- Η ΣΚΙΑ Ο ΑΛΛΟΣ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟΣ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Ευχαριστούμε Lorenzo.
Αυτο που εφαρμοζω εδω και πολλα χρονια ως κανονα στην ζωη μου,ειναι να σιωπω οταν οι αλλοι κραυγαζουν,ΝΑ ΠΟΛΕΜΩ οταν οι αλλοι σταματουν, να ειμαι ΗΡΕΜΗ οταν οι αλλοι κλαινε φωναζουν και οδυρονται και ολα αυτα μεσα απο οδυνηρες διαδικασιες και οχι αβασανιστα .
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ,ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ,και ουτε ειναι μια λογοτεχνικη εκφραση,αλλα ειναι επικινδυνα κοντα μας,ο ανθρωπος του χαους ειναι ο ανθρωπος της διπλανης πορτας,και τελος Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ,ειναι ο ιδιος μας ο εαυτος.
Φιλη nst,διακρινω μια επιθετικοτητα στο ποστ σου και μια προσπαθεια εντυπωσιασμου,γραφεις:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Καθε μερα οταν περνω το μετρο να παω στην δουλεια μου,βλεπω ολο και πιο συχνα καλωδιωμενους ανθρωπους,ο ενας με τεχνητο ακουστικο αυτι τηλεφωνου,ο αλλος με γουοκμαν,και ο πιτσιρικας με το τελευταιο μοντελο λαπτοπ υπολογιστη καλωδιωμενος στο νετ ισως και 20 ωρα .
--------------------------------------------------------------------------------
Τι το φοβερό έχει αυτό?
Και γιατί θα ήταν πιο ευχάριστο να πρέπει να χαιρετήσω το πρωί πριν πάω στη δουλεία όλο το χωριό είτε θέλω είτε όχι?
AN ΔΕΝ ΣΕ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ,ΤΟΤΕ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΩ ΑΛΛΑ ΑΝΗΚΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΜΑΖΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΠΡΕΦΑ ΤΙΠΟΤΕ,και σφυριζει ανεμελα στον ρυθμο της εποχης.
Οσο αν θα ηταν πιο ευχαριστω να χαιρετησουμε ολο το χωριο ασυζητητι λεω πως ναι θα ηταν εκατο φορες πιο ευχαριστο αυτο και αν μη τι αλλο πιο υγειες απο το καλωδιακο ταμπουρωμα,η ακομη και πισω απο μια εφημεριδα.
Παρακατω γραφεις>>>>>
--------------------------------------------------------------------------------
ΕΚΤΟς απο το γεγονος πως η ανθρωπινη πλεον επαφη ειναι ανυπαρκτη,
--------------------------------------------------------------------------------
Ισως είναι περιορισμένη σε σχέση με το παρελθόν αλλά δεν είναι ανύπαρκτη.
δες ολο το κειμενο σε παρακαλω,γιατι ετσι ειναι σαν να διαστρεβλωνεις αυτα που γραφω...
Η καταργηση της επιθυμιας για τον συγχρονο ανθρωπο ισως ειναι κατι ανεφικτο,
--------------------------------------------------------------------------------
Ποιές είναι οι επιθυμίες που πιστεύεις οτι πρέπει να καταργηθούν και γιατί?
ΕΔΩ ΕΧΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ,καθε επιθιμια ειναι μια εξαρτηση κι ενα κλειδωμα του εσωτερου εαυτου μας *ψυχης}να εκφραστει με ανιδιοτελεια και τι εννοω με αυτο θα σου αναφερω ενα παραδειγμα.
Οταν κοιταζω ενα δασοςπου θελω να αγορασω να νοικιασω,η να υποθηκευσω ,δεν βλεπω πια το δασος ουτε αυτα που βρισκονται σ αυτο,αλλα βλεπω το δασος κατω απο το πρισμα της επιθυμιας μου να το εκμεταλλευτω ετσι το συσχετιζω με την επιθυμια μου και πως θα μου αποδωσει κερδος.
Αν ομως δεν ζητω τιποτε απο αυτο,αν απλως το κοιταζω αφηρημενη μεσα στο πρασινο του βαθος,τοτε μονο ειναι δασος,ειναι βλαστηση,ειναι φυση ,ειναι ωραιο.
Το ιδιο συμβαινει και με τους ανθρωπους και τα προσωπα τους.
Ο ανθρωπος που κοιταζω με φοβο,μ ελπιδα,μ επιθυμια,με προθεσεις,με αιτηματα,δεν ειναι ανθρωπος αλλα ενας παραμορφωτικος καθρεφτης των επιθυμιων που επανω του προβαλλω.
Τον κοιταζω συνειδητα η ασυνειδητα μ ενα σωρο ερωτηματα τα οποια εμποδιζουν την πραγματικη επικοινωνια μεσα απο την ψυχη...
μονο οταν η επιθυμια σιγασει μπορουμε να ειμαστε ειλικρινεις στης σχεσεις μας με τους αλλους.
και πιο κατω >
--------------------------------------------------------------------------------
Μεσα σε αυτην την φαινομενικη ευμαρεια που προσπαθουν να μας πεισουν οτι ζουμε,
υπαρχει μια τρομερη μιζερια,κι αυτη η μιζερια ειναι η πνευματικη ατροφια και το τελμα το οποιο εχει πεσει η ανθρωποτητα.
--------------------------------------------------------------------------------
Πότε ήταν πνευματικά εξελιγμένη η ανθρωπότητα και τώρα έπεσε στο τέλμα?
ΣΚΕΨΟΥ ΠΑΝΩ Σ ΑΥΤΟ ΚΙ ΟΤΑΝ ΒΡΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΟΙΤΑΣ ΕΛΑ ΕΔΩ ΝΑ ΞΑΝΑΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ.
ευχαριστω.
Edited by - spirit on 05/12/2005 15:47:35
Ομως δεν μπορώ να δεχθώ τόση απαισιοδοξία και κατάκριση για την εποχή μας, ούτε να την συγκρίνω με παλαιότερες που δεν θεωρώ οτι ήταν ιδανικές.
Απλώς προσπαθώ να συμβιβάσω την τεχνολογία με τον εσωτερισμό.
quote:
AN ΔΕΝ ΣΕ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ,ΤΟΤΕ ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΩ ΑΛΛΑ ΑΝΗΚΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΣΤΗΝ ΜΑΖΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΠΡΕΦΑ ΤΙΠΟΤΕ,και σφυριζει ανεμελα στον ρυθμο της εποχης.
Οσο αν θα ηταν πιο ευχαριστω να χαιρετησουμε ολο το χωριο ασυζητητι λεω πως ναι θα ηταν εκατο φορες πιο ευχαριστο αυτο και αν μη τι αλλο πιο υγειες απο το καλωδιακο ταμπουρωμα,η ακομη και πισω απο μια εφημεριδα.
Δεν το νομίζω, ανήκω στο ίδιο σύνολο ανθρώπων που ανήκουμε όλοι μας και που όλοι με τον τρόπο μας προσπαθούμε να επιβιώσουμε και να εξελιχθούμε ανάλογα με τα βιώματα και τον τρόπο που μεγαλώσαμε.
Σχετικά με το θέμα << ταμπούρωμα>> αν θές ανταλάσουμε απόψεις, είναι όμως υποκειμενικό το τι θεωρεί ή όχι υγιές ο καθένας.
quote:
Τον κοιταζω συνειδητα η ασυνειδητα μ ενα σωρο ερωτηματα τα οποια εμποδιζουν την πραγματικη επικοινωνια μεσα απο την ψυχη...
μονο οταν η επιθυμια σιγασει μπορουμε να ειμαστε ειλικρινεις στης σχεσεις μας με τους αλλους.
Σαφές το παράδειγμα και κατανοητό.
Κάτω απο αυτή την ανάλυση θα έλεγα οτι περιγράφεις κάτι ιδανικό και επιθυμητό. Η ειλικρίνεια όμως δυστυχώς δεν είναι ίδιον πολλών ανθρώπων, ούτε οι σχέσεις εμπιστοσύνης που είναι απαραίτητη για να γίνει εφικτό αυτό.
Αν συνεχίσουμε όμως τις προσπάθειες ίσως κάποιοι το καταφέρουμε.
quote:
ΣΚΕΨΟΥ ΠΑΝΩ Σ ΑΥΤΟ ΚΙ ΟΤΑΝ ΒΡΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΟΙΤΑΣ ΕΛΑ ΕΔΩ ΝΑ ΞΑΝΑΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ.
Μακάρι να κοίταγα την επιφάνεια, ίσως να ήμουν πολύ καλύτερα μέσα στήν άγνοια αλλά δεν είναι έτσι.
Οπως ξαναείπα, για μένα το πιό αρμονικό είναι να πλεύσουμε όσο πιο ήρεμα γίνεται στίς θαλασσες απο όπου δεν μπορούμε να ξεφύγουμε ...
Φιλικά
Πόσο απέχει για όλους εμάς η πραγματική ζωή από αυτό που ζούμε;
Τι είναι πραγματική ζωή είναι κάτι εντελώς σχετικό και υποκειμενικό. Είναι κατ' εμέ αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους, μας ελαφραίνει τα βάρη, τα όποια βάρη - αυτό ίσως που μας φέρνει κοντά με την προαιώνια ανθρώπινη φύση μας.
Πόσο κοντά σ' αυτό νιώθουμε λοιπόν; Πόσο μας ικανοποιεί ο λόγος που προκύπτει από το κλάσμα δημιουργικότητας και χρόνου; Αν η δημιουργικότητα είναι η ενέργεια που καταναλώνουμε σε σχέση με αυτό που μας έλκει, αυτό που θεωρούμε κίνητρο ή υποχρέωση. Κι αν ο χρόνος είναι απλά αυτό που μας φθείρει.
Πόσο διαρκεί το ταξίδι που κάνει ένας άνθρωπος πλησιάζοντας τον εαυτό του; Ποιον εαυτό, όμως...
Όχι αυτό που οι άλλοι του λένε ή πιστεύουν πως είναι ή καμιά φορά τον κάνουν να πιστεύει και ο ίδιος αλλά τον πραγματικό του εαυτό. Αυτόν που χαίρεται ή στεναχωριέται χωρίς λόγο, ξεχνάει ή θυμάται χωρίς λόγο, νιώθει, ζει κάποια πράγματα "χωρίς λόγο". Έτσι λένε οι γύρω.
Κάθε φορά που κάποιον ακούς να σου λέει "ανεξήγητο..." ο πραγματικός σου εαυτός σου κλείνει το μάτι. Εσύ ξέρεις ότι υπάρχει κάτι μέσα σου που πάντα θα σε σπρώχνει ή θα σε τραβάει από κει που λες ότι πηγαίνεις. Αυτό το κάτι είναι ο πραγματικός σου εαυτός, αυτό το εκεί είναι η πραγματική ζωή.
Κάθε φορά που ξεκινάς και θέλεις κάτι 'που σου πάει' πλησιάζεις στο ενδότερο υπαρκτό και άυλο σημείο του εαυτού σου. Την ψυχή σου.
Ό,τι σου αγγίζει την ψυχή σημαδεύει τον φθοροποιό χρόνο.
Αν το άγγιγμα αυτό είναι ευχάριστο σαν χάδι, φιλί ή αγκαλιά τότε αισθανόμαστε έλξη. Έλξη για ένα τοπίο με θάλασσα και ήλιο, μια σκέψη, έναν άνθρωπο, μια στιγμή. Την έλξη αυτή μ’ αρέσει να την λέω συναίσθηση. Για μένα λειτουργεί σαν τον σπόρο. Όταν φυτρώσει δημιουργεί αναμνήσεις. Ευχάριστες όταν το άγγιγμα είναι ευχάριστο, δυσάρεστες όταν είναι επίπονο. Όλες οι αναμνήσεις σου μαζί είναι ο αφρός των στιγμών σου, η εμπειρία. Όσο πιο μεστός ο αφρός τόσο πιο μεγάλη η πιθανότητα το μέσα σου να συναντήσει το έξω, η ψυχή σου δηλαδή - η "προαιώνια ανθρώπινη φύση" - να συναντήσει το περιβάλλον, την "φύση".
Η φύση είναι ένα τραγούδι που η ψυχή σου το ντύνει με λόγια.
Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με την γύρω φύση, νoιώθω πως πλησιάζω τον πραγματικό μου εαυτό. Νoιώθω ένα λυτρωτικό συναίσθημα πραγματικής ζωής. Οι άνθρωποι όλοι, πιστεύω, πως έχουν σ' ένα δάσος, μια παραλία, ένα βουνό, μία λίμνη, ένα ποτάμι, ένα λουλούδι, μια μυρωδιά κάποτε νιώσει αυτό το αίσθημα. Το αίσθημα δηλαδή του παντοτινού και φθαρτού που σαν κόκκινη κλωστή σε διαπερνά κάποιες στιγμές στην ζωή και που ενώνει σαν χάντρες τον πραγματικό σου εαυτό, την ψυχή και την φύση στον λαιμό της πραγματικής ζωής, σταματώντας τον χρόνο.
Και μόνο όταν στιγμιαία σταματά ο χρόνος αντιλαμβάνεσαι τελικά ότι είσαι φθαρτός άλλα είσαι και παντοτινός. …Mε μια λέξη….ΑΝΘΡΩΠΟΣ
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Υπάρχει βέβαια πάντοτε αγαπητοί μου κι αυτή η "ματιά"...
ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ
ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΩΣ ΑΡΧΙΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΧΩΜΑΤΑ
Ν'ΑΡΝΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΟΥΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΟΥ ΤΗ ΤΡΟΦΗ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΜΑΚΡΑΙΝΕΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ
ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΡΟΗ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΦΤΙΑΞΕΙ
ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΠΛΑΣΕΣ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕΣ ΕΣΥ
ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥΣ ΤΗ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΝ ΜΕ ΤΑ ΛΑΘΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ
ΚΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΤΗ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ ΜΙΚΡΗ ...
ΚΟΙΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΧΑΡΑΔΡΕΣ ΜΕ ΤΕΡΑΣΤΙΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΜΟΙΑΖΟΥΝ
ΚΑΙ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΣΑ ΝΑ ΓΙΝΑΝ ΓΙΑ ΟΜΟΙΟ ΣΚΟΠΟ
ΑΡΧΙΖΕΙΣ ΝΑ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΠΩΣ ΤΟ ΝΕΡΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ.
ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΑΝΙΚΑΝΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΝ
ΑΝΕΠΤΥΞΑΝ ΜΕΣ'ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΤΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ
ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΑΝ ΚΑΙ ΜΑΘΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ
ΥΠΟΤΑΓΗ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΝΑΝΕ ΘΕΟΙ
ΑΠΛΩΣΑΝΕ ΤΗΝ ΒΡΩΜΑ ΤΟΥΣ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΡΙΓΥΡΩ
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΕΧΕΙ ΠΑΝΩ ΤΗΣ ΑΛΛΟ ΑΥΤΗ Η ΓΗ
Ο,ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΡΩ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ
ΧΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Ή ΘΕΙΟ, ΕΙΝ' ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ
ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ 'ΝΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ
ΑΦΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΛΗΓΗ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ
ΤΗΝ ΠΙΟ ΤΡΕΛΛΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΗ ΛΕΕΙ ΛΟΓΙΚΗ
ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΡΟΠΟΥΣ ΞΥΠΝΙΟΥΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΚΡΑΤΙΕΤΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ
ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ , ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ
ΜΑ, ΝΑ ΠΟΥ ΑΠ'ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΞΕΦΥΓΕ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ
ΚΙ ΑΛΛΟΦΡΩΝΑΣ,ΑΝΙΚΑΝΟΣ,ΣΚΟΤΩΝΤΑΣ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ
ΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
ΤΩΝ ΜΥΑΛΩΝ ΜΑΣ Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΜΑΖΕΜΕΝΗ ΣΕ ΜΙΑ ΒΟΜΒΑ
ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ
ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΑΝ ΜΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΛΥΣΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ
ΟΤΑΝ Η ΓΗ, ΠΙΑ ΣΤΕΙΡΑ, ΘΑ ΜΑΣ ΕΚΔΙΚΗΘΕΙ
ΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΣΧΡΗ ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΧΩΣ ΕΝΟΧΗ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΜΑΣ
Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΡΑΤΑΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΕΤΗ
ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑΣ ΘΑ ΕΙΝ΄ΕΡΓΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ
ΚΑΙ Η ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΙΜΙΑΚΗ - ΓΙΑΤΙ .....
Ο,ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΡΩ ΝΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΙΝ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
ΧΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, Ή ΘΕΙΟ, ΕΙΝ' ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ
ΕΙΚΟΝΑ, ΤΕΛΕΙΑ ΒΙΒΛΙΚΗ, ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΚΟΥΜΠΙ.
ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ
Παπάδες, μπάτσοι ,δικαστές πολιτικοί στρατιωτικοί
Όλοι αυτοί είναι ένοχοι και στο ειδώλιο εμείς
Για το πανικό αδίκημα που λέγεται ζωή
Πολλή τεχνολογία και εμάς μας μαστίζει η ανεργία
Ο πόθος για ελευθερία έγινε αμαρτία
Δεν υπάρχει εκτόνωση μοναχά ναρκωτικά
Την θέση των ιδανικών την πήραν τα λεφτά
Το μέλλον είναι φέρετρο και ανάσα σταχτή
Κατάντησε η ζωή σκατά κι ο θάνατος φίλος
Γενιά του χάους …
Η επιλογή μας εξαρτάται απ' την εκάστοτε ..ψυχολογική μας κατάσταση
ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΛΥΠΑΣΑΙ
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΕΣ ΝΑ ΣΕ
ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ
ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Του παραξένου μη ρωτάς, τί θέλει η πλάση όλη
γιατί ο ήλιος καίγεται γιατί ο ήλιος σβήνει
οι ερωτήσεις μένουνε για να θυμίζουν σ'όλους
ότι είναι τα χρόνια πέτρινα είναι ο τάφος ήλιος
είναι η ψυχή μου σκοτεινή, τα όνειρα κομμάτια
ο θάνατος ο λυτρωτής μέρα καθάρια θα 'ρθει
θα μας λυτρώσει-άγγελος
θα μας φιλήσει όλους...
ΚΑΛΗ Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΥΜΑ TΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΚΑΛΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΡΔΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ.
ΚΑΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΗ, ΚΑΜΙΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΗ. Η ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΟΥ ΤΙΣ ΟΔΗΓΟΥΝ.
quote:ΓΡΑΦΕΙΣ.
Πότε ήταν πνευματικά εξελιγμένη η ανθρωπότητα και τώρα έπεσε στο τέλμα;
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΗΤΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΗ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΠΕΦΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΜΑ. ΟΠΩΣ ΕΙΠΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ, ΤΟ "BATMAN BEGIN" ΠΕΦΤΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΣΑΙ.
ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ Ή ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΔΕ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΤΟΤΕ ΧΑΡΑΞΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ
Odysseus_Nemo
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ;;
Εγώ θα έλεγα : ΧΟΪΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο πρώτος άνθρωπος επί γης χοϊκός.
Ο δεύτερος άνθρωπος ο Κύριος εξ ουρανού.
Α΄ ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΕ’
ΣΤΙΧΟΣ 47, 48
Ο πρώτος άνθρωπος, δηλαδή η ποιότητα του εσωτερικού μας ανθρώπου, η ουσία της ποιότητας, είναι επί γης χοϊκός, είναι δηλαδή γεννημένος από τη γη, από τα χαμηλότερα στοιχεία του λόγου, είναι γεννημένος στην ποιότητά του ο εσωτερικός μας άνθρωπος από τις κατώτερες μορφές σκέψεων, από τους παιδαριώδεις διαλογισμούς που φαντασίωσαν μέσα στο νου μας, σαν δήθεν σπουδαίοι, από εμπειρίες των προγενεστέρων, οι οποίοι έσπειραν μέσα μας τις δικές τους εμπειρίες. Γι’ αυτό τον λόγο ονομάζει ο Λόγος, τον πρώτο εσωτερικό μας άνθρωπο χοϊκό , ο οποίος βρέθηκε μέσα μας από τις χαμηλότερες συνειδήσεις και τα χαμηλότερα τους πεδία.
Διότι ενώ χτίστηκε μέσα μας, εμείς ή οι περισσότεροι από εμάς, ούτε καν το είχαμε αντιληφθεί. Η γέννηση-ενανθρώπιση του πρώτου εσωτερικού μας ανθρώπου είναι, χοϊκή ακριβώς γιατί ενώ υπήρξε μέσα μας, πέτυχε να γίνει μια ύπαρξη η οποία ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ (γεια σου φίλε μου Lorentzo), έστω κι αν γνώρισε όλα τα έξω από τον εαυτό της. Ομοιώθηκε με τον κύκλο των ζώων γι’ αυτό και τον ονομάζει χοϊκό γιατί ζει, βιώνει και υπάρχει όπως το χοϊκό ψυχικό ζώο.
Και ενώ οι άνθρωποι δέχονται δύο γεννήσεις, μία τη σαρκική γέννηση και μία τη γέννηση του λόγου-πνευματική που οριοθετεί την ποιότητα και την ουσία του εσωτερικού τους ανθρώπου , δεν γνωρίζουν τίποτα ή σχεδόν τίποτα για την γέννηση αυτή, η οποία είναι και ασύγκριτα υψηλότερη από την πρώτη. Του λόγου η γέννηση, οριοθετεί και την ποιότητα του ανθρώπου σαν ύπαρξη.
Όλους αυτούς που γεννήθηκαν μέσα από τον λόγο, στον εσωτερικό τους άνθρωπο και δεν γνώρισαν ότι γεννήθηκαν και από τον λόγο, αλλά έμειναν με την εντύπωση ότι η γέννηση βρίσκεται όταν γεννιόμαστε κατά σάρκα,, τους ονομάζει χοϊκούς.
Κι έτσι ο Λόγος εδώ μας περνά στον δεύτερο στίχο, ο οποίος μας λέει: και ο δεύτερος άνθρωπος ο οποίος γεννήθηκε μέσα μας λέγεται και είναι κύριος εξ’ ουρανού. Και λέγεται κύριος διότι γεννήθηκε μέσα μας, με τη συνειδητή δική μας επιλογή , γνωρίζοντας εκ των προτέρων τα όσα ο λόγος εργάζεται στο όλον της υπάρξεώς μας.
Είναι κύριος γιατί μας ελευθερώνει από τον παλιό άνθρωπο που είχε ενθρονιστεί μέσα μας. Λέγεται και είναι αληθινά κύριος, ο εσωτερικός μας άνθρωπος μέσα στην ουσία της ποιότητάς του, την οποία ουσία μόνοι μας και κατά ελεύθερη δική μας επιλογή, μέσα από τη γνώση των όσων ο λόγος εργάζεται μέσα στην ύπαρξή μας, επιλέξαμε και βάλαμε μέσα μας. Γι’ αυτό και τον ονομάζει κύριο.
Δυστυχώς ο άνθρωπος δεν γνωρίζει και δεν επιθυμεί να μάθει την αλήθεια. ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ.
Δεν χρειάζονται επαναστάσεις, ούτε πεσσιμισμός γιατί ο άνθρωπος θα είναι χοικός και ότι και αν κάνει θα είναι γη.
Χρειάζεται να στρέψει τη θέληση προς τον ουρανό (να ψηλαφίσει το ανύπαρκτο για αυτόν) και να ψάξει το ουράνιο κομμάτι της ψυχής του.
ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕ ΚΥΡΙΟ ΕΞ΄ ΟΥΡΑΝΟΥ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ
Αγαπητέ μου φίλε ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ,
κατ' αρχήν χαιρετώ σε!!!
Θα επαναλάβω εδώ αυτά που έχω γράψει κι αλλού γι αυτή την τεχνητή διχοτόμηση του λόγου. Πιστεύω ότι υπάρχει μία βασική αλλά ηθελημένη παρεξήγηση που στοιχειώνει την σκέψη όλων των ανορθολογιστών (ελληνοκεντρικών ή νεο-ορθόδοξων) και την καθιστά φιλοσοφικά διάτρητη.
Η «ratio», την οποία πολεμούν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μετάφραση στα Λατινικά της αρχαίας ελληνικής λέξης «λόγος». Και μάλιστα της Αριστοτελικής εκδοχής της - δηλαδή του «ορθού λόγου». Για να δημιουργήσουν την διαφορά (πράγμα που βαθύτατα επιθυμούν) βαφτίζουν αυθαίρετα ratio τον κακό «ορθό λόγο» και του αντιπαραθέτουν έναν καλό «άλλο ελληνικό λόγο» διαπράττοντας δύο αδικήματα. Της περιττής μετωνυμίας και της «μετάβασης εις άλλον γένος». Διότι αυτός ο «άλλος» λόγος δεν είναι μια διαφορετική μορφή κριτικής και αναλυτικής σκέψης - αλλά διαίσθηση, ενόραση, συναίσθημα. Δεν αποτελεί εναλλακτική πρόταση για τον «ορθό» ούτε μπορεί να τον υποκαταστήσει. Αφορά τον χώρο έξω από τα όρια.
Όπου ανήκουν και πολλοί δημιουργοί - από τον Λορεντζάτο ως τον Αρτώ. Όταν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν άλλα είδη ορθού λόγου δεν εννοώ πως δεν υπάρχει κάτι εκτός ορθού λόγου. Ίσα-ίσα που έχω γράψει πολλές φορές πως τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή - η Τέχνη, η Πίστη, ο Έρωτας - βρίσκονται έξω από τα όρια του ορθού λόγου. Ο «άλλος» λόγος που επικαλούνται οι αντίπαλοι του «ορθού» ανήκει σε αυτό τον άλλο χώρο, τον πέρα από τα όρια του ορθού λόγου.
Η δεύτερη διαφορά μου είναι πως η διάκριση ορθού και «άλλου» λόγου (που εκφραζεται και στο δίπολο διαφωτισμός - ρομαντισμός) δεν χωρίζει την Δύση από την Ανατολή - υπάρχει και στους δύο χώρους. Και μέσα στην Δύση υπάρχουν σημαντικοί ανορθολογιστές. Εκτός αν δεχθούμε πως η Βέιλ, ο Κίρκεργκωρ και ο Αρτώ είναι ...Έλληνες. Και πάλι εδώ βαφτίζουμε αυθαίρετα τον μη- ή τον αν-ορθολογισμό (και τον Δυτικό) σε «Ελληνικό Λόγο».
Η τρίτη και βασική διαφορά είναι πως, ενώ αναγνωρίζω το πρωτείο του «άλλου λόγου» (η μάλλον μη λόγου) για την πλήρωση του κάθε συγκεκριμένου ανθρώπου - δεν θεωρώ ότι μπορεί να αποτελέσει την βάση για την σκέψη, την επιστήμη, την πολιτική ή την οργάνωση της κοινωνίας. Δεν μπορώ να φανταστώ ούτε ένα Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (πόσο μάλλον ένα Σύνταγμα) που να αγνοεί τον ορθό λόγο και να βασίζεται στο συναίσθημα ή στην διαίσθηση. Πόσο συμβατή είναι π.χ. η απόλυτη θρησκευτική πίστη, με τα ανθρώπινα δικαιώματα; Ένα θεοκρατικό πολίτευμα δεν μπορεί (εξ ορισμού) να είναι δημοκρατικό.
Στον υποκειμενικό χώρο ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να αναζητήσει την λύτρωση ή την ευτυχία με όποιο «λόγο» θέλει. Αλλά το μόνο κοινό σύστημα σκέψης που (όπως και τα συγγενή του μαθηματικά) υποχρεώνει σε καθολική αποδοχή και ξεπερνάει το υποκείμενο, είναι ο ένας και ενιαίος (επιμένω) ορθός λόγος. Δύο και δύο κάνουν τέσσερα και στην Ανατολή και στην Δύση.
Με φιλία κι εκτίμηση πάντα..
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Χρειάζεται να στρέψει τη θέληση προς τον ουρανό (να ψηλαφίσει το ανύπαρκτο για αυτόν) και να ψάξει το ουράνιο κομμάτι της ψυχής του.
Αγαπητέ Αναστημένε νομίζω οτι εδώ έχουμε μια αντίφαση.
Να <<ψηλαφίσουμε το ανύπαρκτο>> γίνεται?
Οι δυνατότητες μας και οι νοητικές μας ικανότητες, μας περιορίζουν απο την θέαση του υπερβατικού, πόσο μάλλον η ψηλάφιση αυτού.
Η εμπιστοσύνη στο θεό και στο σχέδιο του είναι θέμα πίστης, δεν είναι υπόθεση απόδειξης, οπότε είναι και τελείως υποκειμενική.
Αυτά όμως που καλούμεθα να πράξουμε καθώς και η ζωή μας ως άνθρωποι χοϊκοί όπως αναφέρεις είναι πραγματικά και δεν αμφισβητούνται.
Θεωρείς οτι ο άνθρωπος του ''λόγου'' είναι ανώτερος από τον άνθρωπο της ''σάρκας''.Το πνεύμα ανώτερο απο την ύλη.
Ομως αν σκεφτούμε οτι μόνο μέσα απο την ύλη μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τις ιδέες θα δούμε πόσο σημαντικό είναι και αυτό το ένδυμα της ύπαρξής μας.
Οι ιδέες χωρίς την πράξη τι νόημα έχουν?
Γιατί η '' αλήθεια'' πρέπει να έρχεται απαραίτητα σε αντίθεση με τα δεδομένα που ζούμε στο ''χάος''?
Εκτός αυτού εφ' όσον η αναζήτηση είναι μοναχική και δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά, μοναχικά και υποκειμενικά θα είναι και αυτά που θα ανακαλύψουμε.
Επομένως ούτε να τα συγκρίνουμε, ούτε να τα διασταβρώσουμε μπορούμε.
Απλώς θα είναι οι δικές μας πεποιθήσεις.
Πιστεύω όμως οτι δεν γίνεται να συνυπάρχουμε και να λειτουργούμε με το σύνολο χωρίς κοινούς οδηγούς συμπεριφοράς.
quote:
Είναι κύριος γιατί μας ελευθερώνει από τον παλιό άνθρωπο που είχε ενθρονιστεί μέσα μας. Λέγεται και είναι αληθινά κύριος, ο εσωτερικός μας άνθρωπος μέσα στην ουσία της ποιότητάς του, την οποία ουσία μόνοι μας και κατά ελεύθερη δική μας επιλογή, μέσα από τη γνώση των όσων ο λόγος εργάζεται μέσα στην ύπαρξή μας, επιλέξαμε και βάλαμε μέσα μας. Γι’ αυτό και τον ονομάζει κύριο.
Συμφωνώ μαζί σου, όμως νομίζω οτι ο ''κύριος'' συμπληρώνει, δεν ελευθερώνει την μια έκφανσή μας απο την άλλη.
Φιλικά
Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.
’κου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.
--------------------------------------------------------------------------------
Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.
Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και
οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε
φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε
πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος
το νου σου ε;
Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.
’κου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.
--------------------------------------------------------------------------------
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστό στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...
Κατερίνα Γώγου: Εν αρχή ην ο πόνος....
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι "ποιητές" έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω από όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες...
Ας ξεμπερδεύω με τα βιογραφικά. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή δούλεψε σαν ηθοποιός στο θέατρο και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φίλμς. Το πρώτο της βιβλίο με ποιήματα ήταν το "Τρία κλικ αριστερά" και βγήκε το 1978. Έβγαλε επίσης τα βιβλία "Ιδιώνυμο"(1980)," Το ξύλινο παλτό"(1982)," Απόντες"(1986)," Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών"(1988). Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι΄αυτό σπάνια θα δείτε να αναφέρονται σε αυτήν στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Αυτοκτόνησε το 1993 με χάπια σε ηλικία 53 χρονών...
Η οργή, το πάθος και παράλληλα η απέραντη ευαισθησία που εκπέμπει η φωνή της τα λένε όλα.
Κάποιοι στίχοι της
"Πάει. Αυτό είταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
'Αρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα".
Αν θέλετε κατεβάστε να ακούσετε μελοποιημένους στίχους της που συνήθως υπάρχουν στην ιστοσελίδα της Εξέγερσης
ΥΓ. Αγαπητή spirit μπήκα χμμ.. στον πειρασμό
...ελπίζω να μην με θεωρήσετε εκτός θέματος ...
Ευχαριστώ
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
ΧΑΙΡΕΤΩ ΣΑΣ!
φιλε Λορεντζο η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ,ηταν κι αυτη ενα παιδι του χαους,που δεν μπορεσε να βγει καθως φανηκε στην πορεια της εξελιξης της ποτε απο αυτο,γι αυτο και ειχε τραγικο τελος οπως και τοσοι αλλοι..
αλλα εδω σε αυτο το θεμα,αναζητω λυσεις οι οποιες θα μας κανουν να αναλογιστουμε την ΘΕΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ,της ζωης μας,εστω κι αν χρειαστει να περασουμε μεσα απο τα μονοπατια του χαους.
Η αποψη μου,Odysseus_nemo ειναι οτι πρεπει εμεις να ειμαστε σταθερα φωτεινα σημαδια στον χαρτη της ζωης,χωρις να χανουμε τον προσανατολισμο μας,στης οποιες αλλαγες επονται ξερω δεν ειναι ευκολο αλλα αξιζει η προσπαθεια .
Καλως ηρθες,φιλε ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΕ,ο ανθρωπος εμπεριεχει την Θεικη ουσια,αλλα και την τελειοτητα της ταξης.
Οταν η αρμονια και η ψυχικη ισορροπια διαταραχθει για τον αλφα η βητα λογο,τοτε γινεται ο ιδιος ΧΑΟΣ...ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΟς ΤΟΥ διαπρατει τα χειροτερα εγκληματα και δεν εννοω μονο τα εγκληματα στο φυσικο επιπεδο,αλλα και στο πνευματικο γιατι ακομη και η σκεψης οταν δεν ειναι καθαρη,αποτελει την αρχη ενος εγκληματος.
Αυτη η διαταραξη,της ΗΘΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ,ειναι η ΥΒΡΙΣ της ΖΩΗΣ.