- ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΟΥΣΕ ΜΙΑ ΕΥΧΗ,ΠΟΙΑ ΘΑ ΗΤΑN - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
..ενα ποίημα Μαγευει το χαρτι ..και εξοστρακίζει τη λίμπιντο ..σε άκρη Μεταξένιου Ονείρου..
..Αποφασισα να ντυσω γυμνές λέξεις, ..Αυτο μου δινει ενα περιθώριο Ελπίδας
..μακρυα απο τους μονόλογους
..Χιονιζει,
..Εγω Χιονιζω ..Χρυσοκεντητους Στίχους..
Σε εναν Τρυπιο Ουρανο...Νιωθω.. ..προφητεύω χρυσή βροχή
..απορημενο το βλέμμα θα κοιτα, και να ..ξεπροβαλλει η Παλιρροια
..Απλοι στίχοι, την μπόρα να προμηνύουν ξαφνικα..
..ακομα και οι Σειρηνες κρυφτηκαν απο τη Μεθη του Ποσειδωνα...
..Και τωρα σιωπή
..γεμάτη απο το κενό της μοναξιάς της...
Εις το Επανηδειν Ταξιδιωτες...
Θα λειψω αρκετο Καιρο...
Αρκετο!!
Καλα Χριστουγεννα Ευχομαι...
Και τις Καλυτερες Ευχες για το Νεο Ετος...
Edited by - Destiny on 19/12/2003 14:26:50
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει.
Όσο κι αν είναι απίθανο
να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο,
ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος
να του φτιάξεις ένα δέντρο.
Αυτό είναι το ποίημα.
Κική Δημουλά]
Kαλημερα,ο πιο αντιπροσωπευτικος ορισμος για την ποιηση,απο την αγαπημενη αυτη ποιητρια.
ομ
dsm
μιας συλλογικής ψυχής...
Και σταγόνα - σταγόνα
στάζουν οι λέξεις
να μαυρίσουν
το λευκό του χαρτιού...
Edited by - 1900 on 20/12/2003 04:38:31
εκεί θα αναζητήσουμε τις καταβολές της.
Στην αρχαια Σπάρτη.
Η σοφια δεν έχει χρόνο να φλυαρεί για μας.
είναι ο λίγος χρόνος που μας απομένει για να φιλοσοφούμε.
γι αυτο ανακαλύψανε την ποήση.
Είναι ο εαυτος που δεν γνωρίσαμε ποτέ,
αυτός που σιωπά μα παρατηρεί και ξέρει πολλά.
και όταν μας ερεθείζει τον φωνάζουν έμνευση.
Η έβδομη μάσκα της σιωπής που αντιλαμβάνεται τα ανείπωτα.
Είναι οτι δεν καταφέραμε ποτέ να πούμε,
στις συζητήσεις μας με τους άλλους.
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
Flaming from the inner arcs and dawns, to the bitter selfish borns,
ther, the self deny to hide, deny to lead, to be outside from dawn of light...
Holding together all beloved parts tonight, we could love in and above and finaly...forever shine on...
There never kept and endless name from naming the truth...
There never born the one that could hide the light from it's own flames...
And finaly, i free myself from space and time and ride on, forever shine on...
~
Κάπως βγήκε απο το μπερδεμένα δι-ημισφαιρικό κεφάλι μου...
Κάπως ξεβράστηκε απο τις ακτές της ψυχής μου...
Γιατί να θέλεις να εξηγήσεις την ποίηση?
Γιατί να θέλεις να αναλύσεις το πόσο όμορφα είναι όλα αυτά τα ρυάκια της καρδιάς σου?
Γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο?
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
quote:
Γιατί να θέλεις να αναλύσεις το πόσο όμορφα είναι όλα αυτά τα ρυάκια της καρδιάς σου?
...Καλε μου
...Ρωτα με ποσο συχνα βλεπω Ομορφια..
Ετσι
..Σεληνιαζω Λεξεις σε Καθρεπτη Ποταμου
..Εκει πνιγω τα λαθη... καθώς δυο σύννεφα ριχνουν βροχη...
η ποιηση καταρα ειναι...
μικροι εμμετροι θανατοι...
αναμονη και εξαρτηση
της εμπνευσης αυτης της σκυλας
που ερχεται και φευγει παντα την λαθος στιγμη...
η ποιηση ειναι φυλακη...
παντα μεσα στα λογια κλεισμενη...
οι πραγματικοι ποιητες ειναι αυτοι
που για να ελευθερωθουν απο αυτην
διαλεξαν τον δρομο της αυτοχειριας...
οι ποιηση ειναι αντιδραση...
δεν ελεγχεται...
ολοι ειμαστε ερμαια της...
η ποιηση ειναι ο θανατος της σκεψης
και της πραξης...
ποτε δεν μπορω να χαρω για κατι που εγραψα
αφου σκοτωσα εκεινη την στιγμη
με την πενα μου
οτι πιο σιωπηρο υπηρξε μεσα μου...
καθε φορα που το πνευμα μου το ριχνει εξω
γυρναει σπιτι και βιαζει την σκεψη μου...
quote:
...Καλε μου...Ρωτα με ποσο συχνα βλεπω Ομορφια..
...
Αυτό το κατάλαβα απο την πρώτη στιγμή που σε "είδα" γλυκειά μου...
Ρητωρικό ήταν το ερώτημά μου, συνέχισε...
...Πέρα απο τα σύννεφα αναδύεται το ουράνιο τόξο.
Το βέλος του οποίου φέρω (ως Τοξότης) εγώ...
Εκεί θα με βρείς...στη γέννηση των στιγμών να αποζητώ την ένωσή μου μαζί τους, την κοινωνία με το Άπαν...άσε...ας βρέξει...
ας βρέξει να ξεπλύνει...
Και γονατίζω μαζί της, μαζί με τη βροχή...γονατίζω ώστε να γευτώ την αλήθεια της...
Γιατί βλέπω το Ουράνιο Τόξο...πιο πέρα...πάντοτε το έβλεπα...
~Γρηγόρης~Once you were wild, don't let them tame you
Edited by - reptilesalonica on 24/12/2003 22:53:04
που για να πλαγιασεις
μαζι μου δεν δεχεσαι
λεφτα....μα κομματια
απ'την ψυχη μου...
ΡΕΜΠΩ
dsm
1900
Destiny
Reptile
Valnta
manos
Atma
Ryche
Spirit
Φωσχυτος
....
Ο ΚΥΚΛΟς
(9)
ΤΩΝ
"ΑΠΕΘΑΝΤΩΝ"
ΠΟΙΗΤΩΝ...
2ΒΕ...
ΔΕ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ
ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ..
ΣΤΙς ΑΙΩΝΙΕς ΣΤΙΓΜΕς ΜΟΥ
ΔΩΣΑΤΕ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
ΣΤΗΝ ΠΟΛΛΠΛΟΤΗΤΑ ΜΟΥ...ΜΟΡΦΗ
ΥΠΑΡΧΩ ΠΙΑ..ΠΑΝΤΟΥ...ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ΚΙΑς ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ
ΤΟ ΤΩΡΑ ΧΑΡΙΝ
ΤΗς ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑς...
ΛΕΝΕ ΠΩς ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΕΙΠΩΘΗΚΕ
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΗΔΗ ΕΝΑ ΨΕΜΜΑ...ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ!
ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ ΕΛΥΤΗ
ΔΟΝΟΥΜΑΙ ΣΥΓΚΟΡΜΗ ΣΕ ΝΟΤΕς ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΑΓΑ ΠΑΙΔΙ...
ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΑΓΑ
ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ....
ΤΙΠΟΤΑ!
ΕΝΑ ΜΠΛΕ ΟΥΡΑΝΟ ΕΙΧΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ...
ΚΑΙ ΜΕΤΑ...ΗΡΘΑΝ
ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ.
Ηταν destiny...να βρεθουμε....κομματια μιας ψυχης ολακερης...πια..
εδω..εσω...
mystic blessings
Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.
Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.
Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν
από τότε που υπάρχει ο κόσμος
είναι μια ατελείωτη αρμαθιά αντικλείδια
για ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.
Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Γιώργης Παυλόπουλος
"Εν οίδα ότι ουδέν οίδα"
...επειδή μίλησες για μπλέ ουρανο.
όταν μιλάς με ποίηση..κατέχεις..
άπταιστα την συναισθηματικήν...
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
Λοξοδρώμόντας στα άβατα μιας άδικης αλήθειας,
αποφεύγω την πικρία που θα μπορούσε,
να ανναπαράγει το τέλος του κόσμου.
Για μιά στιγμή νόμισα,
ότι στον υλικό σου ορίζοντα,
έψαχνες το πνέυμα της αγάπης
και του εξαρτημένου,
που οι μεγάλοι ποιητές εξυμνούν στα πρώσωπα,
των μύθων που έπλασε η ανάγκη τους.
ΚΙ ας υπήρχαν στην δική τους πραγματικότητα..
Ποτέ τους δεν άντεξαν να τ΄αντιμετωπίσουν,
τώρα όλοι αυτοί έχουν πεθάνει και στα έργα τους,
άφησαν και αυτοι την δική τους πικρία,
έτσι κι εμείς παραβάτες μιας ο΄λοκληρης ζωής
δεν προσπαθήσαμε να πάρουμε τον δρόμο της πραγματοπόιησης
και μένουμε να είμαστε οι ποητές της εποχής μας.
Μέχρι πραγματικά να συνενοηθούμε΄,
σε όλη αυτή την διαδρομή.
θα υπάρχουμε απλοι θεατές,
όλων αυτών που επιθημήσαμε.
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΤΟΥ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΑΡΞΗ
ιερό και φτερωτό.
Πλάτων
Ακόμα ένας λοιπόν φιλαράκια μου
που γοητεύθηκε από την παρέα σας και
έγινε μέλος.
All
Και...πρόσεχε πάνω στο σχοινί
Once you were wild, don't let them tame you
Εψαξα λιγο τις σελιδες μας.. και σας βρηκα Ολους εδω....
Αγαπητοι μου...
Νομιζω ταιριαζουν απολυτα με το Νεο Ετος αυτοι οι στιχοι του Ν.Βρεττακου
quote:
...Δε ξερω, μα δεν εμεινε καθολου σκοταδι.
Ο ηλιος χυθηκε μεσα μου.. απο Χιλιες Πηγες..
...Και τουτη η λευκοτητα που σε περιβαλλω..δε θα την βρεις ουτε στις Αλπεις..
Καλε μου reptile...θα Επανελθω.. Ειναι νωρις ακομα..!!!
..προς το παρον..!!
Εδω..
..μες τα ονειρα μου..ενα πανεμορφο Ουρανιο.. Τοξο..ξεπροβαλλει
Θέλω να φύγω πια από δω, θέλω να φύγω πέρα,
σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο,
θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα,
απλό στοιχείο, ελέυθερο, γενναίο.
Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε
έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου,
ωραία να 'ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε,
ωραίος ακόμη ο ίδιος ο εαυτός μου.
Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου,
στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων,
στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,
στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων.
Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη
χαρά και ικανοποίησις να μένει,
κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,
όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι.
kariotakis
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 05/01/2004 14:38:07
Edited by - manos on 05/01/2004 14:39:20