενικά, τότε εντάξει.
Πάντως η ζωή είναι πολύ ωραία και μικρή για να σπαταλάμε τον χρόνο μας σε τέτοιες σκέψεις.
Σε έναν φίλο που νομίζει ότι έχει μεγάλο πρόβλημα με την αγαπημένη του, είπα...
Χ ζήσε την ζωή σου, όταν κάποια μέρα μετά από χρόνια κοιτάξεις πίσω σου θα δεις ότι δεν έκανες τίποτα, τότε λοιπόν μην έρθεις να μου χτυπήσεις την πόρτα να σου χαρίσω ένα δευτερόλεπτο από την δική μου ζωή για να αναπληρώσεις έστω και στο ελάχιστο ότι σπατάλησες, θα στην κλείσω κατάμουτρα.
quote:
Έχεις πιάσει ποτέ άμμο της ερήμου ? Δεν μπορείς να την κρατήσεις. Σου γλυστράει. Την κρατάς μόνο για λίγο, για μια στιγμή!
Όσο για μια Αιωνιότητα... τόση δα! / Να είσαι η άμμος... και όχι ως άσκηση.
(Καλή μου Λίλιθ,... /...«νιώθεις» αυτό που εννοώ;)
Έτσι απλά, δίχως σκέψη, δίχως παρατήρηση, αφέσου.
«Καμιά στιγμή δεν κράτησε πιο λίγο ή πιο πολύ από μιαν άλλη»...
Την καλημέρα μου
quote:Είμαι τυχερή και άτυχη σαφώς. Επειδή αγάπησα κάποτε τον άνεμο. ΄Η δεν αντιλέγω ένα απέραντο Σύμπαν γνώσεων που ξέρει πολλά. ΄Απειρα. Δεν αρκούμαι -τρομάρα μου- στα λίγα. Γουστάρω και τα επώδυνα.
Τυχερή γιατί τέτοιες σχέσεις δύσκολα βρίσκονται και άτυχη γιατί δεν θα έχεις την δυνατότητα να είσαι όπως έχεις συνηθίσει. Οι άνθρωποι γενικώς δεν ελέγχονται και δεν κατέχονται, όμως ο συγκεκριμένος άνθρωπος μου φαίνεται... σαν να ξέρει πολλά.
Ας αφήσω λοιπόν τη ζήλια σε ένα σκονισμένο συρτάρι. ΄Ελεγα ΠΥΡΑΜΙΔΑ μου πως ξέρω τον εαυτό μου, μπερδεμένη στα άδυτα της αλήθειας, και της ψευδαίσθησης, και να που σήμερα φοράω το δικό μου όνειρο κι ανασαίνω ξανά. Τραγουδώντας γιά τις χαρές ή θρηνώντας τάχα, γιά τους καημούς του κόσμου; Κύττα κάποιος μου έμαθε -και δικαίως υμνώ τον ένθεο κόσμο του-, πως η ζωή δεν είναι ένα εξαίσιο αλλά ένα επώδυνο ταξίδι στους ωκεανούς των γεγονότων και στις ζωές των άλλων. Στις ζωές μας.
Μου έμαθε να διαβάζω τις μυστικές φωνές της φύσης.
Μου χάρισε θησαυρούς πρωτόλειας σοφίας, αυτός ένας άνθρωπος των ανατροπών του καινούργιου του πρωτοποριακού. Μου μοίρασε επισήμανσης ποιότητα, κάθαρσης ανασασμούς μυώντας με σε ένα ερωτικό διαλογισμό που ισορροπεί ανάμεσα στην διαλεκτική των πιθανοτήτων της ζωής και της υπαρξιακής δοκιμασίας.
Πυραμίδα είναι να μην μπλέξεις. Αν σε βάλουν να ισορροπήσεις σε ένα καλοτεντωμένο σχοινί τι θα κάνεις; Χωρίς δίχτυ από κάτω. Θα φοβηθείς;
Πάντως στο ορκίζομαι εγώ αυτό το δίχτυ το απέρριψα από την πρώτη στιγμή. Κενό είχα έχω και θα έχω από κάτω.
Υ.Γ. Ξέρω καλή ισορροπία. Αλλά ο γκρεμός αγάπες μου είναι πάντα γκρεμός.
***---***---***---
Σ΄αγάπησα,σαν φίλη αδελφή γυναίκα ερωμένη ψυχή απατημένη.
Σαν φίλη θα έκλαιγα στο κλάμα σου.
Σαν αδελφή στα χέρια μου θα συναντούσες τη δύναμή σου.
Σαν γυναίκα θα σου ΄φερνα μιά χούφτα αχτίνες ήλιου προσκυνώντας την αίγλη της προσταγής σου.
Σαν ερωμένη θα κρατούσα την πυξίδα της αγάπης σου ταχτοποιώντας τα πελάγη.Μιλώντας σου γιά κείνη την μυστική ροή που καλπάζει στις φλέβες πιστή ως το θάνατο στη φωτιά στο κοχλαστό ανάβρασμα που φιλά τη μυστική πνοή της σάρκας. Σαν ψυχή απατημένη πάντα εκεί φωτεινότερο από τα άλλα άστρα, Ελένες Μαρίες Χριστίνες, αλλοιώτικο άστρο, ποτισμένο από την λαμπρότητα της αγάπης.
Σαν μάνα μιάς και γεννάς τόση μητρική θέρμη, θα σε έλεγα το κέντρο του σύμπαντος θα ήμουν φωνή κι εσύ η ηχώ, εσύ ευχή κι εγώ εκπλήρωση τρέφοντας τα βήματα της ζωής σου να αγκαλιάζω τον ίσκιο σου τα βράδια, στιλέττο κοφτερό σε όποιον σε πονούσε.
Αν σ΄αγαπούσα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:Λίλιθ καλή μου στα δυσκολότατα.
στα δύσκολα η αλήθεια, είπε κάποτε κάποιος σοφός.
συμφωνώ μαζί του...
Το ζήτημα είναι να αγαπάς τον τρόπο με τον οποίο αγαπάς.
ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ-ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, Ο ΠΟΝΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΕΙΣ. Η ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ Η ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ.
Καιρός μελαγχολικά αίθριος καρδιές μου, με ορατότητα μηδέν γιά τα αβάσταχτα γεγονότα της καθημερινότητας γιά τις μάταιες επιδόσεις του στοχασμού μας γιά τις αθλήσεις των ενστίκτων μας. Πνίγουν πονούν οι αναθυμιάσεις του υποσυνείδητου όταν κατακαίει η ζήλια. ΄Αντε το έμαθα. Ποιό του δρόμου το τέρμα; Λιμάνι γκρεμός ηλίου ανάτελμα, γέρμα;
΄Οπως λέει κι η τραγική φωνή της ΄Αννας Αχμάτοβα.
Αυτή η πανάθεμά τη εποχή μας αναχαιτίζει όπως ένα φράγμα λέει στόπ στο ποτάμι. Η ζωή μας γλιστράει μυστικά κι αλλάζει κοίτη. Διασχίζει άγνωστα σύνορα και δεν γνωρίζει πιά τις όχθες της.
Δεν εύχομαι πιά την ευτυχία μου. Εύχομαι μόνο να είμαι συνειδητή.
Με έκανε λοιπόν και λύγισα η ζήλεια. Κι ο απόηχος από της θλίψης τα ραπίσματα σβήνει μακριά. Με σφαδάζει επί του παρόντος η παράφορη ανάγκη γιά ανύψωση ψυχής. Πέρα από την καταστροφική ζήλια. Ζητώ υλικό πολύτιμο από τη σθεναρή ουσία της ψυχής. Δεν κλυδωνίζομαι ούτε παραπαίω. Κάποιος με κράτησε. Η καρδιά δεν δακρύζει. Εύρυθμη θνητή με γαιώδεις μνήμες που την καθηλώνουν στη γη.
Σβήνω την ανασφάλεια κι αγγίζω φιλοσοφία γαλήνη ανθρωπισμό ευαισθησία στοχασμό δημιουργία φιλώ ολόκληρη την κοσμική έννοια που βρίσκεται μπροστά μου έτοιμη να την αγγίξω και να την εκφράσω. Γυρίζω ξανά στην ποίησης το χάδι γιατί η ποίηση είναι και πόνος και τόπος σκέψης και γιά την ακρίβεια μιά διαδικασία αλήθειας ή γενόσημη διαδικασία.
Κυρίως: Τ΄ότι ετεή ουδέν ίδμεν, βυθώ γαρ η αλήθεια.
Στην πραγματικότητα -ευχαριστώ κείνον που μου το έμαθε- τίποτα δεν ξέρουμε αφού η αλήθεια είναι κρυμμένη πολύ βαθειά.
***---***---***---
Σ΄αγάπησα, σαν φίλη αδελφή γυναίκα ερωμένη ψυχή απατημένη. Σαν μάνα. Σαν φίλη θα έκλαιγα στο κλάμα σου.
Σαν αδελφή στα χέρια μου θα συναντούσες τη δύναμή σου.
Σαν γυναίκα, θα σου΄φερνα μιά χούφτα αχτίνες ήλιου προσκυνώντας την αίγλη της προσταγής σου.
Σαν ερωμένη θα κρατούσα την πυξίδα της αγάπης σου ταχτοποιώντας τα πελάγη. Μιλώντας σου γιά κείνη την μυστική ροή που καλπάζει στις φλέβες πιστή ως το θάνατο στη φωτιά στο κοχλαστό ανάβρασμα που φιλά τη μυστική πνοή της σάρκας. Σαν ψυχή απατημένη πάντα εκεί φωτεινότερο από τα άλλα άστρα. Ελένες Μαρίες Χριστίνες αλλοιώτικο άστρο ποτισμένο από τη λαμπρότητα της αγάπης.
Σαν μάνα μιάς και γεννάς τόση μητρική θέρμη θα σε έλεγα το ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ θα ήμουν φωνή κι εσύ η ηχώ, εσύ ευχή κι εγώ εκπλήρωση τρέφοντας τα βήματα της ζωής σου ν΄αγκαλιάζω τον ίσκιο σου τα βράδια, στιλέττο κοφτερό σε όποιον σε πονούσε.
Αν σ΄αγαπούσα.
Σαν
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Δεν ξέρω εάν θα καταλάβεις τι θα σου πω, όχι γιατί δεν μπορείς αλλά ο τρόπος που θα το γράψω δεν θα είναι ξεκάθαρος.
Χαίρομαι γιατί θα μάθεις πολλά, είμαι σίγουρη ότι θα μάθεις πολλά.
Λυπάμαι όμως γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι για τον έναν είναι για όλους.
Αφού το αποφάσισες όμως σου εύχομαι κάθε καλό, κάθε ευτυχία.
quote:ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΜΟΥ, λένε πως η πολλή ανάλυση φέρνει παράλυση. Εγώ πάλι λέω κάτι άλλο απλό.
Όταν χρειάστηκε να φτάσω σε ανάλυση του άλλου, είχα δύο επιλογές.
Το δέχομαι και συνεχίζω, δεν το δέχομαι και χωρίζω.
Πάμε στη λογική.
Η λογική στον έρωτα ή στην αγάπη -μαζί τα θέλω αυτά- ένα να γίνουν, Η λογική στον έρωτα λοιπόν ή στην αγάπη, είναι όπως η φωτοβολίδα στην ομίχλη που τη φωτίζει μεν, αλλά δεν τη διαλύει.
Ούτε κανείς πρέπει να στηρίζεται στις αισθήσεις του πάντα.
Τα πιό όμορφα πράγματα τα [βλέπει] τα [ακούει] τα [αγγίζει]κανείς με την καρδιά του.
Δεν αγαπάς επειδή το έχεις ανάγκη, δεν αγαπάς όπως πίνεις νερό,
γιά να ξεδιψάσεις και μετά να ξεχάσεις και το ποτήρι και τη βρύση και το νερό.
Ζω και μαθαίνω. Ακούω...Βιώνω...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!