- Η ΚΟΤΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΥΡΙ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΧΛΑΔΙ - ΝΤΡΟΠΕΣ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Υ.Γ. στην εποχη μου δεν ειχαν ακομη ανακαλυφθει τα μαγιο, και επιπλεον δεν υπηρχε μετρο συγκρισης!

quote:

---

Ημουν για μπάνιο το καλοκαίρι....με κάτι φίλους.
Θυμάμαι είχαμε πάει σε κάτι νησάκια και κάναμε βουτιές από ένα κότερο ενός γνωστού μας.

---

αυτή...που τα κατάφερε!

Ολο το παρεακι μαζιιιιι εκεινο το καλοκαιρι!!!!!
Μια χαρα....ramoglou πολυ σε συνδετικο κρικο σε βλεπω :PPP

Ramoglou ekdoseis gynaikwn kai vivliwn S.A.

Τώρα αν εσείς πάτε να με μπλέξετε εγώ θα τα αρνηθώ όλα στο δικαστήριο !
Δε θα μου πάρει εμένα το κότερο η Δίωξη επειδή εσείς τα βγάζετε όλα στη φόρα !!!!

quote:

---

ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΤΟ ΚΟΤΕΡΟ!

---

Φιλούσα εκείνη την ώρα το Διευθυντή του Δημοτικού στο αφτί!

ο φιλος μου ειναι κρυομενος, με συναχι... αστα να πανε!

και ειμαστε η παρεα, παιζουμε ποδοσφαιρο στη γειτονια και ενας γειτονας -που ενοχλειται- ερχεται να μας υποδιξει... αλλη αλανα για το παιχνιδι μας.

ο φιλος μου, ο συναχομενος, αναλαμβανει να μιλησει στο γειτονα και να τον μεταπισει...
με οργη, να βρει το δικιο του και να μας υπερασπισει
(τι καλος!)
ετοιμαζεται να πει την σωστη κουβεντα,
αυτη που θα κανει το γειτονα να μας αφησει στην ησυχια μας και να κοιτα τη δουλεια του...

και ετσι οπως ετοιμαζεται να πεταξει το Ε Π Ι Χ Ε Ι Ρ Η Μ Α
εισπνεει, και...
τσαφ!

του βγαινει απο τη μυτη

ΜΙΑ ΠΕΛΩΡΙΑ ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΗ ΜΥΞΑ

που παει και προσγειωνεται κατευθειαν πανω στα γυαλια του γειτονα!

Αρχίζω λοιπόν! Η ιστορία που θα διηγηθώ συνέβη όταν ήμουν περίπου 5 ετών και πήγαινα στο νηπιαγωγείο, και πραγματικά είναι μία από τις πρώτες αναμνήσεις που έχω από τη ζωή. Μικρό λοιπόν εγώ παιδάκι, αγάπησα τρελά ένα όμορφο κοριτσάκι της διπλανής αίθουσας! Για να καταλάβετε, να σας πω ότι το νηπιαγωγείο μας είχε δύο αίθουσες οι οποίες χωρίζονταν με μια πόρτα. Η πόρτα αυτή άνοιγε όταν είχαμε διάλειμμα, κι εγώ, καθισμένος στο θρανίο μου, κοίταζα με την άκρη του ματιού μου μέσα από αυτήν την πόρτα στην άλλη αίθουσα, όπου καθόταν στο δικό της θρανίο η πολυαγαπημένη μου Χρύσα. Ούτε κι εγώ μπορώ να θυμηθώ πόσες ατελείωτες ώρες είχα περάσει κοιτάζοντάς την μέσα από αυτή την πόρτα. Ακόμη και τώρα, όταν τη φέρνω στο μυαλό μου, τη φαντάζομαι μέσα σε ένα ορθογώνιο πλαίσιο, αυτό της πόρτας. Κοιτάζοντάς την και θαυμάζοντας την ομορφιά της, διάφορες όμορφες σκέψεις μου πλημμύριζαν το μυαλό—και μην πάει ο νους κανενός στο πονηρό, μιλάμε για ένα παιδάκι 5 ετών! Αυτό ήταν το μικρό μου μυστικό και το φύλαγα σαν κόρη οφθαλμού.

Ήρθε λοιπόν και η τελευταία μέρα του νηπιαγωγείου και κάποια από τις δασκάλες είχε τη φαεινή ιδέα να κάνουμε μια μικρή γιορτή και κάποια παιδάκια να πουν κι ένα ποιηματάκι, έτσι, για τον αποχαιρετισμό. Ένα από αυτά τα παιδάκια ήμουν κι εγώ. Το ποίημά μου ήταν πολύ μικρό, μόλις μια στροφή, δεν ήταν δα και μεγάλη υπόθεση να το μάθω. Έτσι, λοιπόν, το έμαθα απ’ έξω κι ανακατωτά, και ήμουν έτοιμος, καλοντυμένος και καλοχτενισμένος, να το απαγγείλω μπροστά σε όλα τα παιδάκια και τις δασκάλες μου. Μόλις όμως ανέβηκα επάνω, μπροστά στο μικρό πίνακα που είχε η αίθουσά μας, έντρομος συνειδητοποίησα ότι η Χρύσα καθόταν μπροστά μπροστά και με κοίταζε κατάματα, περιμένοντας την απαγγελία μου. Εκείνη τη στιγμή πάγωσα, τα γόνατά μου κόπηκαν και παρά τις προτροπές της μιας από τις δύο δασκάλες, δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Μετά από ένα 5λεπτο προτροπών αλλά και δική μου σιωπής, το λόγο πήρε η άλλη δασκάλα, η οποία με ένα σατανικό χαμόγελο στα χείλη είπε : «Εγώ ξέρω γιατί δεν το λέει, παιδιά. Δεν το λέει επειδή τον κοιτάζει η Χρύσα!» Αυτό που ένοιωσα εκείνη τη στιγμή δεν περιγράφεται με λόγια. Ένοιωσα ότι χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μου, το κεφάλι μου πήγε να σκάσει από μια πολύ δυσάρεστη ζέστη. Αισθάνθηκα ότι είχαν εισβάλλει και μου είχαν κλέψει τη σκέψη μου. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, εκείνες τις ατελείωτες ώρες των διαλειμμάτων, να μην την κοίταζα με την άκρη του ματιού μου, αλλά και με τα δυο μου μάτια, επιπόλαια και αδηφάγα. Τι συνέβη μετά; Η μικρή Χρύσα έτρεξε σε μια γωνιά της αίθουσας κι άρχισε να κλαίει κι εγώ, απογοητευμένος και με όλη την περηφάνια μου διαλυμένη, κατέβηκα ήσυχα ήσυχα, και κάθισα αμίλητος στο θρανίο μου. Η διαδικασία συνεχίστηκε κανονικά χωρίς άλλα προβλήματα. Η σατανική δασκάλα δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να μου ζητήσει έστω και τυπικά συγγνώμη. Όσο για τη Χρύσα, δεν την ξαναείδα ποτέ.

ποσο τρυφερη και δυνατη η ιστοριουλα που μας διηγηθηκες!
και ποσο ανατριχιαστικη.

σε φανταζομαι εκει, ενα μικρο αθωο αγορι μπροστα στο ΜΕΓΑΛΟ ΔΡΑΚΟ, το μεγαλο εγχειρημα, να καταφερεις να πεις το ποιμα μπροστα στο μεγαλο σου ερωτα και φανταζομαι διπλα σου το ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ και του κομπλεξ της δασκαλας σου...

εκεινη τη στιγμη, ασυνειδητα η δασκαλα
ΣΟΥ ΕΚΛΕΨΕ ΚΑΤΙ!

εκανε μια πραξη, που στο συμπαντικο δικαστηριο βαραινει περισσοτερο απο ενα φονο...
λυπαμαι για αυτη και για την αδυναμια της...
αδυναμια που προερχεται απο υποσυνειδητο προβλημα της.

πριν απο περιπου 15-20 χρονια.

εχουμε παει εκδρομη Βιεννη - Βουδαπεστη η οικογενεια μου -4 ατομα- και μια φιλικη οικογενεια -4 ατομα επισης.
το δευτερο η τριτο πρωινο στο ξενοδοχειο 5 αστερων...

σε καθε δωματιο -2κλινο- τοποθετουνται καθε πρωι 2 σαπουνακια, 2 σαμπουανακια, 2 κουτακια με βαμβακι, οδοντοκρεμα κλπ. εγω και η αδελφουλα μου -οπως ισως πολλα παιδακια σε αυτη την ηλικια ειχαν αυτο το κολλημα- μαζευαμε τα "καλουδια" του δωματιου μας για την πολυαγαπημενη μας συλλογη. και αυτο ειχε, πιστεψτε με, ΤΕΡΑΣΤΙΑ σημασια για μας τοτε...
μονο, που στο δικο μας το δωματιο ειχανε ξεχασει ν αφησουν τα "καλουδια"...
απογοητευση, αγχος, ταραχη, τι να κανω!!!
καθως η σκεψη μου ετρεχε γρηγορα, λεω, ο κυριος και η κυρια ταδε -οι αλλοι γονεις- δεν εχουν ακομη δει στην τουαλετα τους. θα παω γρηγορα γρηγορα, θα τρυπωσω και θα παρω τα δικα τους και ουτε γατα ουτε ζημια!!!
(των γονιων μου ουτε που σκεφτηκα να τα παρω, γιατι θα μου τα δινανε ουτος η αλλως...)
παω λοιπον, σαν τη γατα... τρυπωνω...
και τσαφ!
ο κυριος Παυλος μπροστα μου...
"δεν ντρεπεσαι μικρη κλεφτρα..." κλπ. κλπ. κλπ.
με ακανε να θελω να ανοιξει η γη να με καταπιει!

με τα ιδια ατομα μετα απο καιρο...
η κορη του κυριου Παυλου μαζευε γραμματοσημα -το ιδιο και γω.
μονο που αυτη ειχε κατι καρασπανιες συλλογες που της ειχε βρει η αγορασει -δε θυμαμαι- ο πατερας της απο το υπουργειο η κατι τετοιο...
εγω απο την αλλη ειχα κατι καταπληκτικα, εντυπωσιακοτατα αλλα ΕΝΤΕΛΩΣ ΨΕΥΤΙΚΑ γραμματοσημα απο το βιβλιοπωλειο του θειου μου...
μονο που μοιαζανε με ψευτικα, γιατι δεν ειχαν κολλα και ηταν λιγο κακοτυπωμενα.
ακολουθω λοιπον τις απαραιτητες διαδικασιες και "μεταμορφωνω" 5-6 ψευτικα γραμματοσημα σε αληθινα, βρεχοντας τα, τσαλακωνοντας τα κλπ.
και παω για "ανταλλαγες" στην κορη του κυριου Παυλου.
ολα πηγαιναν ρολοι...
η μικρη Βερα το ειχε χαψει, ειχαμε διαπραγματευτει καποια απο τα πιο σουπερ γραμματοσημα της και γω δεν μπορουσα να κρυψω το γελιο της ευτυχιας μου...
παει η Βερα να πιει νερο...
εγω στο μπαλκονι να τρυβω τα χερια μου και να ψυθιριζω: χαχαχα! σου την εφερα! σου την εφερα!
μονο που... δεν ημουν μονη στο μπαλκονι...
ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΕΚΕΙ ΗΤΑΝ!!!!! ΠΑΛΙ ΦΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΟΥΝΙ!!!
και οπως καταλαβαινετε εγινε ο χαμος!

και αυτη τη φορα ειχε προεκτασεις, γιατι καλεσε τους γονεις μου για συζητηση και εθεσε το θεμα οτι ισως δεν πρεπει τα παιδια του να κανουν πολυ παρεα με μας, -εμενα και την αδελφη μου που αδικως πηρε και αυτην η μπαλα-, μεχρι να... στρωσουμε!

στρωσαμε? δε στρωσαμε?
ενας θεος ξερει...
αυτο που μου εχει μεινει παντως, ειναι ενα 40% ντροπης απο τα δυο περιστατικα και ενα 60% αυτοθαυμασμος για αυτα που μηχανευομουνα...

δυο μερες τωρα και καμμια απαντηση...

μα καλα, ξεδιαντροποι ειστε ολοι σας?

φιλικα

ΠΟΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ..ΠΕΡΝΑΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ...ΟΤΑΝ ΝΟΙΩΘΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ..ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΕΙ...ΣΤΙΓΜΕΣ..ΠΟΥ ΕΙΧΕ..ΧΡΟΝΙΑ..ΚΡΥΜΜΕΝΕΣ..ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ(ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ!)...ΤΟΥ ΝΟΥ...;

ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ...ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ;

+ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΜΩΣ..

ΠΟΣΗ ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΣΕ "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΟΝ"...Η "ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΜΕΝΗ ΖΩΗ"...;

ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ.
ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΚΑΤΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΕΔΩ...
ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΤΟ ΛΟΓΟ...
ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΕΝΤΟΝΑ...ΕΚΑΝΑ ΠΟΛΛΑ ΛΑΘΗ.
ΜΑ Μ'ΕΠΛΑΣΑΝ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΩΡΑ "ΕΙΜΑΙ".
ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟ ΙΔΙΟ + Σ'ΟΤΙ ΓΡΑΦΩ..."ΕΙΜΑΙ"
(ΘΕΤΩ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΝ "ΕΑΥΤΟ" ΜΟΥ,ΠΑΝΤΑ....)
ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΗ ΜΟΥ..
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΗ ΑΓΑΠΗ
+ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΣΥΜΠΝΕΩ-ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ-
ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ....ΑΥΤΟ ΕΠΕΙΔΗ
..."ΑΚΟΥΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ
ΜΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΩ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ.."
(ΚΙ ΑΝ ΘΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΝΑ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ...)

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ... ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΕΧΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ....
+ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΩ ΤΟ "ΕΓΩ"
ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ...ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΟΛΟΙ...ΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ..ΝΑ ΕΧΩ...

ΘΕΕ ΜΟΥ...ΤΙ ΚΑΡΜΑ...

-ΕΠΙΣΗΣ..."ΤΥΡΙ..ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ..ΜΟΝΟ ΦΕΤΑ...ΚΑΙ Τ'ΑΧΛΑΔΙΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ..ΜΟΝΟ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ...ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΧΛΑΔΙΑ...
... ΤΟ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ..."ΜΙΜΙΚΟΣ" 'Η ΜΗ...
ΜΙΑ ΑΗΔΙΑ... ΠΟΣΟ ΜΑΛΙΣΤΑ...ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ...

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΜΙΛΑΩ ΑΥΘΟΡΜΗΤΑ..ΤΩΡΑ ΠΙΑ!

Vande!

'manava seva, madhava seva'

Πήγαινα 4 δημοτικού και στο σχολείο είχε έρθει ένα καινούριο παιδάκι. Ήταν από την αθήνα και είμασταν μικρό χωριό οπότε ξεχώριζε κατευθείαν η καημένη η Μαρία. Δεν θυμάμαι ακριβώς γιατί έγινε από την αρχή το κλωτσοσκούφι του σχολείου... Νομίζω ότι είχε να κάνει με τους γονείς της, ότι πολοί από το χωριό δεν τους χώνευαν οπότε το μετέφεραν στα παιδιά τους.
Ειδικά τα μεγαλύτερα παιδιά την τυρανούσαν. Όχι μόνο με βρισιές κτλ αλλά κάποιες φορές έπεφτε και ξύλο. Τότε παρηγορούσα την συνειδησή μου με το γεγονός ότι εγώ δεν σήκωσα χέρι πάνω της ούτε έβρισα ή χαρακτήρησα. Κάποιες φορές όταν ήταν στο μπόι μου οι τύρρανοι μπήκα στην μέση αλλά τις περισσότερες φορές απλώς κοιτούσα... τι να κάνω ένα άτομο εναντίων του όχλου... Οι δάσκαλοι δεν ανακατευόταν γιατί δεν έβγαζαν άκρη.
Δεν έμεινε για πολύ... 4 μήνες αργότερα μετακόμισαν. Ένιωθα πάρα πολύ ασχήμα, ντρεπόμουν που δεν στάθηκα εκεί που έπρεπε αντί να κοιτάζω. Ένιωθα φοβερά ένοχη για την δυστυχία της.
Στην πρώτη λυκείου ξανασυναντηθήκαμε σαν συμμαθήτριες. Ντράπηκα να την αντικρύσω στην αρχή. Αυτή με γνώρισε και μου μίλησε. Της ζήτησα συγνώμη για την αναισθησία μας τότε.
Με κοίταξε σαν εξωγήινη! Μετά χαμογέλασε και είπε "Δεν ξέρεις πόσα σημαίνει αυτή η συγνώμη για μένα! Παρόλο που την λέει ο μόνος που δεν το όφειλε."
Για 5 χρόνια ντρεπόμουν που δεν βοήθησα... σε μισό λεπτό έφυγαν οι τύψεις... λες και δεν υπήρξαν.

"For the strength of the wolf is the pack
and the strength of the pack is the wolf"

Χμ, τέλος Λυκείου ήτανε κι εγώ κάργα ερωτευμένη με τον Χ...Είχα φτιάξει και ειδικό ημερολόγιο αφιερωμένο στις ημερομηνίες που τον συναντούσα (μέσα σε 2 χρόνια ήταν περίπου 11). Σκαρφιζόμουν και τις διάφορες κλασσικές προφάσεις για να επιτύχω κάποια συνάντηση (π.χ. ότι και καλά κάνω μια εργασία, να συναντηθούμε να μου δώσει κάποιο ιατρικό βιβλίο - γιατρός ήτανε), άλλες φορές πάλι παρακαλούσα κάποιος από τους οικογενειακούς γνωστους να πεθάνει για να συναντηθούμε σε καμια κηδεία...

Το 1992 λοιπόν, είχε πέσει μεγάλη ατυχία, δεν τον είχα δει καθόλου. Ολοι όσοι ήταν να πεθάνουν πεθάνανε, οικογενειακές γιορτές δε γινόντουσαν λόγω πένθους (ουδέν καλό αμιγές κακού)...Και τότε, μου είπαν για την απογραφή!
Και βάζοντας λυτούς και δεμένους (όλα δηλαδή τα μέσα που γνώριζε ο πατέρας μου, και που δεν τα χρησιμοποίησα ποτέ για να βρω δουλειά, αλλά μόνο για κείνη την απογραφή)καταφέρνω και μπαίνω απογραφέας στην περιοχή του, ακριβώς στον τομέα που υπαγόταν.
Για να ανακαλύψω μόλις πήρα το σχεδιάγραμμα (ήταν αργά όμως πια) ότι επειδή ο τομέας μου ήταν μεγάλος, είχαν αφαιρέσει από τη δικαιοδοσία μου, ακριβώς την πολυκατοικεία που έμενε!
Το καλό βέβαια είναι ότι την πολυκατοικεία αυτή την είχαν προσθέσει στον τομέα μιας φίλης μου που κάναμε μαζί απογραφή, οπότε την έπεισα, κατά τις 2 να συναντηθούμε έξω από το σπίτι του, και να πούμε ότι τάχα μου - τάχα μου, είμαστε δύο απογραφείς...
Αφού περίμενα περίπου τρία τέταρτα στη στάση που ήταν κάτω από το σπίτι του, κάποια στιγμή κατέφθασε η φίλη μου. Και μπαίνουμε μέσα, μες την καλή χαρά, εγώ να το παίζω επαγγελματική και άνετη. Οι άνθρωποι βέβαια γνώριζαν (εγώ νόμιζα ότι δεν ήταν αυτονόητο), ότι ο απογραφέας είναι πάντοτε ένας. Οπότε μέσα στην άνεσή μου και ελπίζοντας να μην πάρει χαμπάρι κανένας, λέει ο πατέρας του:
"Καλά βρε παιδάκι μου! Κι εσύ τι έκανες τόση ώρα κάτω στη στάση μόνη σου; Μια ώρα, τι περίμενες;"...

οπως την ιστορια με την απαγγελια του ποιηματος του μαθητη μπροστα απο την αγαπημενη του και την απαισια παρεμβολη της δασκαλας.
η αυτην την ιστορια τωρα... με το κοριτσι απο την Αθηνα, που ηταν στο στοχαστρο των μαθητων!

και σχολιαζοντας το τελευταιο,
θα ηθελα να πω οτι αυτο το περιστατικο ειναι κατι που δεν εχει λυψει απο κανενος μας τις αναμνησεις. ολοι εχουμε ζησει κατι αναλογο στο σχολειο, πολλοι ημασταν οι θυτες, αλλοι τα θυματα...

το πιο σημαντικο ομως ειναι,
τι απεγιναν εκεινα τα θυματα?

θυμαμαι στο δημοτικο τη Μαρια...
ηταν απο την Αιγυπτο, και ηταν λιγο πιο σκουρα. επισης ηταν απο οικογενεια χωρισμενη, η μαμα της ηταν καθαριστρια, και η ιδια ειχε ενα μικρο προβληματακι αρθρωσης -το οποιο καποια στιγμη το ξεπερασε. εκεινη την σκληρη εποχη -που ομως παντα επαναλαμβανεται σε καθε καινουργια εποχη- δε χρειαζοταν τιποτε παραπανω για να γινει η Μαρια, το κλωτσοσκουφι...
αλλοι την περιγελουσαν, αλλοι την εδερναν... αλλοι την απεφευγαν.
και δυστυχως με μεγαλη μου ντροπη λεω οτι και γω ειχα ριξει το μικρο μου λιθαρακι σε εκεινον τον πετροβολισμο...
ενιωθα μια απεχθεια, και πραγματικα τωρα που το λεω ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ για αυτο. απεφευγα τη Μαρια και καποιες φορες ειχαμε πιαστει στα χερια. παιδικος καυγας ηταν, αλλα δε θα ξεχασω ποτε την λυσσα με την οποια της τραβουσα τα μαλλια...

τι εγινε η Μαρια?
η Μαρια εμεινε εγγυος στα 12 της χρονια και παντρευτηκε εναν αξεστο γκαραζιερη που την κακομεταχειριζοτανε αισχρα!
τωρα, εμαθα απο μια φιλη οτι εχει κανει και αλλα παιδια και ζει μια ζωη μιζερη, χωρις διεξοδο!

πως μπορω να συγχωρησω τον εαυτο μου για αυτο που ενιωθα για τη Μαρια?
πως μπορουσαμε να ξερουμε τοτε...
τοτε που ειμασταν παιδια!

ΥΓ : Αν η ιστορία μου σε συγκίνησε,έστω και μόνον εσένα, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Σημαίνει ότι το αβάσταχτο βάρος της ντροπής μου έχει μοιραστεί, τουλάχιστον στο μισό.