- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Θα βάλω και εγώ ένα του Καβάφη που μου αρέσει
Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.
Δικό σου
http://www.youtube.com/watch?v=YazxBrC6Ahk
Τα πιγκουινάκια δες πυραμιντ...
Ανταποδίδω με Scorpions / Send me an angel
http://www.dailymotion.com/video/x2v41r_scorpions-send-me-an-angel_music
Και ένα απόσπασμα από το κομμάτι
The wise man said just raise your hand
And reach out for the spell
Find the door to the promised land
Just believe in yourself
Hear this voice from deep inside
Its the call of your heart
Close your eyes and your will find
The way out of the dark
Ναι, ετσι είναι ...συμφωνω με τους στίχους καθώς και με το ''φορτίο''που τους περιβάλλει.
Βαδίζουμε σε ενα κέντρο με μια μεγαλη , συναρπαστική περίμετρο....μια τοσο ζεστή και λουλουδενια περίμετρο που μπορεί και αγκαλιάζει οτι είναι επάνω της χωρίς να χανει το σχημα της.....μια και διατηρεί ολες της τις αναμνήσεις
τα αγγελουδια....
Επίσης μου εδωσε την ευτυχία να επιβεβαιώσω μαθηματα χρόνων και εποχών και να δω απο μια αλλη οπτική γωνία δηλώσεις ...
Α! βρηκα δε και μια περίεργη tool bar επάνω στην γραμμη εργασιών μου την ωρα που την εψαχνα αλλού γι αλλου στα προγράμματα...
Καλη συνέχεια στα πετάγματα φιλαράκι
καθημερινότητας, υπάρχουν πινελιές ομορφιάς, χρώματος,
που μας προσθέτουν συναισθηματικά πεδία και αποθέματα...
Απαραίτητα για να ανταπεξέλθουμε στην αναπνοή που χρειάζεται
η ζωή....
Το χρώμα μου θύμισε το "Παιχνίδι με τις χάντρες" του Ουμπέρτο
Έκο...Εκείνο το φανταστικό βιβλίο που μια ακολουθία διαφορετικών
αρμονικών θεμάτων, μαθηματικών,μουσικής ποίησης, μπορούν να
κάνουν ένα σύνολο, τόσο απολαυστικό όσο μια πάστα ..
Γεμάτο χρώματα και κατευθύνσεις, αφού κάθε
χρώμα ανοίγει νέους ορίζοντες...
Η ζωή μας χρειάζεται περισσότερο χρώμα, βελούδινα και ζωντανά
χρώματα, να έχουμε την αφή τους....<a href="http://www.sweetim.com/s.asp?im=gen&lpver=3&ref=11" target="_blank"><img src="http://content.sweetim.com/sim/cpie/emoticons/0002014D.gif" border=0 ></a>
quote:
νο το φανταστικό βιβλίο που μια ακολουθία διαφορετικών
αρμονικών θεμάτων, μαθηματικών,μουσικής ποίησης, μπορούν να
κάνουν ένα σύνολο, τόσο απολαυστικό όσο μια πάστα ..
Γεμάτο χρώματα και κατευθύνσεις, αφού κάθε
χρώμα ανοίγει νέους ορίζοντες...
Η ζωή μας χρειάζεται περισσότερο χρώμα, βελούδινα και ζωντανά
Γράφεις και ταξιδεύεις ε.... σκέφτομαι οτι ο σκοπός είναι να ''κατεβάσουμε'' αυτη την διαδρομή εδω , στην γή μας....
Τ
λόγοι, πρέπει όλοι να γιορτάζουμε αυτή την ιδιότητα...
Με χρώματα, λέξεις όμορφες κι ευγενικές...Να αγγίζουμε ο
ένας τον άλλο σε ένα ατελείωτο πάρε δώσε προσφοράς
ακτίνων του ήλιου..Να αστράφτει η μέρα παντού, να παίρνεις το
δρόμο πατώντας πάνω στα βήματα άλλων, που πέρασαν απο κει κι
είδαν την ευτυχία που υπάρχει στο απλό της ομορφιας..Αυτής
που είναι γύρω μας κι όλοι αναζητάμε, αλλά δεν βρισκουμε..
Κι είναι κρυμμένη σε στιγμές ανέμελες, σε όνειρα που ακόμη
κάνουμε, αν και δεν ομολογούμε...
Αλλά, όσο δύσκολο και να ναι, στο τέλος, θα μείνουν οι όμορφες
στιγμές, γιατί η ομορφιά μόνο είναι αθάνατη...
Πώπω το καημένο το κροκοδειλάκι....
Tα λέμε....
Λάρισας και αφου είδαμε χιόνι,αφού περάσαμε καλά με άγνωστους
ανθρώπους, σε επαρχιακά κούλουμα,κατάλαβα ότι αυτό
πρέπει να το κάνουμε πιο συχνά....
Πόσο αποφασιζουμε να το κάνουμε;Θέλει προσπάθεια, αλλά σιγουρα
μπορούμε να μάθουμε να ξαναζούμε, έξω απο τα σπίτια μας...
Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές
Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
Από φόβο μήπως έρθουμε
Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.
Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά
Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.
Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,
Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.
Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,
Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος.
Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.
ΤΟΜΑΣ ΝΤΥΛΑΝ 1914-1953
υγ..αυτο ήταν δικό μου χαρισμα...
αργά σε σταματάει
με βλέμμα διαπεραστικό
αρχίζει να ρωτάει
ποιος είσαι ; πόθεν έρχεσαι ;
που πας ; τι πας να κάνεις ;
κι αν δεν του πεις, στ' αλήθεια ρε μάγκα
θα πεθάνεις
Και τότε εσύ παρατηρείς
πως ο φρουρός σου μοιάζει
είναι ο ίδιος σου ο εαυτός
στο βάθος, σε θαυμάζει
κι ας του φωνάζεις : "τέλειωνε!
μας έφαγε τ' αγιάζι!"
κι έτσι που πάντα βιάζεσαι
πατάς γερά το γκάζι
Στο check point μια βραδυά
από εδώ στην άλλη, ξανά μανά σε σταματά
στο μάτι σ' έχει βάλει
με αγωνία σε ρωτά
για πάρτη του να μάθει
τι κρύβεις στην ψυχούλα σου, ποια πάθη
και ποια λάθη ...
quote:
Και τότε εσύ παρατηρείς
πως ο φρουρός σου μοιάζει
είναι ο ίδιος σου ο εαυτός
Ποιος απο τους δυο απαντάει ...ομως///ιδου το ερωτημα.
Τέτοιο καιρο και παρα τη βροχή, ο ήλιος, μπορεί να σε κάνει
πλούσιο κι ας μην έχεις δεκάρα... Η βροχή, δένει με τον ήλιο...
Καθαρίζει η βροχή, λάμπει ο ήλιος κια φωτίζει τα πάντα..Φωτίζει
τις όμορφες πλευρές της ζωής, που δεν βλέπουμε παντα...
Μου αρέσουν τα νέα μεγάλα καλοκαίρια...Φέρνουν την χαρά στην
μέρα, κάθε μέρα....
τόσα δρώμενα κι όμως, οι άνθρωποι μουγκοί...Ούτε θέσεις, ούτε
αντιθέσεις,αλλά κίνηση συνεχή, σαν ηλεκτρικό ρεύμα...Γιατί
άραγε; Μήπως είναι μια απλή σαστιμάρα, ή έχουμε μείνει
"παγωτό";
Γιατί μας την πέφτεις ετσι ρε φιλαρακι τρεχαγυρευε.....
Κι αν λυπηθείς....εγω δεν θα φταίω..
Τις εχουμε πια εκθεσει και τις θεσεις και τις αντιθέσεις ...τι αλλο να πουμε.
Αλλοι είναι θεοί..αλλο είναι απλοί ανθρωποι
αλλοι σερνονται στην υλη και αλλοι πετουν στα ουρανια
αλλοι είναι αιωνιοι και αλλοι ταπεινοί θνητοί
αλλοι εξελισονται και αλλοι παραμενουν στο βαλτο με τις βδέλλες
αλλοι δουλέυουν και αλλοι κανουν σεμιναρια
αλλοι είναι ευτυχισμενοι και αλλοι ψαχνουν την χαρα
αλλοι είναι δυστυχισμενοι και αλλοι ψαχνουν την συγκίνηση....
Ομως οπως είχε πει και κάποιος σοφος εδω παλιά..
<< Μέγα ηθικό δίδαγμα: Γηράσκω αεί διδασκόμενος. Σ' αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι αρέσκονται στους ορισμούς. Στα "συμμαζεμένα" πράματα... στα οριοθετημένα... χωρίς παρεκκλίσεις... χωρίς αποκλίσεις... χωρίς αντεγκλήσεις... όλα μια ευθεία γραμμή... δίνουν ορισμούς... στην αγάπη ας πούμε... στον έρωτα... στην ελευθερία... θέλουν σώνει και ντε να κάνουν τα ασαφή, σαφή. Τις αφηρημένες έννοιες, συγκεκριμένες. Και καλά να ορίσεις το εμβαδό του τριγώνου... μπορείς... μα το πως αγαπάει κανείς μπορείς να το ορίσεις; Γελοιότητες... Ορισμοί... Επικίνδυνες αυθαιρεσίες...
Δίνουν εξηγήσεις για τα πάντα, τα τοποθετούν σε κουτάκια, τα περιεργάζονται, τα επεξεργάζονται και ησυχάζουν. Κλείνουν τα συναισθήματα, τις ανάγκες (αυτές τις πιο έσχατες) σε κλουβιά σαν τα άγρια θηρία. Φοβούνται.
Καταφυγή τους οι Ψευδαισθήσεις!!!
Κάνουν τις τίγρεις κατοικίδια... Νομίζουν...
Κρατούν κι ένα μαστίγιο για εκφοβισμό (για όταν θυμηθεί η τίγρης πως δεν είναι γάτα...) σπέρνουν και Κανά δυο φωτιές τριγύρω και επιτελούν το χρέος τους απέναντι στην κοινωνία και στον εαυτό τους>>
Και οπως εργαψες , ολα κινουνται σαν ενα συνεχες...ηλεκτρικό ρεύμα.. Αυτή δεν είναι η ουσία της δημιουργίας? ..η κινηση..η αεναος κινηση
Αντε πάμε στον ''αγνωστο '' του ζιπ να τα πούμε ....ξεχασαμε να παίζουμε...και αν αυτο το χασουμε θα ξανακοιμηθούμε....
Καλό απογευμα
Edited by - nst on 18/03/2009 17:02:07
τόσες κινήσεις και καθόλου εκφράσεις...Εκφράσεις που απειχούν
σε ότι αφορά την καθημερινότητα μας, αλλα που λείπουν...
Δενμπορώ να καταλάβω αν αυτο που έγινε έγινε απο κορεσμό ή
σάστισμα..Μοιάζει όλοι να είναι σε αναμονή, αβεβαιότητα,
αλλά, δεν ζουν; Δεν αισθάνονται; Δεν ακούω χρώματα, δεν
βλέπω μυρωδιές,δεν θυμάμαι χθές βράδυ...
Τρέχουμε, δεν λέω, τρέχουμε πολύ, αλλά, είμαστε ζωντανοί,
αισθανόμαστε, πονάμε,αλλά,δεν ακούγεται ούτε ο πόνος ούτε
η χαρά...
Μουγκαμάρα, σάστισμα, αμηχανία....Κι η ζωή; Πως θα τη ζήσουμε;
Ή, ωραία η ζωή, αλλά τα έχει με άλλον;Γιατί αυτό μοιάζει να
πιστέυουν όλοι....Η ζωή ,όμως, είναι εδώ και πρέπει να την
αρπαζουμε να την πιούμε στο ποτήρι....