- ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΑΙΔΙΑ;;
ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΡΩΣ. ΖΕΥΓΑΡΙ Ή ΕΝΑ "ΕΡΜΑΦΡΟΔΙΤΟ ΟΝ";
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Όπως βλέπετε κάπου-κάπου έρχομαι και εγώ σφήνα. Συγνώμη.
Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να πω και εγώ την γνώμη μου γιά το θέμα ΑΓΑΠΗ γιατί το θεωρώ πολύ σημαντικό και ομολογώ ότι με έχει αγγιξει ιδιαίτερα.
Έχουμε την συνήθεια και τον κανόνα εμείς οι άνθρωποι, όταν ψάχνουμε να βρούμε την έννοια της αγάπης να ψάχνουμε σε επί μέρους πράγματα, καταστάσεις ή συναισθήματα. Έτσι λογικό είναι να μην μπορούμε να βρούμε την πραγματική έννοια ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ. Κάπου άρχισα να το καταλαβαίνω αυτό και προσπάθησα να αλλάξω τροπάριο (τρόπο έρευνας).
Κατάλαβα λοιπόν ότι γιά να βρώ την αληθινή αγάπη και την έννοιά της, έπρεπε να κοιτάξω σφαιρικά χωρίς να εξαιρώ τίποτα.
Έτσι λοιπόν κατάλαβα ότι γιά να καταλάβω και να νοιώσω ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ έπρεπε να αγαπώ ΤΑ ΠΑΝΤΑ χωρίς καμμία εξαίρεση, χωρίς να περιμένω από πουθενά το ελάχιστο και να προσπαθώ να γίνομαι ΕΝΑ με το κάθε τι. Ξεκινόντας την έρευνα από το κάθε τί έβαζα πάντα την προυπόθεση ότι αυτό το κάθε τι το αγαπώ. Είναι ένας απλός τρόπος κεκινήματος τον οποίον ακολούθησα. Μ αυτόν τον τρόπο άρχισα να αντιλαμβάνομαι το είδος αυτής της ζητούμενης αγάπης. Εφ όσον ο θεός είναι ΤΑ ΠΑΝΤΑ, αγαπόντας τα πάντα αγαπάς τον θεό και ο θεός ειναι η αγάπη.
Όταν όμως λέω τα πάντα, εννοώ και το καλό και το κακό, και το ωραίο και το άσχημο, και το ωφέλιμο καί το βλαβερό ή το μη ωφέλιμο, και το κρύο και την ζέστη, και, και, και, και,,,,,,. Πραγματικά ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Φίλοι μου κατα την γνώμη μου ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ.
Φιλικότατα.
quote:
Έχουμε την συνήθεια και τον κανόνα εμείς οι άνθρωποι, όταν ψάχνουμε να βρούμε την έννοια της αγάπης να ψάχνουμε σε επί μέρους πράγματα, καταστάσεις ή συναισθήματα. Έτσι λογικό είναι να μην μπορούμε να βρούμε την πραγματική έννοια ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.
Φίλε glinaaea την ίδια άποψη έχω και εγώ.
Λες πιο κάτω:
"Όταν όμως λέω τα πάντα, εννοώ και το καλό και το κακό, και το ωραίο και το άσχημο, και το ωφέλιμο καί το βλαβερό ή το μη ωφέλιμο, και το κρύο και την ζέστη, και, και, και, και,,,,,,. Πραγματικά ΤΑ ΠΑΝΤΑ."
Ήθελα να σε ρωτήσω πραγματικά αυτό πως μπορείς και το καταφέρνεις;
Ας πούμε για το καλό και το κακό. Κατ’ αρχήν τι είναι καλό και κακό για τον καθένα ξεχωριστά; Αν αυτό που είμαι τώρα εγώ είναι αποτέλεσμα επιλογών του παρελθόντος τότε καλό είναι ότι συμφωνεί με τις επιλογές μου και κακό είναι ότι διαφωνεί με αυτές γιατί διαταράσσει αυτό που είμαι τώρα, την ισορροπία μου. Σα να φαίνεται λοιπόν ότι έχω συμφέρον να διατηρώ στο νου μου το παρελθόν μου το οποίο κάθε στιγμή προσδιορίζει περιοριστικά και το μέλλον μου (εδώ υπάρχει μια αντίθεση με τον τίτλο του τοπικ). Αν διώξω από τη σκέψη μου το παρελθόν ως μνήμη που με δένει με ένα περιορισμένο μέλλον όχι όμως ως ουσία (δηλαδή αν ήταν ένα φυσικό πείραμα θα κράταγα το νόμο και όχι το υλικό αποτέλεσμα του πειράματος) σκεφτόμενος ότι αυτό είναι ας πούμε κάποιου άλλου, αμέσως έχω όλες τις πιθανότητες μπροστά μου ανοικτές. Δεν υπάρχει κάτι που να έρχεται σε αντίθεση με εμένα αυτή τη στιγμή οπότε δεν υπάρχει καλό και κακό αλλά ισορροπία. Αν αυτό μπορώ να το κάνω κάθε στιγμή στο παρόν τότε μήπως αυτό είναι αγάπη;
Στα λόγια φαίνεται απλό. Στη πράξη ομολογώ πως δε μου βγαίνει.
Φίλε Δημήτρη, είμαι απόλυτα σύμφωνος με τα λεγόμενα σου, ιδίως με το τελευταίο το ότι στην πράξη δεν σου-μας βγαίνει. Φίλε μου δεν μπορείς να αλλάξεις εύκολα έναν ολόκληρο τρόπο ζωής και νοοτροπίας, γιατί το ζητούμενο αυτό ακριβώς ζητάει. Φίλε μου αν δεν βρέξεις κ... ψάρι δεν πιάνεις και στην προκειμένη περίπτωση ΤΙ ΨΑΡΙ;
Συμφωνώ ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο. Όμως μπορείς να καταλάβεις τα αποτελέσματα ΑΝ αρχίσεις να προχωράς προς αυτήν την κατέυθυνση;
Όσο γιά τις επιλογές μας σίγουρα λόγω κάθε επιλογής του παρελθόντως βρισκόμαστε όλοι στο σημείο μας ό κάθε ένας. Απ τις επιλογές που κάνουμε τώρα σε σύνδεση με τις επιλογές του παρελθόντως θα εξαρτηθεί το μέλλον κ.ο.κ. Επιλογές λοιπόν με συνδυασμό με την νοοτροπία του κάθε ατόμου και του κάθε λαού μας διαμορφώνουν τον τρόπο που προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε το καλό και το κακό. Όμως αυτό που ένας άνθρωπος αλλά κυρίως κατ επέκταση ένας λαός βλέπει σαν κακό, ένας άλλος λαός το βλέπει σαν καλό. Δεν χρειάζεται να σου φέρω παραδείγματα γι αυτό, πιστεύω ότι καταλαβαίνεις τί σου λέω.
Απλά μπορώ να περιοριστώ λέγοντας ότι κατα την γνώμη μου καλό ή κακό μπορούμε να πούμε (χονδρικά βέβαια) ότι είναι αυτό που συμφωνει ή αντιτίθεται σε κάποιους νόμους-κανόνες, ηθικούς ή υλικούς που έχουν θεσπιστεί από τις μεγαλύτερες ομάδες ανθρώπων μέσα στις οποίες ζούμε.
Όμως ουσιαστικά δεν έχει καμμία σημασία το ποιό πραγματικά είναι καλό ή κακό, γιατί στην αναζήτηση της πραγματικής αγάπης πρέπει ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΝΑ ΤΑ ΔΟΥΜΕ ΟΥΔΕΤΕΡΑ και πάντα μέ αγάπη.
Είναι σωστό λοιπόν να τα φέρεις σε κάποια ισοροπία.
Αυτό λοιπόν που πρέπει να λάβουμε υπ όψιν μας είναι το ΟΤΙ ΔΏΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ (θέμα επιλογών). Αν λοιπόν δώσεις οτιδήποτε εκτός από αγάπη, αυτό θα λάβεις. Αν δώσεις αγάπη αυτό θα λάβεις( μονο που αυτό εύκολα κάποιος δα μπορούσε να το αμφισβητήσει και κυρίως στις εποχές και στούς καιρούς που ζούμε, όπως και πολλά περιστατικά της ιστορίας.
Όμως αυτό ισχίει γιά τις λάθος επιλογές του παρελθόντως και κυρίως (τονίζοντάς το) ΚΥΡΪΩΣ επειδή βρισκόμαστε μακρυά από τον δρόμο της αναζήτησης της πραγματικής αγάπης. Αν είμαστε μέσα σ αυτόν τον δρόμο τότε αυτόματα δημιουργείται ασπίδα προστασίας της οποίας το μέγεθος και η δύναμη ποικοίλει από το πόσο είμαστε μπασμένοι σ αυτόν τον δρόμο.
Βέβαια το θέμα αυτό έχει τεράστιο βάθος. Όμως αυτά μπορούν να δώσουν κάποια βάσιμη ιδέα σ αυτούς που θέλουν.
Παρ όλο του ότι η έρευνα γιά την πραγματική αγάπη πρέπει να είναι εντελώς ανιδιοτελής, συνεπάγεται θέλουμε δεν θέλουμε με τα ανάλογα ωφέλη τα οποία δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα, και αξίζουν με το παραάνω κάθε <<θυσία>>
Συγνώμη πριέκυψε κάτι και πρέπει να σταματήσω.
Φιλικότατα.
ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ;;
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Φίλε Οδυσσέα, Δεν τίθεται θέμα αρεσκείας στον σωστό δρόμο. Το μόνο θέμα που τίθεται είναι αν μπορείς να αναγνωρίσεις τον σωστόν δρόμο και πολύ περισσότερο ΑΝ μπορείς να τον ακολουθήσεις. Και σαν συμπλήρωμα γνωστοποιείται ότι η αγάπη ειναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του δρόμου, ένας βασικός κανόνας γιά να μπορέσεις να ακολουθήσεις σωστά αυτόν τον δρόμο.
Φιλοκότατα.
Αλλά ο Ηρακλής προτίμησε τα αγκάθια της Αρετής, γιατί ο Ηρακλής καταννοούσε το Μακροπρόθεσμο & Όχι το Βραχυπρόθεσμο το οποίο ακολουθεί κατα κανόνα ο Άνθρωπος ο οποίος είναι Αποτυχημένος!!
Ο δρόμος κατάκτησης της Γνώσης είναι υπερβολικά δύσκολος, ΄κι'έτσι άν ο Άνθρωπος δέν διαννοηθεί το Μακροπρόθεσμο Αποτέλεσμα των θυσιών που θα κάνει είναι Αδύνατο να τον ακολουθήσει!!Ο Ηρακλής αντιμετώπισε τιτάνιες δυσκολίες στην ζωή του αλλά το αποτέλεσμα γνωστό: Έγινε ΗΜΙΘΕΟΣ!!
Αγαπητέ Πλάτωνα είναι μάλλον δύσκολο να καταλάβει οποιοσδήποτε τι είναι αυτό το μπαμ της περίεργης αγάπης (μοιάζει με παιδική) που αναφέρεις αν δε το έχει νοιώσει ο ίδιος έστω και λίγο.
Γεια σου αγαπητέ Δημήτρη,
Έχει κάτι από παιδική αγάπη, μα δεν είναι ακριβώς έτσι. Αν προσέξεις ένα παιδί, συνεχώς ο Νους του θέλει να είναι απασχολημένο με κάτι, έτσι κάθε τι καινούργιο, τον τραβάει, όπως ένα παιχνίδι για παράδειγμα. Aφοσιώνεται μέχρι να περάσει το ενδιαφέρον του, μα μετά, γυρνά πάλι στην όποια (άλλη) κατάσταση. Γκρίνια, σύγχυση, αταξίες, κλπ κλπ..
Πιο κατω παλι εγραψες,
Αν αυτό που είμαι τώρα εγώ είναι αποτέλεσμα επιλογών του παρελθόντος τότε καλό είναι ότι συμφωνεί με τις επιλογές μου και κακό είναι ότι διαφωνεί με αυτές γιατί διαταράσσει αυτό που είμαι τώρα, την ισορροπία μου. Σα να φαίνεται λοιπόν ότι έχω συμφέρον να διατηρώ στο νου μου το παρελθόν μου το οποίο κάθε στιγμή προσδιορίζει περιοριστικά και το μέλλον μου (εδώ υπάρχει μια αντίθεση με τον τίτλο του τοπικ). Αν διώξω από τη σκέψη μου το παρελθόν ως μνήμη που με δένει με ένα περιορισμένο μέλλον όχι όμως ως ουσία (δηλαδή αν ήταν ένα φυσικό πείραμα θα κράταγα το νόμο και όχι το υλικό αποτέλεσμα του πειράματος) σκεφτόμενος ότι αυτό είναι ας πούμε κάποιου άλλου, αμέσως έχω όλες τις πιθανότητες μπροστά μου ανοικτές. Δεν υπάρχει κάτι που να έρχεται σε αντίθεση με εμένα αυτή τη στιγμή οπότε δεν υπάρχει καλό και κακό αλλά ισορροπία. Αν αυτό μπορώ να το κάνω κάθε στιγμή στο παρόν τότε μήπως αυτό είναι αγάπη;
Αναρωτιέμαι, γιατί να διώξω τη μνήμη σαν παρελθόν?
Μήπως γιατί όταν μπλέκεται στη μέση, σαν χωριστικός παράγοντας, εγώ και οι άλλοι, (παρατηρητής….παρατηρούμενο) δημιουργούνται τα προβλήματα?
Αν όμως αυτό το Μπαμ, είναι να το πούμε μόνο μια (αρχή και τέλος) σε κάτι, αρχή σε κάθε στιγμή στο παρόν… και τέλος στην επίδραση του παρελθόντος σαν ψυχολογικός χρόνος…, τι θα έλεγες?
Να το κανω ακομα πιο χυμα? 
Δεν με πειράζει να έχω γνώσεις όσο αφορά τη δουλειά μου. Δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω δίχως αυτές. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με αυτές?
Όχι.
Μα όταν αυτές οι γνώσεις μου δίνουν και μια συνειδησιακή κατάσταση, του είσαι σπουδαίος, είσαι μεγάλος, κλπ κλπ…δημιουργούν το ΕΓΩ είμαι κάποιος! Καταλαβαίνεις λοιπόν, πως αυτό το ΕΙΜΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, ΕΙΜΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ, προσπαθεί μια ζωή, να διατηρηθεί εκεί ψηλά που έχει τοποθετηθεί, και όταν αντιλαμβανεται πως δεν είναι…. είναι ένας λόγος ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ...
Από την άλλη όταν ο ίδιος ο ΕΑΥΤΟΣ ανακαλύπτει πως δεν είναι κάτι, συνεχώς μέσα του δημιουργεί... αυτό που θα ήθελε να είναι.
Και τι θα ήθελε να είναι?
……….Ο Τραγουδιστής, ο Ποδοσφαιριστής, ο ηθοποιός, ο πλούσιος, ο εφευρέτης, ο Άγιος, ο Μύστης ο Φιλόσοφος κλπ κλπ.
Αυτός βασικά είναι…μηχανισμός σύγκρουσης, γιατί δημιουργεί μέσα μας κάτι που δεν είναι, σε σύγκρουση συνεχώς… με ότι είμαστε!
Είτε είμαστε λοιπόν είτε δεν είμαστε μα το φανταζόμαστε, δημιουργείται μια ΙΔΕΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΜΑΣ, (ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ!).
Αυτός ο Ψυχολογικός χρόνος χρειάζεται να κατανοηθεί, και δεν έγραψα τυχαία πως για καιρό το παρατηρούμενο δεν διαμόρφωνε τον παρατηρητή!
Τώρα να γυρίσω παλι λίγο στο ΣΩΚΡΑΤΗ. Ο Πλάτωνας μας αναφέρει πως πολλές φορές καθόταν στη μέση της αγοράς για πάρα πολλές ώρες ακίνητος.
Στους πόλεμους τον είδαν να μην έχει φόβο από τους αντίπαλους, ακόμα και όταν υποχωρούσε, ποτέ δεν τρεπόταν σε φυγή.
Σε όποιο διάλογο έπαιρνε μέρος, με λογικές και μόνο ερωτήσεις, ξεσκέπαζε τα πάντα, και σαν αποτέλεσμα, ήταν να γίνει μισητός από τους άλλους, *(αγαπητός από τους μαθητές του) περισσότερο γιατί ανέτρεπε τα πιστεύω και τις δοξασίες τους. ΣΗΜ. *(Ψυχολογικές σιγουριές...που ειναι ο ψυχολογικος χρονος αυτο διλαδη που πιστευουμε πως ειμαστε.)
Μα έλεγε... ουδέν γνωρίζει!
Μήπως όταν ουδέν γνωρίζεις, μα έχεις αγάπη, (η Τάξη και αρμονία αυτή της κατάστασης.... είναι ΟΜΟΡΦΙΑ, προσοχή, στη θέαση ΤΗΣ, λέμε… ΤΕΛΕΙΟ!) ….φερνει, την συνείδηση... (μνήμη, σκεψη, λόγο, κλπ) να εχει ιδια ιδιότητα? *(ΤΑΞΗ, ΑΡΜΟΝΙΑ,ΟΜΟΡΦΙΑ).. παρά αυτή της συνηθισμένης καταστασης… που ειναι η σύγκρουση?
ΠΑΡΑΗΕΝΟ ΟΝΟΜΑ ΕΧΕΙΣ!!
ΓΡΑΦΕΙΣ :
quote:
Δεν τίθεται θέμα αρεσκείας στον σωστό δρόμο. Το μόνο θέμα που τίθεται είναι αν μπορείς να αναγνωρίσεις τον σωστόν δρόμο και πολύ περισσότερο ΑΝ μπορείς να τον ακολουθήσεις.
ΠΩΣ ΣΙΓΟΥΡΕΥΕΣΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΔΡΟΜΟ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ;
ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ;
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
Φίλε Οδυσσέα, το όνομά μου είναι glina = γκρίζα άργιλος και τα αρχικά του ονοματός μου.
Όσο γιά τον δρόμο αυτόν σίγουρα θα τον αναγνωρίσεις όταν βρεθείς μέσα.
Το θέμα είναι ότι ο δρόμος αυτός ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ και δεν έχεις δυνατότητα αλλαγής και επιλογής.
Σίγουρα όμως στους πιό πολλόυς δεν αρέσει γιατί ειναι κουραστικός και επίπονος και χρειάζεται ΠΟΛΥ ψάξιμο μέχρι να τον βρείς. Και φίλε μου δεν θα ήταν δυνατο να είναι διαφορετικός από ότι είναι. Δεδομένου λοιπόν ότι τα κέρδη είναι ανυπολόγιστα και ότι τίποτα καλό και μεγάλο δεν αποκτάται με ευκολία δεν θα μπορούσε να μην ήταν δύσκολος και στην αρχη (μέχρι να αρχίσεις να βλέπεις τα κάρδη σου) δυσάρεστος.
Τα αγαθά κόποις κτώνται. Μπαίνοντας λοιπόν μέσα σ αυτόν σιγά-σιγά αρχίζεις να απομακρύνεσαι από την ύλη. Δεν αξίζει λοιπόν τον κόπο;;;;
φιλικότατα.