- ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ.... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Κάποιοι ξεχνούν.
΄Αλλοι θυμούνται.
Κάποιες διαγράφουν.
Ξεχνούν να ρωτήσουν αν είσαι καλά.
Αν έχεις πεθάνει, αν πονάς αν ανθίζεις ξανά.
Ωρισμένοι
Ωρισμένες.
΄Ολα μες τη ζωή.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
Οι ανεμώνες των ματιών σου κλείσαν.
Στοχασμοί θνητότητας λυγμοί σε παρόχθιο μονοπάτι...
Κολυμπάς
στη μήτρα των παθών
κι εγώ σε αναζωογονητική συνειδητοποίηση.
Θα σε αφήσω
σαν συναισθηματική αποσκευή
φεύγοντας.
Μιλάς γιά ειδυλλιακές εικόνες
γιά Θεόσταλτη ηρεμία.
Να θρηνήσεις την απώλειά μου!
Χάθηκα.
Μισώ τα ταραγμένα βαθιά νερά σου.
Ζητώ το στέρεο έδαφος του συνειδητού
όχι την επικίνδυνη ωκεάνεια βροχή του
υποσυνειδήτου...
Είμ΄η αλήθεια που αχνογύρευες καιρό
μάνα και φίλη ερωμένη των παθών σου
στο προσκεφάλι σου τις νύχτες φυλαχτό
χάδι και λήθη μες την πίκρα των λαθών σου...
Κάτι είμαι κι εγώ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
΄Ηχοι σιωπής.
Σκέφτομαι
πράττω,
αγαπώ,
μικρά,
κομμάτια ιστορίας,
περπατώ,
ανάμεσα στα ζεστά φιλιά ιστορίας,
με σκέψεις του τώρα να γίνονται το δάκρυ του αύριο.
Ανάλαφρος άνεμος,
καθαρός ουρανός
ανασασμός, κι εσύ γυμνό κλαδί γαζίας
ευωδιά βιολέτας που πέθανε στο χέρι μου...
΄Οταν η αύρα θα γίνει κόκκινη
καθώς φυσά
όταν η κιθάρα θα βγάλει βαθυκύανους ήχους
τότε κι εγώ θα πάψω αλήτη να σ΄αγαπώ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
που τριγυρίζει η χαρά
μες το σκοτάδι της
αν μπορούσες να ακούσεις !!
έρχονται άδοξες σκέψεις
υπέρμετρου πάθους φλόγα
κανάλια βρόχινου νερού
Λήθη και μοναξια …
σκεπάζουν το άγριο βράδυ
και μοιράζουν κάπου
κομμάτια ψυχής …
...matmat...16/10...
(ξέρη αυτή)
Φλεγόμενο ξίφος
κραδαίνεις σαν άγγελος
με πας στα στενά
αποπνικτικά δρομάκια
παράξενο ύφος
ο τρόπος σου άπρεπος
Βιώνω κενά
καταστροφικά σαράκια
Στρεψ΄τη σκιά σου σε μένα.
Σάρκες και σώματα δεμένα...
Παρ΄ το στερνό μονοπάτι
ψυχής και κορμιού διαβάτη...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
θα κάψει τις σιωπές η ίδια μου η στάχτη,
στου ίσκιου σου τ'αδράχτι πικρές ανατροπές.Αθάνατος- θνητή στο πλέγμα της αβύσσου μου λες είμαι δική σου,Σελήνη ορατή.
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
***___***___
Μαρτυρία ενός θάμπους
που φθίνει
σκόνη στα μάτια
μοιράζει ο άνεμος
η ανάσα σου
ακουμπάει τις μνήμες
Αγάπα με,
και θα είναι αιώνια η γιορτή.
Και γιά σένα.
Σκέψου...
***___***___
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
στο μαγνάδι της σιωπής
διπλοπνίγονται οι σκέψεις
και απλώνουν τις ρίζες
διάφανα κεντίδια στολίζουν
τα κρυστάλλινα βλέφαρα
μιας ανύποπτης αγάπης
και ο βαρδάρης μελαγχολικός
έστελνε τον σκοπό του
στα υγρά καταπράσινα
μάτια της,,,
****************
___***___
ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ...
ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ
ΚΙ ΟΣΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΑΟΡΙΣΤΑ
ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΜΟΡΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΣΟΥ...
ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ
ΚΙ ΟΣΑ ΠΟΝΟΥΝ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ
ΘΑ ΒΡΟΥΝ ΠΝΟΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΥ ΣΟΥ...
Η ΝΥΧΤΑ ΘΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙ
Ο ΦΟΒΟΣ ΘΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ
ΘΑ ΣΑΙ ΝΗΣΙ ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΥΝΟΥ ΣΟΥ.
Η ΤΡΕΛΛΑ ΘΑ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ
ΕΓΩ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΣΥ Η ΔΥΣΗ.
___***___
AMA ET FAC QUOD VIS...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
μας μαστιγώνουν τα δέντρα
άθελά της
μας πληγώνει η θάλασσα
τα σύννεφα τα γκρίζα
η ξαφνική βροχή,
των αδύνατων εαυτών μας
τη φύση τιμωρό
με πόση βία στέψαμε...
Μανος Βαρυπατης
Γιατι τώρα??
Ανίκητοι...
Αυτοί δεν ορίζουν το φως τους
ξατμίζονται
σαν ποτάμια
καταγγέλουν καρδιές
σκιά και ντροπή
οδηγός τους
ζορίζονται
σε ρημάδια
και φθαρμένες φωνές...
Ακίνητη στο χειμώνα
ξέρω από ορφάνια
δάκρυ
πληγή
μα μοιράζω χαμόγελο
κλειστά λιμάνια
θολή
αυγή
αγκαλιάζω το όνειρο
ανίκητη του αιώνα.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
΄Αναψαν...
΄Αναψαν πυροφάνια
καράβια εν ειρήνη
η τρέλλα πάλι σμίγει
με λίγη λογική
ραγίζει η ορφάνια
στο χρόνο τι θα μείνει;
Παράξενο καμίνι
που σπάει τα γιατί.
Σουρουπώνει
στο δάκρυ της θάλασσας
στο κύμα ηδονών σου
ζεστές διηγήσεις
σε άμβωνα φωτός
φεύγει η σκόνη
το χρώμα μου άπλωσα
στο γέρμα των στιγμών σου
ψυχή μου μη σβήσεις
Θεός κι οδηγός.
Ψύχρανε, αυτός ο Οκτώβρης όμως μυρίζει άνοιξη.
Τι λες;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Μάταια να γιατρέψεις προσπαθείς
την πληγή που άνοιξε
στην καρδιά ο έρωτας,
αφού μόνον αυτός
όταν γλυκά χαμογελά
τον πόνο σβήνει!
Οι κήποι του Άδωνη
Σε λίγο θα φύγει η νύχτα,
τ’ άστρα θα σβήσουν
και το άδειο κρεβάτι θα ζεστάνουν
του ήλιου οι πρώτες ακτίνες.
Μη κλαις, γιατί τίποτα δεν χάνεται,
πάλι θ’ ανοίξουν τα φύλλα της καρδιάς
όπως γοργά ανθίζουν
οι κήποι του Άδωνη
Γιατι τώρα??
μα τ΄ακροδάχτυλά του είναι πλεγμένα στα δικά μου.
Το γέλιο του
ήχος
ήλιος
προσευχή
Το ταξίδι προς το αύριο, γεύση καυτής παραδοχής.
Βγες από τα σκοτεινά χάσματα,
από τους τυφώνες της ζωής.
Μπες στις συγχορδίες του φωτός μου,
Ξέχνα απύθμενους βυθούς,
κάθε δειλινό
ακουμπάει την μορφή σου
παίρνει την πορεία σου.
Σπέρνει την τρικυμία σου.
Ονειρεύτηκες
στην αγκαλιά μου
όλη τη χαρά.
Πάνω στο στήθος μου
άφησες λυγμούς.
Απίθωσα στα χέρια σου την ελπίδα
της γης.
ΠΟΘΟΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ....
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
στα δέντρα που δεν τα φοβίζει
καταστροφή.
Ο ευκάλυπτος την κυβερνάει,
μιλούν σα φίλοι και λυγίζει
τη νέα κορφή.
Ο πεύκος άκουε μεθυσμένος
κάποιονε θρύλο που θρηνούσε
μέσ’ στα κλαδιά.
Θυμάται που συλλογισμένος
ο ερωτικός ποιητής περνούσε,
όλος καρδιά.
Τα μάτια του γέμιζε ο πόνος.
Στα σφραγισμένα χείλη ανθούσε
το χλωμό φως.
Ο ποιητής περνούσε μόνος.
Του τραγουδιού του ακόμη αχούσε
ο στεναγμός.
Μα τώρα σιώπησε η καρδιά του
Και μόνον ο έρωτάς του μένει
και περπατεί.
Και όλοι μας λέμε είναι η σκιά του
που τριγυρίζει. είναι η θλιμμένη
σκιά του ποιητή.
Γιατι τώρα??
Και στάθηκα μπροστά σε δυο μάτια με δίχως ταίρια,
ωραία σα λωτολούλουδα, μάτια νοσταλγικά,
που μου μηνούσαν την αυγή, μα ωιμένα ήταν αστέρια
που μου είχαν ρίξει λίγο φως κι’ αυτό διαβατικά.
Γιατι τώρα??
Η αβέβαιη νύχτα να φύγει
Τα κεριά να χαθούν στο συρτάρι
Στο κενό να κρυφτούν τα λόγια μου
Κενό … κενό ... κενό …
…………..
Γιατι τώρα??
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Όλα τα δάχτυλα
Σιωπή
Έξω από τ’ ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
Σιγά σιγά ξετυλίγεται
Η εξομολόγηση
Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ’ άστρα!
Την αφρούρητη νυχτιά πήρανε θύμησες
Μαβιές
Κόκκινες
Κίτρινες
Τ’ ανοιχτά μπράτσα της γεμίσανε ύπνο
Τα ξεκούραστα μαλλιά της άνεμο
Τα μάτια της σιωπή.
Γιατι τώρα??
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Γέμισες σοφία το αίμα,
ορίζοντα τη λογική
βροχή γνώσης βύθισες στο είναι μου
σύννεφα με κύματα μεγαλειώδη έσπασες
τόσο ψηλά έφτασε η δύναμή σου,
μικρός τόσο ο κόσμος αγάπη μου έτσι δε λες.
Πάμε να φύγουμε;
Μαζί.
Τώρα που ήρθες δεν ρωτάω πιά το που...
Μαζί.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].
ΕΓΙΝΕ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ
amalia
Θέλησα να ξεκινήσω το ταξίδι
Να φύγω με ένα αερικό
Μα δεν βρήκα τον τρόπο …
.
Γιατι τώρα??
Υπάρχεις εσύ...[/size
=4]ΑΦΡΟΔΙΤΗ.[Μου΄μαθες το κρασί να πίνω, ως την τελευταία σταγόνα,γουλιά να μην αφήνω στο ποτήρι,μου ΄μαθες την ψυχή να δίνω στου ορίζοντα τη σκάλα, στα μάτια σου να γίνω ένα χατήρι.Κι εγώ σου έχω μάθει το γιορτάσι, να πίνεις σ΄ένα στόμα, όλη την πλάση].