- ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΣ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Με την απαιτούμενη σωματική χαλάρωση και την εγκαθίδρυση μίας μεταβαλλόμενης κατάστασης συνείδησης, η οποία αναφέρθηκε πιο πριν, το άτομο μπορεί να υποβάλλει στον εαυτό του την επιθυμία για μία πλήρη ανάμνηση των ονειρικών εμπειριών.
Το στάδιο το οποίο ακολουθεί είναι η κανονική περίοδος ύπνου, μόνο που κατά την αφύπνιση το άτομο μπορεί να θυμηθεί και να ανακαλέσει τα όνειρά του.
Η καταγραφή τους πρέπει να γίνει αμέσως, ώστε να μην εξασθενήσει η ανάμνηση από τη συνείδηση.
Ίσως αρχικά, στα πρώτα στάδια της αυθυποβολής πριν από τον ύπνο, να μην παρουσιαστούν τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Κάτι τέτοιο ξεπερνιέται εύκολα με την επιμονή και επανάληψη της εργασίας, μέχρις ότου λειτουργήσει.
Η μέθοδος αυτή έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν και θεωρείται γενικά πετυχημένη και ασφαλής.
Η όλη εργασία δεν τελειώνει εδώ.
Ακολουθεί ανάλυση των ονείρων από το ίδιο το άτομο.
Σε αυτό μπορεί να βοηθηθεί και από κάποιον ειδικό στο θέμα.
Τα όνειρα ταξινομούνται σε διάφορες κατηγορίες σύμφωνα με το περιεχόμενό τους και μελετώνται τα σύμβολα και τα άλλα στοιχεία τους.
Η ψυχαναλυτική μέθοδος αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρήσιμη σε αυτόν τον τομέα.
Εκτός από την προσπάθεια για εξερεύνηση των ασυνείδητων καταστάσεων μέσω των ονειρικών εμπειριών, η περίοδος του ύπνου μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για ευεργετικούς για το άτομο σκοπούς.
Πολλές από τις σύγχρονες αποκρυφιστικές σχολές συστήνουν στους μαθητές τους, στο διάστημα πριν από τον ύπνο, να αποσύρουν την προσοχή τους από τα τετριμμένα της καθημερινότητας και να πολώνονται σε υψηλότερες ιδέες και ιδανικά.
Αυτό πετυχαίνεται είτε με τη μελέτη κάποιου σχετικού βιβλίου, είτε με μία απλή ενατενιστική εργασία.
Αν το άτομο κατορθώσει να κοιμηθεί με προσηλωμένο το νου σε παρόμοιους αφηρημένους χώρους, θα τους μεταφέρει και στην περιοχή του ύπνου.
Μια και ο νους δεν σταματά ποτέ να δουλεύει, θα εξακολουθήσει να ασχολείται με το επιλεγμένο θέμα, τουλάχιστον μέσα στα πλαίσια του ασυνείδητου τμήματός του.
Υποστηρίζεται, πως τα αποτελέσματα αυτής της μεθόδου είναι εκπληκτικά, έστω και αν μερικοί δεν έχουν απόλυτη συνείδησή τους.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Ολοκληρώνοντας τις τεχνικές, οι οποίες αφορούν στον ύπνο:
Μία άλλη εργασία, η οποία προτείνεται στο προϋπνωτικό στάδιο, σχετίζεται με την ημερήσια ανασκόπηση.
Το άτομο, χαλαρωμένο στο κρεββάτι του, ανακαλεί τα γεγονότα της ημέρας και εντοπίζει τα ισχυρά ή αδύνατα σημεία της συμπεριφοράς ή των πράξεών του.
Έτσι, στην ουσία κάνει μία διορθωτική εργασία και εξασκεί την ανάλογη αυτοκριτική.
Η όλη άσκηση βασίζεται στη θεωρία πως δεν πρέπει να μεταφερθούν στον ύπνο - και επομένως στον ασυνείδητο κόσμο - αδυναμίες ή τυχόν συμπλέγματα ή κακίες, τα οποία αποκτήθηκαν κατά την ημέρα.
Πρόκειται για ένα είδος κάθαρσης και εισδοχής στον ύπνο με καθαρότερη συνείδηση.
Αυτή η μέθοδος δεν είναι απόλυτα καινούργια.
Την εισήγαγε ο Πυθαγόρας και εφαρμόστηκε από τους μαθητές του.
Αναφέρεται επίσης, με μία πιο εκχριστιανισμένη μορφή, από τον Ιγνάτιο Λογιόλα στις "Πνευματικές Ασκήσεις" του.
Παρ' όλα αυτά, μόλις τον περασμένο αιώνα άρχισε να βρίσκει πλατιά ανταπόκριση στον κόσμο χάρη στα βιβλία της Αλίκης Μπέιλι, η οποία της έδωσε μία σύγχρονη μορφή.
Τα αποτελέσματά της δε φαίνονται άμεσα, αλλά εξασκούν μία σχεδόν αλχημική δράση στα ψυχικά πεδία.
Δρουν αργά, αλλά αποφασιστικά και μετουσιώνουν την όλη ανθρώπινη ύπαρξη.
Συνεχίζεται με την σχέση του σύγχρονου αποκρυφισμού με την επιστήμη...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Ερχόμαστε τώρα να εξετάσουμε, ποιά είναι η σχέση του σύγχρονου αποκρυφισμού με την επιστήμη και κατά πόσο μπορεί να υπάρχει αλληλεπίδρασή τους.
Για την επιστήμη το αντικείμενο βρίσκεται έξω, στη μελέτη της φύσης και των νόμων της.
Ίσως, ακόμη, και στην προσπάθεια ενός είδους επίδρασης και χειρισμού της.
Από την άλλη, ο αποκρυφισμός μελετά τον ίδιο τον άνθρωπο, ανακαλύπτοντας την εσωτερική του φύση και τους νόμους της, δίνοντας δυνατότητες βελτίωσης και ελέγχου.
Μπορεί λοιπόν, να δει κάποιος ότι υπάρχει ένας κοινός δρόμος μεταξύ των δύο και η μόνη διαφορά τους βρίσκεται στο αντικείμενο.
Αυτό ενισχύει την άποψη ότι θα μπορούσαν να συλλειτουργήσουν αρμονικά, ανταλλάσσοντας μεθόδους και ιδέες, προχωρώντας βαθύτερα στην ουσία των πραγμάτων και του ίδιου του ανθρώπου.
Και είναι αλήθεια, ότι έχουμε έρθει σε μία εποχή, όπου αυτό λίγο-πολύ έχει αρχίσει να γίνεται.
Για πρώτη φορά, τις τελευταίες δεκαετίες γίνεται από αρκετούς επιστήμονες μία προσέγγιση στις αποκρυφιστικές θεωρίες και τεχνικές, προσπαθώντας να τις μελετήσουν και να τις εκφράσουν κάτω από το φως της επιστημονικής αλήθειας.
Πολλοί, επίσης, αποκρυφιστές του καιρού μας έχουν κάνει ιδιαίτερη προσπάθεια - με αρκετή επιτυχία - να θέσουν τις επιστημονικές επιτεύξεις στην υπηρεσία της εσωτερικής έρευνας και της εξέλιξης του ανθρώπου.
Δεν είναι μικρό πράγμα, το ότι μόνο μέσα στο 1972 στις Η Π.Α έγιναν τουλάχιστον τρία επιστημονικά συνέδρια, τα οποία ασχολήθηκαν με θέματα, τα οποία αφορούν στον εσωτερισμό.
Το πρώτο έγινε το Μάρτιο, στο Πανεπιστήμιο John F. Kennedy της Καλιφόρνια, με θέμα: "Προοπτικές για το θάνατο και τη διαδικασία του".
Ήταν μία προσπάθεια εξέτασης της δυνατότητας αλληλεπίδρασης της εφαρμοσμένης ιατρικής σε συνδυασμό με τις κλινικές παρατηρήσεις για το θάνατο και με την εφαρμοσμένη ψυχική και πνευματική γνώση.
Η γιατρός Elizabeth Kubler-Ross μίλησε σε αυτό το συνέδριο, καθώς και σε ένα άλλο, το οποίο οργανώθηκε από την Πανεπιστημιακή Σχολή του Σαν Ντιέγκο και έλαβαν μέρος 2,300 άτομα.
Από εκείνη τονίστηκε η ανάγκη μεταβολής της ατομικής συνειδητότητας και διακηρύχθηκε η απόλυτη βεβαιότητά της ότι δεν υπάρχει θάνατος.
Το τρίτο συνέδριο έγινε στο Μαϊάμι, τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου.
Συναντήθηκαν φυσικοί, μηχανικοί, ανθρωπολόγοι και παραψυχολόγοι.
Εξετάσθηκαν τηλεπαθητικά και ψυχικά φαινόμενα και θεωρήθηκαν αξιόπιστα για σοβαρή επιστημονική διερεύνηση, η οποία θα μπορούσε να κατέληγε σε εντυπωσιακές ανακαλύψεις.
Συνεχίζεται...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Είναι σημαντικό, ότι η δυνατότητα ύπαρξης ενός εσωτερικού κόσμου αρχίζει σήμερα και γίνεται αντικείμενο σοβαρής έρευνας από τους επιστήμονες, τους πιο ρεαλιστές όλων των πεδίων της ανθρώπινης σκέψης.
Κι όμως, αυτό δεν είναι παράδοξο - υπήρξε ανάγκη να γίνει.
Μέχρι σήμερα, καλύφθηκε ένα ευρύ φάσμα από τη μικροσκοπική μέχρι τη διαστημική έρευνα.
Τα όρια του επιστήμονα πλάτυναν τόσο πολύ, που αρχίζει να διαισθάνεται ότι υπάρχει και κάτι άλλο.
Έτσι, ο δρόμος της ψηλάφησης των αόρατων δυνάμεων και της αναγνώρισής τους είναι ένα μονοπάτι.
Αυτή η έρευνα πέρα από τη συμβατική επιστήμη ονομάστηκε Παραψυχολογία.
Ένας όρος, ο οποίος πιστεύω πως πολύ λίγο ταιριάζει.
Ο Ράιχ την ονόμασε Ψυχοτρονική.
Ανεξάρτητα όμως, από το ποιά είναι η ονομασία, το γεγονός βρίσκεται στο ότι σήμερα, έχουν γίνει μεγάλα βήματα προς κατευθύνσεις, οι οποίες μέχρι χτες θεωρείτο αδιανόητο να προσεγγισθούν.
Εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με αποκρυφιστικές τεχνικές, αλλά με την πρακτική εφαρμογή μέσα στο επιστημονικό εργαστήρι.
Όπως κάποτε, η Αστρολογία και η Αλχημεία επέδρασαν στην ανάπτυξη της σύγχρονης Αστρονομίας και Χημείας, έτσι και τώρα, βρισκόμαστε στο εμβρυακό στάδιο για τη διάνοιξη νέων οριζόντων.
Εδώ, θα τολμήσω να κάνω μία παρομοίωση.
Μπορούμε να παρομοιάσουμε την επιστήμη με το συνειδητό και τον αποκρυφισμό με το ασυνείδητο.
Όπως το συνειδητό έχει ένα φάσμα αντίληψης, το ίδιο έχει και η επιστήμη.
Κατά καιρούς και μέσα στην εξελικτική πορεία, αυτό το φάσμα διευρύνεται αντλώντας από τις περιοχές του ασυνειδήτου.
Ό,τι αντλείται, είναι πλέον συνειδητό.
Το ίδιο μπορεί να παρατηρήσει κάποιος, όταν η επιστήμη αντλεί από τον αποκρυφισμό.
Διευρύνεται το πεδίο της αποκτώντας νέες γνώσεις, οι οποίες, από εκείνη την στιγμή, θεωρούνται πλέον επιστημονικές.
Συνεχίζεται με σχετικά παραδείγματα...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Τα παραδείγματα είναι πολλά.
Μόνο ενδεικτικά μπορώ να αναφέρω μερικά.
Πρώτα από όλα, η διαπίστωση της επίδρασης των πλανητών, του Ήλιου και της Σελήνης στη Γη και τον άνθρωπο.
Αιώνες επί αιώνων, οι εσωτερικές διδασκαλίες αναφέρονταν σε αυτή την επίδραση, αλλά πάντοτε από τους ορθολογιστές θεωρείτο κάτι, το οποίο έχει να κάνει με τη φαντασία.
Μόνο στον 20ο αιώνα έγιναν συστηματικές επιστημονικές παρατηρήσεις με ουσιαστικά συμπεράσματα.
Ο Γουίλιαμ Φ. Πίτερσεν, μετά τριάντα χρόνων έρευνα, διαπίστωσε ότι: οι επιληψίες, οι αυτοκτονίες και οι καρδιαγγειακοί θάνατοι συνδέονται άμεσα με τις φάσεις και θέσεις της Σελήνης.
Μία άλλη του παρατήρηση ήταν, ότι μετά την Πανσέληνο γεννιούνται περισσότερα αγόρια, ενώ μετά τη Νέα Σελήνη περισσότερα κορίτσια, κάτι το οποίο σήμερα λαμβάνεται υπ' όψη στο γενετικό προγραμματισμό της Τσεχίας και της Σλοβακίας.
Το 1935, Ιάπωνες επιστήμονες ανακοινώνουν, ότι μετά από παρατηρήσεις, είδαν πως ο δείκτης των θρομβώσεων αυξάνεται σημαντικά ανάλογα με την έξαρση των ηλιακών κηλίδων.
Μία τελευταία (σχετικά) επιστημονική ανακάλυψη είναι, ότι λόγω της παλιρροϊκής έλξης του Ήλιου, η επιφάνεια του πλανήτη μας ανεβοκατεβαίνει κατά 9 ίντσες.
Ενώ, η πιο γνωστή επίδραση της Σελήνης είναι η παλιρροϊκή της έλξη στο υγρό στοιχείο του πλανήτη.
Ωστόσο, η σύγχρονη επιστημονική έρευνα δεν περιορίζεται σε αυτά.
Εδώ και χρόνια, στη Ρωσία πουλιούνται ακουστικοί ταλαντωτές με συχνότητα 8-13 Hz, της οποίας το άκουσμα προκαλεί ύπνο και ηρεμία.
Αυτό δε φέρνει στο νου τη δημιουργική χρήση του ήχου, όπως τον χρησιμοποιούσαν και τον χρησιμοποιούν οι αποκρυφιστές, όταν εκφωνούν με ιδιαίτερο τρόπο τις δυναμικές λέξεις τους;
Συνεχίζεται με τη φωτογράφηση κατά Κίρλιαν...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Το αντικείμενο του topic σου έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον το οποίο γίνεται (τουλάχιστον για μένα) μεγαλύτερο από τη στιγμή που επιχειρείς και μια διερεύνηση της σχέσης μεταξύ Επιστήμης και Αποκρυφισμού. Είχα κατά νου να γράψω κάτι σχετικό και τώρα έχω ένα λόγο παραπάνω.
Να διευκρινίσω κατ’ αρχήν δυο πράγματα.
Πρώτον, η σχέση μου με το γνωστικό πεδίο που αφορά στα ενεργειακά κέντρα εξαντλείται σε μια σχετική εξοικείωση με τη χρησιμοποιούμενη ορολογία - προϊόν μιας "εξ απαλών ονύχων" ενασχόλησης με το πεδίο αυτό - πράγμα που απλά μου προσφέρει τη δυνατότητα να μπορώ να παρακολουθήσω τη ροή του θέματος χωρίς να "κολλάω" σε θεμελιακούς όρους ή αναφορές.
Το δεύτερο σημείο είναι καθαρά...τεχνικό. Λόγω του ότι δυσκολεύομαι πάρα πολύ να ανοίξω κάθε σελίδα του θέματος (ίσως φταίει η αρχαιολογία που ονομάζω "το PC μου" ), είναι πιθανόν να γράφω κάποια πράγματα τα οποία έχουν ήδη επισημανθεί είτε από σένα είτε από κάποιον άλλο φίλο ή φίλη σε παλιότερα μηνύματα. Ζητώ λοιπόν εκ των προτέρων συγγνώμη αν και όποτε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Θα προσπαθήσω πάντως να διαβάσω όλες τις σελίδες.
Στο προκείμενο τώρα.
Θα ήθελα να κάνω μια δυο τοποθετήσεις σε όσα αναφέρεις στο τελευταίο σου post.
Διαβάζοντας τη φράση σου "Τα όρια του επιστήμονα πλάτυναν τόσο πολύ, που αρχίζει να διαισθάνεται ότι υπάρχει και κάτι άλλο", σκέφτηκα ότι ίσως- σε μερικές περιπτώσεις -να μην πρόκειται για "διαπλάτυνση" αλλά για αδιέξοδο που δημιουργήθηκε από τη στιγμή που ο επιστήμονας βρέθηκε μπροστά σε φαινόμενα που η μηχανιστική άποψη του κόσμου και οι παρεπόμενες απ’ αυτήν προσεγγίσεις δεν μπορούσαν να τα εξηγήσουν επαρκώς, καμιά φορά και καθόλου.
Οι φυσικές επιστήμες ενσωματώνουν πλέον στις ερμηνείες τους και στοιχεία τα οποία παραπέμπουν σε θεωρήσεις που έκανε για παράδειγμα ο Ηράκλειτος ή ο Λάο Τσε εδώ και 2.500 χρόνια.
Όπως αναφέρει και ο μεγάλος φυσικός του 20ου αιώνα Τζούλιους Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ:
"...οι βασικές αρχές που ακολούθησε η ανθρώπινη σκέψη για να μας οδηγήσει στις πρόσφατες ανακαλύψεις της ατομικής Φυσικής, δεν είναι εντελώς άγνωστες, ούτε πρωτότυπες, ούτε καινούριες. Εκτεταμένες τους διατυπώσεις βρίσκουμε στα θεωρητικά θεμέλια του Βουδισμού και του Ινδουϊσμού. Έτσι, πολλές από τις πρόσφατες ανακαλύψεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από εξειδικεύσεις και διερευνήσεις της βασικής διδασκαλίας της αρχαίας σοφίας".
Και αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα...
Να κλείσω με ένα σχόλιο στην παρομοίωσή σου επιστήμη/συνειδητό, αποκρυφισμός/ασυνείδητο.
Ένα παράδειγμα που ενισχύει αυτή την άποψη είναι κατά τη γνώμη μου το στοιχείο της "έμπνευσης" σ’ έναν επιστήμονα.
Η έμπνευση δεν αποτελεί μέρος της αυστηρής επιστημονικής μεθοδολογίας, επειδή πολύ απλά...αρνούνται να την συμπεριλάβουν σ’ αυτήν. Η έμπνευση αποτελεί για κάθε επιστήμονα ένα βασικό στοιχείο της δημιουργικότητάς του. Είναι παρούσα τόσο στην αρχή, όσο και στην ολοκλήρωση της εργασίας του. Σχετικά με την παρουσία της στην αρχή, είναι προφανές να ισχυρίζεται κανείς κάτι τέτοιο: συνήθως οι "μεγάλες σκέψεις", αυτές που οδηγούν στην απάντηση ενός ερωτήματος ή στο άνοιγμα ενός μονοπατιού για την προσέγγιση μιας λύσης, έρχονται αιφνίδια, απροειδοποίητα. Προφανώς ο πυρήνας της απάντησης στο ερώτημα βρίσκεται "θαμμένος" στο ασυνείδητο και σε μια ανύποπτη στιγμή...αντλείται από κει.
Παρούσα η έμπνευση είναι όμως και στο τέλος, στην ολοκλήρωση. Πώς άραγε???
Αν υποθέσουμε ότι ένας επιστήμονας έχει "συμπυκνώσει" το αποτέλεσμα της εργασίας του σε έναν μαθηματικό τύπο, είναι υποχρεωμένος να συνοδεύσει την αφαιρετική γλώσσα των συμβόλων που χρησιμοποίησε και με μια καθαρά λεκτική διατύπωση. Δεν υπάρχει νόμος ή θεωρία χωρίς λεκτική διατύπωση. Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται ο παράγοντας της έμπνευσης: για να διατυπώσει λεκτικά τη θεωρία, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει...λέξεις. Καμιά όμως λέξη δεν είναι μονοσήμαντη. Αναγκαστικά τις χαρακτηρίζει η ανακρίβεια. Στην ανακρίβεια όμως των λέξεων υπεισέρχεται ο παράγοντας της...έμπνευσης, η οποία αντλείται από το ασυνείδητο.
αυτά προς το παρόν, θα επανέλθω.
σ' ευχαριστώ για τη συμμετοχή.
Είναι πολύ σημαντική η παρατήρησή σου και δεν έχει διατυπωθεί στις προηγούμενες σελίδες.
Συνεχίζω σχετικά με τη φωτογράφηση κατά Κίρλιαν κι ελπίζω ότι έχω καταφέρει να κρατήσω το ενδιαφέρον του αγαπητού Mercury έως τώρα. Εν τω μεταξύ, μπορείτε να επισκεφθείτε και αυτό το σχετικό θέμα: Ένα βιβλίο για την αύρα και τις σκεπτομορφές.
Το 1939 ήρθε μέσα σε όλα να προστεθεί ένα σημαντικό επιστημονικό γεγονός.
Η φωτογράφηση του ενεργειακού πεδίου του ανθρώπου από το Δρ. Κίρλιαν.
Η αύρα των διορατικών αποκρυφιστών είχε γίνει μία πραγματικότητα.
Ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα ο Ντιμπουά Ρεϊμόν είχε αποδείξει ότι η νευρική δύναμη ήταν ηλεκτρική.
Επίσης, το 1935, ο καθηγητής Μπερ του πανεπιστημίου Γέιλ ανακάλυψε ότι όλα τα ζωντανά όντα περιβάλλονται και διαπερνώνται από ηλεκτρικά πεδία, τα οποία τα διευθετούν και τα ελέγχουν, οργανώνοντας τη φυσική ύλη με την οποία συνδέονται.
Για να φτάσουμε τέλος στην χρονιά όπου ο Δρ. Κίρλιαν, ένας Ηλεκτρονικός-Μηχανικός, παρατηρώντας έναν ασθενή την ώρα της ηλεκτροθεραπείας του, είδε εκκενώσεις ανάμεσα στα ηλεκτρόδια της συσκευής και στο σώμα του ασθενή.
Μετά από σκληρή δουλειά και μελέτη κατάφερε μαζί με τη γυναίκα του να φωτογραφίσει αυτό το ανθρώπινο φωτεινό περίγραμμα.
Ο Καθηγητής Γκότλαμπ Σνίμπελι του πανεπιστημίου Γιούτα φωτογραφίζει την αύρα από τα δάκτυλα ανδρών και γυναικών κάτω από ορισμένες συνθήκες.
Πιστεύει ότι αρκεί η παρουσία δύο ετερόφυλων, ώστε να παρατηρηθεί αλλαγή στα χρώματα της αύρας του δάκτυλου.
Η εναλλαγή συναισθημάτων, επίσης, όπως χαρά, πόνος κλπ. δίνουν διαφορετική αποτύπωση.
Η αύρα, λέει ο καθηγητής Σνίμπελι, δεν είναι πάντα η ίδια. Συνεχώς αλλάζει και διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Άτομα, τα οποία έχουν μία ικανότητα να θεραπεύουν, παρουσιάζουν διαφορετική αύρα, όπως επίσης και άνθρωποι με ισχυρές ψυχικές δυνάμεις.
Μία ακόμα εσωτερική αλήθεια βγήκε στην επιφάνεια με επιστημονικό τρόπο.
Αυτό το οποίο μένει να γίνει, είναι αυτή η ανακάλυψη να χρησιμοποιηθεί δημιουργικά.
Όλοι συμφωνούν πως στον τομέα της θεραπευτικής θα μπορούσε να βρει τεράστιες εφαρμογές.
Συνεχίζεται με τη θεραπευτική στον αποκρυφισμό...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Και βεβαίως παρακολουθώ και την πολύ καλή μετάφραση του φίλου thoth.
Νομίζω ότι ήταν απαραίτητη η προσθήκη αυτών των εξειδικευμένων,επεξηγηματικών topic γιατί απο ότι έχω προσέξει τα θέματα που πραγματεύεστε "διεισδύουν" και σε άλλες συζητήσεις δημιουργώντας πολλές φορές σύγχυση, μια και είναι πολύ περισσότεροι απο εμένα αυτοί που δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα σε σχέση με αυτά.
Η δημιουργία σημείων αναφοράς ήταν επιβεβλημένη λοιπόν, και μπράβο σε εσάς που προσφέρετε κομμάτι του ελεύθερου χρόνου σας για όλους εμάς.
Καλή συνέχεια.
Η αποκατάσταση της αρμονίας και της ισορροπίας είναι κοινός στόχος και του αποκρυφισμού και της θεραπευτικής.
Γι' αυτό, μέσα στα πλαίσια της αποκρυφιστικής θεώρησης, έχουν αναπτυχθεί ολόκληρα θεραπευτικά συστήματα, τα οποία είναι σε χρήση εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Η βασική αντίληψη του αποκρυφισμού στο θέμα της ασθένειας είναι ότι κάθε διαταραχή - φυσική ή ακόμα και ψυχολογική - έχει τη ρίζα της σε ένα ανώτερο πεδίο από αυτό, στο οποίο εκδηλώνεται.
Έτσι, δεν καταπολεμάει το μικρόβιο αυτό καθ' εαυτό, αλλά εκείνες τις εσωτερικές συνθήκες, οι οποίες επιτρέπουν την ύπαρξή του.
Ίσως να φαίνεται πολύ αφηρημένο αυτό και χωρίς άμεσες πρακτικές εφαρμογές, όμως στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.
Είναι εσωτερικό αξίωμα, ότι ο υλικός κόσμος και οι καταστάσεις, τις οποίες περιέχει, είναι εκπόρευση λεπτότερων κόσμων.
Για αυτό το λόγο, κάθε εσωτερική δυσαρμονία αργά ή γρήγορα θα βρει κάποια υλική έκφραση - από μία απλή αδιαθεσία μέχρι περισσότερο σοβαρές ασθένειες.
Ο αποκρυφισμός, έχοντας γνώση του εσωτερικού ανθρώπου, έχει γνώση και των τρόπων με τους οποίους μπορεί να καταπολεμηθεί η αιτία κάθε ασθένειας.
Έτσι, σε συνεργασία με τη θεραπευτική του φυσικού σώματος - δηλαδή την ορθόδοξη ιατρική - είναι δυνατόν να επιτελεστούν πραγματικά θαύματα.
Για αυτό γιατρός του μέλλοντος θα είναι εκείνος, ο οποίος θα συνδυάζει την γνώση της εσωτερικής και της εξωτερικής ιατρικής επιστήμης.
Τους δύο προηγούμενους αιώνες έχουν εμφανιστεί ποικίλες τεχνικές θεραπείας.
Ενδεικτικά θα αναφέρω την "Χριστιανική Επιστήμη", τους νοητικούς θεραπευτές, τους χειροπρακτικούς, την εμφάνιση της θεωρίας του μεσμερισμού το 1825, τις έρευνες για τον υπνωτισμό του Τζέιμς Μπρεντ, τη μεταλλοθεραπεία του Μπουργκ και την ομοιοπαθητική του Χάινεμαν.
Συνεχίζεται με στοιχεία για κάποιες θεραπείες...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Χαίρομαι για το επιτυχές αποτέλεσμα και τα καλά σου λόγια! 
Για να είμαι δίκαιη μόνο να υπενθυμίσω ότι, όπως ανέφερα και πιο πάνω, επιμελούμαι ελαφρά τα κείμενα, τα οποία διάλεξα από βιβλία ακριβώς γιατί διαπίστωσα ότι είναι πολύ βοηθητικά.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
ΟΝΟΜΑΣΙΑ
Τα τελείως ιδιόμορφα αυτά κτίσματα ο λαός τα ονομάζει «δρακόσπιτα».
Η λέξη δράκος έχει τη ρίζα της στο ρήμα «δέρκομαι» που υποδηλώνει εκείνον ο οποίος έχει οξύ και διαπεραστικό βλέμμα, ή εκείνον που καταπλήσσει με το βλέμμα του-
Τέτοιο βλέμμα, αλλά και υπερβολική και ακαταμάχητη δύναμη, είχανε οι δράκοι κό*τα τη λαϊκή παράδοση.
Για το λαό μας οι δράκοι ήταν μυθικά όντα, άλλοτε ανθρωπόμορφα, με υπερφυσικό ανάστημα και υπεράνθρωπες δυνάμεις. Πιστεύει δε, ότι κατοικούσαν στα βουνά μέσα σε πολυδαίδαλα παλάτια, ή σε σπηλιές, ή σε γεροφτιαγμένους πύργους. Για αυτό υπάρχουν στην πατρίδα μας πλήθος τοπωνύμια και ονομασίες που έχουν σαν πρώτο συνθετικό τους τη λέξη δράκος. Ακούμε ταχτικά Δρακοσπηλιά, Δρακονέρα, Δρακόπετρες, Δρακοπάτημα, κ.α.
Στην Εύβοια εκτός από τα πολλά τοπωνύμια με συνθετικό τη λέξη δράκος, υπάρχουν και πολλές διηγήσεις δυο από τις οποίες μάλιστα αναφέρονται και σε τρία από τα εξεταζόμενα δρακόσπιτα, της Όχης, των Ρουκλίων και της Δίρφυς, καθώς και σε ένα σημαντικό αρχαιολογικό χώρο και αξίζει να τις αναφέρουμε.
Μετά τα όσα πιστεύει ο λαός μας για τους δράκους, είναι φυσικό όταν είδε τα πε*ρίεργα αυτά κτίσματα τα οποία είναι φτιαγμένα σε περιοχές δυσπρόσιτες και με τερά*στιες πέτρες, να πιστέψει ότι είναι τα σπίτια των δράκων, γιατί μόνον αυτά τα υπερφυσικά όντα με τις υπεράνθρωπες δυνάμεις θα μπορούσαν να τα οικοδομήσουν με τον τρόπο και την αρχιτεκτονική που είναι φτιαγμένα, ώστε και σήμερα ν' αφήνουν έκθαμβους όλους όσους φτάνουν ως αυτά και τα βλέπουν.
Με το όνομα «δροκόσπιτα» είναι λοιπόν γνωστά αυτά τα οικοδομήματα, ή κατά την τοπική αρβανίτικη λαλιά της Ν. Εύβοιας, «Δραγκό».
Στην Εύβοια όχι μόνο κτίσματα αλλά και σπηλιές ονομάζουν δρακόσπιτα οι αγρότες. Εξετάσαμε μερικές απ' αυτές. Καμιά δεν μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε δρακόσπιτο γιατί πουθενά δεν βρήκαμε κάποιο κτίσμα.
Αλλά και από τα διάφορα κτίσματα που μελετήσαμε κανένα δεν είχε τα χαρακτηρι*στικά των δρακόσπιτων, εκτός από δυο τα οποία εμφανίζουν κάποιες ομοιότητες με τα γνωστά μας. Το ένα είναι της Δίρφυς κι έχουμε και γι αυτό αυξημένες επιφυλάξεις όπως θα φανεί στην περιγραφή του και το άλλο στο λόφο της Γιαμήνας το οποίο και ο Παπαβασιλείου το αναφέρει ως δρακόσπιτο.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ
Τα δρακόσπιτα της Εύβοιας τα οποία είναι γνωστά μέχρι σήμερα φτάνουν τα 12, Πα*λιότερα ήτανε γνωστά μόνο το δρακόσπιτο της Όχης και τα άλλα στα Στύρα, τα Πάλλη λάκα δραγκό, δηλαδή συνολικά 4 κτίσματα Στους κόπους και τις έρευνες του Καθηγητή Νίκου Μουτσόπουλου οφείλουμε τη γνωριμία μας με τα άλλα 8.
Διαβάστε εδώ όλο το άρθρο http://www.wake-up.gr/article_read.asp?id=234
take no prisoners..
Σχετικά με τα δρακόσπιτα μπορείς να δεις και τα παρακάτω θέματα, καθώς μπορεί να σου φανούν ενδιαφέροντα (κλίκαρε στους τίτλους για να μπεις κατευθείαν):
Το θέμα μεταφέρεται στην Κατηγορία .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-. από την Κατηγορία .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-. όπου ανοίχθηκε αρχικά.
In anticipation of my resurrection...