- τι ειναι χρόνος?! - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Μόλις παρέλαβα το βιβλίο του καθηγητή Ναούμ Ι. Γκόσδα με τίτλο;
"Η Ενιαία Κοσμοθεωρία του Ψηφιδωτού Όντος" - Εκδόσεις "Τροχαλία".

Αρχίζω την μελέτη του με ανυπομονησία.

Όταν το τελειώσω (το πότε θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες), θα μπορούμε να ανταλλάξουμε απόψεις επί του περιεχομένου του.

Φιλικά

Κηφεύς

Να σας τρελάνω κι' εγώ λίγο?

Ο κος Δανέζης είπε οτι ο χρόνος είναι μια διάσταση η οποία σε ένα σύμπαν 2 διαστάσεων είναι απτή και πλήρως αντιληπτή.

Τι σημαίνει αυτό?

Οτι όλα είναι καθορισμένα?

Οτι σε ένα σύμπαν 2 διαστάσεων το παρελθόν το παρόν και το μέλλον υπάρχουν και θα υπάρχουν απτά όπως ένα καδρόνι οικοδομής στα χέρια ενός εργάτη που δουλεύει σε ένα σύμπαν 3 διαστάσεων?

Δεν τον έχω πιάσει τον τύπο.

Εγώ αναρωτιέμαι για κάτι άλλο που έχει να κάνει με την ζωή και τον θάνατο.

Τι σχέση έχει η ατομική ύπαρξη του κάθε πλάσματος με τον χωρόχρονο και αν είναι δυνατόν εγώ να υπάρχω 2 φορες στο ίδιο σύμπαν ή αν είναι δυνατόν να υπάρχω 2 φορές στον ίδιο χωρόχρονο.

Όχι τίποτ άλλο μα να κάνω διπλά μεροκάματα.....

quote:

---

Καλησπέρα:

Να σας τρελάνω κι' εγώ λίγο?

Ο κος Δανέζης είπε οτι ο χρόνος είναι μια διάσταση η οποία σε ένα σύμπαν 2 διαστάσεων είναι απτή και πλήρως αντιληπτή.

Τι σημαίνει αυτό?

Οτι όλα είναι καθορισμένα?

Οτι σε ένα σύμπαν 2 διαστάσεων το παρελθόν το παρόν και το μέλλον υπάρχουν και θα υπάρχουν απτά όπως ένα καδρόνι οικοδομής στα χέρια ενός εργάτη που δουλεύει σε ένα σύμπαν 3 διαστάσεων?

Δεν τον έχω πιάσει τον τύπο.

---

Αν φορέσω μια μάσκα για να μην με γνωρίσει και πάω και τον ρωτήσω "τι κάνεις"? θα μου πει "καλά ευχαριστώ, ποιός είσαι"?

Θέλω να πω οτι εκείνη τη στιγμή πάλι δεν γίνεται αυτό που λέω.

Αυτός είναι ο εαυτός μου πριν 5 χρόνια, ουσιαστικά είναι ένα άλλο πλάσμα όχι εγώ.
Μπορεί να είναι ο εαυτός μου αλλά δεν είναι ο ίδιος χρονικά εαυτός μου.

Το μοναδικό πλάσμα που είναι "εγώ" είναι το είδωλό μου στον καθρέπτη αλλά και πάλι μιλάμε για μια αντανάκλαση του εαυτού μου η οποία δεν είναι υλική.

Τι θα γινόταν αν ο καθρέπτης δημιουργούσε ένα τρισδιάστατο είδωλο του εαυτού μου, ένα υλικό είδωλό μου που μιλάει και κινείται ταυτόχρονα με εμένα, που ακούει και βλέπει ταυτόχρονα με εμένα.
Και τι θα γινόταν αν κάποιος πυροβολούσε στο κεφάλι εμένα?
Θα συνέχιζα να υπάρχω μέσα απο το υλικό είδωλό μου?

quote:

---

Αν υποθέσουμε οτι κάνω ένα ταξίδι στον χρόνο και γυρίζω πίσω 5 χρόνια, πάω και βρίσκω τον παλαιό εαυτό μου.

Αν φορέσω μια μάσκα για να μην με γνωρίσει και πάω και τον ρωτήσω "τι κάνεις"? θα μου πει "καλά ευχαριστώ, ποιός είσαι"?

Θέλω να πω οτι εκείνη τη στιγμή πάλι δεν γίνεται αυτό που λέω.

Αυτός είναι ο εαυτός μου πριν 5 χρόνια, ουσιαστικά είναι ένα άλλο πλάσμα όχι εγώ.
Μπορεί να είναι ο εαυτός μου αλλά δεν είναι ο ίδιος χρονικά εαυτός μου.

Το μοναδικό πλάσμα που είναι "εγώ" είναι το είδωλό μου στον καθρέπτη αλλά και πάλι μιλάμε για μια αντανάκλαση του εαυτού μου η οποία δεν είναι υλική.

Τι θα γινόταν αν ο καθρέπτης δημιουργούσε ένα τρισδιάστατο είδωλο του εαυτού μου, ένα υλικό είδωλό μου που μιλάει και κινείται ταυτόχρονα με εμένα, που ακούει και βλέπει ταυτόχρονα με εμένα.
Και τι θα γινόταν αν κάποιος πυροβολούσε στο κεφάλι εμένα?
Θα συνέχιζα να υπάρχω μέσα απο το υλικό είδωλό μου?

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Πριν από αρκετά μηνύματα, όταν αναφερόμουν στην εξέλιξη του Σύμπαντος, σύμφωνα με τα σημερινά ισχύοντα της Μεγάλης έκρηξης, σας είχα μιλήσει για "Το ερυθρό προστάδιο του θανάτου των αστέρων".

Σήμερα θα σας πω δυο λόγια, για τον Γαλαξία μας, τον Ήλιο μας και για τη συνολική ζωή του πλανητικού μας συστήματος.

Όλοι οι αστέρες περνούν ή θα περάσουν από το στάδιο του ερυθρού γίγαντα .

Επειδή όμως το στάδιο αυτό δεν διαρκεί επί πολύ , είναι λίγοι οι ερυθροί γίγαντες σε κάθε γαλαξία .

Στον δικό μας Γαλαξία , ο πιο ονομαστός ερυθρός γίγαντας είναι ο Αντάρης . Βρίσκεται στον αστερισμό του Σκορπιού , 600 έτη φωτός μακριά από μας , και είναι μερικές εκατοντάδες φορές μεγαλύτερος από τον Ήλιο .

Ένας άλλος ερυθρός γίγαντας ,ο Αλντεμπαράν , είναι ορατός σαν ένα κοκκινωπό σημείο στον αστερισμό του Ταύρου .

Ο ίδιος ο Ήλιος είναι ένα περίλαμπρο παράδειγμα αστέρα στην ωριμότητά του .

Η περίοδος της βαρυτικής του συστολής δεν πρέπει να διήρκεσε περισσότερο από 15 εκατομμύρια χρόνια .

Τότε άρχισε στον πυρήνα του το υδρογόνο να μετασχηματίζεται σε ήλιο κι’αυτή την εσωτερική ζωή βιώνει τώρα και τεσσεράμισι περίπου δισεκατομμύρια χρόνια .

Ο Ήλιος μας δεν θα αποφύγει κι’αυτός το πικρό ποτήρι .

Μετά από πέντε περίπου δισεκατομμύρια χρόνια από σήμερα , έχοντας κάψει το υδρογόνο του στο κέντρο , θα μετατραπεί σε ερυθρό γίγαντα .

Οι διαστάσεις του θα μεγαλώσουν τόσο , που θα καλύψει και θα πυρπολήσει ένα μεγάλο μέρος του Ηλιακού συστήματος .

Η ίδια η Γη , την ίδια χρονική στιγμή , δηλαδή , μετά από πέντε περίπου δισεκατομμύρια χρόνια από σήμερα, εάν η ανθρώπινη μωρία την έχει αφήσει μέχρι τότε ανέπαφη , θα δεκαπλασιάσει την θερμοκρασία της και οι ωκεανοί θα εξαερωθούν .

Όσον αφορά τώρα την Συνολική ζωή του πλανητικού μας συστήματος:

1) 15 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου διήρκεσε το αρχικό νεφέλωμα του Σύμπαντος μετά το Big Bang.

2) 15 εκατομμύρια χρόνια η περίοδος της βαρυτικής συστολής του Ήλιου μας .

3) 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου διαρκεί η εσωτερική ζωή του πυρήνα του Ήλιου μας, μέχρι σήμερα, που μετασχηματίζεται το υδρογόνο σε ήλιο, με πυρηνικές αντιδράσεις .

4) Μετά από 5 δισεκατομμύρια χρόνια, περίπου, έχοντας κάψει το υδρογόνο του στο κέντρο, θα μετατραπεί σε ερυθρό γίγαντα. Οι διαστάσεις του θα μεγαλώσουν τόσο , που θα καλύψει και θα πυρπολήσει ένα μεγάλο μέρος του Ηλιακού συστήματος,(συμπεριλαμβανομένης και της Γης μας) .

Οι πυρηνικές καύσεις των αστέρων απολήγουν , λοιπόν , στη σύνθεση πολύπλοκων πυρήνων , που αποτελούν ένα ακόμη βήμα στην οργάνωση της ύλης .

Ό,τι απέτυχε να δημιουργήσει ο περίτεχνος και πολύ ισχυρότερος μηχανισμός της Μεγάλης Εκρήξεως γεννιέται – ίσως , είναι ανάγκη να γεννηθεί ! – στο εσωτερικό των αστέρων .

Φιλικά

Κηφεύς

Ας αρχίσουμε σήμερα να περιγράφουμε τον ήρεμο θάνατο ενός μικρού άστρου:

Τη νηπιακή ηλικία των αστέρων ακολουθεί μια περίοδος σταθερότητας και περισυλλογής και , τέλος , ένα στάδιο όπου η ενεργειακή σπατάλη γίνεται αναγκαστική .

Το στάδιο αυτό είναι στην ουσία μια αργή πορεία προς τον θάνατο , έναν θάνατο αναπόφευκτο και κάποτε βίαιο .

Το είδος του θανάτου διαφέρει , εξαρτάται όμως αποκλειστικά από την ολική μάζα του αστεριού .

Διακρίνονται , έτσι , τρεις κατηγορίες ιδιόμορφων αστρικών πτωμάτων : Οι λευκοί νάνοι , οι αστέρες νετρονίων και οι εξάπτουσες την ανθρώπινη φαντασία μαύρες οπές .

Ας εξετάσουμε πρώτα τους λευκούς νάνους:

Οι πυρηνικές αντιδράσεις των αστέρων σταματούν με τη δημιουργία του Σιδήρου , που είναι πυρήνας σταθερότητος .

Τα διαθέσιμα καύσιμα έχουν εξαντληθεί και μάλιστα , κατά παράδοξο τρόπο , τόσο γρηγορότερα , όσο η μάζα του αστεριού είναι μεγαλύτερη .

Συνεπώς , η βαρύτητα υπερισχύει εκ νέου .

Κι’αυτή τη φορά αφήνεται ανενόχλητη .

Υπό το βάρος των υπερκείμενων φλοιών , το αστέρι συμπιέζεται και πεθαίνει .

Στην περίπτωση που η μάζα του αστεριού είναι μικρή , συγκρίσιμη έστω με αυτήν του Ήλιου , το αστέρι καταλήγει σε «λευκό νάνο» , ονομασία που οφείλεται στη λαμπρότητα και στις διαστάσεις του .

Η περαιτέρω βαρυτική σύνθλιψη των λευκών νάνων συγκρατείται από την πίεση των ηλεκτρονίων , που συνυπάρχουν με τους πυρήνες στην ιονισμένη ύλη .

Και είναι μια πίεση που δεν χρειάζεται τη δαπάνη ενέργειας για να συντηρηθεί .

Οφείλεται απλώς , σε μια σπουδαία αρχή της Κβαντομηχανικής , που φέρει το χαρακτηριστικό όνομα « απαγορευτική αρχή του Pauli » . Στην περίπτωση των ηλεκτρονίων , η αρχή αυτή σημαίνει χονδρικά ότι δύο ηλεκτρόνια δεν μπορούν να συμπιεσθούν στην ίδια περιοχή του χώρου .

Οι λευκοί νάνοι έχουν περίπου το μέγεθος της Γης , αλλά πυκνότητα πολλαπλάσια :

Ένας βώλος από το «έδαφός» τους θα ζύγιζε πενήντα τόννους .

Λόγω της επιφανειακής τους λαμπρότητας , που οφείλεται στην υψηλή θερμοκρασία , έχουν εντοπισθεί πολλοί έπειτα από αστρονομικές παρατηρήσεις .

Ένας λευκός νάνος , για παράδειγμα , περιφέρεται περί τον Σείριο , το γνωστότερο αστέρι στον ουρανό .

Αφού περάσει το στάδιο του ερυθρού γίγαντα και ο Ήλιος μας – μοίρα κακή ! – θα καταλήξει και αυτός σε λευκό νάνο .

Καθώς οι λευκοί νάνοι συνεχώς ακτινοβολούν ενέργεια που δεν αναπληρώνεται , η λαμπρότητά τους μειώνεται διαρκώς και κάποια στιγμή το φως τους σβήνει οριστικά .

Στο Σύμπαν περιφέρονται ως σκοτεινοί πια νάνοι , ψυχροί και αόρατοι .

Αυτά συμβαίνουν όταν η μάζα του άστρου που πεθαίνει είναι σχετικά μικρή .

Φιλικά

Κηφεύς

Ας δούμε σήμερα τι είναι οι αστέρες νετρονίων (pulsars : παλλόμενες πηγές ραδιοκυμάτων) .

Στην περίπτωση όμως που η μάζα του αστεριού είναι δύο με τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ήλιου , η βαρυτική σύνθλιψη οδηγεί την ύλη σε κατάσταση ιδιόμορφη .

Οι πυρήνες των ατόμων αρχίζουν να εφάπτονται μεταξύ τους και η αλληλεπίδραση με τα συμπιεσμένα ηλεκτρόνια μετατρέπει τα πρωτόνια σε νετρόνια .

Ο αστέρας διαθέτει στο εξής έναν γιγαντιαίο πυρήνα από νετρόνια που συγκρατούνται από τη δύναμη της βαρύτητας .

Είναι τώρα ένας αστέρας νετρονίων .

Ένας αστέρας νετρονίων δεν έχει ακτίνα μεγαλύτερη από 10 – 20 χιλιόμετρα , και εν τούτοις ζυγίζει εκατομμύρια φορές όσο η Γη .

Η πυκνότητά του είναι πράγματι τρομακτική , ίσως και 1015 gr/cm3 .

Λόγω του μικρού μεγέθους του , περιστρέφεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα , που θεωρητικά μπορεί να φθάσει και τις 3.000 στροφές το δευτερόλεπτο .

Αυτή η περιστροφή πρόδωσε μάλιστα την παρουσία των αστέρων νετρονίων στο διάστημα . Διότι διαθέτουν ισχυρό μαγνητικό πεδίο και , όπως ένας περιστρεφόμενος φάρος , «φωτίζουν» περιοδικά τη Γή με δέσμη ραδιοκυμάτων .

Οι παλμοί που συλλαμβάνονται από τη Γη έχουν , έτσι , μεγάλη κανονικότητα . Γι’αυτό και η πρώτη ανίχνευσή τους , το 1967 , δημιούργησε την αισιοδοξία ότι ίσως ήταν μηνύματα από έναν εξωγήινο πολιτισμό .

Μέχρις ότου επικρατήσουν ωριμότερες σκέψεις , η πηγή των ραδιοπαλμών εφέρετο μάλιστα με την ονομασία « μικρά πράσινα ανθρωπάκια » .

Μέχρι σήμερα , παλλόμενες πηγές ραδιοκυμάτων (pulsars) έχουν εντοπισθεί περισσότερες από 300 στον Γαλαξία μας .

Ότι υποκρύπτουν η κάθε μια έναν αστέρα νετρονίων , δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία .

Θεωρητικά , εν τούτοις , η ιδέα της έσχατης αυτής συμπυκνώσης της ύλης κυκλοφορούσε επί πολλές δεκαετίες , χωρίς να λαμβάνεται σοβαρά υπ’όψιν .

Μια ονομαστή πηγή ραδιοκυμάτων έχει εντοπισθεί στο Νεφέλωμα του Καρκίνου . Εκεί , όπου το 1054 μ.Χ. Κινέζοι αστρονόμοι είχαν καταγράψει μια τεράστια αστρική έκρηξη . Ο αστέρας νετρονίων που εκπέμπει τα ραδιοκύματα αποδείχθηκε ότι αποτελεί υπόλειμμα αυτής της εκρήξεως και περιστρέφεται 30 φορές το δευτερόλεπτο .

Στο αστρικό σμήνος της Αλώπεκος , 8.000 έτη φωτός μακριά , ανακαλύφθηκε ένας άλλος αξιοσημείωτος αστέρας νετρονίων , που κάνει 642 στροφές το δευτερόλεπτο . Υπολογίζεται ότι τα σημεία του ισημερινού του κινούνται με ταχύτητα που υπερβαίνει το ένα δέκατο αυτής του φωτός .

Φιλικά

Κηφεύς

Η κατάληξη ενός αστέρα , όταν εξαντλεί τα πυρηνικά του καύσιμα , σε λευκό νάνο ή αστέρα νετρονίων μπορεί να θεωρηθεί ένα ήρεμο και , οπωσδήποτε , αξιοπρεπές τέλος .

Οι αστέρες , όμως , που έχουν μάζα πολύ μεγαλύτερη από τον Ήλιο υπόκεινται σε μια σκοτεινή προοπτική . Αυτήν της ολοκληρωτικής καταρρεύσεως της ίδιας της ύλης τους ! Και σε μια ύστατη προσπάθεια να την αποφύγουν, εκτοξεύουν ένα μεγάλο μέρος από την ύλη αυτή στο διάστημα.

Αυτές οι κατακλυσμικές εκρήξεις , η κάθε μια τους λαμπρότερη από ένα δισεκατομμύριο ήλιους ,είναι οι λεγόμενοι υπερκαινοφανείς ( supernova ) . Την έκρηξη προκαλεί η οριστική αδυναμία του πυρήνα να αποτρέψει τη βαρυτική του σύνθλιψη . Διότι ύστερα από αλλεπάλληλους κύκλους πυρηνικών καύσεων , ο πυρήνας αποτελείται τώρα από σίδηρο .

Ο σίδηρος , όμως , είναι σταθερότατος και δεν προσφέρεται για σύντηξη .

Ενώ λοιπόν , τα εξωτερικά στρώματα του άστρου εξακολουθούν να ισορροπούν με την καύση ελαφρότερων στοιχείων , στον πυρήνα η πίεση των ηλεκτρονίων και των νετρονίων δεν αρκεί να συγκρατήσει τις κολοσσιαίες βαρυτικές δυνάμεις .
Ο πυρήνας του άστρου – που σ’αυτό το στάδιο έχει μέγεθος όσο η Γη – αρχίζει να καταρρέει και να θρυμματίζεται στα στοιχειώδη του συστατικά .

Μια πλημμυρίδα νετρίνων , που παράγονται από την αλληλεπίδραση πρωτονίων και ηλεκτρονίων , εγκαταλείπει πρώτη τη σκηνή της καταστροφής . Δι’αυτών μεταφέρονται τεράστια ποσά ενέργειας προς τους εξωτερικούς φλοιούς .
Η διαδικασία αυτή επιταχύνει τη βαρυτική κατάρρευση , που ολοκληρώνεται σε χιλιοστά του δευτερολέπτου μετά την έναρξή της .

Στην καρδιά , όμως , του πυρήνα η πυκνότητα συνεχώς αυξάνει .
Όταν΄ αυτή προσεγγίζει την πυκνότητα της πυρηνικής ύλης , μήτε τα νετρίνα είναι δυνατόν να αποδράσουν . Η παγίδευσή τους συσσωρεύει διαρκώς ενέργεια στον πυρήνα .
Ως αποτέλεσμα , ένα ισχυρότατο κρουστικό κύμα ξεσπά κάποια στιγμή και κινείται προς τα έξω, με ταχύτητα που φτάνει το ένα δέκατο αυτής του φωτός .

Η τρομακτική πίεση του κρουστικού κύματος προκαλεί την έκρηξη του αστέρα . Καθώς τα εξωτερικά στρώματα εκτινάσσονται βίαια , αποκτούν ταχύτητες ιλιγγιώδεις και σχηματίζουν ένα νεφέλωμα θερμού αερίου που φωτοβολεί λόγω των συγκρούσεών του με τη μεσοαστρική ύλη .

Ένα παρόμοιο νεφέλωμα , στον αστερισμό του Κύκνου , εξαπλούται ακόμη και σήμερα με υπερηχητικές ταχύτητες . Και είναι το πανέμορφο υπόλειμμα από μια έκρηξη υπερκαινοφανούς που έλαβε χώρα πριν από 20.000 χρόνια .

Τόσο λαμπρές είναι οι εκρήξεις υπερκαινοφανών, που εύκολα ανιχνεύονται ακόμη και σε μακρινούς γαλαξίες.

Η λαμπρότητά τους διαρκεί μερικούς μήνες και ύστερα το αστέρι ξαναπέφτει στην ασημαντότητα .

Φιλικά

Κηφεύς

Ενώ όμως σε άλλους γαλαξίες είχαν ήδη καταγραφεί μερικές εκατοντάδες , στον δικό μας Γαλαξία τώρα και μερικούς αιώνες – και παρά τα αναμενόμενα ! – οι υπερκαινοφανείς έλαμπαν με την απουσία τους .

Ο τελευταίος παρατηρήθηκε από τον Κέπλερ το 1604 μ.Χ. Κατά ειρωνεία δηλαδή της τύχης , λίγο πριν από την κατασκευή του τηλεσκοπίου .

Έναν άλλο ονομαστό υπερκαινοφανή κατέγραψαν με ακρίβεια οι Κινέζοι αστρολόγοι το 1054 μ.Χ. Το Νεφέλωμα του Καρκίνου , με διάμετρο περί τα 10 έτη φωτός , είναι ό,τι απέμεινε σήμερα από εκείνη την περίλαμπρη έκρηξη .

Αυτή είναι η προϊστορία του θέματος .

Και επειδή , ασφαλώς , η κατανόηση της αστρικής εξέλιξης έχει κεντρική σημασία για την επιστήμη , μια έκρηξη υπερκαινοφανούς που παρατηρήθηκε πρόσφατα σ’έναν μικρό γειτονικό γαλαξία σωστά χαρακτηρίστηκε ως γεγονός σπουδαίο για τον ανθρώπινο πολιτισμό .

Η έκρηξη αυτή έγινε αντιληπτή το πρωΐ της 24ης Φεβρουαρίου του 1987 και έλαβε χώρα στο Νέφος του Μαγελάνου , μόνον 160.000 έτη φωτός απόσταση από μας .

Ορατή από το Νότιο Ημισφαίριο , αστραπιαία συγκέντρωσε επάνω της το ενδιαφέρον των επιστημόνων και κάθε τύπου γήϊνα ή διαστημικά τηλεσκόπια κατευθύνθηκαν προς το λαμπερό σημείο.

Λίγες ώρες πριν, ευαίσθητοι ανιχνευτές στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ιαπωνία , με άλλο σημειωτέον επιστημονικό προορισμό , είχαν ήδη καταγράψει την άφιξη των νετρίνων .

Όπως είχε προβλεφθεί θεωρητικά , τα νετρίνα εγκαταλείπουν πρώτα τη σκηνή της εκρήξεως .

Ο υπερκαινοφανής του Φεβρουαρίου – γνωστός πια ως SN 1987 Α – διατήρησε με διακυμάνσεις τη λαμπρότητά του για μερικούς μήνες . Στην αιχμή της , η λαμπρότητα αυτή υπερέβη κατά 200 φορές την ηλιακή , αλλά από τα μέσα Ιουνίου άρχισε να σβήνει .

Η συγκίνηση , όμως , των επιστημόνων διατηρήθηκε επί πολύ αμείωτη . Ήταν η πρώτη γενιά που είχε την τύχη να παρακολουθήσει με ακρίβεια μια παρόμοια κατακλυσμική έκρηξη .

Να την παρακολουθήσει , βέβαια , εκ των υστέρων .

Διότι το φως και τα νετρίνα από τον υπερκαινοφανή είχαν ξεκινήσει – μεταφέροντας έναν πλούτο πληροφοριών – το κοσμικό τους ταξίδι την εποχή που το ανθρώπινο είδος , επί της Γης τουλάχιστόν , ανεκάλυπτε την τεχνική της φωτιάς !

Ο πρόγονος του SN 1987 Α , το αστέρι δηλαδή που εξερράγη , εντοπίσθηκε γρήγορα .

Στους αστρονομικούς καταλόγους έφερε το όνομα Sanduleak – 69 .

Είχε 20 φορές τη μάζα του Ήλιου και η άσημη ζωή του , που του επεφύλασσε εν τούτοις αυτό το φαντασμαγορικό τέλος , διήρκεσε περί τα 10 εκατομμύρια χρόνια .

Τα δεδομένα που έχουν συλλεγεί από την έκρηξη του υπερκαινοφανούς , με σημαντικές ασφαλώς αναθεωρήσεις εδώ κι’εκεί , επιβεβαιώνουν τις θεωρητικές αντιλήψεις για την αστρική εξέλιξη . Με εντυπωσιακό τρόπο , το Σύμπαν το ίδιο προσέφερε τη συνηγορία του και επιβεβαίωσε τις εκπληκτικές ικανότητες του ανθρώπινου μυαλού .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Η εκτόξευση τεραστίων ποσοτήτων ύλης στο Διάστημα από την έκρηξη ενός υπερκαινοφανούς εμφανίζεται πράξη σπάταλη .

Πολύ περισσότερο , όταν για εκατομμύρια χρόνια πριν , η ύλη αυτή είχε υποστεί επίμονη πυρηνική κατεργασία και περιείχε , δύσκολα να συντεθούν στοιχεία .

« Τίποτε δεν είναι άσκοπο , τίποτε περιττό », έγραψε ωστόσο ο Αριστοτέλης .

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση , αυτό είναι παραπάνω από αληθινό .

Διότι , σε μια ή περισσότερες παρόμοιες εκρήξεις οφείλουμε και εμείς την ύπαρξή μας !

Η ενδιάθετη ανάγκη του ανθρώπου να συνδεθεί με τον αστρικό κύκλο και την αιωνιότητα συμπίπτει εδώ με την επιστημονική πεποίθηση .

Πράγματι , η ύλη από τον αστέρα που εκρήγνυται , και με μεγάλη ταχύτητα εκτείνεται στον χώρο , αναμειγνύεται με το αρχέγονο συμπαντικό ρευστό .

Το μεσοαστρικό αέριο κοντά στην περιοχή της εκρήξεως δεν αποτελείται στο εξής μόνο από υδρογόνο και ήλιο . Περιέχει και ίχνη από τα βαρύτερα στοιχεία που η πυρηνική καύση δημιούργησε στο εσωτερικό του αστέρα .

Μάλιστα , η κατακλυσμική έκρηξη δημιουργεί συνθήκες τέτοιες , που ακόμη πιο σύνθετες πυρηνικές αντιδράσεις είναι δυνατές .
Πυρήνες βαρύτεροι από τον σίδηρο , με περίπλοκη δομή , όπως ο άργυρος , ο χρυσός ή το ουράνιο, εμφανίζονται για πρώτη φορά . Έστω σε πολύ μικρό ποσοστό , αποτελούν πια συστατικά του κοσμικού ρευστού .

Ο κάθε πυρήνας συλλαμβάνει αργότερα έναν συγκεκριμένο αριθμό ηλεκτρονίων – όσα και τα πρωτόνιά του – και αποκτά ταυτότητα ως άτομο . Παρ’όλο που με ανεξακρίβωτο προορισμό , τα άτομα θα έχουν στο εξής μακρά και ενδιαφέρουσα σταδιοδρομία .
Συνεπώς , αν νέα αστέρια – αστέρια δεύτερης γενιάς – σχηματισθούν από το κοσμικό ρευστό , εκτός από τα υδρογόνο και ήλιο θα περιέχουν μια ποικιλία από βαρύτερα στοιχεία .

Ατέλειωτοι κύκλοι αστρικών θανάτων και αναγεννήσεων μπορεί να ακολουθήσουν , ως είδος κοσμικών μετεμψυχώσεων .

Ο ίδιος ο Ήλιος , εφόσον έχει εξακριβωθεί ότι περιέχει βαρύτερα στοιχεία , είναι αστέρι τουλάχιστον δεύτερης γενιάς .
Και μια που η Γη μας αποσπάσθηκε από τον Ήλιο , είναι ευεξήγητη η παρουσία των στοιχείων αυτών στην ατμόσφαιρα , στο έδαφος και στους ωκεανούς της .

Το ίδιο όμως ισχύει και για τα πρωτογενή υλικά της ανθρώπινης ύπαρξης – το οξυγόνο , τον σίδηρο ή το ασβέστιο – που συνιστούν το σώμα ή το μυαλό μας . Είναι προϊόντα επίμονης αστρικής κατεργασίας .

Η αυτοκτονία του άστρου που τα σκόρπισε κάποτε ως αστρική σκόνη δεν φαίνεται μια πράξη άσκοπη .

Συγκλονιστική όσο κι’αν είναι η ιδέα , εν τούτοις είμαστε φτιαγμένοι από αστερόσκονη . Και την ζωή μας , την οφείλομε στον θάνατο ενός άστρου .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Με την έκρηξη του υπερκαινοφανούς , δεν εξακοντίζεται όλη η μάζα του άστρου στο διάστημα .

Κάποιο κατάλοιπο του πυρήνα απομένει . Και έχει , αυτό το κατάλοιπο , τη δυνατότητα να τελευτήσει σαν λευκός νάνος ή αστέρας νετρονίων .

Αυτήν την δυνατότητα προσπάθησε απεγνωσμένα να εξασφαλίσει , δραστικά μειώνοντας το βάρος του , το αρχικά μεγάλο αστέρι .

Ο αστέρας νετρονίων που , όπως αναφέρθηκε , εκπέμπει τα κανονικά ραδιοσήματά του από το Νεφέλωμα του Καρκίνου είναι το νεκρό κατάλοιπο του υπερκαινοφανούς που παρατήρησαν οι Κινέζοι αστρονόμοι στην αρχή της χιλιετίας .

Σε ένα άλλο νεφέλωμα – περί τον αστερισμό Ιστία – που επίσης αποτελεί το κατάλοιπο ενός υπερκαινοφανούς , εντοπίστηκε ένας αστέρας νετρονίων με ηλικία περίπου 11.000 χρόνων .

Αν κάποια στιγμή , που αναμένεται με αγωνία , μια παλλόμενη ραδιοπηγή εκδηλώσει την παρουσία της στον SN 1987 Α, η θεωρητική αυτή εικόνα για την εξέλιξη ενός μεγάλου άστρου θα αποκτήσει ένα ακόμη ισχυρότατο έρεισμα .

Η βαρυτική κατάρρευση που υπονομεύει διαρκώς τον αστρικό βίο δεν αποτελεί , εν τούτοις , το μόνο ενδεχόμενο .

Στα πολύ μεγάλα αστέρια και μετά την έκρηξη του υπερκαινοφανούς , τον πυρήνα τους απειλεί μια νέα και δραματική , αυτήν τη φορά , πιθανότητα : Η κατάρρευση της ίδιας της ύλης !

Όταν το κατάλοιπο έχει πράγματι μάζα μερικές φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ηλίου , οι γραμμές άμυνας , του ως άνω λευκού νάνου ή αστέρα νετρονίων είναι ανίσχυρες .

Η βαρύτητα υπερνικά και τη φαινομενικά ασυμπίεστη σφαίρα των νετρονίων , που αρχίζουν έτσι να εφάπτονται μεταξύ τους . Η ύλη οδηγείται σε μια κατάσταση ουσιαστικής ανυπαρξίας .

Κυριολεκτικά, αυτό που σχηματίζεται είναι μια ΜΑΥΡΗ ΟΠΗ .

Μια καμπύλωση δηλαδή του χώρου και του χρόνου απ’όπου , λόγω του τεράστιου βαρυτικού πεδίου , κανένα σωμάτιο , αλλά μήτε το ίδιο το φως είναι δυνατόν να αποδράσει .

Φιλικά

Κηφεύς

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά.

Η υπέρβαση , λοιπόν , του «ορίζοντα» οδηγεί ένα άστρο ή κάποιο περιφερόμενο σώμα πλανητικό στον ανεπίστρεπτο δρόμο προς την «ανωμαλία» .

Έτσι ο άτυχος αστροναύτης που θα δοκιμάσει να εξερευνήσει μια μαύρη οπή δεν βρίσκει απλώς τον δρόμο της επιστροφής κλειστό .

Πριν αποσυντεθεί οριστικά , αισθάνεται το σώμα του να εκτείνεται αφάνταστα καθ’ύψος , υπό την κατακλυσμική βαρυτική έλξη , και να αποκτά επιταχύνσεις ιλιγγιώδεις .

Σαν ένας λόγος επιπρόσθετος στην ατυχία του , οι σύντροφοί του στο διαστημόπλοιο δεν πρόκειται να ανησυχήσουν . Διότι θα εξακολουθήσουν να τον βλέπουν , στον «ορίζοντα» της μαύρης οπής , ακίνητο στον χώρο και με σταματημένη τη ροή του χρόνου του .

Ίσως , ωστόσο , ο αστροναύτης να αποδειχθεί λιγότερο άτυχος απ’ότι πίστευε . Διότι , σύμφωνα με μια τολμηρή θεωρητική άποψη , η δίοδός του από τη μαύρη οπή θα τον οδηγήσει σ’ένα άλλο σημείο του Σύμπαντος , αλλά εκατομμύρια χρόνια στο παρελθόν , ή , ακόμη καλύτερα , σ’ένα ολότελα διαφορετικό Σύμπαν .

Αν όμως φως δεν διαφεύγει από τη μαύρη οπή – αλλά αντίθετα , κάθε σώμα ή ακτινοβολία που θα περάσει από τον «ορίζοντά» της , απορροφάται ή αιχμαλωτίζεται για πάντα – γεννιέται το ερώτημα πώς μπορεί να ανιχνευθεί ένα παρόμοιο , κατ’όνομα μόνον αστρικό , σώμα .

Η ανίχνευση αυτή γίνεται με έμμεσο τρόπο : από τα ισχυρά βαρυτικά φαινόμενα που παρατηρούνται στη γειτονιά μιάς μαύρης οπής ή από τη μεγάλη έκλυση ενέργειας , που υποθέτουμε ότι συνοδεύει την επιταχυνόμενη κάθοδο μιάς μάζας προς αυτήν .

Μια σχεδόν αναμφισβήτητη μαύρη οπή έχει εντοπισθεί στον αστερισμό του Κύκνου , που απέχει 10.000 έτη φωτός από μας .

Η μάζα της υπολογίζεται έξι φορές όσο η ηλιακή , και είναι , πιθανότατα , ο αόρατος συνοδός ενός γιγαντιαίου αστέρα , που η κίνησή του δεν ερμηνεύεται με άλλον τρόπο .

Το δίδυμο αυτό σύστημα αποτελεί μια ισχυρή πηγή εκπομπής ακτίνων Χ . Η ακτινοβολία παράγεται καθώς ύλη που εκτοξεύεται από τον αστέρα οδεύει προς την μαύρη οπή .

Σύμφωνα με κάποιες άλλες ενδείξεις , μια μαύρη οπή με μάζα δεκάδες χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ηλίου ενεδρεύει στο κέντρο του Γαλαξία μας . Στην παρουσία της , ίσως , οφείλεται η εκπομπή ραδιοκυμάτων και υπερύθρων ακτίνων που παρατηρείται σε γειτονικές στο κέντρο του Γαλαξία περιοχές .

Είναι ακόμη πιθανόν , παρόμοιες ή και μεγαλύτερες μαύρες οπές να υπάρχουν στο κέντρο των κβάσαρ , των αινιγματικών αντικειμένων που ανιχνεύονται στα όρια του Σύμπαντος .

Έτσι ερμηνεύεται το ότι οι κβάσαρ εκπέμπουν ακτινοβολία χίλιες φορές περισσότερη από όση ένας ολόκληρος γαλαξίας !
Σύμφωνα , τέλος , με μια υπόθεση του S. Hawking , το Σύμπαν είναι διάσπαρτο από μικρές μαύρες οπές που σχηματίσθηκαν κατά τη Μεγάλη Έκρηξη .

Αυτές οι αρχέγονες μαύρες οπές , ενώ έχουν μάζα όσο ένα μεγάλο βουνό , δεν υπερβαίνουν σε μέγεθος τον πυρήνα ενός ατόμου .

Φιλικά

Κηφεύς

Το μέλλον του Σύμπαντος ρυθμίζεται αποκλειστικά σχεδόν από την παρούσα πυκνότητα της ύλης του .

Πόση , συνεπώς , είναι αυτή η πυκνότητα που καθορίζει όχι μόνο το μέλλον , αλλά και τη δομή του Σύμπαντος ;

Από τις μέχρι σήμερα αστρονομικές παρατηρήσεις , η πυκνότητα της « βαρυονικής ύλης » – βαρυόνια καλούνται τα πρωτόνια και τα νετρόνια – υπολογίζεται πολύ μικρότερη από την κρίσιμη .

Μόλις και φθάνει τα 10–32 gr/cm3 , πενήντα , συνεπώς , φορές μικρότερη από την κρίσιμη απ’όση απαιτείται για να «κλείσει» το Σύμπαν .

Το Σύμπαν φαίνεται να είναι ανοιχτό και η διαστολή του θα συνεχισθεί επ’άπειρον .

Τούτο είναι , ασφαλώς , μια νόμιμη πιθανότητα . Από παρατηρήσεις όμως μεγάλης κλίμακας , τα πράγματα γίνονται πιο αμφίβολα .

Οι περιστροφικές κινήσεις των γαλαξιών απαιτούν , για να ερμηνευθούν ικανοποιητικά , την ύπαρξη κάποιας αφανούς ύλης , εκτός από την ορατή .

Διατυπώθηκε έτσι η υπόθεση ότι κάθε γαλαξίας , περιβάλλεται από μια « άλω » (αβλαβή ύλη) , ένα είδος φωτοστέφανου σκοτεινής ύλης , ακτίνας μέχρι και εκατό χιλιάδων ετών φωτός .

Η πραγματική ύλη του γαλαξία θα είναι τότε δεκαπλάσια από αυτήν που παρατηρούμε . Οργανωμένη , ίσως , σε κόκκινους ή καφετιούς «νάνους» , μεσογαλαξιακή σκόνη ή νέφη και , φυσικά , μεγάλες μαύρες οπές .

Θα ήταν βέβαια τραγικό αν οι επίπονες προσπάθειες για την ανίχνευση του Σύμπαντος καταλήξουν με την διατύπωση ότι πολύ μικρό μόνον μέρος του παρατηρούμε – ή είμαστε σε θέση να παρατηρήσουμε .

Φιλικά

Κηφεύς

Μια άλλη δυνατότητα , που θα ανέτρεπε την εικόνα ενός ανοιχτού Σύμπαντος , είναι η ύπαρξη μη βαρυτικής ύλης σ’αυτό . Διάφορης δηλαδή από τα πρωτόνια ή τα νετρόνια .

Για την εξωτική αυτή μορφή ύλης υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι .

Κάποια σωμάτια , για παράδειγμα , που προβλέπονται από τις σύγχρονες Θεωρίες Ενοποιήσεως : το άξιον , το φωτίνιο , τα μαγνητικά μονόπολα . Όλα όμως είναι υποθετικά και δεν έχουν προς το παρόν ούτε και στοιχειώδη πειραματική υποστήριξη .

Είδαμε , εν τούτοις , ότι στο Σύμπαν αφθονούν – σε αριθμό μάλιστα συγκρίσιμο με τα φωτόνια – τα νετρίνα . Δεν υπάρχει κανένας θεωρητικός λόγος , που η μάζα του νετρίνου πρέπει να είναι ακριβώς μηδέν . Και μάλιστα , κάποιες παραλλαγές των σύγχρονων θεωριών , τους αποδίδουν μια απειροελάχιστη μάζα . Τότε , όμως , και επειδή ο αριθμός τους είναι πολύ μεγάλος , η συνολική μάζα των νετρίνων θα αρκούσε για να «κλείσει» το Σύμπαν .

Όπως είδαμε πράγματι, η εκρηκτική παρουσία του υπερκαινοφανούς SN 1987 A καταύγασε τον Φεβρουάριο του 1987 το Νέφος του Μαγγελάνου . Τα νετρίνα που εκπέμφθηκαν κατά την έκρηξη βομβάρδισαν , ύστερα από μακρύ ταξίδι στην διαστημική νύχτα , τη Γη μας . Και υπό τους πανηγυρισμούς των επιστημόνων , κάποια απ’αυτά έκαναν αισθητή την παρουσία τους σε ευαίσθητους ανιχνευτές .

Επειδή , όμως , προβλέπεται θεωρητικά η ύπαρξη νετρίνων με διαφορετικές μάζες , οι ταχύτητές τους – πολύ κοντά , οπωσδήποτε , στην ταχύτητα του φωτός – θα διαφέρουν επίσης .

Παρ’όλο , λοιπόν , που ξεκίνησαν μαζί , ύστερα από ταξίδι 160.000 ετών θα έπρεπε να φτάσουν στη Γη σε διαφορετικούς χρόνους , παρέχοντας έτσι ενδείξεις για τη μάζα τους .

Η ανάλυση των δεδομένων από τον SN 1987 A , παρά την εξαιρετική δυσκολία των μετρήσεων , έδωσε πράγματι ένα «ανώτερο όριο» για τη μάζα του νετρίνου . Είναι όμως τόσο μικρό το όριο αυτό , που και πάλι δεν αρκεί για να «κλείσει» το Σύμπαν .

Το θέμα λοιπόν παραμένει ανοιχτό .

Έτσι ή αλλιώς , όμως , η ανίχνευση των νετρίνων από τον SN 1987 A είναι ένα από τα εντυπωσιακά παραδείγματα αλληλεπιδράσεως της Κοσμολογίας με τη Φυσική του μικρόκοσμου . Ένα άλλο σημείο όπου οι παράλληλες συγκλίνουν .

Μια νέα εποχή για την Αστρονομία – η Αστρονομία των νετρίνων – έκανε ίσως τα πρώτα της βήματα .

Το μέλλον του Σύμπαντος και η διερεύνησή του αποτελούν , ασφαλώς , μια από τις ακραίες εκδηλώσεις της ανθρώπινης περιέργειας.

Διότι , μήτε οριστική απάντηση περί του μέλλοντος αυτού είναι εύκολο να δοθεί , μήτε η απάντηση αυτή θα έχει οποιαδήποτε πρακτική σημασία για τον άνθρωπο και την πεπερασμένη ζωή του .

Είναι , απλώς , η αναζήτηση της αλήθειας στην αποθέωσή της , η φιλοτέχνηση ενός σπουδαίου έργου τέχνης που , πιθανότατα , δεν πρόκειται ποτέ να τελειώσει .

Δεν είναι , λοιπόν , περίεργη η προτίμηση των επιστημόνων στην εκδοχή του κλειστού Σύμπαντος και η επιμονή τους να βρουν τη χαμένη μάζα που θα στηρίζει την εκδοχή αυτή .

Ένα κλειστό Σύμπαν , ιδιαίτερα μάλιστα σε αέναα επαναλαμβανόμενους κύκλους , έχει μιαν αναμφισβήτητη αισθητική και φιλοσοφική ομορφιά . Εκτός των άλλων , παρακάμπτει και το πρόβλημα της δημιουργίας του στον χρόνο .

Φιλικά

Κηφεύς

ΕΔΩ ΔΕΝ ΒΡΙΖΟΜΑΣΤΑΝ ??????????????????/

ΤΙ ΤΟΠΙΚ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΑΤΕ ???????????
ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΣΑΣΤΕ ΛΙΓΟ ????????????

ΔΕΝ ΠΑΤΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΤΕ ΛΙΓΟ (ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΑΡΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΤΑ ΛΕΩ)

ΑΝΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ .....

ΕΓΩ ΠΑΩ ΝΑ ΞΑΠΛΩΣΩ ΛΙΓΟ ΤΟΡΑ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΩ....

ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

** ΦΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ**
** ΕΑΝ ΝΙΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ**