- η μεγάλη ΑΠΑΤΗ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Πολύ καλή η σκέψη σου galadriel...
Σε κάθε εποχή υπάρχουν οι ΛΙΓΟΙ, οι πρωτοπόροι της φυλής που βλέπουν στο μέλλον και από εκεί αντλούν της έμπνευσή τους και την δράση τους, ΑΝΑΤΡΈΠΟΝΤΑΣ πολλές φορές τις δομές του παρόντος.
Είναι αυτοί που εφελκύουν νέες ενέργειες, μιας εποχής που δεν έχει έρθει ακόμα...
Ο προβληματισμός μου, ωστόσο, έχει και άλλες προεκτάσεις, αλλά δεν είναι θέμα αυτού του topic.
περί αγάπης και εναγώνιου προσδιορισμού της λοιπόν...
Ίσως μας βοηθήσει μια ρήση του Ζεν:
" τη στιγμή που αρχίζεις να μιλάς για κάποιο πράγμα το' χεις κιόλας χάσει"
Καλώς ήρθες maverick!
Εύστοχη η παρέμβασή σου.
Καλή διαμονή!
Θα έχω σίγουρα καλή διαμονή, αν και είμαι ακόμα στο στάδιο της περιήγησης και ολίγον χαμένος με το πλήθος των θεμάτων.
Θα επανέλθω με κάποια γενικότερη τοποθέτηση.
quote:
περί αγάπης και εναγώνιου προσδιορισμού της λοιπόν...
Ίσως μας βοηθήσει μια ρήση του Ζεν:
" τη στιγμή που αρχίζεις να μιλάς για κάποιο πράγμα το' χεις κιόλας χάσει"
... ναι , και μάλιστα το έχω δει και πιο συγκεκριμένο :
"... είναι ο φόβος για το ενδεχόμενο μιας απώλεις η οποία όμως έχει ήδη συντελεστεί από την πρώτη στιγμή που σ'ερωτεύτηκα, που μαγεύτηκα. Κάποιος θα 'πρεπε να μπορούσε να μου πει : μην αγωνιάς, αυτόν που αγαπάς τον έχεις κιόλας χάσει"..
... ουφ δεν ξέρω όμως αν μ'αρέσει το ωραιότερο που έζησα ως τώρα να το ονομάζουν απάτη...
γιατί νίκησε τα λόγια
γιατί νίκησε τις πράξεις
γιατί νίκησε τα χρόνια
γιατί νίκησε το θάνατο
και ειναι ίσως το μόνο αληθινό που διαπιστώνω σ'αυτή την ζωή...
"I pass the test....
I will diminish,
and go into the West,
and remain
Galadriel"
Την αγάπη επίσης την αντιλαμβάνονται διαφορετικά διαφορετικοί άνθρωποι.
Προσωπικά όμως δεν πιστεύω ότι υπάρχει υποκειμενική αγάπη
Μια φορά μου είπε ένας διευθαρμένος και αρκετά διαβασμένος Μοναχός, ότι δεν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη και άρα δεν υπαάρχει αγάπη.
Συνεχίζοντας μου είπε ότι αν κάποιος καταφέρει να προσφέρει αγάπη χωρίς να προσδοκεί κάτι από τον αποδέκτη της σημαίνει ότι μιλάμε για Άγιο.
Ακούγοντας τα πιο πάνω από ένα μοναχό, το λιγότερο που μπορεί να κάνει κανείς, είναι να προβληματιστεί!
Φίλε Λαμόγιο απλοποιώντας λίγο τα πράγματα, θα σου προτείνω ένα πείραμα. Βγες στο δρόμο και δόσε το χέρι σου σε έναν άνθρωπο που το χρειάζεται (κάτι μικρό, κάτι ανθρώπινο), έτσι, χωρίς καν να σου το ζητήσει και αμέσως μετά ψάξε στον εαυτό σου μέσα να δεις αν υπάρχει αυτή η ευφορεία, αυτή η χαρά. Αν ναι σημαίνει ότι είσε ικανός να νοιώσεις την "αγάπη". Και ο φίλος Μοναχός έχει λάθος.
Για σωστή εξαγωγή συμπερασμάτων, πρέπει να μην γνωρίζεις τον δέκτη και να βεβαιωθείς ότι δεν πρόκειται να τον ξαναδείς.