FORUMS/ESOTERICA.GR/BOARD/- ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

- ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

ΑΦΡΟΔΙΤΗ30 ΜΗΝΥΜΑΤΑΣΕΛΙΔΑ 1/2

03/09/2005, 09:31:54

Ψίθυροι...

Ξετύλιξε τον μίτο της καρδιάς,
Αγκάλιασε τον μύθο της φωτιάς...
Θροίζουν οι φυλλωσιές στεναγμών
Ανθίζουν οι ευωδιές δειλινών,
στην πόλη του έρωτα.
Σε χρόνια ατημέλητα,
στη δίνη του σύμπαντος
ο χρόνος αδύνατος
φλόγες διαττόντων,
ψίθυροι των όντων...

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

04/09/2005, 10:13:10

ΣΤ΄ΑΠΕΙΡΟ.

Στ΄άπειρο εικονίζεσαι
ακολουθείς το πέταγμα της ψυχής μου
κοσμικό δέος
φεγγαρόλουστες νύχτες χίλιες
στο λυγμό της κιθάρας
στη δύση καθρεφτίζεσαι
επιμένεις...

Φωτιά αστεριών στο πάθιασμα της αφής μου
της καρδιάς χρέος
ανυπόταχτες ήττες νίκες
στο φιλί της λαχτάρας
στο βλέμμα μου ταυτίζεσαι
και μένεις...

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

12/09/2005, 10:55:02

-Να σκέπτεστε μόνον ότι όποιον όποια αξίζει...-

ΕΧΩ ΦΥΓΕΙ.
-Μιά μέθη της ύπαρξης.-
Σ΄ ένα σιωπηλό πάφλασμα ψυχής.
Λίκνισέ με λοιπόν
ειν΄φωτιά το παρόν.
κι η λαχτάρα συνύπαρξης
σ΄ένα τρυφερό πάθιασμα αφής...

Αστέρι νυχτερινό
τραγούδι φανταστικό
του αιώνα δοξάρι
του Σεπτέμβρη φεγγάρι
να μπερδεύεται σε καταπράσινα κλαδιά
να δεσμεύεται σε ακυβέρνητα φιλιά
κι οι χτύποι της καρδιάς μου μέσα, εντός σου...
Δεν το νιωσες πως είμαι εαυτός σου.
ΚΕΧΡΙΜΠΑΡΙ αστραφτερό μισή σελήνη
της καρδιάς το δειλινό βαθιά σε κλείνει
αδράχνοντας μνήμες καλοκαιριού
αγγίζοντας ρήμες καυτού καιρού
εναλλάσσεται το φως με το σκοτάδι
ο ορίζοντας τυφλός γκρίζο υφάδι.
Κι ο λυρισμός
υπαινιγμός
θαλασσινό σεληνόφωτο
επικράτηση
αμφισβήτηση
σ΄ένα πάθος ηλιόφωτο.

ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΦΥΓΕΙ...

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

12/09/2005, 19:28:36

Δεν μπορώ να αποτρέψω σχεδό τίποτα.
Σε ποιά σχέση να πιστέψω... ΄Ολα αδύνατα.
Σβήσε στο διάδρομο τα φώτα,
Κλείσε μου τα βλέφαρα σαν πρώτα
σφάλισε την πόρτα.
Την ψυχή σου ρώτα
΄Ασε έξω τη βροχή
Ειν΄το γέλιο που ηχεί.
Δώσε μου το δικό σου ακοίμητο φως
γίνομαι ιδανικό σου, πόθος λαμπρός
ανασύρω δυό μπαλάντες αυγής.
ΑΠΟΣΥΡΩ, τους θυμούς της στιγμής...

Αν η καρδιά σου είναι από γυαλί
μην τη δώσεις σε χέρια που τρέμουν.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

13/09/2005, 13:54:54

*
Τι είναι η ζωή; Μία αναμονή κι ένας αποχαιρετισμός.
*
Θα΄ρθω ένα απόγευμα ντυμένη στα λευκά,
ή στα γαλάζια αν το χρώμα σου αρέσει
πάνω στα χείλη σου ανάσες του νοτιά
μαλλιά λυτά και του χαμόγελου τη γεύση...
*
Θα΄ρθώ ένα απόγευμα με σκούρα φορεσιά
θα΄χω τα μάτια σου πανέμορφο καθρέφτη
πάνω στο σώμα μου Φθινόπωρου δροσιά
με τη σιωπή πάνω στο σούρουπο να πέφτει...
*

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φως αναβλύζεις,και με στηρίζεις,μη με σαστίζεις
μεθώ στη θεική σου γαλήνη,το ίσως είναι μιά φυγή,μην μου ξεφεύγεις λοιπόν γιατί είναι άδικο.Αντίκρυσέ με.Το θέλω είναι μιά αρχή.Εσύ μιλάς γιά το παρόν,κι εγώ γιά αύριο.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

15/09/2005, 11:47:27

Θεσσαλονίκη 15 Σεπτέμβρη 2005
---***---

Η πιό όμορφη θάλασσα
ειν΄αυτή που ακόμα δεν ταξιδέψαμε.
Το πιό όμορφο παιδί αυτό που ακόμα
δεν γεννήσαμε.
Τις πιό όμορφες μέρες μας δεν ζήσαμε ακόμα.
Και όσα θέλω να σου πω
τα πιό όμορφα απ΄όλα
δεν στα έχω πει ακόμη.

Τι ποίηση Θεέ μου!
Nazim Hikmet Ran.
----------------

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

18/09/2005, 13:49:11

Περιδιαβαίνουμε στους αιώνες μωρό.
με την αγαλλίαση της ελευθερίας
και την εικονογράφηση παλιών λαφύρων.
Σαλπίζοντας τον καιρό, φέρνοντας το ξαστέρωμα.
Χάραξε η αυγή του μύθου...
μήτρα αναμνήσεων,
πλεονάζουν οι χαρές
γελούν οι ανύσταχτες νύχτες,
κραυγές ωρίμανσης
φθινοπωρινές οδοιπορίες
σύθαμπο αλλοτινών φώτων,
ένα ταξίδι ακόμα.
΄Ασε κάποιους να βουλιάζουν σε άγχους προσωπεία,
Είμαι εδώ.
χορεύοντας ένα αρχαικό τραγούδι της φωτιάς.
Αιώνας η νυχτιά,
Σύμπαν η καλημέρα
όνειρο ατελεύτητο η μεσημεριά.
Πύρινες δυναστείες φωτιάς.
Ξέχνα τις αφέγγαρες πορείες.
Το βαρύ πεπρωμένο.
΄Ηρθα σαν φως,
όχι υπόσχεση ανώφελη,
μήτε αυταπάτη.
Πυράκανθα γυμνά τα ερωτηματικά.
Προσπέρνα.
Αιφνίδιες βουές ανέμων
μιλούν γιά χειμώνα.
΄Ανεμοι αισθαντικών ηλιογερμάτων,
φιλούν τα κουρασμένα αινίγματα.
Τι ψάχνεις;
Που;
Χαραμίζεσαι.
Εδώ είναι οι ποιητικές εξάρσεις
κόντρα στους αδυσώπητους καιρούς
που ραγίσαν τον αιώνα σου.
Επαληθεύω ανεξίτηλους θεσμούς.
Γιατρεύω πληγές
Κύττα ένας χάρτης καρδιάς είναι το σύμπαν.
Με σημάδια από διάσπαρτα ρόδα.
Εδώ είμαι εγώ.
Γιατί φοβάσαι και λυγάς μες την ασκητική μορφή σου;
Γιατί ταξιδεύεις ναυαγισμένος στις ακροποταμιές των λαθών.
Εδώ είμαι εγώ.
Πνευματική σπορά,
ανέφελος λυγμός, θα τα ξεπλύνω όλα.
Κι αν σε τρομάξει κάτι αυτό δεν πρέπει να είναι η ποικιλόχρωμη αθωότητα.
΄Απλωσε στα χέρια μου το νεανικό ηλιοτρόπιο των χρόνων σου.
Είσαι παιδί,
και πάμε απ΄την αρχή.
Υπόσχεση θυσίας, θα σε κάνω να ξεχάσεις τα πάντα.
Σε ιχνογράφημα μιάς καλημέρας
που ποτέ δεν θα μιλήσει με τον θάνατο.
Κύττα με ακόμα μιά φορά.
Θα διαβούμε τον πόνο
την σκληρή όψη του αιώνα.
Και θα υψωθούμε μαζί,
κόντρα στη δίνη
των άμετρων επάλληλων κύκλων,
πέρα από τα πεδία του ΄Αδη,
στα τολμηρά νοήματα
της πυρίφλογης αλήθειας.
Που υπηρετείς άλλωστε.
Γέλα
ξέχασες ποιοί είμαστε;
Ακολουθούμε χνάρια προφητών,
σκορπισμένα όνειρα,
έγνοιες πεθυμιάς
μονολόγους γαλήνης
ελευθερία πνεύματος σε πορφυρά νέφη,
κρυφακούμε την καρδιά των αστεριών.
Πόσοι θνητοί-αθάνατοι το μπορούν;
θΑ ΤΟ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ;
Δράση και προσδοκία.
Αναμνήσεις και πάθη,
σε έναν ύμνο αχνόφεγγο,
στερεύουν λυγμός και λύπη,
σου μιλώ γιά έρωτα,
μην πατάς την σκαντάλη του κυνηγού.
Ανοχύρωτα πάθη
αέναες σκέψεις
υπέρτατο φως.
Αιώνιο πυροφάνι τρελλών
η πίστη
της απροσδόκητης ικεσίας.
Περιδιαβαίνουμε στους αιώνες μωρό...

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

19/09/2005, 20:49:36

Βαρύ κι ασήκωτο...

Απόψε παίζω με το θάνατο ρουλέττα
κι όλο ποντάρω σ΄ένα πένθος της στιγμής
μη με κυττάς, δεν την κεφάρω την κουβέντα
όσα κι αν πάρω δυό φορές θα τ΄αρνηθείς.
΄Οτι κι αν πόθησες
απλά επιδερμικό,
δεν είσαι άνθρωπος
γιά να ΄χεις υποφέρει
εδώ αστόχησες
αλλά αιμοραγώ
μαζί μου άδικος
μου έστησες καρτέρι.
΄Οτι κι αν κράτησες
λαχτάρα του λεπτού
νεκρά αισθήματα
και όνειρα συντρίμια
κι ας με νοστάλγησες
δροσιά καλοκαιριού
σπαρμένα κύματα
σε γκρίζα αποκαίδια.

Απόψε παίζω με το θάνατο ρουλέττα
κι όλο ποντάρω σ΄ένα πένθος της στιγμής
μη με κυττάς δεν την κεφάρω την κουβέντα
μα θα κερδίσω θα το δείς λόγω τιμής.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

20/09/2005, 00:28:05

Συλλογίζομαι πως ήρθε η ώρα να φύγω.
Τόσους μήνες ένα παιχνίδι.
΄Ιδιο κι όμοιο.
Γίναμε πολλοί.
Αναποφάσιτοι άνθρωποι.
Τι γυρεύω στην πόλη των διεκδικήσεων εγώ,
καραδοκώντας στους απέραντους χώρους
των άπιαστων ελπίδων
Αυτός εκεί κι εδώ.
Παράνομα μυστικά.
Δεν σκέφτομαι.
Ούτε απολογούμαι στον ήλιο.
Συλλογίζομαι πως ήρθε η ώρα να φύγω.
΄Ενα σκέφτομαι.
Πως όπως χθες δεν σκέφτομαι.
Κλείσε το ημερολόγιο τώρα.
΄Εμαθες πολλά. Είδες. Κατέγραψες. Ανακάλυψες.΄
Ξέρεις. Είσαι γνώστης.
Συλλογίζομαι πως ήρθε η ώρα να φύγω.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

27/09/2005, 23:40:59

Δεν φτάνει η σκέψη κάτι φορές.
Να φέρει πίσω τις χαρές που φύγαν...
Αναμνήσεις στεριάς θάλασσας χρόνων...
Αιχμάλωτη δέσμια η ψυχή στα καλοκαίρια των στιγμών του...
Μέσα μου φυτρώνουν ακόμα άνθη σε σχήματα αστεριών.
Λεπτομέρεις που αγκαλιάζουν την καρδιά μου
σε στιγμές απόβροχης θλίψης.
Ο αυριανός ήλιος θα δαμάσει
τους όγκους της μοναξιάς.
Η άβυσσός σου ανελέητα με πρόδωσε,
ή εσύ;
Απόψε ταξιδεύω με τον άνεμο,
αφήνω τη φθορά
αλλά να ξέρεις δεν θα γυρίσω ποτέ.
Με πέταξες στους αχανείς χώρους
των τσακισμένων ελπίδων.
Δεν θα γυρίσω ποτέ.
Από την δική σου αγκαλιά
έχω επιλέξει
εκείνη της νύχτας.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

28/09/2005, 22:15:35

Κυρίαρχος στις αθέατες σκέψεις μου.

Η μαχαιριά του χρόνου, ποιά είναι περισσότερο δυνατή,
η δική του, ή η δική μου...

Δεν με βοήθησαν οι συγκυρίες.
Δεν πρόλαβες να πεις δυό λόγια ζεστά.
Διαβαίνεις μπρος μου πατάς, την προσμονή.
Το επόμενο βήμα χωρίς εμένα.
Γι΄αυτό συγκεντώνει τόσα δάκρυα ο ουρανός
τέλη Σεπτέμβρη,
θα΄ρθει τ΄αύριο να τ΄ανατρέψει όλα
μα πάλι,
θα μοιάζει θαμπή η λιακάδα.
Αύριο ο καθρέφτης θα σε κυττά.
Μετρώντας την κούραση των ματιών.
Θα αποζητάς την ανέμελη φωνή
τα λυτά μαλλιά
που σβήσαν ξέπλεκα στα πελάγη της σιωπής.
Μας χώρισε η σκιά μιάς πόρτας.
Δες με
Δεν υπήρξα κλέφτης των δικών σου θησαυρών.
Εσύ ήσουν.
Δεν σε δικάζω.
Μονομαχώ με το χρόνο.
Η μαχαιριά
ή δική
του,
ή
δική
μου.

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

03/10/2005, 21:47:04

Εγώ σου μιλώ γιά λαμπερή αυθεντικότητα,
με τρυφερούς εναγκαλιασμούς ψυχής. Παράφορους, μα ποιός το αντέχει;
Αγνές διαβεβαιώσεις πως η αγάπη κρατά πολύ. Ουτοπία κάποιος είπε.
Αλλά η ζωή παραμένει παγιδευμένη σε μία σφαίρα. Γιά κύττα.
Θλίψης ψεμάτων. Και όχι μόνο. Κυνισμός.
Εγώ ζητώ ένα μίγμα τρυφερότητας και ευθυμίας, κι εμπιστοσύνης, τι ανόητο...
Προσήλωση άγνοια
μελωδίες καρδιάς. Δεν χορεύω, το στροβίλισμα θέλει πίστη κέφι δύναμη.
Ορίζω το πορτραίτο της μοναξιάς. Πως μου πάει...
Την προτιμώ δαύτη.
Υποψία χαμόγελου. Ορατού αοράτου.
Το σκοτάδι πυκνώνει... Σαν να πήρε ψύχρα.
Αντικρύζω υποψίες αστεριών στον μη έναστρο ουρανό.
Κράτα μου ένα.
Σύννεφα, αυτοπροσωπογραφία ζωής.
Το φόντο μου πονάει τα μάτια.
Αντιπαραθέσεις παθών εμπειριών γαλήνιων μειδιαμάτων κι ηδονών με θαρρετές εντάσεις.
ΘΑ ΓΕΜΙΣΩ κι απόψε την πηγή των ονείρων
Ιδεώδης ομορφιά.
Θα βγάλω την στίλβουσα επίστρωση,
θα σπάσω τις υποσχέσεις
τις δυνατότητες
απλώνομαι έξω από τον χώρο.
Στις σκέψεις του αύριο.
Απογειώνομαι.
Η πτώση θέλω να είναι βίαιη.
Δεν ανησυχώ.
Εγώ το ζήτησα.
Σπάω.
Τα φτερά μου;
Ανέπαφα.
Πόσο μάλλον εσύ.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

04/10/2005, 15:39:10

Μάγος

΄Ηρθες πάλι,
φοβάμαι και δεν φοβάμαι,
οικοδομείς, προσανατολίζεις, υψώνεις, γκρεμίζεις...
Μιά βυθοσκόπηση του σκοτεινού και δυσερεύνητου χώρου
της ανθρώπινης υπόστασης,
ενδοσκοπικές διερευνήσεις.
Συγκρούσεις, αντιθέσεις, ιχνηλασίες,
συγκερασμός μύθων,
φαινομένων,
καμβάς, σύνθεση ανάπτυξης.
Εύχυμος λόγος μεστός.
Ευθύγραμμος, έντονος, εύστοχος...
Μα εσύ μιλάς με αλχημίας περιστροφές στο καίριο μύθο.
Εγώ;

Δεν ξέρω αν είναι όμορφα τα φτερά μου
μα να με πιάσεις δεν μπορείς
υψώνω τα πανάρχαια οχυρά μου
όνειρά μου,
θαύματά μου
ίσως γιά τ΄αύριο να απορείς...
Πέταξα...

galadriel

05/10/2005, 16:45:49

Σε σένα που είχες την ευκαιρία να ανέβεις λίγο ψηλότερα...

κι όταν σε έσπρωξα να ξεπεράσεις τους φόβους σου και να πετάξεις

βούτηξες με το κεφάλι κάτω στο κενό... κι έπεσες..

Σε σένα που η ματιά σου είναι ακόμα εδώ,

οφείλω μία απάντηση...

Εγώ Είμαι Θεός

κι εσύ όχι γιατί...

Ανέβηκα ψηλότερα απ' τα συναισθήματα

Ανέβηκα ψηλότερα από δογματισμούς

Ανέβηκα ψηλότερα απ' το Εγώ

και Είμαι...

δεν υποσχέθηκα τίποτα

δεν απείλησα κανέναν

και η θέωση μου είναι αποτέλεσμα

της αγάπης

της ανοχής

της διαλλακτικότητας

της ενότητας πέρα απ' τα πολικά ζεύγη...

σου αφιερώνω ένα τραγούδι κι ελπίζω να τα ξαναπούμε...

"μέσα απ' τις πέτρες
και τα
κάστρα του
πονάει το Μεσολόγγι..."

την αγάπη μου
Galadriel

in God we trust

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

05/10/2005, 17:12:48

Πόσο λυπάμαι γιά όσα αργά κατάλαβα,
αλλά ανήκω στα ηρωικά παιδιά εγώ
που με ραντίζουν
με αθάνατο νερό.

Ο νοών νοήτω...

Κάποιοι πετούν με τα φτερά
και άλλοι τους τα κόβουν.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

05/10/2005, 17:35:59

Μην ακούς τους άλλους
άκου τον άνεμο
αυτόν που έρχεται
κι αγγίζει τη βροχή των ματιών σου.
΄Ετσι έλεγες
ωραία λόγια θα μου πεις,
κι οι ποιητές συγκινούνται
Πολυπληθή στοιχεία
λυρικές ροές επιφανειακές ασάφειες
ανακλαδώνονται σε φως και σε σκοτάδι
η δίνη των πραγμάτων
νεόφερτα σχήματα
το καλό και το κακό
με την έννοια του αλώβητου
έξω από χρόνο και χώρο
παρατηρητής
πλάστης
μαγεία λεκτική
σφριγηλή αισιοδοξία
νοσταλγία
ενθυμήματα
ακατάβλητο θάρρος
μπροστά
στην αφόρητη πραγματικότητα της ζωής.
΄Ενας Δόν Ζουάν στο γκρίζο δειλινό.
΄Ενα χάδι στης μνήμες.
Σιωπές.
Ενοχές;

Κάτι να καίει;

nst

05/10/2005, 17:51:58

Σε σκέφτομαι, με σκέφτεσαι, άγνωστο!
Κουράστηκα να σκέφτομαι, θέλω να αδειάσει το μυαλό μου, να μην θυμάμαι και να μην περιμένω........
Και μην νομίζεται οτι υπάρχει η συνταγή στην αυτογνωσία...

Αρχίζω να βλέπω μια άμυνα στίς άμυνες.
Τι κι'αν βγούν στην επιφάνεια, θα πάψουν να υπάρχουν?
Τούς γνωρίσαμε, συστηθήκαμε, τούς αποδεχθήκαμε και τι ωραία!!!
Τώρα συγκατοικούμε αρμονικά.

ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ..........

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

05/10/2005, 18:11:41

Το ίδιο πάντα όνειρο
και μακρυσμένο και κοντινό.
Σκοτεινό.
Ανθίζει απλός και μεγαλόπρεπος ο χρόνος
μες τ΄αφρισμένα κύματα
της λίμνης των παθών
των λαθών
μαθαίνει να κουβεντιάζει
και με τη γλώσσα της σιωπής.
Και τραγουδώ τη λευτεριά
στο σχήμα οραμάτων,
εκείνη...
΄Εχω συμμάχους τα δάκρυα των καιρών
τον φλοίσβο των τύψεων.
Αχ μη μου λες πόσο όμορφη είμαι,
τα σύννεφα όταν κλαίνε δεν είναι
υπέροχα.
Σκιερά
θλιβερά.
Σκεφτικά.
Μιά αστραπή όμως απόψε θα τους δανείσω.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ

06/10/2005, 20:37:14

Σε αποζητώ
Σε αποζητώ.

Φυσικό καθαρό φως.
΄Ετσι σε βλέπω ακόμα.
Εδώ στον κόσμο της ύπαρξης
και της επιθυμίας πως να λάβεις μόνο
θετικές δονήσεις
φως μου...
Δακρύζω σ΄εκατοντασύλλαβες σιωπές.
Υπερβατική σοφία.
Χάος Θεός κόσμος
Το παν.ΤΟ ΠΑΝ...
Φώτιση πραγμάτωση...
Παντοδύναμο χαμόγελο
πάνσοφο
δημιουργικά δυναμικό.
΄Ενα χάδι συνειδητότητας
-τι θυμάμαι τη λέξη-
από μιά ιεραρχία φωτός θεική
νοητική πνευματική αστρική ζωοποιούσα αρχή
ψυχή.
Ωρισμένοι κρατούν τα σκήπτρα
του αρχετύπου της ωραιότητος
την κραυγή
της επαναγέννησης
Ακατανίκητος
ενορατικός
ορατός - αόρατος
Απελευθέρωσέ με να
πετάξω ξανά
απάλλαξέ με
από το βάρος του Κάρμα
εξάγνισέ με
βύθισέ με
στην αδαμάντινη σοφία
που αντανακλάς
Σώρρευμα συνείδησης
χάδι ενεργειακών
ταυτίσεων.

VELISSARIOSΜέλος

07/10/2005, 09:25:49

Χάος Θεός κόσμος
Το παν.ΤΟ ΠΑΝ...
ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ!!!!!!!!
ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΟΤΑΤΟ!!!!!!!!!
ΑΛΗΘΙΝΟ!!!!!!!!!!!!

1 / 2ΕΠΟΜ. ▸