- Υπάρχει ημερομηνία λήξης της ανθρώπινης ύπαρξης; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

απο τί αποτελείται και τί την κάνει να θεωρείται ώς έχει...?

αν θεωρείσουμε πως η ανθρώπινη υπόσταση περιέχει και περιέχεται στα παρακάτω...

πνευματικά....

σωματικα...

ψυχικά...

όλα τα παραπάνω...ή και κάτι περισσότερο?

αν ναι...εάν και εφόσον ,χαλάσει η αλυσίδα....φθαρεί ένας απο τους παραπάνω κρίκους....θα λέγεται ανθρώπινη ύπαρξη....?

πνευματικά που βρίσκεται αυτό που ονομάζουμε "κόσμος" μας...?

ψυχικά....?

σωματικά...?

οι παρεμβάσεις και οι παρεμβολές που ενδεχωμένος υφιστάμεθα...μήπως μας μεταβάλλουν αργά ίσως αλλά σταθερά σε κάτι άλλο...?

αν εξαιρέσουμε κάποια ντοκυμανταίρ...και κάποιες εκπομπές...ή και ελάχιστες ταινίες ...ή ακόμα και στην εκπαίδευση(παιδεία...κ.λ.π)που μπορούν να μας προσφέρουν την δυνατότητα προοπτικής σκέψης.....που βρίσκεται πνευματικά η κατάσταση σήμερα...?

τα υπόλοιπα...?

αναρωτιέμαι.....και μοιράζομαι μαζί σας τις ανησυχίες μου....για το άμεσο "μέλλον" μας.

Η ύπαρξη ως έννοια, είτε αφορά έναν άνθρωπο είτε ένα λουλούδι, εμπεριέχει και της σημασία της ενέργειας. Σύμφωνα με τούτη την θεώρηση, θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει.

Στους Πανεπιστημιακούς κύκλους κυκλοφορεί ένα ερώτημα παρόμοιο με τούτο : "Πότε θα πεθάνουν όλα ?". Οι Φυσικοί ισχυρίζονται πως τα πάντα θα σταματήσουν να υπάρχουν όταν γίνουν θερμότητα. Είναι η χαμηλότερη ποιοτικά εκμεταλλεύσιμη μορφή ενέργειας. Προς το παρόν, δεν υπάρχει εξωγενής παράγοντας που να μπορεί να επέμβει στην θερμότητα και να την αξιοποιήσει έτσι ώστε να παραχθεί ανώτερη μορφή ενέργειας.

Είναι και τούτο μια απάντηση, παρ' ότι δεν την αποδέχομαι πλήρως. Νομίζω πρέπει να καθοριστεί στην συζήτηση, η οπτική κάτω από την οποία θα μπορούσε να απαντηθεί το ερώτημα.

Μήπως η ερώτηση αφορά την ημερομηνία λήξης του ανθρωπίνου είδους ? Νομίζω πως εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε και δυο λόγια παραπάνω, εξετάζοντας τις σημερινές συνθήκες υπό τις οποίες υπάρχει, δρα και εξελίσσεται το ανθρώπινο είδος. Δεν είναι και πολύ ευοίωνες, με την έννοια πως ο άνθρωπος σήμερα έχει χάσει ένα πολύ σημαντικό «συστατικό», αν θέλετε, της ίδιας του της ύπαρξης. Την εμπιστοσύνη απέναντι στον συνάνθρωπό του η οποία οφείλεται στην έλλειψη εμπιστοσύνης έναντι του ιδίου του, του εαυτού. Κατά την γνώμη μου, από τούτο ξεκινούν όλα και εκεί καταλήγουν. Όσο οι κοινωνίες λειτουργούν υπό συνθήκες πίεσης, είτε τοπικής μορφής είτε διακρατικής μορφής, η εξέλιξη δεν μπορεί να ευδοκιμήσει διότι πάντα θα καταπνίγεται από διάφορες μορφές βίας. Και βία, δεν σημαίνει απαραιτήτως το να σπάσεις κάποιον στο ξύλο, αλλά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί βία, οποιαδήποτε μορφή επηρεασμού της ανθρώπινης συνείδησης, προσοχή όμως, που αποβλέπει κάπου. Που έχει σκοπό δηλ. Οι κοινωνίες σήμερα, η ανθρωπότητα σήμερα, λειτουργεί υπό την ύπαρξη ενός σκοπού, που ο καθένας μπορεί να τον ονομάσει όπως θέλει, χρήμα, δόξα, αναγνώριση, επιβολή, εξουσία, κατοχή. Δεν έχουν σημασία οι όροι. Υπάρχει σκοπός, κίνητρο. Από την μια, η ύπαρξη ενός σκοπού, είναι αυτό που ουσιαστικά προσφέρει συνέχεια στην πορεία της ανθρωπότητας, από την άλλη όμως η ύπαρξη ενός λάθος σκοπού μπορεί να φέρει και την καταστροφή της. Για να μπορέσει κανείς να βγάλει ένα όσο το δυνατόν ασφαλέστερο συμπέρασμα και να είναι σε θέση να απαντήσει με σαφήνεια, τεκμηριωμένα και βάσιμα, αν το ανθρώπινο είδος έχει ημερομηνία λήξης, θα πρέπει να έχει μελετήσει και να λάβει υπ’ όψιν του, ότι συμβαίνει σήμερα στον κόσμο, χωρίς να απομονώνει περιστατικά, αλλά υπό την οπτική μιας καθολικής αντικειμενικής θεώρησης των γεγονότων, τόσο των τρεχόντων, όσο και των γεγονότων της Ιστορίας του ανθρώπινου είδους από την αρχή της εμφάνισής του.

Η προσωπική μου άποψη, είναι πως αν ο άνθρωπος δεν φτιάξει φυσικές κοινωνίες αλήθειας, δικαιοσύνης και ελευθερίας, είναι καταδικασμένος στον αφανισμό. Πολλοί επιστήμονες συμμερίζονται τούτη την άποψη, συμπληρώνοντας πως ο άνθρωπος είναι από την φύση του αυτοκαταστροφικός, γιατί συνυπάρχουν μέσα του αλληλοσυγκρουόμενες δυνάμεις, π.χ αγάπη-μίσος, ναι-όχι, πόλεμος-ειρήνη, καλό-κακό, και πως η σύγκρουση αυτών των δύο, μπορεί να φέρει ένα ανάλογο φαινόμενο με εκείνο της «εξαΰλωσης» των σωματιδίων που συντελείται στο κενό της κβαντομηχανικής. Έτσι τουλάχιστον, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ο όρος «αυτοκαταστροφή». Παρ’ ότι, η άποψη αυτή δεν μου φαίνεται και τόσο παράλογη, ευσταθεί δηλ. κατά ένα μέρος και συμπεριλαμβάνεται στην συνολική μου στάση, ομολογώ πως η εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο είναι απόλυτη, όχι ως είδος, αλλά ως ύπαρξη.

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά νομίζω πως το ανθρώπινο είδος θα αφανιστεί. Αυτή, είναι με δυο λόγια η δική μου θέση.

Ήθελα να σταθώ επίσης στον παράγοντα «ανθρώπινη νοημοσύνη». Στο νου δηλ, στο νιονιό, που λέμε. Πολλοί ισχυρίζονται πως αν εξελιχθεί η ανθρώπινη νοημοσύνη, το ανθρώπινο είδος δεν θα αφανιστεί. Πρέπει όμως να εξετάσουμε τι σημαίνει ο όρος «εξελικτική νοημοσύνη». Κατά την γνώμη μου, μια νοημοσύνη είναι εξελιγμένη όταν λειτουργεί και άχρονα, όταν δηλ. δεν ακολουθεί μόνο την γραμμική οριζόντια κίνηση του χρόνου. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα, που δεν είναι της παρούσης. Είχα παρουσιάσει κάποτε μια πρώτη προσέγγιση του θέματος και σε τούτο το φόρουμ, που δεν έτυχε μεγάλης απήχησης, μάλλον επειδή εγώ δεν είχα καταφέρει να γίνω κατανοητά επαρκής. Η βάση πάντως της συλλογιστικής μου, ήταν η θεωρία του Ναούμ Ι. Γκόσδα, περί ενιαίας άχρονης μηχανικής που με την σειρά της βασίζεται στην θεωρία του ψηφιδωτού όντως. Είναι όπως καταλαβαίνετε, πρακτικά ανέφικτο να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος, πάντως με δυο λόγια, ουσιαστικά λέω πως ακόμη και η σκέψη, η νοητική λειτουργία, ο συλλογισμός δηλ. ενός ανθρώπινου νου, μπορεί να κινηθεί άχρονα, δικαιώνοντας από την μια τον Αριστοτέλη και από την άλλη τον Ηράκλειτο. Αυτό, για μένα σημαίνει ο όρος «εξελιγμένη νοημοσύνη». Ο «κοινός» νους μας, προς το παρόν, δεν μπορεί να λειτουργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, παρά μόνον ελάχιστες φορές που δεν γίνονται αντιληπτές και συνειδητές από τον ίδιο, και κατά συνέπεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί και μνημονικό γι’ αυτές τις στιγμές, όμως θεωρητικά, αν ο Γκόσδας έχει δίκιο, θα μπορούσαμε συνειδητά πλέον να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε, απαλλαγμένοι από την κίνηση του χρόνου που ταυτίζεται με την κίνηση ενός Αριστοτελικά πλασμένου νου, όπως είναι ο δικός μας.

Είναι αρκετά σημαντικό να σταθούμε στον όρο «νοημοσύνη», διότι από αυτήν την έννοια πολύ πιθανόν, να εξαρτάται αυτό που λέει εδώ ο φίλος «ημερομηνία λήξης της ανθρώπινης ύπαρξης».

http://www.meta.gr/articles/metahuman.htm

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ...ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΑΛΛΩΣΤΕ; ΤΙ ΘΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ; ΑΛΛΑΓΗ; ΜΑ…ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ «ΚΡΙΣΕΙΣ» ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΑΡΩΤΙΚΕΣ! ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΕΛΟΣ ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΡΧΗ! ΚΑΘΕ ΚΥΚΛΟΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΚΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ…ΕΚΤΟΣ ΒΕΒΑΙΑ ΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 2-2,5 ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ «ΚΡΙΣΗΣ» ΠΟΥ –ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ-ΤΗΣ ΕΧΟΥΝ ΚΑΡΦΩΣΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΚΑΙ «ΕΚΛΕΚΤΟΙ» ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ...

Αυτό θα σου απαντούσα κι εγώ.