- ανεξηγητες εμπειριες στην Πεντελη - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΛ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ: ΑΛ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Περπάτησα πάρα πολύ
και τα φτερά μου τα ’χω χάσει
Μα εσύ που δεν πατάς τη γη
κάν’ την ψυχή μου να πετάξει
Μ’ ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι
Ένα αεράκι να μας πάρει
Φωτιά κι αέρας, να κάνουμε δική μας, τη μικρή ζωή μας
Είν’ η καρδιά μου μια αυλή
Σ’ ένα κελί που όλο μικραίνει
Μα εσύ που έχεις το κλειδί
Έλα και πες μου το γιατί.
Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει
Το όνειρό μου ξαποσταίνει
Νερό κι αρμύρα, να κάνουμε δική μας, τη μικρή ζωή μας
Έχω έναν κόμπο στο λαιμό
Και μια θηλιά που όλο στενεύει
Έλα και κάνε μουσική
Την τρέλα που με διαφεντεύει
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς
Τραγούδησε τες, να χαρείς
Μ’ ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας, τη μικρή ζωή μας
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Θα 'μαι πάντα εδώ
Δημήτρης Κοργιαλάς
Είναι η νύχτα βιαστική
Και το όνειρο τραυλίζει
μια αδύναμη στιγμή παντα πίσω μας γυρίζει
Όταν όλα παν καλά
πάντα έρχεται ένα ψέμα
Μην φοβάσαι τη φωτιά
Άστα δύσκολα σε μένα
Άστα δύσκολα σε μένα
Θα μαι πάντα εδώ το χέρι να σου κρατάω
όταν έχεις τις μαύρες σου
κι όταν λες δεν μπορώ
Θα σε παίρνω αγκαλιά
στ'αστέρια για να σε πάω
Γιατί εγώ αγάπη μου
για σένα μόνο ζω
Το θυμάμαι είχες πει
πως δεν σαρέσουνε τα γκρίζα
η ζωή σου μια βροχή
που ξεβάφει μια μαρκίζα
Τώρα πια δεν μου γελάς
Να ξερα ποιοι σε πονάνε
Θα θελα να μην ξεχνάς
πως τα δάκρυα δεν σου πάνε
πως τα δάκρυα δεν σου πάνε
Θα μαι πάντα εδώ το χέρι να σου κρατάω
όταν έχεις τις μαύρες σου
κι όταν λες δεν μπορώ
Θα σε παίρνω αγκαλιά
στ'αστέρια για να σε πάω
Γιατί εγώ αγάπη μου
για σένα μόνο ζω
Γιατι τώρα??
ΣΚΕΨΕΙΣ...
Καλώς σας βρίσκω μετά από καιρό...
Πινελιές φύσης...
΄Ενα μέστωμα ασυνήθιστο στη φύση
μύρια ανθίσματα αγάπης στα νυχτέρια
λαχταρίσαμε της νιότης καλοκαίρια
δύσης κέρασμα τρελλά θα μας μεθύσει
και ξανά απ΄την αρχή.
Φεγγαρόφωτο, ασκότιστες οι σκέψεις
αγιοκλήματος ανάσες ευωδιάζουν
ταξιδέματα χαράς να επιτρέψεις
στις ελπίδες σου π΄αιώνια γιορτάζουν
και ξανά απ΄την αρχή.
Ασκίαστα όνειρα
καθάρια μάτια
γλυκειά ανατολή
οράματα ώριμα
θεία φεγγάρια
αλήθειας ροή...
΄Οχι δεν φεύγω είμαι εδώ,
εσύ χάνεσαι
κι αν κάποια μέρα γυρίσεις πλάι
και δεν με δεις
θα έχω κουραστεί,
΄Οχι δεν φεύγω καρδιοχτυπω
εσύ κρύβεσαι
και μοιάζει άδειο το προσκεφάλι
τι να μου πεις;
ΜΑ ΑΝ ΔΕΝ ΜΕ ΔΕΙΣ.
ΘΑ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ...
ΣΚΕΨΕΙΣ...
Χριστούγεννα 2005...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Αέρινο πλάσμα
Χαμογελώ στην απαλή σκέψη σου
Ονειρεύομαι την μαγική μορφή σου
Πετώ με τα διάφανα φτερά σου
Αέρινα λόγια ηχούν
Απλώνονται στο άπειρο
Τυλίγονται σε σώμα
Αιωρούνται στο κενό
Και χάνονται …
Μετουσιώνονται σε εικόνες
Χρωμάτων παιχνίδισμα
Ιριδισμοί ψευδαισθήσεων
Αγγίζοντας ευαισθησίες
Και χορδίζουν ψυχές
Προετοιμάζοντας το πέρασμα
Στον αστρόκοσμο του ονείρου …
Γιατι τώρα??
ONCE IT WAS IN THE COLOUR OF SAYING
Once it was in the color of saying
Soaked may table the uglier side of a hill
With a capsized field where a school sat still
And a black and white patch of girls grew playing !
The gentle sea slides of saying I must undo
That all the charmingly drowned arise to cockcrow and kill .
When I whistled with matching boys through a reservoir park
Where at night we stoned the cold and cuckoo
Lovers in the dirt of their leafy beds
The shade of their trees was a word of many shades
And a lamb of lightning for the poor in the dark
Now my saying shall be my undoing
And every stone I wind off like a reel .
Thomas Dylan
Γιατι τώρα??
ΤΩΡΑ...
***
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
γεννιούνται τώρα
φιλιά στη μοναξιά και ρόδα Μάη,
αρκεί που μ΄αγαπάς
ειν΄άγια η ώρα
και κάθε τι κακό,
δεν μας πονάει.
Δεν μας πονάει.
***
Ολάκερη η ζωή γεμάτη λάμψη
στο βλέμμα σου της δύσης το τοπίο
η νύχτα καντηλέρια θα ανάψει
το φέγγος της ματιάς σου μεγαλείο...
***
Τριγύρω μιά μπαλάντα της ερήμου
ανάσα που την έκανα δική μου
φωνή που εξουσιάζει την ψυχή μου
απάντηση στα ξέφρενα [γιατί μου!]...
Δε μου δίνεις χρόνο,
έρχεσαι και φεύγεις
κύμα μιάς αλήθειας
δάκρυ συνθηκών.
Μέτρησα τον πόνο
κι όσο με μαγεύεις
σπάραγμα συνήθειας
φράση στεναγμών...
Δε μου δίνεις χρόνο
και θα γίνω στάχτη,
παίρνω τις χαρές μου
και αποχωρώ,
όσο και να λυώνω
μίσησα την άκρη
στίγμα στις φωνές μου
βάζω κεραυνό!!!
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
που και πως απ τους πονους δονουνταν το κορμι μου,
και για με δεν υπηρχε λουλουδι η βαρκαρολα
παρα η πληγη μοναχα μου μου ανοιξε η αγαπη.
Ξαναπα:ελα μαζι μου,σαν να ταν να πεθανω,
και κανεις το φεγγαρι να αιμορραγει δεν ειδε
στο στομα μου,ουτε το αιμα στη σιωπη ν ανεβαινει.
Ας ξεχασουμε,ω αγαπη,τ αγκαθωτο αστρο τωρα!
Γι αυτο οταν τα ιδια λογια τ ακουσα κι απο σενα:
((Θα ρθεις μαζι μου)),ηταν σαν να χες λευτερωσει
πονο,ερωτα,τη φουρια του εγκαθειρκτου κρασιου
που απο τη βουλιαγμενη καβα του αναπηδουσε
και στο στομα ενιωσα παλι μια παλια γευση φλογας,
αιματος και γαρουφαλων,καψιματος και πετρας.
Απο τα εκατο ερωτικα σονετα
του ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ.
"ΤΕΤΕΛΕΣΘΑΙ"
Παράξενοι χρησμοί...
Ο ΤΡΙΠΟΔΑΣ ΣΠΑΣΜΕΝΟΣ
ΑΝΑΣΑ ΚΑΙ ΑΤΜΟΣ
ΚΙ Η ΖΑΛΗ ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ.
ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΑΚΟΜΑ
ΚΙ ΕΓΩ ΦΙΛΙ ΣΤΙΣ ΦΑΙΔΡΙΑΔΕΣ ΠΕΤΡΕΣ...
ΕΔΩ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΓΡΙΦΟΥΣ ΤΩΝ ΦΑΡΑΓΓΙΩΝ
ΤΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΒΟΥΝΟΚΟΡΦΩΝ
ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΑΟ
ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ
ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΝΕΡΟ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΤΑ ΚΡΟΥΝΟΥΣ
ΛΟΥΖΟΜΑΙ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ
ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΣΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ
ΚΑΙ ΞΥΠΝΩ ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΝΤΑ...
ΑΛΛΑ ΖΩ;
ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ,ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ!
"ΤΕΤΕΛΕΣΘΑΙ"
Είδα ...
Τα πρέπει αργοσβήνουν ,
βαραίνουν , τα βήματα στη σιωπή ,
κυλά το θέλω , σε κόσμο έναστρο ,
απορροφά το κοσμικό σου σώμα .
Εμφάνισες τη σελήνη απόψε ,
τη φώτισε το χαμόγελο ,
κρεμώντας τα άστρα στο αείποτε .
Ορισμών συνέχεια , εκκρεμές του χρόνου
χαμένες σκιές , στων οριζόντων ,
το γλυκοχάραμα ...
...mat...
Γιατι τώρα??
Πάμπλο Νερούντα
Έχουμε χάσει ακόμα κι αυτό το δειλινό
Κανείς δεν μας είδε απόψε με τα χέρια πιασμένα
Την ώρα που η γαλάζια νύχτα έπεφτε πάνω στον κόσμο
¨Είδα από το παράθυρό μου
τη γιορτή του πουνέντε στις μακρινές ράχες
Κάποιες στιγμές σαν νόμισμα
Άναβε ένα κομμάτι του ήλιου μέσα στα χέρια μου
Εγώ σε θυμόμουν με την ψυχή σφιγμένη
από αυτή τη θλίψη όπως εσύ με ξέρεις.
Λοιπόν , πού ήσουνα ;
Ανάμεσα σε ποιους;
Τι λόγια έλεγες ;
Γιατί να μου έρχεται άξαφνα όλος ο έρωτας
Όταν νιώθω θλιμμένος , και σε νιώθω μακρινή ;
Έπεσε το βιβλίο που έχω πάντα για το δειλινό
Και σαν σκυλί πληγωμένο κύλησε στα πόδια μου η κάπα μου.
Πάντα , πάντα μακραίνεις τα απογεύματα
Προς τα ‘κει που το δειλινό τρέχει σβήνοντας αγάλματα
Γιατι τώρα??
quote:
ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ...ΑΦΡΟΔΙΤΗ,ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ!
"ΤΕΤΕΛΕΣΘΑΙ"
ΠΡΟΣΕΧΩ ΚΑΛΗ ΜΟΥ,
ΤΟ ΦΩΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ...
ΠΡΟΣΕΧΩ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
στις σιωπές του ωκεανού,
στα βλέφαρα της μέρας που πεθαίνει...
Πάντα τρέμω το τέλος της μέρας...
Ανείπωτα λόγια πρωτόφαντα πρωτόγνωρα τραγούδια
κι εσύ να σπας τα ζοφερά σκοτάδια.
Σαν άγιο φως να φέγγεις στην ψυχή μου...
Θριαμβικός διαλαλητής
αιώνιας βλάστησης ανθών που αναθάλλει.
Κι εγώ στραφταλίζω στο φως, στο αιώνιο φως,
στο χάδι της λησμοσύνης,
στα αγιασμένα νερά της λήθης,
στο φιλί της αύρας...
Το ασπρογάλαζο θα γίνει κόκκινο βαθύ,
κι εγώ μετά θα λούζομαι ξανά στα άστρα των ματιών σου...
Αγγίζουν τα δάχτυλα της λύρας τις χορδές
ξεσφίγγουν την ψυχή μου οι θλίψεις κι οι εντάσεις...
Απόκοσμοι ήχοι ολόχαρο γιορτάσι
κι εσύ πάντα εκεί
θωρώντας όσα ο νους ο θολωμένος δεν μπόρεσε να δει...
Ανάερες μελωδίες
απ΄τη φθορά στην αναδημιουργία.
Θα μου το μάθεις αυτό;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Αφήνω
Αφήνω τις σιωπές να γλιστρούν
απαλά στα ακροδάχτυλα
καλύπτοντας το ζοφερό έρεβος
καταπνίγοντας τις κραυγές
των ορνέων στις παρυφές του ονείρου.
Αφήνω τα μάτια της ψυχής
να οδηγήσουν την συνείδηση
να μαθητεύσουν στο μυστικό
τοπίο του μυαλού των αισθήσεων
ταξιδεύοντας στο αόρατό σου πνεύμα .
Αφήνω την ύλη στην αφή
δεμένη με το μοριακό αύριο
να ανασαλεύει τις στιγμές
του λογισμού και των ψευδαισθήσεων
στα όρια του αστρικού σου ανύπαρκτου .
...mat...
Γιατι τώρα??
Edited by - matmat on 28/12/2005 21:30:20
ταραγμένο πνεύμα
εμμονή ανίερη σκέψη,
θεική δύναμη
σημάδια ατράνταχτα
νου
φευγάτου...
Πεμπτουσία ψυχής
γόνιμα σωθικά
προικισμένα με πλούσια φαντασία
μου γνέφεις, με το
φεγγοβόλημά σου.
Αχτιδοβόλος βασιλιάς μου,
λαμπρός φωτοδότης
ζωντανός, ρευστός κόσμος,
νόμος ζωής και θανάτου.
Φως στις χαρές της σκέψης.
Σιωπή ερέβους
αναγάλλιασε περίσσια
προσπέρασα,
προσπέρασα δες, λαβυρίνθους
δαιδαλίσιους
που γίνονταν βραχνάς...
Να σε αγγίξω...
Αυτό μόνο.
Αυτό...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Μην κλάψεις , θα’ ναι άδικο κι αστείο
μήτε τα ρέστα από το πόνο μη ζητήσεις
μόνο σαν έρθει ο καιρός μην λησμονήσεις
το δρόμο που ’καμες για να ‘ρθεις ως εδώ
κι όπου ξερές πατημασιές είχες αφήσει
το σπόρο έσπειρες για να βρεις το Θεό
κι ένα λουλούδι τρυφερό έχει ανθήσει.
"the world is full of kings and queens,who blind your eyes and steal your dreams"
...Έστησαν χορό τα σύννεφα απόψε
Κυκλωτικά πιασμένα με τις θύμισες
Έσπειραν τον ηλεκτρισμό τους
Κάτι με τράβηξε σε ένα αόριστο παιχνίδι
Κρυφογελώντας μια μορφή αέρινη
Σχημάτιζε εικόνες στην δίνη αυτού του χρόνου
Πλασμένη λες πως ήταν για τα ουράνια
Έστεκε …πότε , έτρεχε , αφηνόταν
Μα ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκε να σταματήσει
Παιχνίδι του μυαλού θαρρείς αυτό το Σύννεφο
Ξεχώριζε από τ’ άλλα …
...mat...
Γιατι τώρα??
ΞΕΧΩΡΙΖΟΝΤΑΣ...
Ξεχώριζε από τα άλλα αυτό το φως της αυγής...
ΑΝΑΓΑΛΛΕΤΑΙ Η ΓΗ,
ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΡΟΧΗ ΣΟΥ,
ΕΚΣΤΑΣΙΑΖΟΜΑΙ
ΑΠΟΖΗΤΩΝΤΑΣ
ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΩΣΗΣ ΨΥΧΩΝ...
ΓΑΤΖΩΣΟΥ ΤΩΡΑ
ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΜΟΥ
ΓΕΜΙΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ
ΔΕΙΛΙΝΑ.
ΤΟ ΒΕΛΟΣ ΤΗΣ ΘΕΛΞΗΣ
ΜΕ ΚΑΙΕΙ...
ΑΠΟΒΡΟΧΑΔΕΣ
ΜΕΡΕΣ
ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ
ΑΝΗΜΕΡΟΣ
ΑΓΡΥΠΝΟΣ
ΠΟΘΟΣ
Η ΠΟΝΟΣ;;;
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
You deny - criticize
Don't feed me with your lies
Why you deny - crucified
You deny - crucified
Out of this world demise...
Realize - realize
In this time - realize
My soul will rise
Realize - realize
In this time - realize
You can't f%^%k with the tribe