- Αρχαίος Χριστιανικός Γνωστικισμός (Σειρά Γνώσης) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Γνωρίζετε οτι οι Ινδοί κάτοικοι της Goa, έχουν μια παράδωση οτι κατάγωνται απο "Χρστιανούς του Αγίου Θωμά" (St. Thomas Christians), δλδ οτι ο Θωμάς ήταν ο πρώτος τους ευαγγελιστής;

Άρκετες μελέτες που έχουν γίνει το θεωρούν πλέον γεγονός, αν και δεν είχε καλαρέσει ΚΑΘΟΛΟΥ στους πρώτους Πορτογάλους Ιησουιτες που είχαν πάει στίς Ινδίες για να βρούν ψυχές να μετατρέψουν...

Κ.

Καπου αναφερεις οτι ο Τεχνιτης και οι αγγελοι του αγνοουν την αλη8εια για τον αληθινο θεο.Αυτο μου θυμισε κατι απο την αποκαλυψη του Ιωαννη.Σε καποιο εδαφιο (συγνωμη αλλα δεν θυμαμαι ποιο) λεει οτι μολις τελειωσει η κριση και μεινουν μονο οι αξιοι, τοτε αυτοι θα διδαξουν στους αγγελους την αληθεια για τον θεο.Δεν γνωριζουν τιποτα.Λετε να εχει σχεση?

Δεν έχω υπόψη μου τέτοιο εδάφιο στην Αποκάλυψη. Εάν έχεις ακριβώς το κείμενο θα το εκτιμούσα πολύ.

Πάντως, όντως, οι Γνωστικοί θεωρούν γενικά τον πνευματικό άνθρωπο ανώτερο από τους Αγγέλους.

ΤΗΟΤΗ, για ΣΥΝΕΧΙΣΕΕΕΕΕ!!!!!!!!

Αν με "τρέχει" και ο Πασχάλης, πλέον δεν έχω δικαιολογίες.

Πασχάλη μου, λόγω υποχρεώσεων, τώρα τελευταία πάω αργά στην απόδοση των κειμένων αλλά σου υπόσχομαι ότι θα δώσω προτεραιότητα.

Ειδικά η "Τριμερής Πραγματεία" είναι πολύ μεγάλη και πολύ αξιόλογη αλλά η άτιμη είναι δύσκολη.

Άιντε, από Δευτέρα κατευθείαν στο... "ψητό"

Επειδή αρχίζουμε να μπαίνουμε στά πολύ βαθιά και η ορολογία γίνεται πολύ συμβολική-αφαιρετική θα ολοκληρώσω αυτήν την ενότητα για τους "ΑΙΩΝΕΣ" σε δύο posts και μετά θα προσπαθήσω να σχολιάσω τα νοήματα που περιλαμβάνοντα σε αυτήν την ενότητα.

Η Εκκλησία υπάρχει στις διατάξεις και τις ιδιότητες μέσα στις οποίες υπάρχουν ο Πατέρας και ο Γιος, όπως είπα από την αρχή. Συνεπώς, αυτή υπάρχει στις προδημιουργίες των αναρίθμητων Αιώνων. Επίσης με έναν αμέτρητο τρόπο αυτοί γεννούν, με τις ιδιότητες και τις διατάξεις στις οποίες αυτή (η Εκκλησία) υπάρχει. Γιατί αυτοί αποτελούν την σχέση της την οποία σχηματίζουν ο ένας προς τον άλλον και προς εκείνους που έχουν προέλθει από αυτούς σε σχέση με τον Γιο, στην λάμψη του οποίου υπάρχουν.

(…)

Υπήρχαν πάντα στην σκέψη, γιατί ο Πατέρας ήταν σα μια σκέψη και ένας τόπος για αυτούς. (…) Ενώ βρίσκονταν στην Σκέψη του Πατέρα, δηλαδή, στο κρυμμένο Βάθος (ή Βυθός), το Βάθος τους γνώριζε, αλλά αυτοί ήταν ανίκανοι να γνωρίσουν το Βάθος στο οποίο βρίσκονταν, ούτε ήταν δυνατό για αυτούς να γνωρίζουν τους εαυτούς τους, ούτε να γνωρίζουν οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή βρίσκονταν στον Πατέρα αλλά δεν υπήρχαν για τους εαυτούς τους. Περισσότερο είχαν ύπαρξη με τον τρόπο ενός σπόρου, σαν έμβρυο. Εκείνοι τους οποίους αυτός ήταν να γεννήσει δεν είχαν έρθει ακόμα σε ύπαρξη από αυτόν. Αυτός, ο πρώτος, ο Πατέρας - τους σκέφτηκε, όχι μόνο έτσι ώστε να μπορούν να υπάρχουν για αυτόν, αλλά επίσης να μπορούν να υπάρχουν για τους εαυτούς τους το ίδιο. Ότι μπορούσαν τότε να υπάρχουν στην σκέψη ως νοητική ουσία και ότι μπορούσαν να υπάρχουν για τους εαυτούς επίσης - κι έτσι έσπειρε μια τέτοια σκέψη σαν ένα σπόρο.

(…)

Αυτός [ο Πατέρας] που το είχε σκεφτεί [αυτόν τον Σπόρο] από την αρχή, που τον κατείχε από την αρχή και τον είδε, αλλά τον έκλεισε έξω από αυτούς που πρώτα ήρθαν σε ύπαρξη από αυτόν. Αυτό το έκανε όχι από φθόνο, αλλά έτσι ώστε οι Αιώνες να μην μπορούσαν να δεχτούν ότι ήταν αλάνθαστοι από την αρχή, αρχή και να μη μπορούσαν να υπερυψωθούν στην λάμψη του, προς τον Πατέρα, και να μπορούσαν να σκεφτούν ότι μόνοι αυτοί το είχαν αυτό το Φως.. Αλλά όπως ακριβώς αυτός ευχήθηκε να τους χαρίσει την ύπαρξη ως αλάνθαστους, όταν το επιθύμησε, τους έδωσε την τέλεια ιδέα της αγαθοεργίας.

(…)

Ο Πατέρας σύμφωνα με την υπερβατική του θέση επάνω από τις Ολότητες (Totalities), όντας άγνωστος και ακατανόητος, έχει τόσο μεγαλείο και αξία, που εάν είχε αποκαλύψει τον εαυτό του ξαφνικά, σε όλους τους ανώτερους Αιώνες μεταξύ αυτών που είχαν έρθει σε ύπαρξη από αυτόν, θα είχαν εξαφανιστεί. Συνεπώς συγκρατεί την δύναμή του και την αφθαρσία του.

(…)

Και με αυτόν τον μοναδικό τρόπο είναι όλοι ίσοι ο Ένας {Γιος] και οι Ολότητες. Αυτός δεν διαιρείται όπως ένα σώμα, ούτε διαχωρίζεται στα ονόματα που έχει δεχτεί έτσι ώστε να είναι ένα πράγμα με τον έναν τρόπο και ένα άλλο με τον άλλον τρόπο,

(…)

To be continued...

Αυτοί [οι Αιώνες] είναι ο πρώτος [ο Πατέρας] και δεύτερος [ο Γιος] και έτσι μαζί είναι τέλειοι και πλήρεις, γιατί είναι εκδηλώσεις του Πατέρα ο οποίος είναι τέλειος και πλήρης, τόσο όσο και εκείνοι που εκδηλώθηκαν, οι οποίοι είναι τέλειοι από το γεγονός ότι δοξάζουν τον Τέλειο.

(…}

Για αυτόν τον λόγο, είναι νους των νου, οι οποίοι ανακαλύπτονται να είναι λέξεις λέξεων, πρεσβύτεροι των πρεσβυτέρων, βαθμοί των βαθμών, που υψώνονται ο ένας πάνω από τον άλλον. Ο κάθε ένας από αυτούς που δίνει δόξα έχει τον τόπο του και το ύψος του και την κατοικία του και την ανάπαυσή του, που υπάρχει από την δόξα που αυτός παράγει.

(…)

Για οποιονδήποτε αυτός επιθυμεί, τον μετατρέπει σε Πατέρα, του οποίου αυτός πραγματικά είναι Πατέρας, και ένα θεό, του οποίου πράγματι αυτός είναι Θεός και τους κάνει αυτούς τις Ολότητες, των οποίων η πληρότητα είναι αυτός.

(…)

Αν και ο Πατέρας αποκαλύπτει τον εαυτό του αιώνια, δεν επιθυμεί ότι αυτοί θα έπρεπε να τον γνωρίζουν, αφού αυτός θέλει να συλληφθεί με έναν τέτοιο τρόπο, ώστε να αναζητηθεί, ενώ παραμένει στον εαυτό του το ανεξιχνίαστο πρωταρχικό Ον.

Είναι αυτός, ο Πατέρας, που έδωσε τις αρχικές ωθήσεις στους Αιώνες, αφού είναι τόποι στο μονοπάτι που οδηγεί προς αυτόν. Τους παρείχε Πίστη και προσευχή προς αυτόν τον οποίον δεν βλέπουν, και μια ακλόνητη Ελπίδα σε αυτόν τον οποίον δεν μπορούν να συλλάβουν, και μια καρποφόρα Αγάπη, η οποία κοιτάζει προς εκείνο το οποίο δεν μπορεί να δει, και μια ευπρόσδεκτη Κατανόηση του αιώνιου νου, και μια Ευλογία, η οποία ελεεί και δίνει ελευθερία και μια Σοφία αυτού που ποθεί την δόξα του Πατέρα για την σκέψη του.

Λόγω της θέλησής του που ο Πατέρας, αυτός που είναι Ύψιστος, είναι γνωστός, δηλαδή λόγω του πνεύματος που πνέει μέσα στις Ολότητες και τις δίνει μια ιδέα για να αναζητήσουν τον άγνωστο εκείνον, όπως ακριβώς κάποιος που ελκύεται από ένα ευχάριστο άρωμα αναζητά την πηγή αυτού του αρώματος, αφού το άρωμα του Πατέρα υπερβαίνει όλα τα συνήθη.

Ο κάθε ένας από τους Αιώνες είναι ένα όνομα, δηλαδή, κάθε μια από τις ιδιότητες και τις δυνάμεις του Πατέρα, αφού υπάρχει σε πολλά ονόματα, που αναμιγνύονται και εναρμονίζονται το ένα με το άλλο. Είναι δυνατόν να μιλήσεις για αυτόν εξαιτίας του πλούτου της γλώσσας, καθώς ο Πατέρας είναι ένα απλό όνομα, διότι είναι μια ενότητα, εν τούτοις είναι αναρίθμητος στις ιδιότητες και στα ονόματα.

Η εκπόρευση των Ολοτήτων, η οποία υπάρχει από αυτόν ο οποίος υπάρχει, δεν συνέβη σύμφωνα με έναν διαχωρισμό του ενός από τον άλλον, ως κάτι που ξεκόπηκε από εκείνον που τις γέννησε. Περισσότερο η γέννησή τους είναι σαν μια διαδικασία επέκτασης, καθώς ο Πατέρας εκτείνει τον εαυτό του σε εκείνους που αγαπάει, έτσι ώστε εκείνοι που έχουν προέλθει από αυτόν θα μπορούσαν να γίνουν εξ ίσου σαν εκείνον.

Όπως ο παρών Αιώνας, αν και μια ενότητα, χωρίζεται από μονάδες του χρόνου και οι μονάδες του χρόνου χωρίζονται σε χρόνια και τα χρόνια χωρίζονται σε εποχές και οι εποχές σε μήνες και οι μήνες σε ημέρες, και οι ημέρες σε στιγμές, έτσι επίσης ο Αιώνας της Αλήθειας, αφού είναι μια ενότητα και πολλαπλότητα, δέχεται την τιμή στα μικρά και στα μεγάλα ονόματα σύμφωνα με την δύναμη του καθένα να αδράξει τον Αιώνα της Αλήθειας, όπως σε ένα παράδειγμα μιας πηγής η οποία είναι αυτή που είναι, εν τούτοις κυλάει σε ρεύματα και λίμνες και κανάλια και ρυάκια, ή σαν μια ρίζα απλωμένη κάτω από τα δένδρα με κλαδιά και φρούτα, ή σαν ένα ανθρώπινο σώμα, που είναι διαχωρισμένο με έναν αδιαίρετο τρόπο σε μέλη μελών, πρωταρχικά μέλη και δευτερεύοντα μέλη, μεγάλα και μικρά.

Τέλος των αποσπασμάτων για τους ΑΙΩΝΕΣ

Είχα πει ότι θα κάνω κάποια σχόλια γιατί όπως καταλάβατε, δίνονται τα στοιχεία με έναν πολύ σύνθετο και συμβολικό τρόπο.

Εμένα αυτές οι περιγραφές μου θυμίζουν πλατωνική φιλοσοφία.

Όσοι είναι... γενναίοι ας προσπαθήσουν να ακολουθήσουν τα σχόλια

Διαβάστε προσεκτικά τα παραπάνω αποσπάσματα και συγκρίνετέ τα με τα παρακάτω...

Όπου βλέπετε ΑΓΑΘΟ (ή ΕΝ ή ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΑΙΤΙΑ) συγκρίνετε με τον ΠΑΤΕΡΑ, όπου βλέπετε ΘΕΟΙ(ή ΕΝΑΔΕΣ) συγκρίνετε με τους ΑΙΩΝΕΣ

12. Όλων των όντων αρχή και αιτία πρώτη, πρώτη είναι το αγαθό.
13. Κάθε αγαθό έχει ενωτική δύναμη για όσα το μετέχουν και κάθε ενοποίηση είναι αγαθό και το κάθε αγαθό είναι το ίδιο με το ένα. Σχόλιο: Αν το αγαθό έχει σωστική δύναμη για την ουσία του καθενός από αυτά είναι το ένα (γιατί σώζονται με το ένα και ο διασκορπισμός είναι που βγάζει το καθένα από την ουσία), το αγαθό, σε όποια είναι παρόν, τα κάνει ένα και τα διατηρεί στην ένωσή τους. Κι αν το ένα συντελεί στην συναγωγή και στην συνοχή των όντων, τελειοποιεί το καθένα κατά την παρουσία του. Κι άρα από την άποψη αυτή αγαθό για όλα είναι η ένωση (…) είναι λοιπόν και η αγαθότητα ένωση και η ένωση αγαθότητα και το αγαθό ένα και το ένα πρωταρχικά αγαθό. (Πρόκλου, Στοιχείωση Θεολογική, Εκδόσεις Πολύτυπο, σελ. 71-73)

(...)

93. Κάθε τι το άπειρο μέσα στα όντα δεν είναι άπειρο ούτε σε σχέση με τα υπερκείμενά του ούτε σε σχέση με τον εαυτό του. Σχόλιο: Γιατί κάθε τι που είναι άπειρο σχετικά με κάποιο, δεν μπορεί συνάμα να περιγραφτεί από αυτό. Ενώ ό,τι είναι μέσα σε εκείνα περιορίζεται, από τον εαυτό του κι από όλα τα πριν από αυτό. Απομένει λοιπόν το άπειρο που είναι μέσα σε εκείνα να είναι άπειρο μόνο για όσα είναι κατώτερα στην τάξη του. Αυτά τα έχει τόσο πολύ υπερκαλύψει με τη δύναμή του, ώστε είναι αδύνατο αυτά να το περιλάβουν. Γιατί όσο κι αν εκείνα ανατείνονται προς αυτό, αυτό έχει κάτι που τα ξεπερνά. Κι αν όλα εισδύουν μέσα σε αυτό, υπάρχει σε αυτό ένα μυστικό σημείο για τα κατώτερα όντα, που δεν μπορούν να το πάρουν στην κατοχή τους. Κι αν ξεδιπλώνει την δύναμη που έχει, έχει κάτι που δεν ξεπερνιέται εξαιτίας της ένωσής του με αυτό που είναι συσπειρωμένο και που ξεφεύγει το αγκάλιασμα εκείνων. Και ενώ συγκρατεί και περιορίζει τον εαυτό του, δεν μπορεί να είναι άπειρο για τον εαυτό του. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να είναι άπειρο για τα υπερκείμενά του κι ας έχει μετοχή από την απειρία που είναι σε εκείνα. Είναι πιο άπειρες οι δυνάμεις των καθολικότερων, επειδή είναι καθολικότερες και πλησιέστερες στην τάξη προς την πρώτιστη απειρία. (Πρόκλου, Στοιχείωση Θεολογική, Εκδόσεις Πολύτυπο, σελ. 141)

(...)

125. Κάθε θεός από όποια τάξη αρχίσει να φανερώνει τον εαυτό του, προχωρεί μέσω όλων των κατωτέρων του, πληθύνοντας πάντοτε και διαιρώντας τις μεταδόσεις του, διατηρώντας, όμως την ιδιότητα της ίδιας του της υπόστασης. Σχόλιο: (…) Γιατί καθώς οι πρόοδοι γίνονται με υποβίβαση [="ύφεσις"] πληθύνονται παντού τα πρώτα στην κατώτερη βαθμίδα των δεύτερων, και όσα παράγονται δέχονται τη σειρά τους σύμφωνα με την ομοιότητα που έχουν προς όσες αιτίες τα παράγουν. Έτσι το σύνολο είναι κάπως το ίδιο, διαφέρει όμως το παραγόμενο από αυτό που μένει, και φαίνεται αλλιώτικο εξ αιτίας της υποβίβασης, δεν απομακρύνεται όμως από αυτό που μένει εξαιτίας της συνέχειας. Πρόκλου, Στοιχείωση Θεολογική, Εκδόσεις Πολύτυπο, σελ. 169)

(...)

«Φαντάσου μία πηγή που δεν έχει καμία άλλη προέλευση αλλά δίνει ολόκληρο τον εαυτό της στα ποτάμια. Κι όμως δεν καταναλώνεται από αυτά τα ποτάμια αλλά παραμένει αυτή η ίδια μέσα σε ηρεμία, ενώ τα ποτάμια που προκύπτουν από αυτήν, παραμένουν κατ’ αρχήν επί ένα διάστημα μαζί, προτού διαρρεύσουν άλλο εδώ κι άλλο εκεί. Ήδη όμως κάθε ποτάμι γνωρίζει πού θα εκβάλλει τα ρεύματά του. Ή φαντάσου ένα τεράστιο δένδρο, του οποίου η ζωική δύναμη διατρέχει ολόκληρο το δένδρο, αλλά η αρχέγονη αιτία παραμένει εντός αυτής και δεν διασκορπίζεται σε όλο το δένδρο. Έχει εγκαθιδρυθεί, κατά κάποιο τρόπο, μέσα στην ρίζα. Αυτή η αρχέγονη αιτία παρέχει έτσι στο δένδρο ολόκληρη την ζωή του μέσα στην πολλαπλότητά της, αλλά η ίδια η αρχέγονη αιτία παραμένει ακίνητη, γιατί αυτή δεν είναι πολλαπλή, αλλά αρχέγονη αιτία της πολλαπλής ζωής.» (ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Το μεγάλο βιβλίο, ΙΙΙ 8,10.)

(...)

«Είναι λοιπόν αξιοθαύμαστο, πώς εκείνος δεν έχει έρθει κι όμως παρίσταται, δεν είναι πουθενά κι όμως δεν υπάρχει τίποτα όπου να μην είναι. Σίγουρα μπορεί κανείς να απορεί γι’ αυτά, αλλά ο γνώστης θα απορούσε αν τα πράγματα ήταν αντίθετα...

...Ενώ όμως τα περιέχει [το Εν], χωρίς να περιέχεται από αυτά, δεν υπάρχει τίποτε όπου να μην είναι, γιατί εάν αυτό δεν παρίσταται, δεν μπορεί να τα περιέχει. Εάν αφετέρου δεν περιέχεται, τότε δεν παρίσταται. Άρα παρίσταται και δεν παρίσταται, δεν παρίσταται επειδή δεν περιλαμβάνεται, εφόσον αντίθετα είναι ελεύθερο από όλα, δεν εμποδίζεται από τίποτα στο να παρίσταται. Γιατί εάν εμποδιζόταν ως προς αυτό, θα περιοριζόταν από κάτι άλλο, και όσα είναι μεθύστερα, θα έμεναν αμέτοχα τούτου. Ο θεός, δηλαδή, θα έφτανε μόνο ως εκεί, και ούτε θα ήταν πια αυτεξούσιος αλλά θα ήταν δούλος όσων είναι μεθύστερα...

... Είναι Ένα επειδή είναι το απλό και το πρώτο. Είναι το πρωταρχικό [«αρχή»] γιατί από αυτόν πηγάζουν τα πάντα. Από αυτόν η πρώτη «κίνηση» γιατί μέσα του δεν υπάρχει κίνηση, από αυτόν η «ακινησία» γιατί αυτός ο ίδιος δεν την χρειάζεται. Αυτός ούτε κινείται, ούτε ακινητεί. Δεν έχει κανένα τόπο, όπου θα μπορούσε να σταθεί, ούτε κάπου να κινηθεί, γύρω από τί ή προς τί ή μέσα σε τί θα μπορούσε να κινηθεί; Αφού είναι ο πρώτος...

...Ούτε είναι πεπερασμένος. Γιατί από ποιον θα μπορούσε να περιοριστεί; Αλλά ούτε απεριόριστος με το νόημα του μεγέθους, γιατί προς τα πού να επεκταθεί, και τί θα ήθελε έτσι να αποκτήσει, αφού δεν χρειάζεται τίποτε; Αντίθετα αυτός κατέχει την απεραντοσύνη ως δύναμη, γιατί δεν αλλοιώνεται ποτέ και ούτε θα ελαττωθεί, αφού και τα μη ελαττωματικά μόνο χάρη σε αυτόν υπάρχουν» ΠΛΩΤΙΝΟΣ, Το Μεγάλο Βιβλίο, V, 5-10.

Μην απελπιστείτε εάν μετά την πρώτη ανάγνωση, ζητήσετε...παυσίπονο για κεφαλαλγία. 4-5 προσεκτικές αναγνώσεις με σύγκριση των κειμένων είναι απαραίτητες

Ίσως κάποια στιγμή ξεκινήσω ένα topic για την ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΗ ή για τις ΕΝΝΕΑΔΕΣ για να θέσουμε κάποια θεμέλια στην πλατωνική και νεοπλατωνική μεταφυσική. Στην περίπτωση της "Tripartite Tractate" των Βαλεντινιανών Γνωστικών που συζητάμε εδώ, θα ήταν χρήσιμο.

Στο επόμενο (συνέχεια της Tripartite Tractate): Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Μηπως ετσι κι αλλιως ,δεν προκειται για τη μια και μοναδικη Αληθεια?

Αγαπητε thoth, σε ευχαριστουμε για την εργασια που εκανες!Πραγματικα ...ζωγραφισες!!!!

Με την υπενθύμισή σου για την σχέση όλων αυτών με τον Πυθαγορισμό με έβαλες στην πρίζα . Για αυτούς που με ξέρουν είμαι λίγο... αριθμολάγνος.

Η αλήθεια είναι όμως ότι ειδικά στην περίπτωση του Πρόκλου έχουμε την ευτυχία του συγκερασμού της Πλατωνικής, της Ορφικής, της Πυθαγορικής και της Χαλδαϊκής σοφίας.

Ειδικά στο έργο του Στοιχείωση Θεολογική, έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από τον "Θείο" (όπως τον αποκαλούσε) Ιάμβλιχο, τον καλύτερο ίσως Πυθαγορικό που έχουμε στην ύστερη αρχαιότητα. Για αυτό και διαπιστώνω ότι ο Πυθαγόρας ζει μέσα σε αυτό το έργο το οποίο είναι πολύ εκτοπισμένο και άγνωστο όχι γιατί δεν αξίζει αλλά γιατί είναι τόσο συμπυκνωμένο και βαθύ που χρειάζεται χρόνια συγκριτικής μελέτης για να γίνει κατανοητό. Εγώ το μελετώ δέκα χρόνια και νομίζω ότι είμαι στην αρχή ακόμα.

Ας το αφήσω, μην βιδωθώ κι άλλο και μη μπω στην περιπέτεια να το ξαναρχίσω. Θα χαθώ πάλι και θα κάνω εβδομάδες να... προσγειωθώ.

Δεν το κρυβω ,οτι χαιρομαι λιγουλακι που σε εβαλα στην πριζα!Στο αμαρτημα της αριθμολαγνειας (πολυ πετυχημενο !)εχω κι εγω υποκυψει!
Γι'αυτο αλλωστε....

quote:

---

Η αλήθεια είναι όμως ότι ειδικά στην περίπτωση του Πρόκλου έχουμε την ευτυχία του συγκερασμού της Πλατωνικής, της Ορφικής, της Πυθαγορικής και της Χαλδαϊκής σοφίας.

---