- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

ξετυλιγω τις στιγμες μου...
σε μεταξενιες σκεψεις,σε φυγοπονα ποιηματα...
καληνυχτα θλιψη...
σκεπασε με πριν φυγεις
και
σβησε το κερι...
μου.

αλλ' ανάγκη να μείνω ζωντανός

να περάσω από την άλλην όχθη·

οτιδήποτε θα 'ναι προτιμότερο

παρά η αργή δολοφονία μου από το παρελθόν.

Κι αν απάνω μου μείνει ανεξάλειπτη

κάθε λαίλαπα σαν εγκαυστική

θα' ρθει το πλήρωμα των ημερών

βουστροφηδόν θα εξαφανίσω τον εαυτό μου....."
Το στιγμα-Μαρια Νεφελη
Ο.Ε.

ΟΜ

απο τον ανεμο (θεου χερι/χρονος)
'η απο εναν καντιλ-α-ναφτη...(ανθρωπου χερι/χρονος)
-θα συμπληρωνε η λογικη(η δευτερη "σκεψη")-

μια φωτογραφια δεν θα ηταν αρκετη
οσο η αναμνηση απο το φως του...

...παλι εσωτερικοφερνω...
ποιητη μου...
πνευμα ταυτοσιμο...
παλι μαζι σας εδω ξημερωνωνω το τωρα μου.

λιγο πριν το χαραμα αν αποκοιμηθουν οι ψυχες....
λενε...
πως μπορει να ξεγελαστουν+να μην επιστρεψουν...

παιχνιδι με το θανατο..παλι θα παιξω...

καλησπερα...

Sitting all alone, inside, today Jane.
The other girls are home, we're playing a new game.
The voice is very, very close, you like it that way,
and we're feeling rather warm inside.

Are you smiling or afraid?
You can have it either way.

Lady Jane your eyes are wide today,
and the world is looking very strange, you must proclaim!
It's quite a scary, scary ride we take, Lady Jane.

Yesterday seemed very dark, but now it's bright,
your clouds have gone away.
Sensory perception peaking at this time,
electric waves of sound are filling Janie's mind today
calling out to Janie as you drift away, "Don't be afraid,
they're only your illusion anyway."

Lady Jane your eyes are wide today.
and we're sure you won't forget the things
you've seen today!

σε μια ψυχη...
που σταθηκα λιγος...

ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΝΑ

ΜΑΓΑΛΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟ

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΟΛΕΤΟ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ.

Ι.

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου

Στο μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.

Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανί

Αεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεται

Ν’ αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά μου Βράχια

Τα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με το άστρο

Της σωστής μου καρδιάς: Δεν ξέρω πια τη νύχτα.

Δεν ξέρω πια ονόματα ενός κόσμου που μ’ αρνιέται

Καθαρά διαβάζω τα όστρακα τα φύλλα τ’ άστρα

Η έχτρα μου είναι περιττή στους δρόμους τ’ ουρανού

Εξόν κι αν είναι τ’ Όνειρο που με ξανακοιτάει

Με δάκρυα να διαβαίνω της αθανασίας την θάλασσα

Έσπερε κάτω απ’ την καμπύλη της χρυσής φωτιάς σου

Τη νύχτα που είναι μόνο νύχτα δεν την ξέρω πια.

dsm

Τον Ιούλιο κάποτε * μισανοίξανε
Τα μεγάλα μάτια της * μες στα σπλάχνα μου
Την παρθένα ζωή μια * στιγμή
* να φωτίσουν
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο

Κι από τότε γύρισαν * καταπάνω μου
Των αιώνων όργητες * ξεφωνίζοντας
"Ο που σ' είδε, στο αίμα * να ζει
* και στην πέτρα"
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο

Της πατρίδας μου πάλι * ομοιώθηκα
Μες στις πέτρες άνθισα * και μεγάλωσα
Των φονιάδων το αίμα * με φως
* ξεπληρώνω
Μακρινή Μητέρα * Ρόδο μου Αμάραντο

ΘΕΕ ΜΟΥ συ με θέλησες και να, στο ανταποδίδω
Tη συγγνώμη δεν έδωσα,
την ικεσία δεν έστερξα,
την ερημιά την άντεξα σάν το χαλίκι.
Τι, τι, τι άλλο μου μέλλεται;
Τα κοπάδια των άστρων οδηγώ στην αγκάλη σου
κι η Αυγή, πριν προλάβω,
στα δίχτυα της τα 'χει μακριά παρασύρει
που συ τη θέλησες!
Λόφους με κάστρα και πελάγη με καρποφόρα
στεριώνω στον άνεμο
κι η καμπάνα τα πίνει, αργά, του δειλινού,
που συ τη θέλησες!
Υψώνω χόρτα σα να φωνάζω μ' όλα τα φρένα μου
και να τα πάλι που καταπέφτουν
από το κάμα του Ιουλίου,
που συ το θέλησες!
Τι λοιπόν, τι άλλο, τι νέο μου μέλλεται;
Ιδού που εσύ μιλείς κι εγώ αληθεύω.
Σφεντονάω την πέτρα και βρίσκει επάνω μου.
Ορυχεία βαθαίνω και τους ουρανούς εργάζομαι.
Τα πουλιά κυνηγώ και στο βάρος τους χάνομαι.
Θεέ μου συ με θέλησες και να, στο ανταποδίδω.
Τα στοιχεία που είσαι,
ημέρες και νύχτες,
ήλιοι κι αστέρες, θύελλες και γαλήνη,
ανατρέπω στην τάξη κι εναντίον τα βάζω
του δικού μου θανάτου,
που συ τον θέλησες!
ΙΣΤ΄

ΕΝΩΡΙΣ εξύπνησα τις ηδονές
ενωρίς τη λεύκα μου άναψα
με το χέρι μπροστά στη θάλασσα προχώρησα
εκεί μόνος την έστησα:
Φύσηξες και με κύκλωσαν οι τρικυμίες
ένα-ένα μου πήρες τα πουλιά -
Θεέ μου με φώναζες και πως να φύγω;
Κοίταξα μες στο μέλλον τους μήνες και τα χρόνια
που ξανά θα γυρίσουνε χωρίς εμένα
και δαγκώθηκα τόσο βαθιά
που αργά το αίμα μου ένιωσα ν' αναβλύζει ψηλά
και να στάζει απ' το μέλλον μου.
Έσκαψα μες στο χώμα την ώρα που ήμουν ο ένοχος
και τρέμοντας εσήκωσα το θύμα στα χέρια μου
και του μίλησα τόσο απαλά
που αργά τα μάτια του άνοιξαν και σταλάξανε τη δροσιά
στο χώμα που ήμουν ο ένοχος.
Έριξα το σκοτάδι στο κρεβάτι του έρωτα
με του κόσμου τα πράγματα στο νου μου γυμνά
και το σπέρμα μου τίναξα τόσο μακριά
που αργά οι γυναίκες γύρισαν μες στον ήλιο και πόνεσαν
και γεννήσανε πάλι τα ορατά.
Θεέ μου με φώναζες και πως να φύγω;
Ενωρίς εξύπνησα τις ηδονές
ενωρίς τη λεύκα μου άναψα
με το χέρι μπροστά στη θάλασσα προχώρησα
εκεί μόνος την έστησα:
Φύσηξες και λαχτάρισαν τα σωθικά μου
ένα-ένα μου γύρισαν τα πουλιά!
ια΄

ΘΑ ΚΑΡΩ Μοναχός * των θαλερών πραγμάτων
Σεμνά θα υπηρετώ * την τάξη των πουλιών
Στον όρθρο της Συκιάς * από τις νύχτες θα 'ρχομαι
Κατάδροσος * να φέρω στην ποδιά μου
Το κυανό * το ρόδινο το μώβ
Και τις γενναίες του νερού * ν' ανάβω
Σταγόνες * ο γενναιότερος.

Εικονίσματα θα * 'χω τ' άχραντα κορίτσια
Ντυμένα στου πελα * γους μόνο το λινόa
Θα δέομαι να πά * ρει της μυρτιάς το ένστικτο
Η αγνότη μου * και τους μυώνες θηρίου
Το ποταπό * το δύστροπο το αχνό
Στα σφριγηλά μου σωθικά * να πνίξω
Για πάντα * ο σφριγηλότερος.

Θα περάσουν καιροί * πολλών ανομημάτων
Του κέρδους της τιμής * των τύψεων του δαρμού
Λυσσώντας θα χιμάει * ο Βουκεφάλας του αίματος
Τις άσπρες μου * λαχτάρες να λαχτίσει
Την αντρειά * τον έρωτα το φως
Και κραταιές οσφραίνοντάς * τις να χλι-
Μιντρίσει * ο κραταιότερος.

Αλλά τότε στις εξ * των υψωμένων κρίνων
Που η κρίση μου θα κά * νει ρήγμα του Καιρού
Η ενδέκατη εντολή * θ' αναδυθεί απ' τα μάτια μου
Ή θα 'ναι αυτός * ο κόσμος ή δε θα 'ναι
Ο Τοκετός * η Θέωσις το Αεί
Που με τα δίκαια της ψυχής * μου θα 'χω
Κηρύξει * ο δικαιότερος.

dsm

Edited by - spirit on 20/11/2003 20:24:32

Edited by - spirit on 20/11/2003 20:31:51

Edited by - spirit on 20/11/2003 20:40:35

ρουφω στην στιγμη τουτη σαν το πνευμα να
γινηκε καπνος και γονιμοποιει
την σκεψη...
κ
ο θ.παπακωσταντινου τραγουδα...
ΑΓΡΥΠΝΙΑ...

μα δεν με νοιαζει,κλεινω τα ματια
στην σταση του λωτου,
και η καρδια στο χρωμα του ουρανου...
να την η spirit
μαζευει ονειρα ανθρωπων ξεχασμενα
στο σακουλι με τους ανεμους τα
πετα και ανακατευονται...
μετα αργα τα ξαναριχνει πισω στους ανθρωπους
να νομιζουν πως η μερα που ξυπνα αλλιως
τους βρισκει...

σκεκομαι τωρα εδω μοναχα
στο φως το σιωπηλο...
γυμνος βουτω στα νερα που σπρωχνεις στην θαλασσα
σου...καθαριος νιωθω...ωωω εσυ καλη μου
η αιτια το αποτελεσμα εγω...
εσυ φως και γω αυτος που τυφλωνεται απο αυτο...
καλημερα νυμφη μου...

λεβαντα&δυοσμος αποψε...

quote:

---

ο θ.παπακωσταντινου τραγουδα...
ΑΓΡΥΠΝΙΑ...

---

Άστρο θαμπό του πρωινού
για χάρη σου αγρυπνούμε.
Και τούτη η μέρα ας μας βρει
μ’ αυτούς που αγαπούμε,
άστρο του πρωινού..."

καλησπερα!