maverick_l

Αν τώρα αντί για διάφραγμα τοποθετήσουμε έναν ανιχνευτή φωτονίων, θα παρατηρήσουμε ότι δεν παρατηρείται το φαινόμενο της συμβολής, άρα το φως συμπεριφέρεται σαν ρεύμα σωματιδίων.

Το φως έχει δυαδική φύση. Το αν θα "διαλέξει" τη μια ή την άλλη, εξαρτάται απο την διάταξη που θα χρησιμοποιήσουμε για να το ανιχνεύσουμε. Αυτό είναι ένα παράδειγμα "επίδρασης" του παρατηρητή στη φύση της μέτρησης.

Σε ότι αφορά την ερμηνεία της Κοπεγχάγης, σαφώς και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό απο τον κοινό νου ότι η γάτα είναι ταυτόχρονα νεκρή και ζωντανή μέχρι να την παρατηρήσουμε. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το φως. Είναι κύμα όταν δεν το "μετράμε" και σωματίδια όταν παρεμβληθεί μια μετρητική συσκευή. Η παραδοξότητα αυτή ταλάνισε και ταλανίζει τους φυσικούς εδω και έναν αιώνα περίπου.
Απλά είμαστε αναγκασμένοι να αλλάξουμε τη συνηθισμένη μας οπτική για τον κόσμο όταν εξετάζουμε κβαντικά φαινόμενα.

να διευκρινίσω ότι η "πιθανότητα ύπαρξης" ενός υποατομικού σωματιδίου δεν είναι θεωρία, αλλά μια απο τις ερμηνείες που έχουν δοθεί για να βρεθεί μια λύση στο λεγόμενο "μετρητικό πρόβλημα" της Κβαντομηχανικής. Το παραπάνω πρόβλημα έχει τη ρίζα του στην αδυναμία μας να προσδιορίσουμε ταυτόχρονα τη θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου. Η ερμηνεία αυτή (ερμηνεία της Κοπεγχάγης) είναι η μία απο τις δύο επικρατέστερες, και δεν πρέπει να την συγχέει κανείς με τους "Παράλληλους Κόσμους" που ανέφερες.

Η θεωρία (ή ερμηνεία) των παράλληλων κόσμων είναι η δελύτερη. Διατυπώθηκε για να παρακάμψει την παραδοξότητα του συμπεράσματος στο οποίο οδηγείται κανείς αν δεχτεί την ερμηνεία της Κοπεγχάγης. Έχει μεγαλύτερη μαθηματική απλότητα, αλλά είναι το ίδιο (ή και περισσότερο) ριζοσπαστική. Με απλά λόγια, δέχεται ότι κατά τη στιγμή της μέτρησης ενός φαινομένου πραγματοποιούνται ταυτόχρονα ΟΛΑ τα ενδεχόμενα, αλλά το καθένα απ' αυτά σε ένα Σύμπαν το οποίο δημιουργείται εκείνη τη στιγμή και δεν επικοινωνεί με κανένα τρόπο με τα υπόλοιπα.

Μπορείς λοιπόν να διαλέξεις...
απο τη μια η ερμηνεία της Κοπεγχάγης η οποία θεωρεί ότι το προς παρατήρηση αντικείμενο "διαλέγει" ΜΙΑ απο τις διαφορετικές καταστάσεις στις οποίες είναι δυνατόν να βρεθεί κατά τη στιγμή της μέτρησης, δηλαδή ουσιαστικά η ύπαρξή του εξαρτάται απο τον παρατηρητή-συμμέτοχο. Mε τη λογική αυτή, όταν ο LOCO βρίσκεται στο δωμάτιό του, το μπάνιο...δεν υπάρχει επειδή ο LOCO δεν το παρατηρεί :)

και απο την άλλη...
τη στιγμή που γίνεται μια μέτρηση, ουσιαστικά μια παρατήρηση, το Σύμπαν διακλαδίζεται. Σε καθένα απο τα διαφορετικά Σύμπαντα το προς μέτρηση αντικείμενο βρίσκεται μια απο τις άπειρες "καταστάσεις" στις οποίες είναι πιθανό να βρεθεί. Mε τη λογική αυτή υπάρχουν άπειροι LOCO σε άπειρα Σύμπαντα :)

Arctogaia, χάθηκες. Όπως κι εσύ Άγγελε. Ελπίζω να ξαναφανείτε.

Krisnna,
Δεν ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο σχετικά με το θέμα που αναφέρεις.
Μεταφέρουμε ο καθένας απο την πλευρά του κάποιες πληροφορίες ή γνώσεις που έχουμε και προσπαθούμε να τις βάλουμε τη μία απέναντι στην άλλη.
Η άποψη περί "γονιμοποίησης" της Γης απο οργανικά σωματίδια που μετέφεραν μετεωρίτες ίσως να έχει κάποια βάση. Γενικά, δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς τίποτα αφού κάθε θεωρία ή πρόταση έχει τα δυνατά και τα αδύνατά της σημεία.

Εν πάσει περιπτώσει, προσπάθησα σε ένα απο τα προηγούμενα μηνύματά μου να τοποθετηθώ για το θέμα συγκεκριμένα. Ήταν όταν μίλησα για τις θεωρίες του Williams και του Μακέϊ περί αναστροφής του γήινου άξονα και τους ισχυρισμούς της Θεοσοφίας περί Ανθρωπογένεσης που σχετίζονται με το θέμα αυτό. Δεν είχα όμως έρεισμα για να συνεχίσω με αποτέλεσμα να...χαθούμε στην πορεία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η...υπόθεση έληξε :)

τα λέμε

Όντως, φαινομενικά απαιτείται πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να γίνει εξελικτική μετάβαση απο ένα είδος σε κάποιο άλλο. Η σκέψη αυτή ανάγεται τελικά στο ερώτημα: "πόσο γρήγορα μπορεί να δημιουργηθεί ένα νέο είδος" ?
Η απάντηση είναι γενική και εξαρτάται απο το ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ συμβαίνουν μεταλλάξεις στα γονίδια και ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ σταθεροποιούνται στους πληθυσμούς. Εδώ προκύπτει όπως αντιλαμβάνεσαι μια εύλογη ένσταση στην τοποθέτηση του κ.Δανέζη:
απο τη στιγμή που η κάθε μετάλλαξη δεν έχει την ίδια "τύχη", αδυνατούμε να προσδιορίσουμε επακριβώς τον "νεκρό χρόνο" που παρεμβάλλεται μεταξύ του ενός είδους και του άλλου. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να είναι εκατομμύρια χρόνια, σε άλλες λιγότερο. Άρα, δεν μπορούμε να κάνουμε άθροιση χρόνου εκ του ασφαλούς.

Ίσως το παρακάτω αποτελεί ικανοποιητικότερη εξήγηση:
Υπάρχουν χονδρικά 3 κύριοι τύποι ειδογένεσης, δηλαδή διαδικασίας δημιουργίας νέου είδους. Θα αναφερθώ σ' εκείνην απο τις τρεις που ίσως δίνει μια απάντηση στο πρόβλημα του "νεκρού χρόνου":
Πρόκειται για την λεγόμενη "κβαντική ή γρήγορη ή αλματώδη" ειδογένεση.
Σύμφωνα μ' αυτήν, οι αλλαγές είναι τέτοιες και γίνονται τόσο γρήγορα, που μεταβατικές μορφές δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν. Για κάποιο λόγο παρακάμπτονται μερικοί μηχανισμοί οι οποίοι σε άλλες περιπτώσεις είναι απαραίτητοι. Απο αρκετούς ερευνητές υποστηρίζεται μάλιστα ότι η εμφάνιση του ανθρώπου απο τους ζωϊκούς οργανισμούς είναι ένα παράδειγμα κβαντικής ειδογένεσης.

Θα παραθέσω κι άλλη μια πιθανή εξήγηση, χωρίς να μπορώ να αποφύγω (όσο κι αν το θέλω) τη σχετική ορολογία:
Πρόκειται για τη λεγόμενη "προσαρμοστική διάσπαση των θηλαστικών". Τι σημαίνει αυτό? με απλά λόγια, και με βάση τα ευρεθέντα απολιθώματα, φαίνεται ότι πριν 125 εκατ. περίπου χρόνια έζησαν κάποια γενικευμένα θηλαστικά μικρού μεγέθους. Κατά την περίοδο αυτή συνέβησαν "ακτινωτές" ειδικευμένες προσαρμοστικές μεταβολές που συνέβαλλαν σε μια μεγάλη διαφοροποίηση των θηλαστικών αυτών. Με ακόμη πιο απλά λόγια, αρκούσε ένας και μόνο τύπος θηλαστικού για να "ξεπηδήσουν" απ' αυτόν μέσω γρήγορων διαφοροποιήσεων πολλοί άλλοι τύποι. (ο νεκρός χρόνος που λέγαμε, είναι μικρότερος και σε αυτήν την περίπτωση)

Όντως, φαινομενικά απαιτείται πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για να γίνει εξελικτική μετάβαση απο ένα είδος σε κάποιο άλλο. Η σκέψη αυτή ανάγεται τελικά στο ερώτημα: "πόσο γρήγορα μπορεί να δημιουργηθεί ένα νέο είδος" ?
Η απάντηση είναι γενική και εξαρτάται απο το ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ συμβαίνουν μεταλλάξεις στα γονίδια και ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ σταθεροποιούνται στους πληθυσμούς. Εδώ προκύπτει όπως αντιλαμβάνεσαι μια εύλογη ένσταση στην τοποθέτηση του κ.Δανέζη:
απο τη στιγμή που η κάθε μετάλλαξη δεν έχει την ίδια "τύχη", αδυνατούμε να προσδιορίσουμε επακριβώς τον "νεκρό χρόνο" που παρεμβάλλεται μεταξύ του ενός είδους και του άλλου. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να είναι εκατομμύρια χρόνια, σε άλλες λιγότερο. Άρα, δεν μπορούμε να κάνουμε άθροιση χρόνου εκ του ασφαλούς.

Ίσως όμως το παρακάτω αποτελεί ικανοποιητικότερη εξήγηση:
Υπάρχουν χονδρικά 3 κύριοι τύποι ειδογένεσης, δηλαδή διαδικασίας δημιουργίας νέου είδους. Θα αναφερθώ σ' εκείνην απο τις τρεις που ίσως δίνει μια απάντηση στο πρόβλημα του "νεκρού χρόνου":
Πρόκειται για την λεγόμενη "κβαντική ή γρήγορη ή αλματώδη" ειδογένεση.
Σύμφωνα μ' αυτήν, οι αλλαγές είναι τέτοιες και γίνονται τόσο γρήγορα, που μεταβατικές μορφές δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν. Για κάποιο λόγο παρακάμπτονται μερικοί μηχανισμοί οι οποίοι σε άλλες περιπτώσεις είναι απαραίτητοι.

Θα παραθέσω κι άλλη μια πιθανή εξήγηση, χωρίς να μπορώ να αποφύγω (όσο κι αν το θέλω) τη σχετική ορολογία:
Πρόκειται για τη λεγόμενη "προσαρμοστική διάσπαση των θηλαστικών". Τι σημαίνει αυτό? με απλά λόγια, και με βάση τα ευρεθέντα απολιθώματα, φαίνεται ότι πριν 125 εκατ. περίπου χρόνια έζησαν κάποια γενικευμένα θηλαστικά μικρού μεγέθους. Κατά την περίοδο αυτή συνέβησαν "ακτινωτές" ειδικευμένες προσαρμοστικές μεταβολές που συνέβαλλαν σε μια μεγάλη διαφοροποίηση των θηλαστικών αυτών. Με ακόμη πιο απλά λόγια, αρκούσε ένας και μόνο τύπος θηλαστικού για να "ξεπηδήσουν" απ' αυτόν μέσω γρήγορων διαφοροποιήσεων πολλοί άλλοι τύποι. (ο νεκρός χρόνος που λέγαμε, είναι μικρότερος και σε αυτήν την περίπτωση)

Με παρόμοιο τρόπο προσεγγίζεται το θέμα και απο τον Μανώλη Δανέζη. Λέει δηλαδή το εξής:
με βάση το πλήθος των ενδεχομένων που υπήρχαν σχετικά με την κατάληξη μιας τυχαίας "ανάμιξης" οργανικών ουσιών του αρχέγονου γήϊνου περιβάλλοντος, η πιθανότητα να εξελιχτεί ένας μονοκύτταρος οργανισμός σε εκπρόσωπο του ανθρωπίνου είδους θα ήταν τόσο μικρή, ώστε για να επαληθευτεί θα έπρεπε να περάσει θεωρητικά ακόμα και άπειρο χρονικό διάστημα.

Είναι αλήθεια ότι η εξελικτική θεωρία "κουτσαίνει" σε αρκετά σημεία. Ένα είναι το παραπάνω, το οποίο και παρακάμπτει με την τακτική του ΛΟΤΤΟ (και όχι μόνο, αλλά δεν είναι του παρόντος) που ανέφερα σε προηγούμενο μήνυμα.

Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν ποια είναι η λογική της εξελικτικής θεωρίας...πολύ απλά, ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΣΤΟ ΛΟΤΤΟ...

Arctogaia,
πιθανολογώ ότι έχεις διαβάσει το "Άρκτος, ο μύθος των πόλων" του Joscelyn Godwin.
Η αλήθεια είναι ότι το nick σου κάτι μου θύμιζε, αλλά αμυδρά. Ξεφύλισα μετά απο καιρό το βιβλίο και πιστεύω ότι αποτελεί μια πολύ καλή σύνοψη και "οδηγό" για τον προβληματισμό που θέτεις.
Θα μπορούσα να σου δώσω μια εύκολη απάντηση περί ολοκληρωτικής επικράτησης της επιστημονικής προσέγγισης του θέματος, αφου η θεωρία της εξέλιξης και το αρχείο των απολιθωμάτων "κρατάνε γερά". Θα το αποφύγω όμως. Ένας απο τους (πολλούς) λόγους είναι ο εξής:
Δε μπορώ να παρακάμψω εύκολα το γεγονός ότι ένας απο τους πιο διακεκριμένους γεωλόγους της εποχής μας, ο Αυστραλός George E. Williams , προτείνει σε ένα πολύτομο έργο του μια θεωρία για τη μεταστροφή του γήινου άξονα σχεδόν ίδια με τη θεωρία που πρότεινε ο Μακέϊ, ένας...παπουτσής απο το Νόργουιτς, αυτοδίδακτος...κοσμολόγος στα μέσα του 19ου αιώνα! Ο οποίος Μακέϊ μνημονευόταν στη συνέχεια απο την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ σαν "αυτοδίδακτος μύστης", ενω η Ε.Π.Μ. με τη σειρά της έθεσε τις βάσεις της Θεοσοφίας, η οποία Θεοσοφία μιλά ανάμεσα στα υπόλοιπα για τις προ-προ-ιστορικές ανθρώπινες φυλές που χάθηκαν η μια μετά την άλλη, πιθανότατα λόγω των μεταστροφών του γήϊνου άξονα.
Η θεωρία του Williams προσεγγίζει με επιτυχία αρκετές γεωλογικές περιόδους. Και καλά ο Williams...γεωλόγος είναι...ο άλλος, ο περίεργος, ο Μακέϊ...τι όνειρο είδε????

Τα εννοιολογικά προβλήματα μιας επιστήμης, επι του προκειμένου της Φυσικής, σαφώς και έπονται του ενδιαφέροντος αν μια θεωρία της "δουλεύει καλά" ή όχι. Δεν αντιλέγω σ' αυτό.
Εκείνο που αποτέλεσε τη βάση της προηγούμενης τοποθέτησής μου ήταν η διαπίστωση ότι αυτός τουλάχιστον ο συγκεκριμένος κλάδος και οι ερμηνείες του, δίνουν μια πολύ καλή ευκαιρία σε όλους μας να διαπιστώσουμε ότι σε μερικές περιπτώσεις τα σύνορα μεταξύ Επιστήμης και Μεταφυσικής είναι τόσο αδιόρατα, που τελικά καταλήγουν ασαφή.

Όταν ο Νήλς Μπόρ επιλέγει σαν έμβλημά του το κινέζικο σύμβολο ται-τσι μαζί με την προσθήκη της φράσης "contraria sunt compementa" (τα αντίθετα είναι συμπληρωματικά), δε μπορεί να μην αρχίσει να αναρρωτιέται κανείς αν τελικά το μόνο που θα πρέπει να ενδιαφέρει τους επιστήμονες είναι να δουλεύουν καλά οι θεωρίες και όλα τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε στους θεολόγους... Είναι αυτό που τόνιζα απο το πρώτο μου μήνυμα: η Επιστήμη και η Μεταφυσική ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, αλλά υπάρχει πιθανότητα να καταλήξουν στα ίδια αποτελέσματα, διατυπωμένα φυσικά στη γλώσσα της καθεμιάς.
Το ζητούμενο είναι η Γνώση. Είτε είναι διατυπωμένη με πολύπλοκους μαθηματικούς τύπους είτε μ' ένα ταοϊστικό Κοάν, προσωπικά με αφήνει αδιάφορο.
τα λέμε

Στο τρίτο:
Πουθενά δεν αναφέρω για διαμάχη επιστημόνων-πίστης. Για την ακρίβεια, η λέξη "πίστη" δεν υπάρχει στο γραπτό μου, ούτε καν την εννοώ ή την υπονοώ πουθενά. Μιλώ απλά για διαμάχη μεταξύ δυο πλευρών (και μάλιστα βάζω και εισαγωγικά) που προσεγγίζουν τον κόσμο με διαφορετική οπτική.

Στο δεύτερο:
Δεν ισχυρίστηκα ότι η Επιστήμη οδηγεί στη διδασκαλία του Μυστικισμού. Εκείνο που έγραψα ήταν ότι οι δυο πλευρές ακολουθούν διαφορετική τακτική για να απαντήσουν σε παρόμοια ερωτήματα. Οι μεν την έμπνευση, οι δε τον ορθολογισμό. Και μάλιστα θεώρησα τις δυο τακτικές συμπληρωματικές και σε καμμιά περίπτωση επικαλυπτόμενες.

Σε ότι αφορά την ερμηνεία της Κοπεγχάγης, θα ήθελα να κάνω δυο παρατηρήσεις. Η πρώτη είναι υπό τύπον ερωτήματος. Πότε και με ποια ερμηνεία λύθηκαν οριστικά τα εννοιολογικά προβλήματα της Κβαντομηχανικής, με αποτέλεσμα η ερμηνεία αυτή να μην έχει πλέον καμμιά απολύτως επιστημονική αξία? πραγματικά, δεν γνωρίζω κάτι τέτοιο. Αν έχει συμβεί, θα ήθελα να μου δώσεις κάποια παραπομπή.
Η δεύτερη παρατήρησή μου:
δεν έγραψα πουθενά ότι υπάρχουν μυστικιστικά στοιχεία στη σύγχρονη Φυσική. Εκείνο που έγραψα είναι ότι η ερμηνεία του κόσμου (και εννοούσα σε υποατομικό επίπεδο) προσεγγίζει την διδασκαλία των μυστικιστών εξ Ανατολής.
Με την ευκαιρία, παραθέτω εδώ μια ρήση του Χάϊζενμπεργκ (προφανώς ήξερε Φυσική)
"Στα πλαίσια της ιστορίας της ανθρώπινης σκέψης τα σημαντικότερα άλματα πραγματοποιήθηκαν απο τη στιγμή της συνάντησης δυο διαφορετικών συστημάτων διανόησης. Το κάθε σύστημα χωριστά μπορεί να αναπτύχθηκε σε διαφορετικό τόπο και χρόνο , μέσα απο διαφορετικές παραδόσεις θρησκευτικές, φιλοσοφικές, επιστημονικές. Απο τη στιγμή που θα συναντηθούν όμως τα δυο ρεύματα, συνθέτουν ένα νέο ποτάμι σκέψης"

Στο πρώτο:
συμφωνώ για τα ζώδια και τον τηλεοπτικό χρόνο που αφιερώνεται στον αρχιεπίσκοπο σε σχέση με τον διευθυντή του αστεροσκοπείου. Έχω όμως ένα αφελές ερώτημα.
Πτυχίο αστρολόγου ή αλχημιστή δίνεται πουθενά στον κόσμο απο κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο? και αν δίνεται, μπορεί κανείς να εργαστεί σε κάποιον κρατικό ή ιδιωτικό οργανισμό χρησιμοποιώντας αυτή την ιδιότητα? και ακόμα....μπορεί να το δηλώσει ως επάγγελμα στην ταυτότητά του και να μην κινδυνεύει να γίνει περίγελως???

Τελειώνοντας, να διευκρινίσω ότι με βάση την ιδιότητά μου (διδάσκω Βιολογία) κάθε άλλο παρά...μυστικιστικά αντιμετωπίζω τον κόσμο :)
Και δευτερευόντως, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι δεν υπάρχει διάθεση αντιπαλότητας. Απλά...συζητάμε.

Να μην ξεφύγουμε όμως απο το θέμα που έθεσε ο Arctogaia.
Θα επανέλθω.
Ευχαριστώ

Στο προκείμενο τώρα.
Θα ήθελα να κάνω μια δυο τοποθετήσεις σε όσα αναφέρεις στο τελευταίο σου post.
Διαβάζοντας τη φράση σου "Τα όρια του επιστήμονα πλάτυναν τόσο πολύ, που αρχίζει να διαισθάνεται ότι υπάρχει και κάτι άλλο", σκέφτηκα ότι ίσως- σε μερικές περιπτώσεις -να μην πρόκειται για "διαπλάτυνση" αλλά για αδιέξοδο που δημιουργήθηκε από τη στιγμή που ο επιστήμονας βρέθηκε μπροστά σε φαινόμενα που η μηχανιστική άποψη του κόσμου και οι παρεπόμενες απ’ αυτήν προσεγγίσεις δεν μπορούσαν να τα εξηγήσουν επαρκώς, καμιά φορά και καθόλου.
Οι φυσικές επιστήμες ενσωματώνουν πλέον στις ερμηνείες τους και στοιχεία τα οποία παραπέμπουν σε θεωρήσεις που έκανε για παράδειγμα ο Ηράκλειτος ή ο Λάο Τσε εδώ και 2.500 χρόνια.
Όπως αναφέρει και ο μεγάλος φυσικός του 20ου αιώνα Τζούλιους Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ:
"...οι βασικές αρχές που ακολούθησε η ανθρώπινη σκέψη για να μας οδηγήσει στις πρόσφατες ανακαλύψεις της ατομικής Φυσικής, δεν είναι εντελώς άγνωστες, ούτε πρωτότυπες, ούτε καινούριες. Εκτεταμένες τους διατυπώσεις βρίσκουμε στα θεωρητικά θεμέλια του Βουδισμού και του Ινδουϊσμού. Έτσι, πολλές από τις πρόσφατες ανακαλύψεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από εξειδικεύσεις και διερευνήσεις της βασικής διδασκαλίας της αρχαίας σοφίας".
Και αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα...

Να κλείσω με ένα σχόλιο στην παρομοίωσή σου επιστήμη/συνειδητό, αποκρυφισμός/ασυνείδητο.
Ένα παράδειγμα που ενισχύει αυτή την άποψη είναι κατά τη γνώμη μου το στοιχείο της "έμπνευσης" σ’ έναν επιστήμονα.
Η έμπνευση δεν αποτελεί μέρος της αυστηρής επιστημονικής μεθοδολογίας, επειδή πολύ απλά...αρνούνται να την συμπεριλάβουν σ’ αυτήν. Η έμπνευση αποτελεί για κάθε επιστήμονα ένα βασικό στοιχείο της δημιουργικότητάς του. Είναι παρούσα τόσο στην αρχή, όσο και στην ολοκλήρωση της εργασίας του. Σχετικά με την παρουσία της στην αρχή, είναι προφανές να ισχυρίζεται κανείς κάτι τέτοιο: συνήθως οι "μεγάλες σκέψεις", αυτές που οδηγούν στην απάντηση ενός ερωτήματος ή στο άνοιγμα ενός μονοπατιού για την προσέγγιση μιας λύσης, έρχονται αιφνίδια, απροειδοποίητα. Προφανώς ο πυρήνας της απάντησης στο ερώτημα βρίσκεται "θαμμένος" στο ασυνείδητο και σε μια ανύποπτη στιγμή...αντλείται από κει.
Παρούσα η έμπνευση είναι όμως και στο τέλος, στην ολοκλήρωση. Πώς άραγε???
Αν υποθέσουμε ότι ένας επιστήμονας έχει "συμπυκνώσει" το αποτέλεσμα της εργασίας του σε έναν μαθηματικό τύπο, είναι υποχρεωμένος να συνοδεύσει την αφαιρετική γλώσσα των συμβόλων που χρησιμοποίησε και με μια καθαρά λεκτική διατύπωση. Δεν υπάρχει νόμος ή θεωρία χωρίς λεκτική διατύπωση. Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται ο παράγοντας της έμπνευσης: για να διατυπώσει λεκτικά τη θεωρία, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει...λέξεις. Καμιά όμως λέξη δεν είναι μονοσήμαντη. Αναγκαστικά τις χαρακτηρίζει η ανακρίβεια. Στην ανακρίβεια όμως των λέξεων υπεισέρχεται ο παράγοντας της...έμπνευσης, η οποία αντλείται από το ασυνείδητο.

αυτά προς το παρόν, θα επανέλθω.

Λοιπόν...
Κατ' αρχήν δεν υπονόησα ότι η απλότητα ενέχει αδυναμία. Το περιστατικό που ανέφερα παραπάνω νομίζω ότι είναι χαρακτηριστικό.

Κάτι επίσης σημαντικό, είναι μια παρεξήγηση που δημιουργήθηκε σε ότι αφορά τη φράση του Νήλς Μπόρ που παρέθεσα και στη συνέχεια σχολίασες:
Παραθέτοντας τη φράση αυτή, ήθελα να καταδείξω την αναγκαιότητα που έχει εδω και καιρό αναγνωριστεί να προχωρήσουμε σε περισσότερο σύνθετο τρόπο σκέψης για να αντιμετωπίσουμε κάποια προβλήματα που προκύπτουν. Κι όταν λέω "σύνθετο", δεν εννοώ πολύπλοκο. Μην παρεξηγηθώ. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.
Λέγοντας "σύνθετο", εννοώ την ενσωμάτωση στη μέθοδό μας κάποιων κατευθυντήριων γραμμών που προσφέρει ένα άλλο γνωστικό πεδίο, οι οποίες με κάποια παραλλαγή τους μπορούν να βοηθήσουν στην ανάλυση του φαινομένου που εξετάζουμε.
Λέγοντας "μηχανιστική αντίληψη", δεν εννοώ τον μηχανισμό σκέψης, αλλά το πρότυπο πάνω στο οποίο βασίζεται η σκέψη για να συμπερασματολογήσει. Ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητός:
ο μηχανιστικός τρόπος σκέψης εξηγεί τα φυσικά φαινόμενα βασιζόμενος στη σχέση αιτίου-αποτελέσματος. Αυτό το πρότυπο σκέψης απορρίπτει εξ ορισμού έννοιες όπως "εσωτερισμός". Για τον επιστήμονα οι λέξεις "διαίσθηση", "ψυχή" κλπ δεν έχουν καμιά θέση στον κόσμο του, απο τη στιγμή που δεν έχει τεκμηριωθεί με την παρατήρηση και το πείραμα η ύπαρξή τους.

Ελπίζω να έγινα κατανοητός σε ότι αφορά τη φράση "μηχανιστική αντίληψη". Επαναλαμβάνω: δεν εννοώ τον μηχανισμό σκέψης -που στον καθένα διαφέρει- αλλά το πρότυπο στο οποίο βασίζεται.
Και καταλήγω:
"Σκέφτομαι απλά", ΔΕΝ σημαίνει ότι δεν έχω μηχανιστικό τρόπο σκέψης. Πιθανότατα συμβαίνει ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ, αφού ο απλός τρόπος σκέψης αποφεύγει ερμηνείες που θέτουν σε δοκιμασία τις αντοχές του διπόλου αιτία-αποτέλεσμα. Συνεπώς, ο απλός τρόπος σκέψης είναι κατά βάση μηχανιστικός.

Όταν όμως η συνεχής πρόοδος σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας καταδεικνύει ότι υπάρχουν συσχετισμοί ακόμα και σε πράγματα που εκ πρώτης όψεως φαίνονται άσχετα, είναι νομίζω τουλάχιστον μια καλή νοητική άσκηση να τους αναζητούμε , ακόμη κι αν τελικά δεν τους βρούμε.

Δεν επιζητώ ΕΡΜΗΝΕΙΑ σώνει και καλά. Είναι το τελευταίο που με ενδιαφέρει. Εκείνο που με ωθεί και κάνω "ακροβατικούς" συλλογισμούς σ΄αυτό το θέμα είναι η αναζήτηση τυχόν συσχετισμών μεταξύ διαφορετικών πεδίων. Κανείς δεν εξήγησε τον Κόσμο μέχρι τώρα στο σύνολό του και ούτε φυσικά περιμένω να γίνει κάτι τέτοιο.
Έχω όμως πάντα κατά νου τη διατύπωση ενός μεγάλου φυσικού επιστήμονα του πρόσφατου παρελθόντος, του Νήλς Μπόρ:
"η επέκταση των εμπειριών μας υπογράμμισε την αδυναμία των απλών μας μηχανιστικών αντιλήψεων, και κατά συνέπεια, συγκλόνισε τα θεμέλια των συνηθισμένων ερμηνειών".

Με βάση τα παραπάνω, δε νομίζω ότι το να αναζητά κανείς πιθανούς συσχετισμούς τον απομακρύνει απο την ουσία κάποιου θέματος ή αποπροσανατολίζει μια συζήτηση. Απλά νιώθει ότι μάλλον πολυδιάστατα πρέπει να το δει, και όχι χρησιμοποιώντας μόνο την -κατά τα άλλα αξιόλογη- οδό της απλούστερης ερμηνείας.

Όσο για τα "τσάκρας" τα οποία ενέπλεξα στον προβληματισμό μου, δεν αποτελούν στοιχείο δικού μου διανοητικού οικοδομήματος φίλε μου AVATARGR. Δεν πλάθω καμμιά θεωρία εδώ μέσα, ούτε έρχομαι να εισάγω καινά δαιμόνια. Το επαναλαμβάνω:
Αναζητώ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ. Υπάρχουν? έχει καλώς...δεν υπάρχουν? κανένα πρόβλημα.

να σαι καλά, τα λέμε

Arctogaia, χάθηκες. Όπως κι εσύ Άγγελε. Ελπίζω να ξαναφανείτε.

Krisnna,
Δεν ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο σχετικά με το θέμα που αναφέρεις.
Μεταφέρουμε ο καθένας απο την πλευρά του κάποιες πληροφορίες ή γνώσεις που έχουμε και προσπαθούμε να τις βάλουμε τη μία απέναντι στην άλλη.
Η άποψη περί "γονιμοποίησης" της Γης απο οργανικά σωματίδια που μετέφεραν μετεωρίτες ίσως να έχει κάποια βάση. Γενικά, δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς τίποτα αφού κάθε θεωρία ή πρόταση έχει τα δυνατά και τα αδύνατά της σημεία.

Εν πάσει περιπτώσει, προσπάθησα σε ένα απο τα προηγούμενα μηνύματά μου να τοποθετηθώ για το θέμα συγκεκριμένα. Ήταν όταν μίλησα για τις θεωρίες του Williams και του Μακέϊ περί αναστροφής του γήινου άξονα και τους ισχυρισμούς της Θεοσοφίας περί Ανθρωπογένεσης που σχετίζονται με το θέμα αυτό. Δεν είχα όμως έρεισμα για να συνεχίσω με αποτέλεσμα να...χαθούμε στην πορεία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η...υπόθεση έληξε :)

τα λέμε