- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
το απειρο του κοσμου συναντα και αλλες
σιωπες ψαλλουν μαζι και προσκυνουν
Αυτον που διαιρει και ενωνει...
μοιρασει την σοφια του
στις σιωπες αυτες πεφτουν
απο τον ουρανο σαν αστρα
και γινονται ευχες σε σαρκωσεις
που οδηγουν τον κοσμο απο
σκοτεινους καιρους στην Φλογα
την εσωτερη...
στεκεται στο κεντρο του ναου
Μου και ειναι που ζεστενει
την Λιθο του αγνωστου...
οσα και οι εαυτοι μου...
μα κατοικουν εκει που δεν πηγα
ακομη στους εσω Κηπους μου
στην Πυραμιδα της συνειδησης
του Ολου...
καλησπερα...
OM MANI PADMI UM
dsm
Ιδου
ολες οι φωσφορικες συνθεσεις
αναμεσα οι δυο μας.
οι δυο μας Ι Ε Ρ Ο Γ Λ Υ Φ Ι Κ Ο Ι
απο την εποχη του Δαιδαλου
απο την εποχη της εκστασης
μεσα σ αυτην την οικουμενικη συνφωνια
μια ΕΥΛΟΓΙΑ
οι δυο μας
εγω της ποιησης
εσυ του μαρμαρου
και ....το ΕΡΕΒΟΣ
να
απολογειται...
Σ
ΟΜ
dsm
H MΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΜΙΑΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ
Μ ενθουσιασμο συλλογιζομαι
την εναρμονια Αφροδιτη της Κυπρου
τις προφητειες των Δελφων
και τις παραβολες τους
Συλλογιζομαι
να σας προσηλυτισω
στην διαλεκτικη στον οιστρο
και στο ιδεωδες
στους παπυρους της Ιωνιας
κι εως τον Πυθαγορα
Ομως αυτη η πληγη της αγωνιας μου
ατροφει τουτες τις νοσταλγιες
σκεπτικη προφητευει
της Οδυσσειας το νεο σεναριο
ΗΧΕΙ το σαρκασμο της στεντορειο
στην ατμοσφαιρα
-σφαιρα
διχως μυρωδια
διχως θυμαρι
διχως ναρκισσους
ναρκισσισμους μοναχα...
Σε ιεραρχια
σφαιρα η φυλλοξερα
ενθρονιζει την
Περσεφονη...
Σ
ΟΜ
dsm
dsm
Εσύ είσαι η φωτιά,
Εσύ είσαι ο ήλιος,
Εσύ είσαι ο αέρας,
Εσύ είσαι το φεγγάρι,
Εσύ είσαι έναστρο στερέωμα,
Εσύ είσαι το ανώτατο Brahman,
Εσύ είσαι το ύδωρ – εσύ
Ο δημιουργός του όλου!
Εσύ είσαι γυναίκα, εσύ είσαι άνδρας,
Εσύ είσαι η νεολαία, εσύ είσαι το κορίτσι,
Εσύ είσαι ο ηλικιωμένος ετοιμόρροπος με το ραβδί του.
Εσύ o γρηγορότερος παντού.
Εσύ είσαι η σκοτεινή πεταλούδα,
Εσύ είσαι ο πράσινος παπαγάλος με τα κόκκινα μάτια,
Εσύ είσαι το σύννεφο βροντής, οι εποχές, οι θάλασσες.
Χωρίς αρχή είσαι εσύ,
Πέρα από το χρόνο, πέρα από το χώρο,
Εσύ είσαι αυτό από το οποίο αναπήδησαν
Οι τρεις κόσμοι.
Γεμάτοι Brahman είναι τα πράγματα που βλέπουμε
Γεμάτα με Brahman ρέουν αυτά που είναι,
Από το Brahman όλα – κι ωστόσο είναι το ίδιο.
OM
dsm
για να δρασει,αλλιως αυτοματα σχεδον
δεν κανω τιποτα...αραζω-επαναπαυομαι...
ετσι περνω τις μερες μου
σκοτονωντας την ελπιδα
και μονο ετσι δρω...
οχι αντιδρω...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
ουτε χαρα ουτε λυπη.
Ουτε ελπιδα ουτα προσκολληση.
Ο δρομος ειναι μοναχικος και δυσβατος,μακρια απο ουτοπιες.
Το προσωπικο μηνυμα της ημερας μου ηρθε:δημιουργικη αγαπη,ανιδιοτελης προσφορα.
στο ποταμι των ψυχων...
κανουμε λεξη οτι βιωνουμε
και εικονα οσα δεν φτανουν
οι λεξεις μας...
ας ακουσουμε λοιπον την μουσικη
της Ελληνικης γλωσσας μας
και ας δουμε την μορφολατρεια του
αρχαιας ματιας...
ολοι κατω απο τον ιδιο Ουρανο...
μα τα αστερια δεν ειναι μοναχα
τελειες σε μαυρο φοντο,
μα και κραυγες στο κενο
που χουμε μεσα μας...
ας βγαλουμε λοιπον τις στολες μας
και ας χορεψουμε τον χορο της
φυσης...που μας καλει...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
ορφευς...
Δαιμονα κικλησκω,μεγαν,ευηγητορα,φριχτον
μειλιχιον Δια,παγγενετην,βιοδωτορα θνητων,
Ζηνα μεγαν,πολυπλαγκτον,αλαστορα παμβασιληα
πλουτοδοτην,οποταν γε βρυαζων οικον εσελθη,
εμπαλι δε ψυχοντα βιον θνητων πολυμοχθων.
εν σοι γαρ λυπης τε χαρας τε κληδες οχουνται
τοιγαρ τοι,μακαρ αγνε πολυστονα κηδε ελασσας
οσσα βιοφθοριην πεμπει κατα γαιαν απασαν,
ευδοξον βιοτης γλυκερον τελος εσθλον οπαζοις.
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
ΟΜ
μονο πτωσεις μεσα μας και ακουμε
ολοι την ιδια μουσικη
και λεμε τα λογια τα αθανατα...
κυλουμε λοιπον μαζι...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
- Δώσε πατέρα Δία, να γίνει ο γιος μου όπως εγώ, πρώτος ανάμεσα στους Τρώες και τιμημένος να βασιλεύει στο δυνατό Ίλιο! Δώστε θεοί, ν' αναγαλλιάζει η καρδιά της μάνας σαν θα τον βλέπει να γυρίζει νικητής από τη μάχη με λάφυρα πολλά κι ακόμα πιο πολύ να χαίρεται όταν ακούει να λένε "Κι απ' τον τρανό πατέρα του έγινε καλύτερος ετούτος".
Και λέγοντας αυτά, έβαλε το παιδί του στη μυρωδάτη αγκαλιά της μάνας κι εκείνης γέλασαν τα χείλη στο δακρυσμένο πρόσωπό της...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...
Όμορφη και παράξενη πατρίδα
Ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα
Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
Στήνει στη γη καράβι κήπο στα νερά
Κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
Μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται
Κάνει να πάρει πέτρα τηνε παρατά
Κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
Μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
Ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύραννους
Πέντε μεγάλους βγάνει πάνω τους βαρεί
Να λείψουν απ' τη μέση τους δοξολογεί.
Οδυσσέας Ελύτης : Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΗΛΙΑΤΟΡΑΣ (1971
OM
Τώρα μ΄ακολουθούν κορίτσια κυανά
κι αλογάκια πέτρινα
με τον τροχίσκο του ήλιου στο πλατύ μέτωπο.
Γενεες μυρτιάς μ΄αναγνωρίζουν
από τότε που έτρεμα στο τέμπλο του νερού,
άγιος, άγιος, φωνάζοντας.
Ο νικήσαντας τον Άδη και τον ΄Ερωτα σώσαντας,
αυτός ο Πρίγκηπας των κρίνων είναι.
Κι από κείνες πάλι τις πνοές της Κρήτης,
μια στιγμή ζωγραφιζόμουν.
Για να λάβει ο κρόκος από τους αιθέρες δίκαιο.
Στον ασβέστη τώρα τους αληθινούς μου νόμους
κλείνω κι εμπιστεύομαι.
Μακάριοι, λέγω οι δυνατοι που αποκρυπτογραφούνε το Άσπιλο.
Γι αυτών τα δόντια η ρόγα που μεθά.
στων ηφαιστείων το στήθος και στο κλήμα των παρθένων.
Ιδού ας ας ακολουθήσουνε τα βηματά μου!
Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη τώρα πορευομαι.
Τώρα το χέρι του θανάτου
αυτό χαρίζει την ζωή
και ο ύπνος δεν υπάρχει.
Χτυπά η καμπάνα του μεσημεριόυ
κι αργά στις πέτρες τις πύρρες χαράζονται τα γράμματα:
ΝΥΝ και ΑΙΕΝ και ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ.
Αιέν αιέν και νυν και νυν τα πουλιά κελαηδούν
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το τίμημα.
Ο.ΕΛΥΤΗΣ
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
Ανδρέας Κάλβος
ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΣΤΙΣ ΜΟΥΣΕΣ
Πολυτέκνου Θεάς, ω Μνημοσύνης
θρέμματα πτερωτά, χαραί του ανθρώπου,
και των μακάρων Ολυμπίων αείμνηστα
κ' ευτυχή δώρα· επί τα νώτα ακάμαντα
των ζεφύρων, πετάξατε ταχέως.
Εσάς προσμένει η γη μου· εκεί τα σφάγια,
και τ' άνθη εκεί πλουτίζουσι, και η σμύρνα,
χιλίους ναούς· τους έκτισαν ανίκητα
της ιεράς Ελευθερίας τα χέρια.
Ήλθεν η ποθητή ώρα· στολίζουσι
την κεφαλήν σεβάσμιον της Ελλάδος
η δάφναι, φύλλα αμάραντα θριάμβων·
και σεις χρυσά, σεις αμβροσίοδμα ρόδα
του παραδείσου ελικωνίου, συμπλέξατε
σήμερον τον αγνόν στέφανον· μόνη,
αμάργαρος, ολόγυμνος, αυτάγγελτος,
το καθαρόν του ουρανού αναβαίνει
η Αρετή· αλλ' αν η Πιερίδες
την λαμπράν της χαρίσωσιν ακτίνα,
αφθόνητος τιμάται· επαινουμένη
τους επιγείους χορούς τότε δεν φεύγει.
OM
και Εγω ειμαι Αυτο
και Εσυ εισαι Αυτο
κι ετσι ειναι Εκεινο
κι Αυτος ειναι Αυτο
κι Αυτη ειναι Αυτο
κι Εκεινο ειναι Εκεινο.
Τζειμς Μπροτον...
ειμαι η νεκρη γνωμη που ειχα χθες και αλλαξε...