- Αιγυπτο - απορίες - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ο Ντε Σαντιλάνα και η Φον Ντέχεντ πιστεύουν ότι οι αστρονόμοι – ιερείς των Μάγια γνώριζαν ότι η Γη δεν ήταν επίπεδη με τέσσερις γωνίες .

Κατά τη γνώμη τους , οι Μπακάμπ έχουν αλληγορική σημασία και χρησιμοποιούνται , για να φωτίσουν το φαινόμενο της μετάπτωσης των ισημεριών .

Εν ολίγοις είναι το σύστημα των συντεταγμένων μιας αστρολογικής εποχής που αναπαριστούν τους κύκλους των ισημεριών και των ηλιοστασίων .

Όπως είναι γνωστό , οι τέσσερις αστερισμοί στους οποίους ανατέλλει ο ήλιος στις ισημερίες άνοιξης – φθινοπώρου και στα ηλιοστάσια καλοκαιριού – χειμώνα ορίζονται από τους κύκλους αυτούς και αλλάζουν κάθε 2.200 χρόνια .

Όπως είναι φυσικό , όταν τα γρανάζια του ουρανού μετακινούνται , μια νέα εποχή διαδέχεται την παλιά .

Όλα αυτά όμως δεν είναι παρά τυπικές εικόνες που αποδίδουν μεταφορικά την έννοια της μετάπτωσης .

Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει μέσα από τους συμβολισμούς του μύθου είναι η γήινη καταστροφή – σ’ αυτή την περίπτωση ο κατακλυσμός από τον οποίο οι Μακάμπ επιζούν .

Άραγε τι σχέση έχουν με την υπόθεση τα ανάγλυφα της Τσιτσέν Ιτσά , που αναπαριστούν τους Μπακάμπ ως γενειοφόρους με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά ;

Η μορφή των Μακάμπ (που συνδέεται με ένα σωρό αναφορές που δεν έχουν κατανοηθεί σωστά , όπως “οι τέσσερις γωνίες του ουρανού” ή “η τετράπλευρη γη”), δεν είναι παρά ένα ακόμη επιβοηθητικό εργαλείο για την κατανόηση της μετάπτωσης .

Όπως είναι γνωστό , αρχέτυπο όλων είναι ο “Μύλος” , που αναφέρεται και στον τίτλο του βιβλίου των Ντε Σαντιλάνα και Φον Ντέχεντ “Hamlet’s Mill” (“Ο Μύλος του Άμλετ”) .

Φαίνεται πως ο σαιξπηρικός χαρακτήρας , “τον οποίο ο ποιητής έκανε σαν εμάς , τον πρώτο δυστυχή διανοούμενο” , είναι ένα μυθικό πρόσωπο που κρύβει μέσα του το άγνωστο παρελθόν , ένας άνθρωπος προσχηματισμένος ολοκληρωτικά από τον αρχέγονο μύθο .

Είναι παράξενο , μα σε όλες του τις μετεμψυχώσεις ο Άμλετ παραμένει ο εαυτός του .

Ο αυθεντικός Αμλόντι (και μερικές φορές Άμλεθ) , όπως ονομάζεται στους ισλανδικούς μύθους , “εμφανίζει τα ίδια χαρακτηριστικά της μελαγχολίας και της υψηλής διανόησης .
Είναι ένας γιος , αποφασισμένος να εκδικηθεί τον πατέρα του , ένας γνώστης μυστικών , από τα οποία δεν μπορεί κανείς να ξεφύγει , ένας αδιόρατος κομιστής της Μοίρας , που θα πρέπει να χαθεί , όταν ολοκληρωθεί η αποστολή του . . .”

Σε πολλές από τις παραδόσεις , δύο γιγαντιαίες παρθένες ( η Φένια και η Μένια ) είχαν αναλάβει να γυρνούν αυτό τον τεράστιο μηχανισμό , που η ανθρώπινη δύναμη δεν έφτανε να μετακινήσει .

Όμως κάτι πήγε στραβά και οι δύο γιγάντισσες αναγκάστηκαν να δουλεύουν μέρα – νύχτα , χωρίς να ξεκουράζονται :

“Στον πάγο του μύλου τις έφεραν μπροστά ,
κίνηση για να δώσουν στην γκρίζα πέτρα ,
Δεν τις άφηνε να ηρεμήσουν ούτε να ξεκουραστούν ,
στο τρίξιμο του μύλου ήθελε νάναι στραμμένη
η προσοχή τους .

Το τραγούδι τους ήταν ένα ουρλιαχτό
που την ησυχία θρυμμάτιζε :
«Χαμήλωσε το κασόνι , αλάφρωσε τις πέτρες !»
Αυτός όμως τις έβαζε να αλέσουν περισσότερο .”

Η Φένια και η Μένια περίμεναν μέχρι να κοιμηθούν όλοι κι έπειτα άρχισαν να γυρνούν το μύλο με τόση ταχύτητα , που τα φτερά του δεν άντεξαν κι έσπασαν , παρόλο που ήταν σε σιδερένιες θήκες .

Η αδικία τις είχε κάνει να επαναστατήσουν .

Αμέσως μετά και πριν καταλάβει κανείς τι ακριβώς είχε γίνει, ένας θαλάσσιος βασιλιάς , που ονομαζόταν Μίσιγκερ, έκλεψε το μύλο και τον φόρτωσε στο πλοίο μαζί με τις δύο γιγάντισσες .

Ο Μίσιγκερ διέταξε και πάλι το ζευγάρι να αλέσει , μα αυτή τη φορά άλεθαν αλάτι . Τα μεσάνυχτα τον ρώτησαν αν ήθελε άλλο κι αυτός τις παρακάλεσε να συνεχίσουν . Λίγο αργότερα το πλοίο βυθίστηκε :

“Τα τεράστια φτερά πετάχτηκαν μακριά από το κασόνι ,
Μέχρι και τα πιρτσίνια έσπασαν ,
Ο κορμός που είχε για άξονα τραντάχτηκε
Κι όλα έφυγαν σαν βολίδα προς τα κάτω .”

Όταν έφτασε στον πάτο της θάλασσας , ο μύλος γυρνούσε ακόμη κι άρχισε να αλέθει πέτρες και άμμο . Έτσι δημιουργήθηκε μια τεράστια δίνη , “η Ρουφήχτρα”.

Ο Ντε Σαντιλάνα και η Φον Ντέχεντ μας διαβεβαιώνουν πως οι παραπάνω εικόνες συμβολίζουν τη μετάπτωση των ισημεριών . Ο άξονας και τα “σιδερένια φτερά” είναι :

“ . . . ένα σύστημα συντεταγμένων στην ουράνια σφαίρα και αντιπροσωπεύουν το πλαίσιο μιας παγκόσμιας εποχής . Ουσιαστικά , το πλαίσιο προσδιορίζει μια παγκόσμια εποχή . Εφόσον ο πολικός αστέρας και οι κόλουροι σχηματίζουν ένα αόρατο όλο , αν κάποιο από τα δύο μέρη μετακινηθεί, το πλαίσιο φεύγει από τη θέση του . Όταν συμβεί κάτι τέτοιο , ένα νέο πολικό αστέρι με δικούς του κύκλους που αναλογούν στις σωστές θέσεις θα πρέπει να αντικαταστήσει τον απαρχαιωμένο μηχανισμό . . .”

Αυτό που κρατά τα πάντα σε κίνηση είναι η μετάπτωση του άξονα της Γης – μια κίνηση που οφείλεται σε γιγαντιαίες βαρυτικές και γυροσκοπικές δυνάμεις , που με τα σημερινά δεδομένα είναι εύκολο να μετρηθούν και να καταγραφούν .
Για παράδειγμα , ο βόρειος πολικός αστέρας σήμερα είναι ο άλφα της Μικρής Άρκτου (τον οποίο γνωρίζουμε ως Πολικό Αστέρα) . Χάρη στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές γνωρίζουμε πως το 3.000 π.Χ. στην ανάλογη θέση βρισκόταν ο άλφα του Δράκοντα .
Την εποχή των αρχαίων Ελλήνων το πολικό αστέρι του βορρά ήταν ο βήτα της Μικρής Άρκτου και το 14.000 μ.Χ. θα είναι ο Βέγκα .

http://www.sacred-texts.com/egy/pyt/index.htm

quote:

---

Χρίστος Έλ : Τα Κείμενα των Πυραμίδων στα αγγλικά.

http://www.sacred-texts.com/egy/pyt/index.htm

---

Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά

“ . . . ανήκει στη διαρκή παρακαταθήκη του αρχαίου μύθου . Τη συναντάμε στην "Οδύσσεια" ως Χάρυβδη στα στενά της Μεσίνα (κατά μία εκδοχή) και σε αρκετούς ακόμη λαούς του Ινδικού και του Ειρηνικού ωκεανού .
Στους Σατιαβράτα της Ινδίας και τους Κάε της Τόγκα , ο ήρωας γαντζώνεται από τα κλαδιά μιας συκιάς και σώζεται ενώ το πλοίο βυθίζεται . Η επιμονή στη λεπτομέρεια χαλιναγωγεί την εφευρετικότητα και αποδεικνύει ότι αυτές
οι ιστορίες ανήκουν από την αρχαιότητα στην κοσμογραφική λογοτεχνία .”

Εφόσον ο μέγας ισλανδικός μύλος κάνει κι αυτός την εμφάνισή του κάτω από σχετικά παρόμοιες συνθήκες , η δίνη στην Οδύσσεια του Ομήρου δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει . Είναι η τελευταία νύχτα πριν από την τελική αναμέτρηση . Ο Οδυσσέας , ορκισμένος για εκδίκηση , έχει φτάσει στην Ιθάκη και με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς τριγυρνά μεταμφιεσμένος , για να μην τον αναγνωρίσουν . Κάποια στιγμή προσεύχεται στον Δία , για να του στείλει ένα ευνοϊκό σημάδι πριν από τη μεγάλη δοκιμασία :

“Έτσι είπε , και του ξάκουσε την προσευχή του ο Δίας ,
κι άξαφνα απάνω βρόντησε στ’ αστρόφωτα ουράνια ,
ψηλά μέσα στα σύγνεφα και χάρηκε ο Δυσσέας .
Κι απ’ το παλάτι ακούστηκε φωνή κοντά του αλέστρας ,
στο μέρος που οι χειρόμυλοι βρισκόνταν του Δυσσέα ,
και δώδεκα δουλεύανε γυναίκες να ετοιμάσουν
αλεύρι και κριθάλευρο , που’ ναι ζωή του ανθρώπου .
Κι’ οι άλλες , σαν απάλεσαν το στάρι , κοιμηθήκαν .
Και μια δεν έπαυε , που η πιο αδύναμη ήταν .
Σταμάτησε το μύλο της κι έτσι είπε για σημάδι :
“Δία πατέρα , που θεών κι ανθρώπων είσαι αφέντης ,
έκαμες δυνατή βροντή μες στ’ αστερένια ουράνια ,
δίχως καν να’ χει σύγνεφο . Κάποιο σημάδι δείχνεις .
Άκου κι εμένα της φτωχής , το λόγο μου να κάμεις .
Στερνή τους σήμερα φορά στο σπίτι του Δυσσέα
ας φάνε το λαχταριστό φαΐ τους οι μνηστήρες ,
που μου ‘λυσαν τα γόνατα απ’ τον πολύ τον κόπο
ν’ αλέθω στάρι . Κάμε το να φάνε το στερνό τους . . .”

(η μετάφραση , του αποσπάσματος από την “Οδύσσεια” , που παρατίθεται εδώ είναι του Ζήσιμου Σίδερη) .

Ο Ντε Σαντιλάνα και η Φον Ντέχεντ υποστηρίζουν ότι η αλληγορία της “ουράνιας σφαίρας που γυρνά σαν μυλόπετρα χωρίς ποτέ να προξενεί κακό” και η βιβλική παράδοση του Σαμψών , “τυφλού στη Γάζα , στο μύλο με τους σκλάβους” δεν είναι τυχαίες .

Οι ανελέητοι φύλακες τον λύνουν μέσα στο ναό , για να τους κάνει επίδειξη των ικανοτήτων του , μα αυτός συγκεντρώνει τις τελευταίες του δυνάμεις , για να γκρεμίσει τις δύο κεντρικές κολόνες και μαζί ολόκληρο το οικοδόμημα σκοτώνοντας τους πάντες . Όπως η Φένια και η Μένια , έτσι κι αυτός παίρνει την εκδίκησή του .

Εκεί η μορφή του Άμλετ / Σαμψών είναι γνωστή ως Κούλερβο και ο μύλος έχει το περίεργο όνομα “Σάμπο”. Στο μύθο της Φένια και της Μένια , κάποιος κλέβει το μύλο , τον φορτώνει σ’ ένα πλοίο και στο τέλος γίνεται κομμάτια .

Πιθανότατα η λέξη “Σάμπο” πηγάζει από τη σανκριστική “skambha” που σημαίνει “κολόνα ή στύλος” . Στην “Αθαρβαβέδα”, ένα από τα αρχαιότερα κείμενα της βόρειας Ινδίας , συναντάμε έναν ολόκληρο ύμνο , αφιερωμένο στη skambha :

“Σε κείνη τη γη , σε κείνο τον ουρανό , σε κείνη την ατμόσφαιρα στηρίζεται εκεί που η φωτιά , το φεγγάρι , ο ήλιος κι ο άνεμος μένουν σταθερά . . . Η skambha συγκρατεί τη γη και τον ουρανό , η skambha συγκρατεί τις έξι κατευθύνσεις , στη skambha ενυπάρχει η ύπαρξη” .

Η μεταφράστρια της Αθαρβαβέδα Γουίτνεϊ σχολιάζει κάπως αμήχανα :

“Φως , skambha , προπέλα , υποστήριξη , κολόνα , όλα χρησιμοποιούνται παράξενα σε αυτό τον ύμνο , αποδίδοντας κατά κάποιο τρόπο το πλαίσιο του σύμπαντος” .

Εφόσον γνωρίζουμε την περιπλοκότητα των ιδεών που συνδέουν τους κοσμικούς μύλους , τις δίνες , τα παγκόσμια δέντρα και τόσα άλλα , η χρήση τους στις αρχαϊκές Βέδες δεν θα έπρεπε να μας ξενίζει .

Αυτό που ξεχωρίζει εδώ , όπως και σε όλες τις άλλες αλληγορίες , είναι το πλαίσιο μιας παγκόσμιας εποχής – ο ίδιος ουράνιος μηχανισμός που γυρνά εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια , με τον Ήλιο να ανατέλλει στις ίδιες ισημερίες , στα ίδια ηλιοστάσια και σιγά – σιγά να μεταφέρει αυτές τις ουράνιες συντεταγμένες σε τέσσερις νέους αστερισμούς , για τα επόμενα δύο χιλιάδες χρόνια .

Γι αυτό το λόγο ο μύλος πάντα γίνεται κομμάτια , οι γιγαντιαίες προπέλες φεύγουν από τη θέση τους , τα ατσάλινα πιρτσίνια σπάνε και ο κορμός τραντάζεται .

Η μετάπτωση των ισημεριών είναι άξια των φανταστικών περιγραφών που προσπαθούν να την επεξηγήσουν , γιατί κάποιες στιγμές πραγματικά αλλάζει ή σπάει τις σταθερές συντεταγμένες ολόκληρης της ουράνιας σφαίρας .

Σύμφωνα με τον Σαντιλάνα και τη φον Ντέχεντ , η ύπαρξη ή όχι των κειμένων δεν έχει ιδιαίτερη σημασία και παρατηρούν ότι “η αξία της μυθικής ορολογίας βρίσκεται στο γεγονός ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν όχημα για τη μεταφορά γνώσεων , ανεξάρτητα από το βαθμό οξυδέρκειας των ανθρώπων που αφηγούνται τις ιστορίες , τους μύθους κτλ.”

Με άλλα λόγια αυτό που έχει σημασία είναι ότι κάποιες συγκεκριμένες κεντρικές εικόνες επιβιώνουν και συνεχίζουν να διαδίδονται , άσχετα με το πόσο παρεκκλίνουν από την πρωταρχική ιστορία .

Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας παρέκκλισης (που μνημονεύει τις απαραίτητες πληροφορίες και εικόνες) στη φυλή των Τσερόκι, οι οποίοι ονομάζουν το γαλαξία μας “Εκεί που Έτρεξε ο Σκύλος”.

Σύμφωνα με την παράδοσή τους , στους αρχαίους χρόνους “οι άνθρωποι του νότου είχαν ένα μύλο”, από τον οποίο κάποιος έκλεβε επανειλημμένα φαγητό . Σύντομα οι ιδιοκτήτες ανακάλυψαν τον κλέφτη , ένα σκύλο , που “έτρεξε ουρλιάζοντας στο σπίτι του στο βορρά , ενώ το φαγητό του έτρεχε από το στόμα . Τα ίχνη που άφησε δημιούργησαν το γαλαξία , αυτόν που οι Τσερόκι ονομάζουν μέχρι σήμερα , «Εκεί που Έτρεξε ο Σκύλος»” .

Κεντρική Αμερική , ένας από τους πολλούς μύθους που αναφέρονται στον Κετσαλκόατλ τον παρουσιάζει να παίζει κεντρικό ρόλο στην αναγέννηση της ανθρωπότητας μετά τον καταστροφικό κατακλυσμό που σήμανε το τέλος του τέταρτου ήλιου .

Μαζί με το σύντροφό του Σολότλ, που είχε κεφάλι σκύλου , κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο , για να πάρει πίσω τους σκελετούς των ανθρώπων που χάθηκαν στον κατακλυσμό .

Για να επιτύχει το σκοπό του , ξεγελά τον Μικτλαντεκούτλι, το θεό του θανάτου , και τον πείθει να μεταφέρουν τα κόκαλα σε μια περιοχή που ονομάζεται Ταμοαντσάν.

Εκεί τα αλέθουν για φαγητό σε μια μυλόπετρα , όπως το καλαμπόκι . Στη συνέχεια οι θεοί περιχύνουν το άλεσμα με αίμα και δημιουργούν τη σάρκα των σύγχρονων ανθρώπων .

Ο Ντε Σαντιλάνα και η Φον Ντέχεντ πιστεύουν ότι η παρουσία ενός κυνοειδούς χαρακτήρα στις δύο προαναφερόμενες παραλλαγές του μύθου του κοσμικού μύλου δεν είναι τυχαία .

Παρατηρούν ότι ο Κούλερβο , ο Φιλανδός Άμλετ , συνοδεύεται από “το μαύρο σκύλο Μούστι”.

Κατά τον ίδιο τρόπο , ο πρώτος που αναγνωρίζει τον Οδυσσέα μετά την επιστροφή του στην Ιθάκη είναι ο πιστός του σκύλος.

Στη δανέζικη εκδοχή του θρύλου του Άμλεθ / Άμλετ , “καθώς ο Άμλεθ προχωρούσε στο δάσος , ένας λύκος διέσχισε το δρόμο του” .

Αν και τα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε είναι άπειρα , θα ολοκληρώσουμε την αναφορά μας με μια αναθεωρημένη εκδοχή της ιστορίας του Κούλερβο από τη Φιλανδία , όπου ο ήρωας παίρνει την (παράξενη) εντολή “να πάει στην Εσθονία , για να γαυγίσει κάτω από ένα φράκτη . . . όπου γαύγισε για ένα χρόνο . . .” .

Αυτά όπως και μια σειρά άλλων κυνοειδών συμβόλων τα συγκαταλέγουν στην κατηγορία των “μορφολογικών δεικτών” και θεωρούν ότι είναι πολύ πιθανό να αντιπροσωπεύουν επιστημονικές πληροφορίες του σήμερα , που αφορούν τη μετάπτωση των ισημεριών , στους αρχαίους μύθους .

Οι δείκτες , εκτός από την ιδιαίτερη , προσωπική σημασία που θα μπορούσαν να έχουν , ίσως επινοήθηκαν για να επιστήσουν την προσοχή ενός συγκεκριμένου κοινού στις σημαντικές πληροφορίες που εμπεριέχουν οι μύθοι .

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις ίσως να σχεδιάστηκαν για να “ανοίξουν το δρόμο” σε όσους θελήσουν να ακολουθήσουν τη διαδρομή των επιστημονικών πληροφοριών από τον ένα μύθο στον άλλο .

Στη συνέχεια , αν και δεν θα αναφερθούμε σε άλλους μύλους ή δίνες , ας σημειώσουμε ότι ο Ωρίωνας , ο μεγάλος κυνηγός της ελληνικής μυθολογίας , είχε κι αυτός ένα σκύλο .

Όταν ο Ωρίωνας προσπάθησε να γοητεύσει την παρθένα θεά Άρτεμη , αυτή δημιούργησε ένα σκορπιό από το χώμα της γης και σκότωσε κι αυτόν και το σκύλο του .

Μετά το θάνατό του μεταμορφώθηκε στον αστερισμό που φέρει το όνομά του κι ο σκύλος του στο Σείριο , το αστέρι του Κυνός .

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι αναγνώριζαν το Σείριο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και συνέδεαν τον αστερισμό του Ωρίωνα με το θεό τους Όσιρι .

Στη χώρα τους ο χαρακτήρας του πιστού ουράνιου σκύλου κατακτά τη μέγιστη μυθική ανάπτυξη στη μορφή [ του Ουπ Ουαβέτ ] , της θεότητας με το κεφάλι τσακαλιού, που το όνομά του σημαίνει “Αυτός που Ανοίγει το Δρόμο”.

Αν ακολουθήσουμε την Αιγυπτιακή διαδρομή κι ασχοληθούμε με τον αστερισμό του Ωρίωνα και τον κραταιό μύθο του Όσιρι , θα βρεθούμε περιστοιχισμένοι από γνώριμα σύμβολα .

Όπως είναι γνωστό , ο Όσιρις είχε πέσει θύμα συνωμοσίας .

Αρχικά οι εχθροί του τον έκλεισαν σε ένα κουτί και τον άφησαν έρμαιο στα νερά του Νείλου . Από αυτή την άποψη δε , θυμίζει τον Ουτναπιστίμ , τον Νώε , τον Κοσκότλι κι όλους τους άλλους ήρωες του κατακλυσμού , που επέζησαν χάρη στις κιβωτούς , τα κουτιά και τα μπαούλα ;

Ένα ακόμη πασίγνωστο στοιχείο είναι η κλασική μεταπτωτική εικόνα του παγκόσμιου δέντρου ή της κεντρικής κολόνας που κρατάει τη στέγη .

Σύμφωνα με το μύθο , ο Όσιρις φτάνει στη θάλασσα και τα κύματα τον ξεβράζουν στις ακτές της Βύβλου , δίπλα στα κλαδιά μιας μυρίκης .

Τότε το δέντρο ξαφνικά θεριεύει και περικλείει το “φέρετρο” στον κορμό του .

Ο βασιλιάς της χώρας , που θαυμάζει τη μυρίκη , κόβει τον κορμό της που περιέχει τον Όσιρη και τον χρησιμοποιεί για να στηρίξει την οροφή του παλατιού του .

Αργότερα η Ίσις , σύζυγος του Όσιρη , απελευθερώνει το σώμα του άντρα της από τον κορμό και τον φυγαδεύει στην Αίγυπτο για να αναγεννηθεί .

Εκτός των άλλων , ο μύθος του Όσιρη περιέχει κι αρκετούς αριθμούς – κλειδιά που είτε τυχαία είτε προσχεδιασμένα , μας δίνουν πρόσβαση στην “επιστήμη” της μετάπτωσης .

Η αρχαιοαστρονόμος Τζέιν Μπ. Σέλερς , που σπούδασε αιγυπτιολογία στα Ασιατικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Σικάγο , είναι μία από τους ελάχιστους σοβαρούς επιστήμονες που έχουν ασχοληθεί με τη θεωρία που αναπτύσσουν ο Ντε Σαντιλάνα και η φον Ντέχεντ στο Hamlet’s Mill .

Η Σέλερς έχει κερδίσει το σεβασμό των συναδέλφων της , επειδή τράβηξε το επιστημονικό ενδιαφέρον στην ανάγκη της χρήσης της αστρονομίας και ειδικότερα της μετάπτωσης για τη σωστή μελέτη της αρχαίας Αιγύπτου και της θρησκείας της .

Με τα δικά της λόγια :

“Οι αρχαιολόγοι έχουν ουσιαστική άγνοια της μετάπτωσης και αυτό επηρεάζει τα συμπεράσματά τους σε σχέση με τους αρχαίους μύθους , τους αρχαίους θεούς και τις διατάξεις των αρχαίων ναών . . . Για τους αστρονόμους η μετάπτωση είναι ένα αποδεδειγμένο γεγονός . Όσοι μελετούν τους αρχαίους πολιτισμούς πρέπει απαραιτήτως να έχουν γνώση του φαινομένου” .

Στο βιβλίο της “The Death of Gods in Ancient Egypt” η Σέλερς ισχυρίζεται ότι στο μύθο του Όσιρη συναντάμε μια σειρά από αριθμούς – κλειδιά που αν και φαίνονται “περιττοί” όσον αφορά την αφήγηση , περιέχουν ακριβείς αξίες , από τις οποίες προκύπτουν γνώσεις ενός αέναου λογισμού , όπως :

1) Ο χρόνος που χρειάζεται η αργή μεταπτωτική κίνηση της Γης για να επηρεάσει τη θέση της ανατολής του ήλιου της εαρινής ισημερίας τόσο , ώστε νε μετακινηθεί μία μοίρα κατά μήκος της εκλειπτικής (πάντοτε σε σχέση με τον αστερισμό στο φόντο του οποίου ανατέλλει) .

2) Ο χρόνος που χρειάζεται ο Ήλιος για να διασχίσει ένα πλήρη ζωδιακό τμήμα 30ο .

3) Ο χρόνος που χρειάζεται ο Ήλιος για να διασχίσει δύο πλήρη ζωδιακά τμήματα (που το άθροισμά τους μας κάνει 60ο) .

4) Ο χρόνος που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί η “Μεγάλη Επιστροφή" , δηλαδή ο χρόνος που χρειάζεται ο Ήλιος , για να μετακινηθεί 360ο κατά μήκος της εκλειπτικής , ολοκληρώνοντας έναν πλήρη μεταπτωτικό κύκλο ή “Μεγάλο Χρόνο”.

Για τη Σέλερς , οι σημαντικότεροι αριθμοί που αναφέρονται στο μύθο του Όσιρη είναι οι : 360 , 72 , 30 και 12.

Οι περισσότεροι προκύπτουν από ένα τμήμα του μύθου , στο οποίο παρέχονται βιογραφικές λεπτομέρειες των διαφόρων χαρακτήρων .

Ο Ε.Α. Γουόλις Μπαντζ υπεύθυνος μέχρι πρότινος των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων του Βρετανικού Μουσείου , έχει επιμεληθεί της περιληπτικής αναφοράς που συγκεντρώνει τα παραπάνω στοιχεία :

“ Η θεά Νουτ , σύζυγος του θεού ήλιου Ρα , διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με το θεό Γκεμπ . Όταν ο Ρα το ανακάλυψε , καταράστηκε τη γυναίκα του να μην μπορεί να γεννήσει καμιά ημέρα ή μήνα του χρόνου .

Τότε ο θεός Θωθ , που ήταν επίσης ερωτευμένος με τη Νουτ , έπαιξε με τη Σελήνη και της κέρδισε πέντε
ολόκληρες ημέρες . Αυτές τις ένωσε με τις υπόλοιπες 360 από τις οποίες αποτελούνταν τότε ο χρόνος (σε αυτό το σημείο θα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση) .

"Τις πρώτες από αυτές τις πέντε ημέρες εμφανίστηκε ο Όσιρις και τη στιγμή της γέννησής του ακούστηκε μια φωνή που διακήρυττε ότι γεννήθηκε ο άρχοντας της πλάσης . ”