- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Εσύ δεν άκουσες
το κύμα να βογκάει στο βράχο
ο σκούρος όγκος τού νερού να σπάζει
σε άπειρα λάμποντα μόρια
να σέρνεται στριφογυριστά στο γρανιτένιο ανάστημα
αστραφτερές μικρές νεροσυρμές
κατηφορίζοντας το κορμί του θαλασσόβραχου
αυλάκια από φως, δίνες από αλάτι
στρόβιλοι αρμύρας σαν μικρές ψιθυριστές λέξεις
κι ύστερα
ο φωτεινός παφλασμός στο έφιππο πέλαγο.
Εσύ, δεν άκουσες
το άγριο κύμα να ξεσπάει αφρίζοντας
ακτινωτά ριπίδια αρμυρού νερού
τρέχοντας ξέφρενα με του ανέμου την αντάρα
χιλιάδες μίλια αφρισμένου πέλαγου
καλπάζοντας
και τα μάτια ης θάλασσας μια γκρίζα φοβέρα
απειλώντας να γκρεμίσει τον κόσμο, να γκρεμίσει τον ουρανό
αψηφώντας
με την υδάτινη απαλή της διαφάνεια του βράχου την τραχύτητα
υψώνοντας επίμονα το ευλύγιστο μπλε
στης πέτρας την αμετάκλητη αγέρωχη αδιαφορία.
Όχι,
εσύ δεν ακούς.
Και πώς,
να καταλάβεις την καρδιά μου;
...
Γιατι τώρα??
quote:Θ΄ανάψω το φεγγάρι με δανεικά σπίρτα απόψε δεν έχω φωτιά. Κι εσύ να είσαι καλά. Κάθε μέρα και με φωτεινότερα
Να είσαι κάλα ΑΦΡΟΔΙΤΗ και σκέψου οτι κι άλλοι ψάχνουν
να βρούν σπασμένα κομμάτια και δεν έχουν ούτε κάν ένα σπίρτο...
οράματα...
Εδώ,
εγώ,
εκεί
εσύ...
Ποιός θα σε ρίξει
σ΄ένα βάραθρο ψυχής;
Κρατώ της μορφής σου το κάλλος
κανείς δεν μ΄ανάστησε άλλος
του χρόνου η ρήξη
μιά φωτιά που τη μισείς
Σε κρύβω σ΄ανέμελο λίκνισμα
σε πίνω σ΄ατέλειωτο βύθισμα
Σε καίω σε χρώματα ανάστασης
σε ρίχνω σε θύελλα ανάτασης.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
αγαπημενε αδελφε.μοναδικε συντροφε, φωτισε με παλι και δειξε το δρομο να περπατησω.οσο γινεται πιο γρηγορα πριν αρχισουν να με τρομαζουν τα σχηματα που βλεπω οταν κλεινω τα ματια μου τις νυχτες, ειδικα εκεινες που η ειρηνη δεν ειναι πλαι μου. Για σενα δεν ανυσηχω, ξερω οτι εισαι εκει, στον φαρο και κοιταζεις τη θαλασσα. και κυνηγας το δρομο του φεγγαριου... οταν οι μουσικες μου αγγιξουν το φως σου, οταν το ουρανιο τοξο λιωσει στην αγκαλια της ειρηνης, τοτε θα φωναζω οσο πιο δυνατα μπορω χωρις να ματωνει ο λαιμος μου... για ολα τα χαμενα βραδυα μας...
ισως να μη με βλεπεις συχνα στο esoterica, αλλα ξερεις παντα που να με βρεις....
΄Οχι πιά δεν σε αφήνω εγώ.
Κρατ΄ς το στερνό παιδί ζωντανό το λεν ζωή.
Κατάφυτη ελπίδα
μην την κάψεις
αειθαλή νοήματα,
Κεντούν το δειλινό
μέθη σφοδρή παράφορη απρόβλεπτη
ένα χαμόγελο ραγίζει τους καθρέφτες
ιδεολογικές πλάνες μου λες
κλεμμένα όνειρα
ευανάπνευστες
συναντήσεις
ένας προορισμός ονείρων
ανεύθυνων φράσεων
πράο χάδι
ένταση λάθη
ονειροπόλα αστροφεγγιά
ξεθολωμένα ιδανικά
ξερματωθείτε πριν
βρέξει τέλμα.
Λες πως πονάς.
Κλαις. Με μένα εδώ;
Ξέχνα το μάγκα.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
εδώ
σ’ ένα τοπίο χωρίς εικόνα
και μόνο φως
φαιό
που με τυφλώνει
και το λευκό της αμνησίας κενό
κ’ οι φωτεινές σχισμές της μνήμης
Σουρουπώνει
θα πει βραδιάζει μέσα μου
πλησιάζουν
οι φίλοι με το νυχτωμένο στήθος
πυκνώνει πάλι γύρω η απουσία
πάλι και πάλι
κάποιος με πληγώνει
Λοιπόν υπάρχεις
προσπαθείς ακόμα
μέσα σ’ αυτό το αραχνιασμένο σπίτι
σ’ αυτή την κρύπτη
των σπασμένων προσευχών
των ραγισμένων ήχων
των μορφών
που μεταπλάθουν σε ουρανό το χώμα
Μα ποιος εκείνος που
σε κατοικεί
μοναχικός στον ωκεανό του χρόνου
σα να ‘σαι το έρημο νησί
κι αυτός
ο ναυαγός που εγώ δεν είμαι, σώμα;
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
εγώ
τη μυγδαλιά τινάζω
πέφτουν τ’ αμύγδαλα βροχή
κι εσύ
πως λάμπεις
μα δε θυμώνεις
μόνο
με κοιτάζεις
και μου χαμογελάς
φεγγοβολώντας
Κι εγώ
τινάζω με
μανία το δέντρο
και Θε μου σε
φοβάμαι και
μ’ αρέσεις
κι όλο βυθίζεσαι στο φως
και μέσα
στην εκτυφλωτική σου λάμψη
σβήνεις
Κι εγώ
τινάζω κλαίγοντας
-γελώντας
και κλαίγοντας-
το δέντρο
και ξυπνώ
και πια
δεν είναι φως
δεν είναι δέντρο
μόνο δωμάτιο γκρίζο
βουρκωμένο
και βρέχει
βρέχει
και
δεν είσαι
κανείς δεν είναι πια
και με σκεπάζουν
άγρια θολά νερά
νερά
και χρόνια
~ ~ ~
Στο τέλος όλα σωπαίνουν
και μόνο στάζει μια βρύση
Για να μπορείς να θυμάσαι
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Εκείνο το σκούρο γαλαζωπό μονοπάτι
μέσα στο σούρουπο
σκάβει ακόμα αργά την παλάμη μου
έτσι όπως την κοιτάζω αφηρημένα
για να κρατήσω κάπου το βλέμμα μου
φορτωμένο βροχή.
Οι φωνές της θάλασσας αλαργεύουν μέσα μου
ώσπου δεν ακούγονται πια
Δεν ακούγεται πια τίποτα μέσα μου
μόνο τα βήματά μου
ξερά στο λιθόστρωτο.
Κι άξαφνα δε θέλω πια να προχωρήσω
Μόνο να ‘ρθείς
και να με πάρεις απ’ το χέρι.
Γιατι τώρα??
Πάρτε με κοντά της το πρωί πούναι μονάχη.
*
Γιατί τόσα Μνημεία στον Άγνωστο Στρατιώτη
κι ούτ’ ένα στον Άγνωστο Άνθρωπο;
Εμείς που θα βάνουμε τα στεφάνια μας;
*
Ποιος θα μας ξαναδώσει εκείνο το Σαββατόβραδο
πούχε μπροστά του την Κυριακή;
*
Παράγινε το σπίτι σπίτι απόψε
παράγινε δωμάτιο το δωμάτιο.
*
Τρεις φορές το ίδιο χελιδόνι
πέρασε πάνω απ’ τον ίδιο στίχο.
*
Ήταν μια απρόσεχτη άνοιξη
που άφηνε όπου τύχαινε τα πράγματά της.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Δύσκολη η αποψινή νύχτα
Αλυχτούν τα σκυλιά
Στον παραδίπλα δρόμο
Κρυμμένη στη σκιές η ανάσα μου
Σωπαίνει στην αναμονή της
Φυλλορροεί μέσα στην καταχνιά
Και το κερί …κοντεύει να κάψει
Τις λιγοστές πλέον ελπίδες
Να βρουν τον δρόμο τους οι πλειάδες…
....
Γιατι τώρα??
Θάν’ αργά
Ίσως και όχι
Σίγουρα όμως, νωρίς, Δεν θα ‘ναι
Αύριο είπες
Όλα τελειώνουν
Ίσως και όχι
Σίγουρα όμως, Δεν αρχίζουν
Συνέχισες το περπάτημα
γυρίζοντας την πλάτη στη βροχή
- που ολόγυρα συνέχιζε να πέφτει -
Κάπου στο βάθος έλεγες
Εκεί …
στον μακρινό ορίζοντα
Δεν μπορεί
Κάπου εκεί …
Δεν βρέχει
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Μέσα στη γιορταστική πανδαισία δυό στιγμών
είδα πως κουβαλάς μέσα σου την ποίηση.
Τρεις σταγόνες δάκρυ στο χαρτί
μιά σταλιά χειμωνιά
κι ένας ήλιος ολόλαμπρος ο ερχομός σου.
Αλήτη.
Ο Οκτώβρης φυτεύει μαργαρίτες στη νύχτα,
μας ένωσε στη δίνη μιάς αντίστροφης μέτρησης.
Είσαι τρελλός
αλλά η απουσία σου θα ήταν θάνατος
Συνάντησα στα μάτια σου τα μάτια του Θεού,
Κι έτσι όπως τα μαλλιά ανεμίζουν στον αγέρα
φιλάς τις σιωπές μου
με την παλέττα στο χέρι
σχεδιάζοντας
ένα φιλί
παθιασμένο
ανοίγοντας όλα τα παράθυρα στον κόσμο.
Ποιητή.
Τρελλέ.
Αλήτη.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
μάλλον δεν πέτυχε, δεν μπορώ τουλάχιστον εγώ να μπω στη σελίδα.
Κρίμα κάποια έκπληξη
ετοίμαζες εσύ...ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
Κουρελιασμένοι απ' τ' αγριεμένα κύματα
πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρός
στο σκοτεινό θάλαμο της γης
με ισκιωμένο το μυαλό
απ' το ξέφρενο κυνηγητό
της ασάλευτης πορείας των άστρων
οι τελευταίοι
απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους
θυσία
στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών .
Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε.
Κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής
σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις. .
"Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε;"
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Κάποιοι στίχοι της
"Πάει. Αυτό είταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
'Αρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα".
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
και όταν δεν είναι στέκεσαι πάντα σαν σκιά
ενα κράμα ζέστης σαν παιδικό χάδι
τυλιγμένο με ζάχαρι και ανεξήγητα χαμόγελα.
Αόρατη μορφή άπειρης γλυκύτητας και προσμονής
ελεύθερη πτώση, απέραντο άνοιγμα
ισως μια προσευχή που λέγεται κρυφά
απεριόριστα και άφοβα.
Αφροδίτη τελευταία προσπάθεια.
Με πολλή αγάπη
Όταν η σιγαλιά πλατιά θ’ απλώση
στον κήπο μου τη νύχτα, βροχερό
το σύννεφο τον ουρανό θα στρώση
σε μάυρο θόλο πάνω του ιερό.
Θα γύρουνε στο μυστικό σκοτάδι
τα δέντρα, οι θάμνοι, αργά την κεφαλή
κ’ ευλαβικά θα ψάλλουν έτσι ομάδι
τη θλιβερή στερνή τους προσευχή!
Έλα και μεις μαζί την προσευχή μας
στερνή φορά να πούμε. Θ’ ακουστή
στη σιγαλιά παθιάρικη η φωνή μας,
θ’ αντιλαλήση ο θόλος θα σπαστή,
το σύννεφο θα κλαίη, θα κλαίμε αντάμα,
θ’ ακολουθάη των δέντρων ο ψαλμός
λυπητερός το σιγαλό μας κλάμα
και θα πυκνώνη η σκοτεινιά χαμός.
Ούτε απ’ αστέρι λάμψη δε θα πέση,
της Μοίρας δε θα δούμε τη μορφή
κ’ ενώ τα χέρια χώρια θα μας δέση,
τα χείλη μας θα λεν την προσευχή.
Μαρία Πολυδούρη..
Γιατι τώρα??