- Η τυραννία των μεγάλων αριθμών, ως ένδεια διάνοιας. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
quote:
Νικόμαχε,αν νοιώθεις ότι πνίγεσαι,έχει χώρο στη βάρκα μου..
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
ΑΜΕΙΝΙΑ δεν μπορώ να επιβιβασθώ!
Είσαι ήδη στον βυθό!
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
Πόσα άσπρα τετράγωνα υπάρχουν?
Τώρα,δυστυχώς για σένα καλέ μου "βουτηχτή" είναι 22.
Εχετε αρκετό οξυγόνο εκεί κάτω,με τον Aitherovamon?
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Edited by - ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ on 30/03/2013 02:19:24
quote:
Για να είναι η σωστή απάντηση 16, η ερώτηση έπρεπε να διατυπωθεί ώς ακολούθως:
Πόσο κάνει 4 χ 4?
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.
Ο Πραγματικός Αναζητητής της Γνώσης
είναι ένας απαράμιλλος Ακροβάτης του φευγαλέου ορίου
ανάμεσα στον Δογματισμό και το Μηδενισμό.
----------------------
quote:
Τώρα,δυστυχώς για σένα καλέ μου "βουτηχτή" είναι 22.
Εχετε αρκετό οξυγόνο εκεί κάτω,με τον Aitherovamon?
Στα υπόγεια είναι η Θέα ΝΙΚΟΜΑΧΕ!!!
Μια φορά να παραδεχτείς το λάθος σου και τι στον κόσμο !!!
Αλλα ξέχασα εσύ είσαι... άσφαλτος!
quote:Εσύ δηλαδή βρήκες και μαύρα τετράγωνα; Μήπως είσαι διορατικός;
Για να είναι η σωστή απάντηση 16, η ερώτηση έπρεπε να διατυπωθεί ώς ακολούθως:Πόσα άσπρα τετράγωνα υπάρχουν?
Τώρα,δυστυχώς για σένα καλέ μου "βουτηχτή" είναι 22.
Εχετε αρκετό οξυγόνο εκεί κάτω,με τον Aitherovamon?
Τα άσπρα τετράγωνα πάντως (συν αυτά δηλαδή και χωρίς τις γραμμές) ειναι περισσότερα
Πέραν της πλάκας,που κάνουμε με το Νικόμαχο,
στο αρχικό σχεδιάγραμμα,υπάρχουν έξι πολύ μικρά τετραγωνάκια που σχηματίζονται από τις άκρες των σπίρτων.
Αν το προσέξεις θα τα δεις.
Οι σωστές απαντήσεις αν έπρεπε να αποφασίσω εγώ είναι δυο: 16 και 22
Παρεπιπτόντως Aithrovamon,
Τις μπύρες δεν τις αποποιούμαι, 
Θα πιω μια στην υγειά σου,μιας και συνέπλευσες
Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.
θα αρχίσω με ένα όνειρο που είχα δει πριν πολλά χρόνια.
Βρισκόμουν σε ένα βραχώδη τόπο,μόλις που σκοτείνιαζε και μπροστά μου υπήρχε κάτι σαν παλαιό νταμάρι (όχι ακριβώς αλλά ετσι μπορώ να το εκφράσω),απόκοσμο και τρομακτικό(τρομακτικό όχι οπτικά αλλά απ‘την άσχημη ενέργεια που εξέπεμπε) και άρχισα να προχωρώ προς εκεί από μία δύναμη που με ανάγκαζε να το κάνω.
Οσο πλησίαζα μεγάλωνε ο φόβος μου και αυτό το άσχημο συναίσθημα ώσπου έφτασα κοντά και είδα οτι υπήρχαν κάποια ανοίγματα που οδηγούσαν μέσα στη γη και μπήκα σε ένα από αυτά μη μπορώντας να κάνω αλλιώς.Αυτό κατηφόριζε και μάλιστα ήταν χτισμένο με πέτρες στα τοιχώματα και όσο προχωρούσα έμπαινα σε ενα λαβύρινθο από στοές που γινόντουσαν όλο και στενότερες.Εκεί μέσα φυσικά δεν υπάρχουν λόγια να εκφράσουν το τρομακτικό συναίσθημα που σου έκοβε την αναπνοή και σου εκμηδένιζε την ψυχή.ΚΑΚΙΑ.ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΚΟ.Μία αφάνταστη κακία σου πλάκωνε την ψυχή.ΗΜΟΥΝ ένα μηδαμινό ον μπροστά σε μια απέραντη κακία που σε συνέθλιβε.Ποτέ δεν είχα φανταστεί οτι θα μπορούσε να υπάρχει τέτοια απέραντη απόλυτη κακία πραγματικά να σου συνθλίβει την ψυχή και εσύ να είσαι ένα τίποτα.ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ.
Σπανιότατα βλέπω εφιάλτες.Θρίλερ ποτέ δεν βλέπω στην τηλεόραση(το θεωρούσα και το θεωρώ ανόητο και χάσιμο χρόνου) και επιπλέον εκείνη την εποχή ήμουν φοιτητής περνούσα καλά και ήμουν υγιέστατος.
Αφορμή γιά να το γράψω αυτό είναι οι σκέψεις που κάνω τώρα πάνω στο καλό και στο κακό.Τείνω να υποστηρίξω οτι το κακό σαν «οντότητα» σαν «χώρος» να το πω..δεν υπάρχει έξω από εμάς αλλά μέσα μας με τις κακές σκέψεις και πράξεις που κάνουμε.Οτι δεν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε σατανας αλλά είναι ένα κατασκεύασμα μας.
Ελα όμως που μετά από αυτό το όνειρο εγώ είμαι σίγουρος οτι έχω πάει σ‘αυτόν τον τόπο του κακού ο οποίος ήταν κάπου..έξω από εμένα.
Αν θεωρείται οτι αυτό ήταν μέσα μου,μη μου το πείτε.
θ‘αυτοκτονήσω
πριν λίγα χρόνια είχα και εγώ μια εμπειρία αντίστοιχη με τη δική σου. Ήταν ένα Όνειρο που όμοιο του δεν έχω ξαναδεί .Ενώ είχα κοιμηθεί και έβλεπα όνειρα συνηθισμένα που ούτε καν θυμάμαι , ξαφνικά αισθάνθηκα δίπλα μου μια οντότητα .Γύρισα και προσπάθησα να δω τι ακριβός ήταν αλλά δεν μπορούσα να δω τίποτα . Ήμουν στο σκοτάδι και αισθανόμουν ότι βρίσκομε δίπλα στο απόλυτο καλό .Την αίσθηση αυτή τη θυμάμαι πολύ καλά αλλά είναι δύσκολο να την περιγράψω με λόγια .Πίστεψα ότι αυτή η απερίγραπτη και άμορφη οντότητα δεν μπορεί να είναι άλλη από το ίδιο το θεό .Η θεϊκή αγάπη και η καλοσύνη με τύλιγε και ταυτόχρονα ένιωθα τρόμο όσο περισσότερο αισθανόμουν το ασύλληπτο μέγεθος της ύπαρξης , κάτι που πραγματικά με σύνθλιβε . Ξύπνησα από αυτό το συναίσθημα της απόλυτης μικρότητας και μηδαμινότητας
Νομίζω ότι οι εμποιριες μας ειναι παρομιες και αν δοθει μια εξιγιση θα ισχιει και για τις δυο περιπτοσεις .
Πριν από αυτή την εμπειρία πίστευα και εγώ ότι ίσος το καλό και το κακό να μην υπάρχει προσωποποιημένο έτσι όπως μας το λένε οι θρησκείες αλλά να ειναι προβολή των δικών μας σκέψεων και πράξεων. Αυτό που με προβληματίζει τώρα είναι αυτό το δέος και η μηδαμινότητα που ένοιωσα . Η καλοσύνη που ένιωσα είναι σίγουρα κάτι που ξεπερνάει κατά πολύ τα ανθρώπινα μεγέθη γιαυτο και με τρόμαξε .
Αν κάποιος άλλος εχει μια καλύτερη εξήγηση ή κάποια άποψη για όλα αυτά ας τη γράψει .
.
Πρίν μπούμε σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον και ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ θέμα, ρίξτε μια ματία σε κάτι που είχα γράψει το χειμώνα...
Εχει να κάνει με τον ΘΕΟ, σαν απόλυτη έκφραση του ΚΑΛΟΥ και τον ΣΑΤΑΝΑ, σαν απόλυτη έκφραση του ΚΑΚΟΥ...
Ρίξτε τη ματιά σας και μετά τα συζητάμε ΟΛΑ....
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=102
Κέλσος
Χάρηκα πολύ γιά την προθυμία σας να συζητήσουμε αυτό το θέμα που μ‘απασχολεί.
«συναίσθημα απόλυτης μικρότητας και μηδαμινότητας».Πράγματι φίλε Saman.Βιώσαμε το ίδιο συναίσθημα εξαιτίας των υπερανθρώπινων μεγεθών που συναντήσαμε.Αλλά το θέμα είναι οτι το ΚΑΛΟ είναι κάτι το οποίο επιζητάμε,στοχεύουμε προς αυτό,προσπαθώντας να κατανικήσουμε το ΚΑΚΟ και νιώθουμε ασφαλείς σ‘αυτή τη θεϊκή ΑΓΑΠΗ που μας περιστοιχίζει και μας προστατεύει.
Με το ΚΑΚΟ όμως τι γίνεται;Αυτό το απέραντο μίσος και η παγερή κακία χωρίς ίχνος καλοσύνης και αγάπης που μπορεί να σε συνθλίψει ούτε καν σαν μερμύγκι.Αυτός ο «θύλακας κακίας» υπάρχει;Ας μη το πούμε ΣΑΤΑΝΑ,ας το πούμε ΜΑΥΡΟ ΑΓΓΕΛΟ ή όπως αλλιώς θέλετε.Αυτές οι «οντότητες» υπάρχουν;
Αν δεν υπάρχουν που είχα πάει εγώ σε κείνο το όνειρο;
Κάτι παρόμοιο είχα διαβάσει πριν 2 χρόνια σε ενα βιβλίο που έγραφε γιά τη ζωή ενός Αγιορείτη μοναχού ο οποίος είχε γράψει αποσπάσματα απόδιάφορες εμπειρίες του.Είχε 25 χρόνια να κοιμηθεί σε κρεβάτι αλλά προσευχόταν σε μία καρέκλα όλη νύχτα και άντε να τον έπαιρνε και ο ύπνος λιγάκι.Εγραφε οτι υπήρχαν στιγμές που τον προσέγγιζαν δαίμονες με αφάνταστη δύναμη που του συνέθλιβαν την ψυχή.
Φίλε Κέλσο καλησπέρα και σε τούτη τη γωνιά.
Διάβασα προσεκτικότατα αυτά που έγραψες.
Ενα απότα πράγματα που δεν πίστεψα ποτέ μου είναι η ΚΟΛΑΣΗ.
θα συμφωνήσω απόλυτα οτι «αν έστω και ένας άνθρωπος θα μπορούσε να καταδικαστεί και να αποριφθεί χωρίς ελπίδα τότε η λύτρωση θα ήταν ένα ψέμα και η όλη δημιουργία μία τερατώδης αδικία».
Υπάρχουν ΚΑΚΕΣ οντότητες;
Λοιπόν αυτό το θέμα που ανοίξατε είναι αφάνταστα ενδιαφέρον αλλά και βαθύτατα πολύπλοκο.
Η δική μου άποψη τείνει περισσότερο προς την αρχαιελληνική παραδοσιακή φιλοσοφική άποψη περί κακού. Το κακό είναι η σχετική έλλειψη καλού. Το απόλυτο Κακό δεν υπάρχει όπως δεν υπάρχει και το απόλυτο καλό. Αν κάτι υπάρχει είναι το Απόλυτο χωρίς άλλους χαρακτηρισμούς. Αν κάτι δυαδικής, διπολικής φύσης το θεωρούμε Απόλυτο κάνουμε λάθος γιατί από την ίδια του την φύση είναι σχετικό.
Για να χρησιμοποιήσω ένα φιλοσοφικό παράδοξο. Ένα Ον που θέλει απόλυτα το Κακό, αυτό το Κακό είναι το δικό του Καλό. Δηλαδή για το δικό του σχετικό σύστημα αναφοράς αυτό που εμείς ονομάζουμε Κακό για αυτό το Ον, αποτελεί το Καλό και αντίστροφα.
Έτσι σε έναν κόσμο που προχωράει προς την Ενότητα (σύμφωνα με την φιλοσοφική άποψη) το κακό θα είναι η αντίστροφη διαδικασία δηλαδή η πληθυντικοποίηση. Αν η πορεία προς την εξέλιξη μας οδηγεί προς την Αλήθεια, τότε το κακό είναι το Ψεύδος. Αν η πορεία προς τα Πάνω μας οδηγεί προς το Νοητό, τότε το Ανόητο είναι το κακό κ.ο.κ.
Το Κακό δεν μπορεί να είναι φύση του Όντος και δεν μπορεί να υπάρχει κακή Φύση αλλά το Κακό είναι ιδιότητα σχετική στον χώρο και στον χρόνο. Είναι σαν την Σκιά που ακολουθεί το Ον αλλά η ίδια είναι μάλλον μη-Ον.
Αυτό εφάρμοζαν και οι παραδοσιακές θρησκείες όταν τον ρόλο του κακού έπαιζαν οι ίδιοι τους οι Θεοί, αρνούμενοι να αποδώσουν σε κάποιον Θεό την απόλυτη φύση του Κακού. Έτσι οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν παντα ως δικό τους Θεό του Πολέμου, τον Άρη αλλά διδασκόταν στην Ιλιάδα ότι ο Άρης ήταν σύμμαχος της Τροίας άρα και αντίπαλος των Ελλήνων. Αυτή την σύγχρονη (για τα χριστιανικά δεδομένα) παραδοξότητα την αποδέχονταν οι αρχαίοι Έλληνες ως κάτι φυσικό.
Και για να βάλω μια προσωρινή τελεία. Ναι υπάρχει το Κακό, ναι το Κακό είναι περισσότερο Άρνηση, Στέρηση και ως τέτοια έχει ύπαρξη. Άρα η Στέρηση δεν μπορεί να είναι η φύση ενός όντος και άρα δεν υπάρχει πραγματικά Ον που να είναι Κακό.
Η Κακία γεννήθηκε με την πρώτη διπολικότητα, την πρώτη Σκιά που έριξε το Ένα χωρίς Δεύτερο και μέσα σε αυτήν την Σκιά ζούμε και υποφέρουμε, δυστυχώς. Αν καταραστούμε το Κακό, ξεχνάμε ότι κι αυτό είναι μια ιδιότητα που υπάρχει μέσα στην δημιουργία και στην εξέλιξη από το Ένα χωρίς Δεύτερο.
Αναμένω...
Ενδιαφέρουσα η ανάλυση σου φίλε thoth .Σε αρκετά σημεία συμφωνώ μαζί σου , έχω όμως και κάποιες ενστάσεις . Ας ξεκινήσω από αυτές . Γράφεις ότι απόλυτο καλό και απόλυτο κακό δεν υπάρχει , αυτό θεωρητικά είναι σωστό . Για να το πω και εγώ πιο απλά , αν χωρίσεις το απόλυτο σε δυο κομμάτια , κανένα από αυτά δεν μπορεί να είναι απόλυτο αφού του λείπει το άλλο μισό . στην πράξη όμως αν συναντήσεις το καλό η το κακό όπως στη δική μας περίπτωση είναι τέτοια η διαφορά μεγέθους που τα ξεχνάς όλα , για την ακρίβεια αδυνατείς να σκεφτείς , και θεωρείς χωρίς να πέφτεις και πολύ έξω ότι βρίσκεσαι μπροστά στο απόλυτο. Εδώ για να κάνω μια παρένθεση θα ήθελα να πω ότι η φιλοσοφία είναι πολύ καλή και πολύ χρήσιμη για τον άνθρωπο σε ότι όμως αφορά τα μεταφυσικά ζητήματα εχει ένα μειονέκτημα . Μιας και βασίζεται στη λογική , απευθύνετε στο νου και πολύ δύσκολα περνάει σε βαθύτερα επίπεδα του ανθρώπου . Έτσι πολλές φορές κινδυνεύει να γίνει , από ουσιαστική ανάλυση και πορεία προς στη γνώση , άσκηση λογικής και ανούσια σοφιστεία .Αντίθετα η εμπειρία και ιδικά η μεταφυσική λειτουργεί ανάποδα . ξεκινά από τα βαθύτερα πεδία τα οποία επηρεάζει με τρόπο καταλυτικό και στη συνέχεια φτάνει στο νου που μπορεί με τη βοήθεια της λογικής και της φιλοσοφίας να δώσει απαντήσεις . για μένα λοιπόν η εμπειρία είναι κάτι αναντικατάστατο (αν και έχω ελάχιστες , προς το παρόν)
Η χρησιμότητα του , κακού για να ξαναγυρίσω πίσω στο θέμα , είναι αδιαμφισβήτητη .Το κακό είναι στην υπηρεσία του καλού . Δείχνει τι ακριβός είναι το λάθος . Μας τρομάζει φίλε nagual με σκοπό να μας απομακρύνει , μας δείχνει με τον τρόπο του την αντίθετη κατεύθυνση .Σωστά οι αρχαίοι δεν είχαν ξεχωριστό θεό του κακού αφού καλό και κακό είναι δυο αντίθετοι πόλοι που στην ουσία συνεργάζονται για τον ίδιο σκοπό . Ένα πολύ καλό βιβλίο που μιλάει για αυτό το θέμα είναι το Ντεμιαν του Έρμα Εσσε . Αναφέρετε στον αρχαίο θεό αβραξας που συμβολίζει το καλό και το κακό ταυτόχρονα .Νομίζω ότι για αυτόν εχει γράψει και ο Γιουνγκ αλλά δεν είμαι σίγουρος .
.
Ευχαριστώ για τα σχόλια σου saman τα οποία θεωρώ πολύ εύστοχα. Όντως η φιλοσοφία όπως την καταντήσαμε σήμερα είναι "θόρυβος λόγων".
Όπως έχει πει και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος ή αλλιώς THOTH (εγώ σε προηγούμενη... ενσάρκωση):
“Θα μπορούσα να σας δηλώσω προφητικά ότι δεν θα υπάρχει μετά από εμάς καμία ειλικρινής αγάπη για την φιλοσοφία, αγάπη που συνίσταται στη μόνη επιθυμία να γνωρίσουμε καλύτερα τον θεό, με κατάλληλο διαλογισμό και με αγνή ευσέβεια. Κι αυτό γιατί πολλοί έχουν μπερδέψει τη φιλοσοφία με διάφορα επιχειρήματα.” Ασκληπιός, 12.
“Η αληθινή φιλοσοφία είναι εκείνη που εξαρτάται μόνο από την ευσέβεια προς τον θεό κι ο άνθρωπος πρέπει να ενδιαφέρεται για τις άλλες επιστήμες μόνο για να θαυμάσει την κίνηση και την θέση των άστρων, τις προηγούμενες θέσεις τους και την περιστροφή τους, που γίνεται με μαθηματική ακρίβεια για να βρει με την γνώση τις διαστάσεις τους.” ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ, Ασκληπιός, 13.
Η φιλοσοφία όπως την εννοώ την όρισε ο Επίκτητος:
Nα η αρχή της φιλοσοφίας: Η συνείδηση της διαμάχης των ανθρώπων μεταξύ τους, η αναζήτηση της προέλευσης της διαμάχης, η καταδίκη της απλής γνώμης, η δυσπιστία προς αυτήν την άποψη και κάποια έρευνα για το αν η άποψή μας είναι σωστή ή λάθος, και η ανεύρεση κάποιου κανόνα, όπως ανακαλύψαμε την ζυγαριά για να μετράμε τα βάρη ή την στάθμη, για να κρίνουμε το ίσιο και το στραβό.” ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, Διατριβές Β/ια,13
Αυτή η φιλοσοφία μπορεί να μας βοηθήσει να "υφάνουμε" σωστά το "νήμα" των εμπειριών μας. Οι εμπειρίες από μόνες τους είναι τυφλές αν δεν μελετώνται από την φιλοσοφία. Για αυτό με τις ίδιες εμπειρίες δύο άνθρωποι μπορούν να βγάλουν αντίθετα συμπεράσματα. Π.χ. ο δεισιδαίμων χριστιανός όταν του συμβαίνει κάτι που ορίζεται ως κακό το αποδίδει στο πνεύμα του Κακού και όχι στον ίδιον το Θεό και στον ίδιο τον Νόμο των Κύκλων και της ανάγκης, αντίθετα ο φιλόσοφος θεωρεί όπως ο Πλωτίνος ότι:
“Αλλά δεδομένου ότι υπάρχει μία και μόνη επιστήμη των αντιθέτων και ότι το κακό είναι αντίθετο του αγαθού, η επιστήμη του αγαθού είναι επίσης και η επιστήμη του κακού. Έτσι παρουσιάζεται η ανάγκη γι αυτούς που προβλέπουν να διαγνώσουν το κακό, να εμβαθύνουν στην φύση του αγαθού, γνωρίζοντας ότι τα ανώτερα είδη προηγούνται από τα δεύτερα, τα οποία είναι στέρηση των πρώτων”. Πλωτίνου Εννεάδες, Α.8, 1.
Δεν ζω σε ψευδαισθήσεις, γνωρίζω ότι στην ζωή πολλές φορές έρχεσαι αντιμέτωπος με το "κακό" αλλά αν στην φιλοσοφία σου είναι να δώσεις πραγματική διάσταση και φύση στο "κακό" τότε σφάλλεις και μπαίνεις σε μια παγίδα όπου κυνηγάς "σκιές" και καταντάς κάποια στιγμή κι εσύ μια "σκιά". Έτσι ας μην δίνουμε πραγματική φύση στο "κακό", διότι θα καταντήσουμε προληπτικοί, φοβισμένοι, "σκλάβοι" του.
Και για να δώσω και μια άλλη διάσταση στο κακό, είναι καλό να θυμηθούμε την φράση του Σωκράτη "Ουδείς εκών κακός", δηλαδή κανείς δεν είναι με την θέληση του κακός και την φράση του Χριστού "Συγχώρεσέ τους, δεν ξερουν τι κάνουν". Εκεί, στην άγνοια, βρίσκεται η παρανόηση και η ρίζα της έννοιας του κακού.
Μόνο η Γνώση μπορεί να μας βοηθήσει. Κι όπως πολύ σωστά λες, η Γνώση που προέρχεται από τα βαθύτερα υπέρλογα πεδία και φωτίζει τον ανθρώπινο νου μας. Ας διαλύσουμε το "φάντασμα" του κακού με την Γνώση. Όπως λέει και ο μεγάλος σοφός της Ινδίας Σανκαρατσάρυα, βλέπουμε στον δρόμο ένα σχοινί και το "περνάμε" για φίδι. Αν γνωρίσουμε ότι είναι σχοινί, τότε ο φόβος μας φεύγει και τότε βλέπουμε την πραγματικότητα όπως είναι χωρίς δυαδισμούς, κακό και φόβο.
Στο ΚΑΛΟ δεν στοχεύουμε όλοι;ΑΓΑΠΗ δεν προσπαθούμε να διοχετεύουμε σε όλα τα όντα;Μήπως πρέπει να βάζουμε και κάποια σκιά ΚΑΚΟΥ;
Η αγνή και καθαρή ΑΓΑΠΗ έχει σκιές;
Η δικιά μας μπορεί να έχει πάρα πολλές αλλά η ΑΓΑΠΗ του ΟΝΤΟΣ που αντιλήφθηκε ο Saman είχε σκιές;
Απ‘τη μεριά μου πάντως αυτό το ανοσιούργημα που αντιλήφθηκα εγώ δεν είχε το παραμικρό ίχνος ΑΓΑΠΗΣ.
Οταν μιλάμε γιά διπολικότητα δεν εννοούμε δύο πόλους ΑΡΝΗΤΙΚΟ-ΘΕΤΙΚΟ;ΑΠΟΛΥΤΟ ΘΕΤΙΚΟ απότη μία ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ απότην άλλη.Αν το ένα είναι σκιά του άλλου δεν παύει να υφίσταται και σαν πόλος;
Γιατί σχετικοποιούμαι τις έννοιες;
Κάπου έλεγε ο Κέλσος υπάρχουν ΛΕΥΚΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ και ΜΑΥΡΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ.Γκρίζους δεν έχω δει.Γιατί αναμιγνειουμε τα χρώματα;
Δεν αμφιβάλω οτι και το Κακό είναι μία ιδιοτητα που υπάρχει μέσα στη δημιουργία και στην εξέλιξη από το ένα χωρίς δεύτερο όπως έγραψες φίλε Thoth και μάλιστα θα προσθέσω και απαραίτητη γιά να κυλήσει ο τροχος της ΖΩΗΣ.
Απαραίτητη γιά να αποκτήσουμε ΑΥΤΟ-ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.
Αλλά από κάποιο σημείο κι έπειτα γιατί να μη το «καταραστούμε»;
Το είδαμε,το γνωρίσαμε το φάγαμε στη μάπα δεν το θέλουμε άλλο.Ας πάει στο «καλό».
Οσον αφορά τους αρχαίους θεούς με τα ελάτώματα τους να τα χαίρονται.Εχω και εγώ μπόλικα.
Δεν με εμπνέει το γεγονός να προσεύχομαι σε θεούς παρόμοιους ή και χειρότερους από εμένα.Και πολλές φορές νιώθω την ανάγκη να προσευχηθώ σε υπάρξεις τελειότερες από εμένα αφού έχω νοιώσει την αδυναμία μου και την μηδαμινότητα μου.
Γιά την ΓΝΩΣΗ είμαι απόλυτα σύμφωνος αρκεί να υπάρχει το ΒΙΩΜΑ αυτής μέσω της ΑΡΕΤΗΣ.
Φίλε Nagual δεν έχω καμία αντίρρηση σε αυτά που λες.
Χρειάζεται να μάθουμε να ανυψώνουμε την συνείδησή μας. Και αυτό πρέπει να το κάνουμε μέσω της προσήλωσής μας σε ανώτερα αρχέτυπα και παραδείγματα τα οποία εκπροσωπούνται από τη ιδέα του θείου, του Τέλειου.
Απλά, η πρακτική να καταραστούμε το "Κακό" πρέπει να γίνεται προσεκτικά όπως και η ιδέα της προσευχής προς τον Θεό. Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι καταριόμαστε την ιδέα του Κακού και ότι δεν το προσωποποιούμε, το Κακό, σε πρόσωπα, πράγματα, φυλές κ.α. γιατί έτσι γινόμαστε φανατικοί και μισαλλόδοξοι, κυνηγώντας "σκιές".
Όπως και όταν προσευχόμαστε στον Θεό πρέπει να το κάνουμε όσο απρόσωπα και μεταφυσικά γίνεται γιατί τότε καταντάει προσωπική "ζητιανιά" και άλλοθι για την αδράνειά μας.
Εκεί βρίσκονται οι ενστάσεις μου ως προς την στάση μας απέναντι στο Καλό και στο Κακό.
Άρα, όπως έξυπνα, προέκτεινες την παραβολή του Σανκαρατσάρυα, να κάνουμε το σχοινί σωτηρία και βοήθεια και όχι φονικό εργαλείο.