- Τι μουσική ακούτε; - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Τελευταία φορά πρέπει να την είχα ακούσει το 2005 Νοέμβριο ή Δεκέμβριο, κάποιο απόγευμα. Πήγαινα θυμάμαι σε ένα επιμορφωτικό σεμινάριο, από αυτά που κάθε ώρα περνάει ο κατάλογος με ονόματα για να βάλεις υπογραφή και να μην πάρεις απουσία (στις 12 απουσίες το ξανακάνεις το σεμινάριο, γιατί είναι υποχρεωτικό).
Εκείνο το απόγευμα πήρα τη 1 απουσία, γιατί είχα μείνει στο αυτοκίνητο και άκουγα την εκπομπή. Όταν τελείωσε, ο παρουσιαστής είπε και το όνομά της: ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΞΑΙΣΙΕΣ, ΕΝΟΣ ΑΟΡΑΤΟΥ ΘΙΑΣΟΥ
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
αλλά για τέτοιες εκπομπές αξίζει τον κόπο
....................................................
βασικά γνωρίζω άτομο που δεν ακούει κάτι άλλο στο σπίτι του πέρα από ραδιόφωνο και μπορώ να πω ότι έχει καλλιεργήσει πολύ το γούστο του από εκπομπές που λένε πράγματα που δεν τα ακούς αλλού
Κάποιος "παρασύρεται" "εύκολα" από κάτι που του ταιριάζει, που του αρέσει, που του είναι οικείο, κ.λπ.
Εάν η επιλογή οφείλεται σε αιτίες που επιδρούν επάνω μας χωρίς να μεσολαβεί η συνείδηση και η βούλησή μας (π.χ. η παθητικότητα, η συνήθεια, η αδυναμία, κ.λπ.) τότε παρασυρόμαστε. Εάν όμως δρούμε με συνείδηση, τότε πραγματικά επιλέγουμε.
Πιστεύω πάντως, πως το ραδιόφωνο έχει μια ιδιαίτερη μαγεία. Ένα τραγούδι δεν είναι ίδιο αν το ακούσεις από το ραδιόφωνο ή από ένα cd λόγου χάρη. Στην πρώτη περίπτωση, μοιάζει σαν η μουσική να δραπετεύει και να την κυνηγάς στο χρόνο. Νιώθεις πως εάν δεν είσαι εκεί να την ακούσεις, δε θα σταθεί να σε περιμένει. Αντίθετα, όταν έχεις το cd, ξέρεις ότι οποιαδήποτε στιγμή θέλεις θα ακούσεις τη μουσική ξανά και ξανά. Μοιάζει σαν ένα κυνήγι φευγαλέου έρωτα. 
Το τραγούδι στο ραδιόφωνο δε σου είναι δεδομένο. Δε σου χαρίζεται και δεν περιμένει πότε θα έχεις το χρόνο να το ακούσεις. Σε αναγκάζει να επιλέξεις!
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!