- Αρχαίος Χριστιανικός Γνωστικισμός (Σειρά Γνώσης) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Η «ΓΕΝΕΣΗ» ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΙΚΟΥΣ

Μια διαφορετική εικόνα για τον Αδάμ και την Εύα.

Ο W. Blake, ο Γνωστικός ποιητής του 19ου αιώνα, έγραψε για τις διαφορές του μεταξύ των απόψεών του και αυτών που ανήκαν στο κυρίαρχο ρεύμα της εποχής του. Έγραφε: «Και οι δύο διαβάζουμε την Βίβλο ημέρα και νύχτα, αλλά εσείς διαβάζετε μαύρο εκεί που εγώ διαβάζω άσπρο.» Τα ίδια λόγια θα μπορούσαν να είχαν πει και οι Γνωστικοί Χριστιανοί στους Ορθόδοξους αντιπάλους τους στους πρώτους τρεις-τέσσερις αιώνες μ. Χ.

Η ορθόδοξη άποψη για την Βίβλο, τότε και τώρα θεωρούνταν ειδικά το κεφάλαιο της «Γένεσης», ως μια ιστορία με ένα ηθικό δίδαγμα. Ο Αδάμ και η Εύα θεωρούνται ιστορικά πρόσωπα, οι αληθινοί πρόγονοι του είδους μας. Από την ιστορία της αμαρτίας τους, οι ορθόδοξοι δάσκαλοι ανήγαγαν ειδικές ηθικές συνέπειες, ειδικότερα την «πτώση» του ανθρώπου λόγω του προπατορικού αμαρτήματος. Ένα άλλο συμπέρασμα ήταν η κατώτερη θέση των γυναικών που θεωρούνταν συνυπεύθυνες στην μοιραία ανυπακοή στον κήπο της Εδέμ. Ο Τερτυλλιανός, ένας σημαντικός εχθρός των Γνωστικών έλεγε στις γυναίκες:

«είστε η πύλη του διαβόλου… εσείς καταφέρατε να πείσετε αυτόν που ούτε ο διάβολος δεν τολμούσε να επιτεθεί… Δεν γνωρίζετε ότι είστε η κάθε μία, μια Εύα; Η κατάρα του θεού για το φύλο σας ζει μέχρι τις ημέρες μας, η ενοχή σας, αναγκαία, ζει επίσης»

Οι Γνωστικοί Χριστιανοί που συνέγραψαν τα κείμενα του Nag Hammadi δεν διάβαζαν την «Γένεση» με αυτόν τον τρόπο, ως μια ηθική διδασκαλία αλλά σαν έναν μύθο με κάποιο νόημα. Για αυτούς, ο Αδάμ και η Εύα δεν ήταν ιστορικά πρόσωπα, αλλά σύμβολα των δύο εσωτερικών ψυχικών αρχών μέσα σε κάθε άνθρωπο. Ο Αδάμ ήταν μια δραματική προσωποποίηση της ψυχής, ενώ η Εύα εκπροσωπούσε το πνεύμα. Η ψυχή για τους Γνωστικούς εκπροσωπούσε την συναισθηματική και λογική λειτουργία της προσωπικότητας, ενώ το πνεύμα αναπαριστούσε την ανθρώπινη δυνατότητα για πνευματική συνείδηση. Η πρώτη αναπαριστούσε τον κατώτερο εαυτό, η δεύτερη, την υπερβατική λειτουργία του ανώτερου εαυτού. Προφανώς η Εύα, ήταν από την φύση της ανώτερη από τον Αδάμ, παρά κατώτερη όπως την θεωρούσαν οι ορθόδοξοι.

Πουθενά δεν είναι πιο εμφανές το γεγονός της ανωτερότητας της Εύας από τον Αδάμ από τον ρόλο της ως αυτή που ξυπνάει τον Αδάμ. Ο Αδάμ είναι σε βαθύ ύπνο, από τον οποίον τον ξυπνά, το απελευθερωτικό κάλεσμα της Εύας, να ξυπνήσει. Ενώ η ορθόδοξη εκδοχή θεωρεί την Εύα ως ένα κομμάτι από το σώμα του Αδάμ, οι Γνωστικοί θεωρούσαν την Εύα ως την πνευματική αρχή που αναδύεται από τα ασυνείδητα βάθη του κοιμισμένου Αδάμ. Μας μεταφέρει το «Απόκρυφο του Ιωάννη» τα λόγια της Εύας:

«Μπήκα μέσα στο μέσον των σκοταδιών που είναι η φυλακή του σώματος. Και μίλησα έτσι: Αυτός που ακούει, ας ξυπνήσει από τον βαθύ ύπνο» Και τότε ο Αδάμ θρήνησε και δάκρυσε. Αφού κατάπιε τα πικρά του δάκρυα, ρώτησε: «Ποιος είναι αυτός που με φωνάζει με το όνομά μου, και από πού έχει αυτήν την ελπίδα για μένα, ενώ είμαι δεμένος με τις αλυσίδες της φυλακής μου;» Και εγώ του είπα: «Είμαι η Πρόνοια του καθαρού φωτός. Είμαι η σκέψη του αμόλυντου πνεύματος.. Σήκω και θυμήσου… και ακολούθησε την αρχή σου που είμαι εγώ… και προφυλάξου από τον βαθύ ύπνο» (Trinity και Neo;;;)

Σε ένα άλλο κείμενο από την ίδια συλλογή που έχει τίτλο «Για την Αρχή του Κόσμου», μπορούμε να βρούμε εκτενέστερες αναφορές του ίδιου θέματος. Εδώ η Εύα που το μυστικό της όνομα είναι Ζωή (Zoe) παρουσιάζεται ως κόρη και αγγελιοφόρος της Θείας Σοφίας, την θηλυκή υπόσταση της ανώτατης Θεότητας:

«Η Σοφία έστειλε την Ζωή, την κόρη της, που αποκαλείται και Εύα, ως έναν εκπαιδευτή έτσι ώστε να ξυπνήσει τον Αδάμ, στον οποίον δεν υπάρχει πνευματική ψυχή έτσι ώστε εκείνοι που αυτός θα μπορούσε να γεννήσει θα μπορούσαν επίσης να γίνουν τα σκεύη του φωτός. Όταν η Εύα είδε τον σύντροφό της, που έμοιαζε τόσο πολύ σε αυτήν, τον συμπόνεσε και αναφώνησε: «Αδάμ ζήσε ! Σήκω πάνω και στάσου όρθιος!» Αμέσως τα λόγια της παρήγαγαν ένα αποτέλεσμα πάνω του και ο Αδάμ σηκώθηκε αμέσως κι άνοιξε τα μάτια του. Όταν την είδε της είπε: «Θα αποκαλείσαι «η μητέρα των ζωντανών» επειδή εσύ είσαι αυτή που μου έδωσε ζωή»

Στο ίδιο κείμενο ο δημιουργός και οι ακόλουθοί του ψιθυρίζουν ο ένας στον άλλον, ενώ ο Αδάμ κοιμάται: «Ας τον διδάξουμε στον βαθύ του ύπνο, ότι η Εύα προήλθε από τα πλευρά του, κι έτσι αυτή πρέπει να τον υπηρετεί και αυτός να είναι κύριος της.» Η εξευτελιστική διήγηση για το πλευρό του Αδάμ παρουσιάζεται έτσι ως ένα προπαγανδιστικό κόλπο που προσπαθούσε να εφεύρει ένα χαρακτηριστικό της ανδρικής ανωτερότητας.

Η Πτώση έτσι δεν είναι ένα κυριολεκτικό γεγονός αλλά ένα σύμβολο της αφύπνισης του ανθρώπου, μια πτώση από την κατάσταση ονειρικής αθωότητας, ένα ξύπνημα από την δυνατότητα στη πραγματικότητα (ένα ξύπνημα από τον MATRIXιακό "Παράδεισο";). Έτσι η «Πτώση» ήταν ένα απαραίτητο στάδιο για την εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Στο επόμενο η συνέχεια της Γνωστικής εικόνας της ΓΕΝΕΣΗΣ . "Το ερπετό της Σοφίας

Ποτε πραγματι θα ξυπνησουμε ολοι...και ποτε θα κοιταξουμε και θα μας κοιταξουν με την σοφια της αγαπης!

Σε λιγο θα αρχισω τα ποιηματα, γι'αυτο......
χαιρετω και καλη συνεχεια!

quote:

---

Μερικες φορες thoth,νιωθω οτι βρισκομαστε ακομα στο μεσσαιωνα ,διαφορετικο απο αυτον που γνωριζουμε μα εξισου ασχημο.

---

Και βέβαια έχεις δίκιο. Είναι χειρότερα γιατί "γλείφουμε" και χαϊδεύουμε τις νέες μας χρυσές και τεχνολογικά επεξεργασμένες αλυσίδες μας. Ο "αφέντης" είναι πολύ πιο έξυπνος τώρα, γιατί μας αφήνει να ζήσουμε σε μια απλοϊκή ψευδαίσθηση της ελευθερίας.

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"

Το αμάρτημα της Εύας όπως μας λέει η επίσημη εκκλησία, ήταν ότι άκουσε το ερπετό, που την έπεισε ότι ο καρπός του δένδρου θα έκανε αυτήν και τον Αδάμ σοφούς, χωρίς καμία αρνητική συνέπεια. Έτσι ήταν η Εύα που έπεισε με την σειρά της τον Αδάμ και οδηγηθήκαμε στην Πτώση.

Μια Γνωστική Πραγματεία, «Η Μαρτυρία της Αλήθειας», μας λέει μια διαφορετική ιστορία. Ενώ επαναλαμβάνει τα λόγια της ορθόδοξης εκδοχής της Γένεσης, η Γνωστική πηγή, δηλώνει ότι «το ερπετό ήταν σοφότερο από όλα τα ζώα στον Παράδεισο». Αφού εξυμνεί την σοφία του ερπετού, η πραγματεία, αποδίδει σοβαρές κακίες στον δημιουργό: «Τι είδους είναι τότε αυτός ο Θεός;» Μετά έρχονται οι απαντήσεις σε αυτήν την ρητορική ερώτηση. Το κίνητρο του δημιουργού να τιμωρήσει τον Αδάμ είναι λόγω του φθόνου που έτρεφε ο δημιουργός για τον Αδάμ, ο οποίος με το φάγωμα του καρπού θα αποκτούσε την Γνώση. Ούτε μοιάζει παντογνώστης ο δημιουργός όταν ρωτάει τον Αδάμ: «που είσαι;» Ο δημιουργός δείχνει επανειλημμένα ότι είναι ένας ζηλόφθονος συκοφάντης, ένας ζηλιάρης Θεός, ο οποίος επιβάλλει τρομερές τιμωρίες σε αυτούς που παράκουσαν τις εντολές του. Η πραγματεία μας ξεκαθαρίζει ότι με έναν Θεό σαν κι αυτόν, τι χρειάζονται οι εχθροί;

Μια άλλη πραγματεία «Η Υπόσταση των Αρχόντων» μας πληροφορεί ότι όχι μόνο η Εύα ως εκπρόσωπος της θείας Σοφίας αλλά και το ερπετό ήταν παρόμοια εμπνευσμένο από την ίδια ουράνια σοφία. Η Σοφία μυστικά μπήκε στο ερπετό, και πήρε τον ρόλο του δασκάλου. Τότε δίδαξε τον Αδάμ και τη Εύα σχετικά με την προέλευσή του, πληροφορώντας τους ότι ήταν από μια ανώτερη και πιο θεία πηγή και όχι σκλάβοι του δημιουργού θεού.

Οι Γνωστικοί μοιράζονται μαζί με τους Ινδουιστές και με κάποιους Χριστιανούς μυστικιστές την ιδέα ότι η θεία ουσία είναι παρούσα βαθιά μέσα στην ανθρώπινη φύση κι όχι έξω από αυτήν. Αν και κάποια στιγμή οι άνθρωποι ήταν μέρη του θείου, ωστόσο αργότερα, στην κατάσταση εκδήλωσής τους, όλο και περισσότερο έτειναν να προβάλλουν την θεότητα έξω από τον εαυτό τους. Ένα άλλο Γνωστικό κείμενο «Το Ευαγγέλιο του Φιλίππου» από την συλλογή του Nag Hammadi το εκφράζει αυτό θαυμάσια ως εξής:

«Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους. Τώρα, όμως, οι άνθρωπου δημιουργούν τον Θεό. Έτσι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο – οι άνθρωποι επινοούν τους θεούς και λατρεύουν τις δημιουργίες τους. Θα ήταν καλύτερο για τέτοιους θεούς να λατρεύουν τους ανθρώπους»

Στο επόμενο η συνέχεια της Γνωστικής εικόνας της ΓΕΝΕΣΗΣ: "Αληθινός Θεός, Λανθασμένος Θεός."

Το Γνωστικό Κείμενο «Υπόσταση των Αρχόντων» δηλώνει ότι η αιτία του κατακλυσμού δεν ήταν η στροφή της ανθρωπότητας στη αμαρτία, προκαλώντας τον Θεό να μετανοήσει για την δημιουργία του, όπως δηλώνει η επίσημη άποψη στην «Γένεση». Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Οι άνθρωποι γινόταν σοφότεροι και καλύτεροι, έτσι ώστε ένας ζηλιάρης και κακός δημιουργός, αποφάσισε να τους πνίξει με τον κατακλυσμό. Ο Νώε πληροφορήθηκε από τον δημιουργό να κατασκευάσει μια Κιβωτό στην κορυφή του βουνου Σαίρ (Seir) ένα όνομα που δεν υπάρχει στην «Γένεση», αλλά σε έναν ψαλμό που αναφέρεται στον κατακλυσμό. Η σύζυγος του Νώε που αν και δεν ονομάζεται στην «Γένεση» ενώ οι Γνωστικοί της έδιναν τον όνομα Norea, είναι ένα ξεχωριστό άτομο, που είχε περισσότερη σοφία από τον σύζυγό της. Η Norea είναι η κόρη της Εύας και κάτοχος μυστικών γνώσεων. Προσπαθεί να μεταπείσει τον Νώε στο να συμμετέχει στα κακόβουλα σχέδια του δημιουργού, και τελειώνει με το να κάψει την Κιβωτό που είχε φτιάξει ο Νώε.

Ο δημιουργός και οι σκοτεινοί του άγγελοι περιτριγυρίζουν την Norea και προσπαθούν να την τιμωρήσουν. Αυτή παρακαλεί τον αληθινό Θεό να την σώσει και αυτός στέλνει έναν άγγελο, τον Eleleth (Σύνεση) που όχι μόνο της σώζει αλλά της διδάσκει και της αποκαλύπτει ότι οι απόγονοί της θα συνεχίσουν να κατέχουν την μυστική γνώση. Άλλα Γνωστικά Κείμενα περιγράφουν αυτόν τον μύθο με κάποιες παραλλαγές. Σε κάποιο από αυτά αναφέρονται τρεις ιεροί βοηθοί που σώζουν την Norea.

Παρατηρώντας προσεκτικά βλέπουμε ότι ο δημιουργός θεός που προκαλεί τον κατακλυσμό δεν είναι ταυτόσημος με τον θεό από τον οποίον ζητάει βοήθεια η Norea. Ο θεός της Γένεσης δεν είναι ούτε καλός, ούτε σοφός. Οι Γνωστικοί πίστευαν σε έναν θεό ανώτερο από αυτόν της Γένεσης. Ο αληθινός Θεός ήταν ο πραγματικός πατέρας της ανθρωπότητας και ακόμα περισσότερο υπήρχε και η πραγματική μητέρα, η Σοφία, η εκπόρευση του αληθινού Θεού. Κάποια στιγμή στην μακρινή σειρά της διαδικασίας της προ-δημιουργίας, η Σοφία κατά λάθος έδωσε ζωή σε ένα ον που είχε μεγάλη δύναμη, και του οποίου το αληθινό όνομα ήταν Ιαλνταμπαόθ ή Σαμαέλ (τυφλός θεός) ή Σάκλας (ανόητος). Αυτό το ον δημιούργησε έναν κόσμο και ένα ον που ονόμασε Αδάμ. Αυτός είναι ο δημιουργός στην Γένεση.

Στο επόμενο η συνέχεια της Γνωστικής εικόνας της ΓΕΝΕΣΗΣ: "Τα μυστήρια του Σηθ (Seth)"

Ο καθένας σήμερα γνωρίζει ξεκάθαρα ότι ο Αδάμ και η Εύα είχαν δύο γιους, τον Κάιν και τον Άβελ. Ο τρίτος γιος είναι ο Σηθ. Ο τρίτος γιος ήρθε από τον Θεό ως ένας αντικαταστάτης του δολοφονημένου Άβελ, σύμφωνα με την Γένεση. Τον έφερε στην ζωή ο Αδάμ αρκετά αργά. Ο ιστορικός Ιώσηπος λέει ότι ο Σηθ ήταν σπουδαίος άνθρωπος και ότι οι απόγονοί του ανακάλυψαν πολλές μυστικές τέχνες, όπως η Αστρολογία. Οι απόγονοι του Σηθ τότε εγχάραξαν τα αρχεία των απόκρυφων ανακαλύψεών τους σε δύο στήλες, μία πήλινη και μία πέτρινη, έτσι ώστε να διατηρηθούν μέσα από μελλοντικές καταστροφές.

Στην πραγματεία των Γνωστικών «Η Αποκάλυψη του Αδάμ», οι Γνωστικοί μας παρουσιάζουν όχι μόνο τον Σηθ αλλά και το μέλλον της εσωτερικής παράδοσης της γνώσης στις εποχές που θα επακολουθήσουν:

«Η αποκάλυψη που έδωσε ο Αδάμ στον Σηθ ήταν: «Άκουσε τα λόγια μου γιε μου Σηθ. Όταν ο Θεός με δημιούργησε από την γη, μαζί με την μητέρα σου την Εύα, την ακολούθησα σε μια λάμψη την οποία είχε δει στον Αιώνα (Aeon) από τον οποίον είχε προέλθει. Αυτή μου δίδαξε την Γνώση του αιώνιου Θεού. Και ότι εμείς μοιάζουμε με τους μέγιστους αιώνιους αγγέλους, γιατί είμαστε ανώτεροι από τον Θεό που μας δημιούργησε»

Μετά από αυτή την υπενθύμιση για την πνευματική ανωτερότητα της γυναίκας (της Εύας), το κείμενο μας περιγράφει για το πώς ο Δημιουργός στράφηκε ενάντια στον Αδάμ και την Εύα και τους τράβηξε μακριά από την δόξα και την γνώση. Οι άνθρωποι τώρα υπηρετούσαν τον δημιουργό «μέσα σε φόβο και σκλαβιά», όπως δήλωσε ο Αδάμ. Ενώ πριν ο Αδάμ ήταν αιώνιος τώρα οι ημέρες του ήταν μετρημένες.
Για αυτό ήθελε να μεταβιβάσει αυτά που ήξερε στον Σηθ και από αυτόν στους απογόνους του.

Στην προφητεία εμφανίστηκε ότι ο «Σηθ και το σπέρμα του» θα συνέχιζαν να έχουν την εμπειρία της Γνώσης, αλλά θα ήταν ευάλωτοι σε πολλές αυταρχικές φυλές και καταστροφές. Το πρώτο θα ήταν ο Κατακλυσμός, κατά την διάρκεια του οποίου οι άγγελοι θα έσωζαν την Γνωστική φυλή του Σηθ και θα τους έκρυβαν σε ένα μυστικό μέρος. Ο Νώε από την πλευρά του, θα συμβούλευε τους γιους του να υπηρετήσουν τον Δημιουργό Θεό «μέσα σε φόβο και σκλαβιά όλες τις ημέρες της ζωής τους». Μετά την επιστροφή των φωτισμένων ανθρώπων του γένους του Σηθ, ο δημιουργός θα θύμωνε πάλι και θα στρεφόταν εναντίον τους προσπαθώντας να τους καταστρέψει βρέχοντας φωτιά, θείο και άσφαλτο – ένας υπαινιγμός για τα Σόδομα και Γόμορρα. Για ακόμη μια φορά όπως πολλοί Γνωστικοί θα σωζόταν αφού θα τους έπαιρναν μεγάλοι άγγελοι σε ένα μέρος πάνω από τις κακές δυνάμεις.

Πολύ αργότερα θα υπήρχε μια νέα εποχή με τον ερχομό ενός ανθρώπου φωτός «Φωστήρ» (Phoster) ο οποίος θα δίδασκε την Γνώση σε όλους. Η «Αποκάλυψη του Αδάμ» καταλήγει ως εξής:

«Αυτή είναι η μυστική γνώση που ο Αδάμ έδωσε στον γιο του τον Σηθ, που είναι το ιερό βάπτισμα εκείνων που γνωρίζουν την άφθαρτη Γνώση μέσω εκείνων που είναι γεννημένοι από τον Λόγο (Logos), μέσα από τον άφθαρτο Φωτισμένο, ο οποίος ήρθε από το ιερή γενιά….»

Η «γενιά του Σηθ» είναι έτσι μια Βιβλική μεταφορά για εκείνους που ακολουθούν εκείνη την παράδοση. Στο Γνωστικό βιβλίο «Πίστη-Σοφία», ο Ιησούς ταυτίζει τον εαυτό του με την «Μεγάλη Γενιά του Σηθ».

Στο επόμενο η συνέχεια της Γνωστικής εικόνας της ΓΕΝΕΣΗΣ: "Αρχαίες απαντήσεις σε σύγχρονες αμφισβητήσεις"

Το πρόσφατο ενδιαφέρον για την Γένεση, εγείρει μερικά σοβαρά ζητήματα. Πολλοί σύγχρονοι ειδικοί και σχολιαστές φωτίστηκαν από αυτά τα πρόσφατα ανακαλυφθέντα κείμενα των Γνωστικών.

Σκεφτείτε πόσο βαθιά επηρεάστηκαν οι κοινωνικοί θεσμοί και δομές πολλών χωρών από την εικόνα που μας δίνει η επίσημη εκδοχή της Βιβλικής Γένεσης που αφορά ειδικά την Εύα και εν γένει τις γυναίκες. Οποιοδήποτε από τα Γνωστικά Κείμενα του Nag Hammadi θα έριχνε το φως του σε μια διαφορετική εκδοχή και πιο εσωτερική σε ευγενική σε αυτά τα θέματα.

Κατά δεύτερον, σκεφτείτε τις πολιτικές προεκτάσεις της ιστορίας της Γένεσης. Η Elaine Pagels, στο καταπληκτικό της βιβλίο «Αδάμ, Εύα και το Ερπετό» (1988), μας υποδεικνύει ότι η μακροχρόνια τάση της Χριστιανικής Εκκλησίας του να υποτάσσεται σε τόσα ατελή συστήματα διακυβέρνησης ήταν συνήθως δικαιολογημένα από την «κατάσταση Πτώσης» της ανθρωπότητας όπως περιγράφεται στην Γένεση. Ακολουθώντας τις ερμηνείες του Αγίου Αυγουστίνου, οι περισσότεροι χριστιανοί αισθάνονταν ότι ακόμα και οι χειρότερες κυβερνήσεις προτιμούνται από την ελευθερία γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο διεφθαρμένοι από τον προπατορικό αμάρτημα που είναι ανίκανοι να κυβερνήσουν τους εαυτούς τους.

Οι φιλελεύθερες, απελευθερωτικές επαναστάσεις του 18ου και 19ου αιώνα σίγουρα δεν μπορούσαν να βρουν στήριγμα στην Βιβλική Γένεση όπως την ξέρουμε. Αντίθετα οι επιρροές πολλών από τους ηγέτες των επαναστάσεων ήταν από τον Ερμητισμό, τον Γνωστικισμό και άλλες μη-κυρίαρχες πηγές.

Τρίτον, παραμένει το τρομακτικό πρόβλημα του χαρακτήρα του Θεού της Γένεσης. Πολλά από τα αποσπάσματα της Γένεσης και της Βίβλου δείχνουν ένας τρομερά κακό, ζηλιάρη και εκδικητικό θεό δημιουργό. Εάν μπορούμε να αποδεχτούμε έναν Θεό που συνυπάρχει με στρατόπεδα συγκέντρωσης, σχιζοφρένειες και AIDS κι ακόμη να παραμένει παντοδύναμος και κάπως ευγενής, τότε έχετε πίστη και έχετε αποδεχτεί την Διαθήκη με τον Ιεχωβά.

Εάν γνωρίζετε τον εαυτό σας να έχει μια έλξη με έναν ξένο και περίεργο Θεό, ξεκομμένο από τον κόσμο, τότε είστε Γνωστικός !!!

Και εδώ τελειώνει η σύνοψη της μελέτης για την Γνωστικιστική Εκδοχή της "Γένεσης".

Κατά καιρούς θα δίνω υλικό και αποσπάσματα από Γνωστικά Κείμενα με σχόλια για το εσωτερικό του περιεχόμενο.

Στο επόμενο μερικά αποσπάσματα από το διάσημο "Ευαγγέλιο του Θωμά"

Υπομονή, αυτό το topic δεν θα το παρατήσω. Απλώς μαζεύω στοιχεία όποτε έχω χρόνο. Μην ξεχνάς ότι μαζεύω ταυτόχρονα και δημοσιεύω στοιχεία και σε άλλα topics και έτσι έχω... ψιλοκολλήσει

Στα επόμενα θα αναφέρω αποσπάσματα και θα τα σχολιάζω από την πολύ σημαντική πραγματεία των Γνωστικών που βρέθηκε στο Nag Hammadi, στο 1945, την "Tripartite Tractate"

Είναι γραμμένο ως συνήθως σε συμβολική γλώσσα, κρύβοντας μέσα στις παραβολές και στις εικόνες ψυχολογικές και μεταφυσικές αρχές και έννοιες.

Θα αναφέρω κάποια αποσπάσματα που θεωρώ σημαντικά έτσι ώστε όποιος θέλει να εμβαθύνει στον Γνωστικισμό να έχει την ευκαιρία να πάρει μια "γεύση" και από αυτήν την πραγματεία.

Συγχωρήστε με και τα τυχόν μεταφραστικά μου ολισθήματα.

"Αυτός υπήρχε πριν από οτιδήποτε άλλο έρθει στην ύπαρξη από αυτόν. Ο Πατέρας είναι μόνος, σαν αριθμός, γιατί είναι ο πρώτος και ο μόνος που είναι μόνο ο εαυτός του. Αλλά δεν είναι σαν ένα απομονωμένο άτομο. Αλλιώς πως θα μπορούσε να είναι ένας πατέρας; Γιατί οπουδήποτε υπάρχει ένας "πατέρας" το όνομα "γιος" ακολουθεί.

Αλλά αυτός ο μοναδικός, που αυτός μόνος είναι ο Πατέρας, είναι σαν μια ρίζα, με ένα δένδρο, με κλαδιά και καρπούς. Λέγεται για αυτόν ότι είναι Πατέρας με την ορθή έννοια, αφού είναι πρωτότυπος και αμετάβλητος. Εξαιτίας αυτού, είναι μοναδικός με τη ορθή έννοια και είναι ένας θεός, γιατί κανένας δεν είναι θεός για αυτόν και κανένας δεν είναι πατέρας για αυτόν. Γιατί είναι αγέννητος, και δεν υπάρχει κανένας που να τον γέννησε, κανένας άλλος που να τον δημιούργησε. Γιατί οποιοσδήποτε είναι κάποιου πατέρας ή δημιουργός του, αυτός, επίσης, έχει έναν πατέρα κι έναν δημιουργό. (…) Όσο για τα Σύνολα (ή Ολότητες), αυτός είναι που τα γέννησε και τα δημιούργησε. Αυτός είναι χωρίς αρχή και χωρίς τέλος.

(…)

Όχι μόνο ονομάζεται "ο χωρίς αρχή" και ο "χωρίς τέλος" διότι είναι αγέννητος και αθάνατος, αλλά καθώς δεν έχει αρχή και τέλος, είναι ανέφικτος στο μεγαλείο του, ανεξιχνίαστος στην σοφία του, αδιανόητος στην δύναμή του, και απύθμενος στην γλυκύτητά του.

(…)

Κυριολεκτικά αυτός μόνος - ο Αγαθός, ο αγέννητος Πατέρας, και ο πλήρως τελειότητας - είναι αυτός που είναι γεμάτος με όλα τα γεννήματά του, και με κάθε αρετή, και κάθε τι άξιο.

(…)

Ακόμη αυτός, μέσα στην ύπαρξή του, την οντότητά του και την μορφή του, είναι αδύνατον για τον νου να τον συλλάβει, ούτε μπορεί ο λόγος να τον εκφράσει, ούτε κάποιο μάτι να τον δει, ούτε κάποιο σώμα να τον αδράξει…

(…)

Αυτός είναι ο μόνος που γνωρίζει τον εαυτό του όπως είναι, μαζί με την μορφή του και το μεγαλείο του και την σπουδαιότητά του. Και αφού έχει την ικανότητα να συλλάβει τον εαυτό του, να δει τον εαυτό του, να ονομάσει τον εαυτό του, να κατανοήσει τον εαυτό του, αυτός μόνος είναι που είναι ο δικός του νους, το δικό του μάτι, το δικό του στόμα, η δική του μορφή, και ό,τι σκέφτεται, ό,τι βλέπει, ό,τι λέει, ό,τι πιάνει, αυτός ο ίδιος,…

(…)

Ό,τι είναι άξιο του θαυμασμού του και της δόξας του και της τιμής του, αυτός το παράγει εξαιτίας του απέραντου μεγαλείου του και της ανεξερεύνητης σοφίας του, και της αμέτρητης δύναμής του, και της απροσέγγιστης γλυκύτητάς του. Αυτός είναι ο μόνος που προβάλλει τον εαυτό του έτσι, ως μια γέννηση, έχοντας δόξα και τιμή θαυμάσια και αγαπητή, ο ένας που αυτό-ακτινοβολεί, που θαυμάζει, που τιμά, και που επίσης αγαπά, αυτός που έχει έναν Γιο, που υπάρχει μέσα του, που είναι σιωπηλός σε όσα αφορούν αυτόν, που είναι ο ανείπωτος μέσα στον ανείπωτο, ο ασύλληπτος μέσα στον ασύλληπτο. Έτσι, υπάρχει μέσα σε αυτόν για πάντα.

To be continued

Ευχαριστώ για την θετική σου στάση σε αυτήν μου την προσπάθεια.

Όπως σε όλα τα topics γνώσης που έχω ξεκινήσει, έτσι κι αυτό θα προσπαθήσω να το κάνω σε μορφή άρθρου για να μπορεί να είναι πιο εύχρηστο.

Πάντως ήδη μπορείς, αν θέλεις να έχεις αυτό (και κάθε topic) σε εκτυπώσιμη μορφή. Πάνω και δεξιά έχεις την επιλογή να έχεις το topic σε εκτυπώσιμη μορφή.

quote:

---

Πάντως ήδη μπορείς, αν θέλεις να έχεις αυτό (και κάθε topic) σε εκτυπώσιμη μορφή. Πάνω και δεξιά έχεις την επιλογή να έχεις το topic σε εκτυπώσιμη μορφή

---

"Αυτός είναι ο πρωτότοκος και ο μόνος γιος, "πρωτότοκος" γιατί κανένας δεν υπάρχει πριν από αυτόν, "μονογενής" γιατί κανένας δεν υπάρχει μετά από αυτόν. Ακόμα περισσότερο, έχει τον δικό του καρπό, που είναι άγνωστος εξαιτίας του ασύγκριτου μεγαλείου του. Κι ακόμη ήθελε να γίνει γνωστός ο καρπός του, εξαιτίας του πλούτου της γλυκύτητάς του. Και αποκάλυψε την ανεξήγητη δύναμη και την αφθονία της γενναιοδωρίας του.

(…)

Ακριβώς όπως ο Πατέρας είναι μια ενότητα, και έχει αποκαλυφτεί ως Πατέρας, για αυτόν μόνο (τον Γιο), έτσι και ο Γιος βρέθηκε να είναι ο μόνος αδερφός για τον εαυτό του, λόγω του ότι είναι αγέννητος και χωρίς τέλος. Αυτός παρατηρεί τον εαυτό του, μαζί με τον Πατέρα, και δίνει στον εαυτό του δόξα και τιμή και αγάπη.

Ακόμα περισσότερο, αυτός είναι επίσης, τον οποίον ο Πατέρας γνωρίζει ως Γιο του, σε συμφωνία με τις αρχές: "χωρίς αρχή" και "χωρίς τέλος". Όντας αναρίθμητος και άπειρος, το γέννημά του είναι αδιαίρετο. Εκείνοι που υπάρχουν έχουν προέλθει από τον Γιο και τον Πατέρα όπως τα φιλιά για παράδειγμα σε ένα πλήθος κάποιων που φιλούν ο ένας τον άλλον με μια αγνή σκέψη, το φιλί όμως είναι ένα, όντας μια μοναδική έννοια, αν και αυτό περιλαμβάνει πολλά φιλιά.

Με άλλα λόγια, είναι η Εκκλησία που αποτελείται από πολλούς ανθρώπους που υπήρχαν πριν τους Αιώνες, που αποκαλούνται κυριολεκτικά, "οι Αιώνες των Αιώνων". Αυτή είναι η φύση των αγίων άφθαρτων πνευμάτων, πάνω στα οποία κείτεται ο Γιος, αφού είναι η ουσία του, όπως ακριβώς ο Πατέρας κείτεται επάνω στον Γιο.

Σχόλια:

Αξίζει να στοχαστεί κάποιος πάνω στους συμβολισμούς του "Καρπού" που ο Γιος ήθελε να κάνει γνωστό λόγω της γλυκύτητας αυτού του Καρπού. Μήπως έχει κάποια σχέση με τον Καρπό του Δένδρου στον κήπο της Εδέμ;

Επίσης ο Γιος είναι ο "Χωρίς Αρχή και Τέλος". Μεταξύ άλλων μου θυμίζει πάλι την φράση με την οποία εξηγεί ο Neo στο Matrix Revolutions την αιτία της μάχης του με τον Smith και την πίστη του ότι θα νικήσει. Του λέει ότι "Ό,τι έχει Αρχή, έχει και Τέλος", υπονοώντας ότι στην μάχη τους θα κερδίσει αυτός που δεν έχει Αρχή και Τέλος. Ποιος ξέρει;

Επίσης πολύ αξιόλογη είναι η αναφορά στην πραγματική πηγή της έννοιας "εκκλησία". Η εκκλησία φαίνεται να είναι μια Πνευματική Αρχέτυπη Ομάδα με την οποία εκφράζεται ως Ενότητα ο Γιος

Ενα μεγάλο "ευχαριστώ" για την εργασία σου στο παρόν θέμα. Καιρό το βλέπω, αλλα τώρα μόλις κατάφερα να του δώσω την αναπόσπαστη προσοχή που του αξίζει. - Αποκαλυπτικότατο!!

Αν και ήξερα γιά την ύπαρξη των Γνωστικών, και είχα ηδη δει κάποια κείμενά τους όπως το Ευ. του Θωμά, και κανα-δύο άλλα, δεν είχα ιδέα οτι η συλλογή του Nag Hamadi περιείχε μια τόσο πλούσια Ανθρωπογωνία και ανάλυσι του Χριστού-Υιού! Μου έκανε "κλικ" σε πάρα πολλα σημεία, και μου έδωσε πολλά ερεθίσματα για την ανάπτυξη του "άλλου" θέματός μας, την "Ψυχολογική Ερμηνεία της Πτώσης, Π.Α., και της Λύτρωσης".
Ελπιζώ να έχω την εισήγηση για αυτό το θέμα έτοιμη σε λίγες μέρες.

Να σου πώ, τόσο με εντυπωσίασε αυτό το τόπικ, που για λίγο σκέφτηκα να μην ανοίξω καινούργιο, αλλά να συνεχίσουμε τα "ψυχολογικά" εδώ, αλλα μάλλον καλύτερα να ξεκινήσουμε με "new start"!

Ακόμα μπορώ να σου πώ οτι βρίσκω ορισμένα σημεία, π.χ. την περιγραφή του "κακού" δημιουργού μάλλον δύσκολα -- αλλα αυτά μπορεί να ήταν και περιγραφές για τον πιο εξωτερικό κύκλο διδασκαλίας.
Πιό καλά μου κάθεται η γενική αποκρυφιστική άποψη του ατελούς ηλιακού λόγου, ή ακόμα και των Στάνζας του Dzyan, οπου παρουσιάζονται πολλαπλοί δημιουργοι, ένας για κάθε επίπεδο.
Επισης, ποτέ δεν τά πήγαινα καλά με την υπερβολική εστίαση στο Σώμα του Ιησού (σαν Θεάνθρωπος), γιατί μου φαίνεται να κάνει να χάνεται η αληθινή σημασία του Υιού, αλλά αυτά είναι μάλλον "επι μέρους" θεματάκια.

Γενικα, σ'αυτήν την επίσκεψή μου, οι Γνωστικοί μου άρεσαν πολύ, και ισως αξίζουν και μιαν Αναγένηση!

Παλια, είχα βρει και κάτι βιβλία του P.D.Ouspensky, αλλά απο ότι θυμάμαι, το μόνο που μου προκαλούσαν ήταν δυνατή... νύστα. Τα ξέρει κανεις καθόλου; Τι λέτε; αξίζει να τα ξαναψάξει κανείς, ή ηταν μόνο "διανοητικά", και θα πετύχουμε πιο πολλα εδώ, με συζήτηση για ΑΜΕΣΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ;

Και πάλι merci για την ευκαιρία...

Κ.

Βλέπω ότι πραγματικά σου ήταν χρήσιμο αυτό το topic. Νομίζω κι εγώ ότι δεν έχουμε δώσει τόση σημασία στην βιβλιοθήκη Nag Hammadi. Ακόμα και το Ευαγγέλιο του Θωμά υπήρχε πριν την ανακάλυψη της βιβλιοθήκης. Ξαναβρέθηκε βέβαια στο Nag Hammadi αλλά είχε διαφορές σε σχέση με αυτό που κυκλοφορούσε ήδη.

Η μελέτη του Γνωστικισμού και ιδίως της βιβλιοθήκης Nag Hammadi είναι μοναδική γιατί μόνο αυτή μας δίνει το "κλειδί" να κατανοήσουμε τι έγινε επιτέλους στους 3-4 πρώτους αιώνες του χριστιανισμού και το πως φτάσαμε σήμερα να έχουμε, από μια απόπειρα πνευματικής επανάστασης, μια τέτοια αλαζονική και μισαλλόδοξη θρησκεία.

Όντως ο Δημιουργός (Ιεχωβάς) παρουσιάζεται από κάποιες Γνωστικές Σχολές (ιδίως από τους Μαρκιανιστές και Σεθιανιστές και όχι από τον Βαλεντινιανισμό) ως Κακός και Τυραννικός. Νομίζω ότι ο συμβολισμός είναι ο παρόμοιος με τον Δία (Ιεχωβάς) και τον Προμηθέα (Χριστός) όπου ο Προμηθέας παραβιάζει τον Νόμο για να φέρει το Πυρ (ΝΟΥΣ) στην ανθρωπότητα αλλά αναγκάζεται να δεσμευτεί από τον Δία ο οποίος εδώ φαίνεται ως απάνθρωπος σε αντίθεση με τον Προμηθέα. Έχεις δίκιο ότι αυτού του είδους η παρουσίαση ενός Κακού Δημιουργού είναι για πιο μαζική κατανάλωση για αυτό και ίσως έτσι παρουσιάζεται στην ταινία MATRIX αφού ο Αρχιτέκτονας (Ιεχωβάς) είναι Κακός και δεν φαίνεται να επιτελεί κάποιον άλλον συμβολικό ρόλο στην πορεία απελευθέρωσης του ανθρώπινου πνεύματος.

Για τον Ουσπένσκι το ίδιο αισθάνθηκα κι εγώ. Ίσως είναι θέμα προσωπικού στυλ και ιδιοσυγκρασίας αλλά δεν με έλκυσαν τα βιβλία του.

Σου προτείνω να επισκεφτείς και το site από το οποίο μεταφράζω και κάνω αποδόσεις τα κείμενα το www.gnosis.org