- ---Kάτι σαν ημερολόγιο.... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Η χαρά μας έχει υπερβεί τον μπαμπινιώτη και πια δεν χωράει σε αναγραμματισμούς και λεκτικά τερτίπια. Το ταξίδι μας συνεχίζεται με ρυθμούς γοργούς και χαλαρούς συνάμα και σε κάθε στάση γνωστοί κι άγνωστοι φίλοι μάς συντροφεύουν καθώς μοιράζονται μαζί μας ψωμί, κρασί, λίγο τυρί και ντομάτα κομμένη στα τέσσερα. Τα χαμόγελα στα πρόσωπά τους και το τραγούδι που βγαίνει αβίαστα δείχνει πως δεν χάσαμε το δρόμο μας μέχρις εδώ. Ένα βιβλίο μας συντροφεύει, το ίδιο πάντα χρόνια τώρα, το «Συμπόσιον» του Νικόλα, να θυμόμαστε -που και που- να κοιτάμε τα αστέρια, να κάνουμε σπονδή στον Οφθαλμό τον Παντεπόπτη κάθε που η καρδιά μας χτυπά την αγαλλίασή της στα μικρά κι ασήμαντα. «Εις υγείαν...».
Με τα κεφάλια μας γιομάτα οίνους και πνεύματα, φτάσαμε στο Ναό του Διόνυσου, κι από κει -μια ανάσα δρόμος- στο Μέγα Ταξιάρχη και στο Ναό του Απόλλωνα. Μας βρήκε η νύχτα στην Ερεσό κι ύστερα πάλι ο Άγιος Αλέξανδρος μας έδειξε το δρόμο. Σταθήκαμε κάτω από μια σκιά και μεταξύ λαδοτυριού και πλωμαριώτικου, οι φωνές μας πλήθυναν και ξύπνησαν τον Οδυσσέα και την Ελένη του, τον Αλκαίο, τη Σαπφώ και τον Φραγκίσκο Γατελούζο, τον Εφταλιώτη και τον Πανσέληνο. Χαμένοι στις χρονότρυπες του νου, ο Μόλυβος μέθυσε τη ματιά μας, καθώς χιλιάδες πεταλούδες απλώνονταν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, με τις καλύτερες σκέψεις μας για όσα ήρθαν κι όσα θα φέρει η στιγμή κι όλες τις λέξεις που ταξίδεψαν από εδώ ως το υπερπέραν κι άγγιξαν καρδιές, μνήμες, αναρωτήσεις, πόθους, αινίγματα, ελπίδες κι όνειρα.
Νιώθουμε ευτυχείς, καθώς κοιτάζουμε τα κουκούτσια απ τις ελιές στο αυτοσχέδιο τραπέζι του Θεόφιλου– τόσα όσες κι οι ψυχές που μας αγκάλιασαν σε τούτο το ταξίδι. Και είναι εδώ… κι είναι και εκεί… και μας κοιτάνε πότε απ το θρόνο του Διός, πότε απ τη μήτρα της Αειπαρθένου, τον Βράχο τον αγέρωχο, τους κήπους με τα κλίματα (με «ι») και το μπαλκόνι με τον βασιλικό τον αγιορείτικο. Ο χρόνος μας δικαιώνει πάντα > έτσι γινόταν, έτσι γίνεται... κι έτσι θα γίνει. Μια φωνή οικεία σε κάποιο τοπικό ραδιόφωνο καθώς αφήνουμε πίσω μας έναν ακόμα κύκλο*. ((Όλυμπος Λέσβου, Κυριακή 10 Σεπτέμβρη 2007))

*«Time is on my side… yes it is / time-time-time is on my side… yes it is…»

I'm nobody! Who are you?
Are you nobody, too?
Then there's a pair of us -- don't tell!
They'd banish us, you know.

How dreary to be somebody!
How public, like a frog
To tell your name the livelong day
To an admiring bog!

ΥΓ: Πέτρα που κυλάει/χόρτα δεν πιάνει.

Που και που η πένα έσταζε, κι έτσι σταματούσα για να την καθαρίσω και να ταμπονάρω τα γράμματα. Αλλες φορές καθυστερούσα επίτηδες για να ανασύρω ακόμα και τις πιο ταπεινές και ασήμαντες επιθυμίες μέσα από την ψυχή μου… Ομως το γράμμα προχωρούσε κανονικά, γινόταν όλο και πιο ολοκληρωμένο. Κάθε όνειρο, κάθε επιθυμία, κάθε “θέλω” έβρισκε τη θέση του σε μια λίστα που δεν διέφερε πολύ απ’ αυτήν ενός παιδιού στον Αγιο Βασίλη… Βέβαια, μετά την απογοήτευση που μου έδωσε στα γενέθλια μου, είχα πάψει να πιστεύω σ’αυτόν (καθυστερημένα ίσως), αλλά συνέχιζα να ενημερώνω την λίστα μου με επιμονή..

Οταν κάποια στιγμή ήμουν ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα, έβγαλα από ένα ντουλάπι ένα φιαλίδιο με absolut από άνθη πορτοκαλιάς… Αν το μυρίσεις απευθείας, έχει μια οσμή οξεία και μάλλον δυσάρεστη. Ομως εγώ ήξερα το μυστικό του. Εβαλα σε ένα μπολ λίγο οινόπνευμα και έσταξα μία σταγόνα από το φιαλίδιο. Αυτό αμέσως ξεδίπλωσε ένα ακόμα όνειρο στον αέρα και μ’αυτό ράντισα το γράμμα μου…

Οταν το χαρτί στέγνωσε, το έκανα προσεκτικά ρολό και το έδεσα με μία διάφανη κορδέλλα. Με πολύ προσοχή τότε, το πέρασα στο εσωτερικό ενός μπουκαλιού από γαλάζιο γυαλί, τριμμένο από την θάλασσα. Ενας θεός ξέρει, πως κατάφερε και γλύτωσε το σπάσιμο, ενώ η επιφάνεια είχε αποκτήσει εκείνη την χαρακτηριστική υφή, που δίνει η τριβή με τα κύμματα και την άμμο… Εμοιαζε σχεδόν ζωντανό αυτό το μπουκάλι..

Είχα κρατήσει τον φελλό από ένα κρασί που κάποτε δοκίμασα και μου άρεσε, και με προσοχή έκλεισα το στόμιο του γαλάζιου μπουκαλιού, που περιείχε το γράμμα μου….

Φόρεσα το αγαπημένο μου κιμονό από γκρι και μαύρο σατέν, αυτό με τα σχέδια που γίνονταν ορατά μόνο με black light, κρέμασα στο λαιμό μου το διαμάντι που είναι δεμένο σε μαύρο όνυχα και ασήμι, άφησα τα μαλλιά μου ελεύθερα και με απόλυτη ψυχραιμία, πήρα το μπουκάλι με το γράμμα

και το έσπασα στον τοίχο

για όλα υπάρχει καιρός και τρόπος

χθες το βράδυ έπινα μπύρες ...σε μια pub ... με τον Rupert Sheldrake

ε ...λοιπόν ....ένα από τα πράγματα που με κάνει χαρούμενο τον τελευταίο καιρό είναι ότι πραγματικά βρίσκομαι ... six degrees of seperation ...από τους ποιο σημαντικούς και interesting ῀( τουλάχιστον για μένα).. ανθρώπους στον κόσμο.. ...

Γιώργος
"a happy bunny"... ή στην συγκεκριμένη περίπτωση ... happy αρκουδούλης

Μου μένουν άλλοι 5 ακόμα…

quote:

---

Ολα τριγυρω αλαζουν και ολο τα ιδια μενουν..
Θεα η Valnta,που να ειναι τωρα

---

Άνθρωπος δίχως μνήμη, άνθρωπος δίχως μέλλον

quote:

---

Όλοι κάπου εδώ τριγύρω είμαστε. Μικρός πλανήτης η Γη......

---

Λες για αυτό να τρώγονται οι άνθρωποι μεταξύ τους;

Welcome back!

In anticipation of my resurrection...