- Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΕΥΘΕΙ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΒΙΩΣΟΥΜΕ...
ΜΗΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΙΔΕΑ?
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ?Υπάρχουν αναφόρες στην Αεφότιτα τησ Θλίψης, στο θεμα η αρλφότιτα του RAM
πασιγνωστο!!
Ιδιο πραγμα με το Ταγμα της Κατσαρης Κουνελας - μονο που δεν τρωγεται στιφαδο!!
που το βρηκες??
μονολογωντας μου 'ρθαν τα λογια ενος διδασκαλου μα ειναι ματαιο να πω τ'ονομα του..:(
..ελεγε πως η ημιμαθεια συνηθως προκαλει τον χλευασμο εκεινου που αγνοει/εστω..συνηθισαμε...:(
...για την αδερφοτητα της θλιψης και τη σχεση της με το δωδεκατο Αποστολο ειχαν δωθει -προ διετιας- στοιχεια στο τοπικ..."Η προδοσια" στο φορουμ της ψυχης---
(αν χρησιμοποιεις την "Αναζητηση" ειναι ευκολοτερο u know...;)
ΙΔΟΥ :Η Προδοσια
ΦΩΣ ΕΝ ΣΚΟΤΕΙ!
aum mani padme hum
Edited by - ΑΤΜΑ on 24/08/2004 22:25:59
ΦΙΛΕ ΖΑΡΚΟΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΩ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΚΟΥΣΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ???
------------------------
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΕΙ ΨΕΜΜΑ!!!
εκανα μια παραπομπη εφοσον ενδιαφερεσαι να μαθεις για την αδερφοτητα αυτη ακολουθησε την πληροφορια που σου δωθηκε και σκεψου μηπως τελικα θελεις εσυ να ΜΕ δειρεις.:( ΑΛΛΑ ΠΕΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΛΟΓΟ/ΩΣΤΕ ΟΤΑΝ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΣΗ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ.
--προσεξα απο την ωρα που εδωσες την αποψη σου εκει χαμηλα-- πως οπου εμφανιζεσαι μιλας με "υπονοουμενα" και μαλλον αυτο δεν σε κολακευει οσο η ομορφη εικονα που εμφανιζεις ως τεραστια υπογραφη σου...
προσπαθησε να βρεις μεσα σου τι προβλημα/εχεις Εσυ μαζι μου/ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΕΛΙΚΑ,ειναι μεταδοτικο το σαρακι εντεχνως πλην σαφως καταδεδειγμενο απο αποψεις τριτων/τωρα με εννοησες.. φανταζομαι.-
για τον φιλο που εθεσε το ερωτημα ,
αλλα προλαβε αμεσως ο φιλικος συνταξιδιωτης να δηλωσει τη διαθεση μου χωρις μαλιστα να κανει τον κοπο να διαβασει το θεμα της παραπομπης/που δινει απαντηση + στο ερωτημα.
Οποιος ψαχνει βρισκει και για να ειμαστε καπως αρχειοθετημενοι εδω Εσω η τακτικη μου ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ.
Να παραπεμπω δηλαδη στα θεματα που υπαρχουν ηδη στο χωρο μας
και τα οποια παρακολουθω απο εναρξεως /δηλαδη γνωριζω επακριβως τι πραγματευονται και δεν προσπαθω να παραστησω κατι εκτος απο ενα ακομη βημα στις συζητησεις μας.
οποιος ενδιαφερεται διαβαζει/οποιος οχι προσπερνα/καμμια διαθεση δενε ιχα και εχω να παιξω πολεμο/αυτα τ'αφηνω στους μαστορες του ειδους/υπαρχουν πιο ενδιαφεροντα πργμτ...απο ανουσιες διαμαχες/που οπως προσεξα μεταβιβαζονται απο γενια σε γενια σαν λιμοι...:(
φως+αγαπη
Ατμα
aum mani padme hum
quote:
και σκεψου μηπως τελικα θελεις εσυ να ΜΕ δειρεις
ΑΓΑΠΗΤΗ ΑΤΜΑ ΕΓΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΙΠΑ ΚΑΘΑΡΑ ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΜΥΓΑ ΜΥΓΙΑΖΕΤΑΙ!!!
quote:
παιξω πολεμο
ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΕΧΩ ΕΓΩ???
quote:
πως οπου εμφανιζεσαι μιλας με "υπονοουμενα
ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΑ ΕΓΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΤΟ ΛΕΩ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΙΣΑ!!!
quote:
εκει χαμηλα
ΑΥΤΟ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΚΑΘΟΛΟΥ...!!!
------------------------
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΕΙ ΨΕΜΜΑ!!!
Αναλογιζόμουνα κάποια πράγμματα και ήθελα να τα μοιραστώ με τα υπόλοιπα μέλη του esoterica.
Ελπίζω το θέμα μου να συμβαδίζει με τα θέλγητρα του esoterica και θα ήθελα, (γιατί όχι), οι συντονιστές & διαχειριστές να αξιολογήσουν το κατά πόσο αυτό το θέμα είναι "συμβατό" με τη θεματολογία του "Μύθος και Θρησκεία".
Μπαίνω λοιπόν στο "ψητό".
Οι πρωτόπλαστοι, (Αδάμ & Εύα), πήραν εντολή από τον Θεό, να μην φάνε τον απαγορευμένο καρπό.
Ο Διάβολος απο την άλλη παρέσυρε την Εύα να φάει απο τον καρπό αυτό, λέγοντάς της οτι ο καρπός αυτός θα την οδηγήσει στην απαγορευμένη γνώση και πως ο άνθρωπος, αν φάει αυτόν τον καρπό θα φτάσει να γίνει Θεός.
Επειδή εμένα μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα με τον "φακό" της διανόησης και όχι του πνεύματος, αναρωτιέμαι τα εξής:
1) Ο άνθρωπος τελικά έκανε καλά που έφαγε αυτόν τον καρπό?
Θέλω να πω, οτι παρακούωντας την εντολή του δημιουργού του, απέδειξε οτι είναι ανυπάκουος αλλά μαζί με αυτό απέδειξε οτι έχει δική του βούληση, άρα είναι ένα επιτυχημένο δημιούργημα?
Μήπως θα ήταν επιτυχημένο δημιούργημα αν είχε αποφασίσει να φάει τον καρπό ο ένας απο τους δύο, για να δείξει οτι ναι μεν έχει δική του βούληση, αλλά προτιμά να συμορφωθεί έστω ο ένας εκ των δύο, με τις εντολές του Θεού?
Ο Θεός γνώριζε εκ των προτέρων αν ο άνθρωπος έχει δική του βούληση και απλά δοκίμασε την υπακοή του; Ή ήθελε να δει αν όντως η βούληση του ανθρώπου είναι ικανή να παρακάμψει τις εντολές του?
2) Σήμερα έχουμε οικοδομήσει έναν σύγχρονο πολιτισμό τον οποίο μέρα με τη μέρα τον εξελίσουμε τεχνολογικά και πολιτισμικά.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, ο άνθρωπος είναι ένα αποτυχημένο πλάσμα?
Έχουμε διάφορες φυλές, με διαφορετική γλώσσα, διαφορετική θρησκεία και τέλως πάντων με διαφορετικά χαρακτηριστικά...
Ως τόσο, αντί να βρίσκουμε καθημερινά, σημεία που να μας ενώνουν, δημιουργούμε αντιπαλότητες οι οποίες φτάνουν στη δολοφονία, στον πόλεμο, στον όλεθρο και την κτηνωδία.
Ένα φιλοσοφικό ερώτημά μου είναι το αν τελικά, η αντιπαλότητα είναι μια φυσική ανάγκη ενός ελατωματικού πλάσματος ή ενός ελατωματικού πολιτισμού.
Δηλαδή, αν ένας άνθρωπος σαν μονάδα είναι ειρηνιστής και το κράτος τον επιστρατεύσει στο πεδίο της μάχης, ο άνθρωπος αυτός έχει 3 επιλογές:
Επιλογή 1η = Σκοτώνει για να επιβιώσει.
Επιλογή 2η = Διαλέγει την αυτοθυσία - αυτοκτονία και κάθεται να την αρπάξει.
Επιλογή 3η = Το σκάει απο τη μάχη και αφήνει τους άλλους να σκοτωθούν.
Τελικά σε ποιά απο τις επιλογές είναι καλός ο άνθρωπος?
Και το σύστημα? Είναι σωστό ή είναι ελατωματικό και σπρώχνει τον άνθρωπο να κάνει κακές πράξεις?
Αν ο Θεός μας κρίνει στη 2α παρουσία, θα μας κρίνει έναν έναν ή θα μας κρίνει σαν σύνολο?
Μήπως θα κρίνει πρώτα το σύνολο του πολιτισμού μας και μετά έναν - έναν ξεχωριστά?
Μήπως ο πολιτισμός που οικοδομήσαμε έχει ελατωματικές αξίες, όπως η δημιουργία αντιπαλοτήτων και μας οδηγεί μακρυά απο τον δρόμο του καλού ανθρώπου ή μήπως τελικά ο άνθρωπος διαλέγει μόνος του, τους κανόνες που θα ακολουθήσει στη ζωή του, βάση της δικής του βούλησης?
Τελικά ο άνθρωπος είναι ελατωματικό Ον, ή όχι?
Ό,τι κλείνει, ανοίγει!
Αρχικά, θα ήθελα να σταθώ σε ένα σημείο που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Γράφεις:
quote:
Ο Θεός γνώριζε εκ των προτέρων αν ο άνθρωπος έχει δική του βούληση και απλά δοκίμασε την υπακοή του; Ή ήθελε να δει αν όντως η βούληση του ανθρώπου είναι ικανή να παρακάμψει τις εντολές του?
Υποτίθεται ότι ο Θεός είναι η ανώτερη δύναμη στο σύμπαν, παντοδύναμος, πανταχού παρών, πάνσοφος, κ.λπ. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί συνδέονται με την έννοια ενός μοναδικού και καθολικού θεού.
Εάν όμως ο θεός έφτιαξε τον άνθρωπο και του έδωσε ελεύθερη βούληση, τότε έφτιαξε ένα δημιούργημα που το προίκισε με την δυνατότητα να τον υπερβεί, ή ακόμα και να τον ακυρώσει: ποια παντοδυναμία έχει ο θεός εάν ο άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση και μπορεί συνεπώς να κάνει κάτι που είναι αντίθετο στη θέλησή Του;
Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα με την ανυπακοή στον παράδεισο:
Ο θεός είτε ήξερε ότι οι πρωτόπλαστοι θα φάνε το μήλο, είτε δεν ήξερε.
Εάν δεν ήξερε, τότε δεν είναι πάνσοφος.
Εάν ήξερε, τότε δεν είναι πανάγαθος, διότι τρόπον τεινά εξαπάτησε τους πρωτόπλαστους.
έδωσε την δυνατότητα σε ένα κύτταρο του εγκεφάλου Του, στον Άνθρωπο, να γίνει Θεός.
Μάλιστα εδώ και 2012 περίπου χρόνια ένας άνθρωπος μετέχει της Θεότητας.
Ο άνθρωπος έχει όλη την σοφία και όλη την δύναμη του Θεού αν το Θελήσει....
Είναι απόλυτα ελεύθερος ο άνθρωπος να πράττει όπως νομίζει, είτε να τρώει μήλα είτε να μην τρώει, έτσι απλά.
υγ. Καλή Ανάσταση με ότι αυτό συνεπάγεται στον κάθε ένα από εμάς.
Plaudite, acta est fabula!
quote:
Lock_Smith
Ένα φιλοσοφικό ερώτημά μου είναι το αν τελικά, η αντιπαλότητα είναι μια φυσική ανάγκη ενός ελατωματικού πλάσματος ή ενός ελατωματικού πολιτισμού.
Δεν έχω χρόνο να απαντήσω ολοκλρωμένα σε αυτό το ενδιαφέρον θέμα, θα σχολιάσω μόνο αυτή τη φράση.
Η εξωτερική σύγκρουση: ο πόλεμος, ο τσακωμός, ο χωρισμός κλπ είναι αντανάκλαση και λογική συνέπεια της εσωτερικής ψυχολογικής σύγκρουσης του κάθε ανθρώπου.
Η εσωτερική σύγκρουση του ατόμου, οδηγεί σε μια εξωτερική σύγκρουση της κοινωνίας.
Ό,τι συμβαίνει σε αυτόν τον κόσμο: Ο πόλεμος, η πορνεία, η απάτη, η βία, η καταστροφή κλπ κλπ... αντιστοιχεί σε ένα στοιχείο τους ψυχολογικού μας κόσμου και είναι συνέπεια αυτού στοιχείου.
Οι τερατωδίες του 20ου και του 21ου αιώνα, ο εκφυλισμός της σύγχρονης κοινωνίας, είναι ο καθρέφτης μέσα στον οποίο πρέπει να κοιταχτούμε.
Ο εκάστοτε πολιτισμός, φτιάχνετε από τα πλάσματα που τον αποτελούνε. Εμείς φτιάξαμε ένα πολιτισμό πάνω σε όλα αυτά τα ψυχολογικά στοιχεία που φέρουμε μέσα μας. Επειδή δεν έχουμε μάθει να αγαπάμε, ούτε και να είμαστε ευτυχισμένοι, φτιάξαμε ένα πολιτισμό που προάγει τη δυστυχία. Αυτό ο πολιτισμός είναι καθρέπτης του εαυτού μας.
Καλό απόγευμα σε όλους!
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 12/04/2012 19:40:12
Πολύ ποιητικά αυτά που έγραψες.
Αλλά:
quote:
Ο άνθρωπος έχει όλη την σοφία και όλη την δύναμη του Θεού αν το Θελήσει....
Είναι απόλυτα ελεύθερος ο άνθρωπος να πράττει όπως νομίζει, είτε να τρώει μήλα είτε να μην τρώει, έτσι απλά
Σε μια φιλοσοφική συζήτηση τα πράγματα ποτέ δεν είναι "έτσι απλά". Φιλοσοφώ, σημαίνει αναλύω σε βάθος, προσπαθώ να βρω το νόημα που κρύβεται πίσω από μια ιστορία, έναν μύθο, μια δήλωση.
Με το "έτσι απλά" που γράφεις τι εννοείς;
Και εν τέλει, εάν ο άνθρωπος χρησιμοποιήσει την ελεύθερη βούλησή του και πάει ενάντια στον θεό τι θα απογίνει (ο άνθρωπος ή ο θεός);
Θα μου πεις (χάρην του λόγου σου λέω ότι θα μου πεις), ότι έτσι πάνσοφος που θα έχει γίνει ο μετέχων της θεότητας άνθρωπος, θα αναγνωρίσει πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές και αντικρουόμενες μεταξύ τους επιλογές, αλλά μονάχα μία κι έτσι αποφεύγεται η σύγκρουση. Ο εν θεώ άνθρωπος θα κάνει ότι θα έκανε κι ο θεός. Τότε ποια ελεύθερη βούληση υπάρχει; Ή μήπως καθώς πλησιάζουμε στη θεότητα χάνουμε την ελεύθερη βούλησή μας;
quote:
Ο εν θεώ άνθρωπος θα κάνει ότι θα έκανε κι ο θεός. Τότε ποια ελεύθερη βούληση υπάρχει; Ή μήπως καθώς πλησιάζουμε στη θεότητα χάνουμε την ελεύθερη βούλησή μας;
Αυτό είναι κλασικό ερώτημα, σχετικά με τη σχέση θεού-ανθρώπου-ελεύθερης βούλησης. Είναι λίγο κουραστικό να ανακυκλώνονται κάποια ερωτήματα, αλλά δε πειράζει, κάποια στιγμή θα τα καλύψει η ίδια η εμπειρία.
Η άποψή μου σχετικά με το ζήτημα είναι απλή: Όσο περισσότερες αλυσίδες σπάει ο άνθρωπος, τότε περισσότερο ταυτίζεται το θέλημά του με αυτό του θεού, με την απόλυτη ταύτιση να γίνεται όταν ο άνθρωπος φτάνει στην απόλυτη ελευθερία-θέωση.
Στο μέσο διάστημα, η ανθρώπινη βούληση είναι λογικό να μην ταυτίζεται με αυτή του Θεού, γιατί ο άνθρωπος έχει πολλές αλυσίδες. Ο άνθρωπος βρίσκεται σε άγνοια λόγω αυτών των αλυσίδων, και η άγνοια δεν σου επιτρέπει να κάνεις σωστές επιλογές. Και έχω καταλάβει ότι ορισμένοι άνθρωποι ίσως δεν είναι γραπτό τους να σπάσουν ποτέ αυτές τις αλυσίδες.
Θα αντιστρέψω αυτή τη φράση "ο εν θεω άνθρωπος" και θα την κάνω "εν άνθρωπω θεός". Ο ο "εν άνθρωπω Θεός" είναι ένας θεός, και το θέλημα του είναι τέλειο από κάθε άποψη. Έτσι ο κάθε άνθρωπος είναι εν δυνάμει ένας Θεός. Αλλά αυτό το θέλημα το θεϊκό δεν μπορεί πάντα να εκφραστεί, καθώς καταπνίγεται ανάμεσα στα ψυχολογικά στοιχεία του ανθρώπου, τα οποία έχει το καθένα δικό του θέλημα. Το θέλημα του Θεού, το φωνάζουμε ορισμένες φορές λαϊκά και φωνή της συνείδησης.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 13/04/2012 03:08:46
quote:
Dr Jekyll Mr HydeΑυτό είναι κλασικό ερώτημα, σχετικά με τη σχέση θεού-ανθρώπου-ελεύθερης βούλησης. Είναι λίγο κουραστικό να ανακυκλώνονται κάποια ερωτήματα, αλλά δε πειράζει, κάποια στιγμή θα τα καλύψει η ίδια η εμπειρία.
1. Κουραστικό για ποιον είναι; Για σένα;
2. Θεωρείς ότι η φιλοσοφική ανάλυση ανακυκλώνει απλά τα ερωτήματα που αποτελούν το αντικείμενό της;
3. Αν τα καλύψει η εμπειρία τότε τι χρειάζονται οι συλλογισμοί, οι απόψεις, η συζήτηση;
4. Με ποιον τρόπο θα καλύψει η εμπειρία το ερώτημα σχετικά με την ελεύθερη βούληση;
Σκέφτομαι πως η βίβλος δεν είναι τιποτα άλλο, εκτός απο μια σειρά διαφορετικών σκέψεων, ορισμενες μάλιστα τις θεωρώ αξιολογες, μα φέρνοντας τε μπροστα στο φακό της διανόησης όπως λες, ανακαλύπτονται συγκρουωμενες μεταξυ των.
Πάραυτα, υπαρχουν σκεψεις, που αξίζει τον κόπο ο άνθρωπος να τις ερευνήσει, και να αναρωτηθεί. Με αυτο και μονο σαν σκεπτικό, σου γράφω τα επόμενα.
Lock smith
1) Ο άνθρωπος τελικά έκανε καλά που έφαγε αυτόν τον καρπό?
Θέλω να πω, οτι παρακούωντας την εντολή του δημιουργού του, απέδειξε οτι είναι ανυπάκουος αλλά μαζί με αυτό απέδειξε οτι έχει δική του βούληση, άρα είναι ένα επιτυχημένο δημιούργημα?
......
Για μενα καλα έκανε, και καλα θα κάνει (γμωμη μου) ακομα και μπροστα του, να τρώει πάντα τον καρπό!
Αυτο θα πει, Θεέ, με εφτιαξες για να σκέπτομαι... αυτο κάνω, τιμώ αυτο που με προορισες!
Εδώ λοιπόν είναι επιτυχημένο δημιούργημα.
Lock smith
Μήπως θα ήταν επιτυχημένο δημιούργημα αν είχε αποφασίσει να φάει τον καρπό ο ένας απο τους δύο, για να δείξει οτι ναι μεν έχει δική του βούληση, αλλά προτιμά να συμορφωθεί έστω ο ένας εκ των δύο, με τις εντολές του Θεού?
.......
Θα ήταν αποτυχημένο, μάλλον δεν θα υπήρχε κάν δημιούργημα, μιας και Αδάμ/Εύα παει πακέτο. Αν ένας απο τους δυο δεν έτρωγε το μήλο, δεν θα υπήρχε συνέχεια, μιας και ο ένας θα έμενε στον παράδεισο, ενώ ο άλλος θα ήταν εκτός.
Lock smith
Ο Θεός γνώριζε εκ των προτέρων αν ο άνθρωπος έχει δική του βούληση και απλά δοκίμασε την υπακοή του; Ή ήθελε να δει αν όντως η βούληση του ανθρώπου είναι ικανή να παρακάμψει τις εντολές του?
........
Μιλάμε πάντα για το Θεό των γραφων. Αν είμαστε ένα πείραμα του, ακόμα μας δοκιμάζει. Θέλω να πω, το πείραμα είναι μακρόχρονο. Δεν θα είχε ενδιαφέρον να έφτιαγνα κάτι, να το προγραμματίζα να σκύβει συνεχώς, για να δώ κάποια στιγμή πως δεν υπακούει...
Lock smith
2) Σήμερα έχουμε οικοδομήσει έναν σύγχρονο πολιτισμό τον οποίο μέρα με τη μέρα τον εξελίσουμε τεχνολογικά και πολιτισμικά.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, ο άνθρωπος είναι ένα αποτυχημένο πλάσμα?
Έχουμε διάφορες φυλές, με διαφορετική γλώσσα, διαφορετική θρησκεία και τέλως πάντων με διαφορετικά χαρακτηριστικά...
Ως τόσο, αντί να βρίσκουμε καθημερινά, σημεία που να μας ενώνουν, δημιουργούμε αντιπαλότητες οι οποίες φτάνουν στη δολοφονία, στον πόλεμο, στον όλεθρο και την κτηνωδία.
Ένα φιλοσοφικό ερώτημά μου είναι το αν τελικά, η αντιπαλότητα είναι μια φυσική ανάγκη ενός ελατωματικού πλάσματος ή ενός ελατωματικού πολιτισμού.
........
Σκέφτομαι μόνο πως πείραμε λάθος δρόμο, σαν μονάδες, και κατα συνέπεια (στη συνέχεια το σύνολο) αυτο δεν ωφειλεται σε ανυπακοή, μα στην μη (σωστή) λειτουργία της σκέψης. Στην εξέλιξη, εγινε αναπόφευκτος ο σφαιτερισμος, το συμφερον. Απο εκει ξεκινά ότι (μεγάλο) μα και ότι ποταπο, γίνεται στην ανθρωπότητα.
Lock smith
Δηλαδή, αν ένας άνθρωπος σαν μονάδα είναι ειρηνιστής και το κράτος τον επιστρατεύσει στο πεδίο της μάχης, ο άνθρωπος αυτός έχει 3 επιλογές:
Επιλογή 1η = Σκοτώνει για να επιβιώσει.
Επιλογή 2η = Διαλέγει την αυτοθυσία - αυτοκτονία και κάθεται να την αρπάξει.
Επιλογή 3η = Το σκάει απο τη μάχη και αφήνει τους άλλους να σκοτωθούν.
Τελικά σε ποιά απο τις επιλογές είναι καλός ο άνθρωπος?
............
Αν είναι ειρηνιστης, δεν πιάνει το όπλο.
Υπάρχει και μια 4η επιλογή.
Αν το κράτος τον υποχρεώσει, η συνηδειση του λεει, να αμυνθεί. Η συνηδειση μπορει να αμύνεται, το κανει συνεχως, επομενως και σε περιπτωση πολεμου, θα αμυνθεί. Δεν είναι όμως το ίδιο, να κάνει κάτι κατακτιτικα, όπου θα σκοτώσει η θα εξολοθρεύσει άλλες ζωές, λόγο απληστίας.
Lock smith
Και το σύστημα? Είναι σωστό ή είναι ελατωματικό και σπρώχνει τον άνθρωπο να κάνει κακές πράξεις?
.........
Όσο υπάρχουν κράτη, σημαίες, συμφέροντα, και δεν αλλάξει σε βάθος η συνηδειση του ανθρώπου, το σύστημα και ο ανθρωπος, θα λειτουργεί έτσι, όπως ακριβώς λειτουργούν.
Lock smith
Αν ο Θεός μας κρίνει στη 2α παρουσία, θα μας κρίνει έναν έναν ή θα μας κρίνει σαν σύνολο?
Μήπως θα κρίνει πρώτα το σύνολο του πολιτισμού μας και μετά έναν - έναν ξεχωριστά?
..........
Αυτα όλα είναι κατα τη γνώμη μου, θρησκευτική κατανάλωση. Πρατωντας το μη σωστο, ο άνθρωπος τιμωρείται, απο την ίδια του την πράξη.
Πως?
Παραμενει δέσμιος....
Lock smith
Μήπως ο πολιτισμός που οικοδομήσαμε έχει ελατωματικές αξίες, όπως η δημιουργία αντιπαλοτήτων και μας οδηγεί μακρυά απο τον δρόμο του καλού ανθρώπου ή μήπως τελικά ο άνθρωπος διαλέγει μόνος του, τους κανόνες που θα ακολουθήσει στη ζωή του, βάση της δικής του βούλησης?
Τελικά ο άνθρωπος είναι ελατωματικό Ον, ή όχι?
..............
Αν προσεξεις στο κείμενο σου, τα έχεις ήδη ρωτήσει αυτα.
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 13/04/2012 05:51:58
quote:
Γεια σου ΕΛΑΧΙΣΤΕ, χρόνια πολλά
amalia γεια σου και πάλι
quote:Πολύ ποιητικά αυτά που έγραψες.
να γράψω και μια μαντινάδα;
quote:
Αλλά:
quote:
Ο άνθρωπος έχει όλη την σοφία και όλη την δύναμη του Θεού αν το Θελήσει....
Είναι απόλυτα ελεύθερος ο άνθρωπος να πράττει όπως νομίζει, είτε να τρώει μήλα είτε να μην τρώει, έτσι απλά
Σε μια φιλοσοφική συζήτηση τα πράγματα ποτέ δεν είναι "έτσι απλά". Φιλοσοφώ, σημαίνει αναλύω σε βάθος, προσπαθώ να βρω το νόημα που κρύβεται πίσω από μια ιστορία, έναν μύθο, μια δήλωση.
Με το "έτσι απλά" που γράφεις τι εννοείς;
Απορώ πως δεν έγινε κατανοητό!
Τι πιο απλό απ το απλό; (πω ρε τι είπα πάλι ο φιλόσοφΑς!!!!
) Είσαι, Είναι, Είμαι, ελεύθερος να κάνω ότι θέλω και ότι γουστάρω, απλά αναλαμβάνω και τις συνέπειες των πράξεων μου.
Αν θέλω να φάω το μήλο μπορώ, αν δεν θέλω δεν το τρώγω και συνεχίζω να ζω απλά για να ζω...
"ιδού Αδάμ γέγονεν ως εις εξ ημών"
Ποιοι είναι αυτοί οι "ημών" που τους έμοιασε και τι Γνώση έχουν;
Το άβουλο ον βουλήθηκε για πρώτη φορά τότε...και αρχίσει ο φυσικός νόμος της εξέλιξης να εξελίσσει και τον νου!
quote:Και εν τέλει, εάν ο άνθρωπος χρησιμοποιήσει την ελεύθερη βούλησή του και πάει ενάντια στον θεό τι θα απογίνει (ο άνθρωπος ή ο θεός);
Ενάντια στον Θεό πάμε κάθε στιγμή που εναντιωνόμαστε στον κάθε συνάνθρωπο μας, το τι απογίνεται το βλέπεις καθημερινά πιστεύω...
quote:
Θα μου πεις (χάρην του λόγου σου λέω ότι θα μου πεις), ότι έτσι πάνσοφος που θα έχει γίνει ο μετέχων της θεότητας άνθρωπος, θα αναγνωρίσει πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές και αντικρουόμενες μεταξύ τους επιλογές, αλλά μονάχα μία κι έτσι αποφεύγεται η σύγκρουση. Ο εν θεώ άνθρωπος θα κάνει ότι θα έκανε κι ο θεός. Τότε ποια ελεύθερη βούληση υπάρχει; Ή μήπως καθώς πλησιάζουμε στη θεότητα χάνουμε την ελεύθερη βούλησή μας;
Θεότητα = ΑΓΑΠΗ
Χωρίς ιδίαν βούληση δεν γίνεσαι 1 με την Αγάπη, κανείς δεν θα σε αρπάξει από το αυτί για να σε βάλει στο τριπάκι.
Όταν και αν καταφέρεις να γίνεις Χριστός δηλαδή, ε! θεωρώ πως δεν χάνεις την ελεύθερη βούληση σου απλά γίνεσαι Ένα με το Αυτό...
Άμα θες/βουληθείς ξαναφεύγεις πίσω, αλλά θες;
-Ω, είναι ωραία στον παράδεισο.... (Τρύπες- http://www.youtube.com/watch?v=MCMj4Ity-sU )
Plaudite, acta est fabula!
quote:quote:
Dr Jekyll Mr HydeΑυτό είναι κλασικό ερώτημα, σχετικά με τη σχέση θεού-ανθρώπου-ελεύθερης βούλησης. Είναι λίγο κουραστικό να ανακυκλώνονται κάποια ερωτήματα, αλλά δε πειράζει, κάποια στιγμή θα τα καλύψει η ίδια η εμπειρία.
1. Κουραστικό για ποιον είναι; Για σένα;
Για μένα (και για άλλους ίσως) γιατί το φόρουμ δημιουργεί τις περιστάσεις να ανακινούνται συνεχώς κάποια ερωτήματα
Αλλά επειδή όσο τρέχει η ζωή τρέχουν και οι εμπειρίες, στα ίδια ερωτήματα δίνονται κάθε φορά και διαφορετικές απαντήσεις, καθώς αλλάζει η εμπειρία 
Απλά, η εμπειρία δεν είναι κάτι που μεταδίδεται. Μόνο τα νοήματα των λέξεων.quote:Όταν η φιλοσοφία δεν συνοδεύεται με εμπειρική κατανόηση, ναι
2. Θεωρείς ότι η φιλοσοφική ανάλυση ανακυκλώνει απλά τα ερωτήματα που αποτελούν το αντικείμενό της;
quote:Δε χρειάζονται. Τα κάνουμε επειδή βρισκόμαστε σε άγνοια
3. Αν τα καλύψει η εμπειρία τότε τι χρειάζονται οι συλλογισμοί, οι απόψεις, η συζήτηση;
ή επειδή βαριόμαστε να πειραματιστούμε.quote:
4. Με ποιον τρόπο θα καλύψει η εμπειρία το ερώτημα σχετικά με την ελεύθερη βούληση;
Η ελεύθερη βούληση είναι κάτι έξω από τον άνθρωπο; Έξω απο τη ζωή;
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 13/04/2012 15:18:01
Το ερώτημα φίλε Lock Smith είναι αν ο άνθρωπος μπορεί να σταθεί άξια απέναντι στον Εαυτό του? Ανεξαρτήτως αν υπάρχουν "ανώτεροι θεοί", "κριτές του Άδη" και "καρμικές επιτροπές", ο νο1 Κριτής είναι ο εαυτός μας. Και για έναν αξιοπρεπή άνθρωπο είναι πιο σημαντικό το να κοιτάει στα μάτια τον εαυτό και την οικογένειά του παρά το Θεό. Αυτό δεν είναι άλλωστε και το νόημα της αρετής, να γίνει ό άνθρωπος θεός και κύριος του εαυτού του.
Τώρα, μύθοι όπως αυτός της Γενέσεως αποτελούν μυθικές αλληγορίες και άρα είναι ίσως άστοχο να επιχειρούμε να ερμηνεύουμε κατά γράμμα τις μυθικές ενέργειες ενός Θεού ή να του αποδίδουμε βαθύτερα εσωτερικά κίνητρα που ταιριάζουν σε έναν μέσο άνθρωπο.
Να ανοίξω εδώ μία μεγάλη παρένθεση και να θυμίσω ότι ο βιβλικός μύθος της Γενέσεως αποτελεί αντιγραφή του Πλατωνικού μύθου των εποχών του Κρόνου και του Δία.
Ο αντίστοιχος παράδεισος κατά Πλάτωνα αλλά και κατά αρχαιότερους του Πλάτωνα ήταν "η χρυσή εποχή του Κρόνου", εποχή ευδαιμονίας και μακαριότητας. Ο Παράδεισος αυτός αποτέλεσε κατά τον Πλάτωνα θείο Παράδειγμα, υπόδειγμα της ιδανικής πολιτείας όπου κυριαρχούσε η Ισότητα και Δικαιοσύνη.
Η εποχή του Κρόνου θεωρούνταν ως ένα ιδανικό μοντέλο διακυβέρνησης και διαβίωσης, όπου όλα τα προβλήματα των ανθρώπων είχαν λυθεί και δεν χρειαζόταν να μοχθήσουν για απολύτως τίποτα. Το κλίμα ήταν τόσο ιδανικό ώστε οι άνθρωποι κοιμούνταν γυμνοί στο έδαφος, η δε φύση τους παρείχε τα πάντα σε αφθονία χωρίς να απαιτεί την εργασία τους ("τα πάντα αυτόματα", λέει χαρακτηριστικά ο Πλάτωνας).
Κάποια στιγμή όμως, όταν ανεστράφη η παγκόσμια Κίνηση, ο Θεός αποσύρθηκε από τον κόσμο δίνοντας στους ανθρώπους το αυτεξούσιο και σηματοδοτώντας το ξεκίνημα της εποχής του Δία. Στην αρχή της εποχής αυτής οι άνθρωποι ήταν ενάρετοι διότι κρατούσαν μέσα τους τις θεϊκές εντολές, στη συνέχεια όμως οι εντολές αυτές ξεχάστηκαν και επικράτησαν στην ανθρώπινη ψυχή οι μεταβολές και τα πάθη.
Εξου και τα δύο αριθμητικά γινόμενα που αντιστοιχούν στις δύο Εποχές:
3.600*3.600 = 12.960.000 το ίσο γινόμενο της δίκαιης εποχής του Κρόνου, όπου όλοι ήταν ίσοι και απολάμβαναν εξίσου τα αγαθά της φύσης.
4.800*2.700 = 12.960.000, το άνισο γινόμενο της εποχής του Δία, εποχή του "Μεγάλου και του Μικρού", ανισότητα που εκφράζεται με το δίπολο περισσότητα-έλλειψη.
Αυτό είναι και το νόημα της μυθικής κατάρας του Κρόνου-Γιαχβέ προς τον αυτονομηθέντα Άνθρωπο, πάντα να μοχθεί, να αγωνίζεται και πάντα να αποκτά νέες ανάγκες, πάντα να είναι πλεονέκτης και πάντα να νιώθει στερημένος, χωρις ποτέ να "εξισώνει" την ψυχή του, μέχρι τουλάχιστον να ολοκληρώσει τον αναγκαίο κύκλο του στον κόσμο και να φτάσει, συνειδητά πλεόν, στη θέωση. Αυτήν ακριβώς την εποχή του Δία ειναι που διανύουμε ακόμα, όπου η φύση χαρίζει τα δώρα της ασύμμετρα και "για να καταναλώσει από το ένα μέρος εξοικονομεί από το άλλο". Σε κάθε πλούσιο άνθρωπο αντιστοιχούν πέντε φτωχοί άνθρωποι και σε κάθε άνθρωπο που υπερβάλλει στη διατροφή του αντιστοιχούν πέντε άνθρωποι που λιμοκτονούν. Άλλοι γεννιούνται στο φως, και άλλοι στο σκοτάδι, που έλεγε ο Blake...
H ουσια πάντως εδώ είναι ότι ο βιβλικός Παράδεισος και η εποχή του Κρόνου αποτελούν τον ίδιο αρχετυπικό Μύθο. Και αμφότεροι τονίζουν ότι η χρυσή εποχή της ανθρωπότητας ήταν η εποχή όπου δεν δεσμευόταν από την Ανάγκη.
Η διαφορά είναι ότι η ιουδαϊκή εκδοχή δίνει βάρος στο στοιχείο της εξαπάτησης και της διαφθοράς (το οποίο όμως δεν ισχύει διότι ο Όφις της γνώσης δεν είπε κάποιο ψέμα), της ενοχικότητας και των τύψεων (όταν οι άνθρωποι κατάλαβαν την γύμνια τους), η οργή και εκδικητικότητα του θεού και η εικόνα των αιώνια εξόριστων και καταραμένων πρωτόπλαστων που ζουν μέσα στον πόνο και το φόβο της επιβίωσης.
Τα συναισθηματικά και ηθικολογικά αυτά στοιχεία στην ελληνική εκδοχή δεν υπάρχουν. Ναι μεν αναφέρεται η ιδέα της "έκπτωσης" και του "παραπτώματος" από Πλάτωνα και Εμπεδοκλή όμως ούτε περιγράφονται θεοί που μανιάζουν ούτε και στιγματίζονται άνθρωποι ως απόβλητοι και καταραμένοι. Δεν προβάλλεται δηλαδή η ιδέα ενός κύριου υπαίτιου του κακού ή του αποτυχημένου ανθρώπου που φταίει για αυτό που έγινε.
Ο κόσμος και η εναλλαγή των Αιώνων είναι αποτέλεσμα της θεϊκής Ανάγκης. Η Ανάγκη αποτελεί το πρωταρχικό αίτιο και την κινητήρια δύναμη του κόσμου, δύναμη στην οποία πείθονται και υποκύπτουν ακόμα και οι θεοί. Η οποία Ανάγκη δεν ακυρώνει μεν τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής ωστόσο θέτει οπωσδήποτε περιορισμούς στο εύρος κάποιων βασικών επιλογών. Επίσης η Ανάγκη αυτή πολλές φορές δικαιολογεί αυτό που συχνά φαίνεται ως μεμπτό και καταδικαστέο. Όπως βέβαια και το αντίθετο, συχνά πράξεις ηρωϊκές, πράξεις αυτοθυσίας και αυταπάρνησης φέρουν ως αποκλειστική αιτία την Ανάγκη.
Από Ανάγκη γίνονται οι κακές πράξεις, από Ανάγκη γίνονται και οι αγαθές πράξεις. Ανάγκη έχουμε να αγαπάμε, ανάγκη και να εναντιωνόμαστε. Και ανάγκη βέβαια είναι ο πόλεμος ανάγκη και η ειρήνη.
Και όταν ένας Άνθρωπος κατανοεί σε βάθος το νόημα της κυρίαρχης αναγκαιότητας, όταν ειναι σε θέση να εξηγήσει πχ. "γιατι μου συνέβη αυτό που μου συνέβη?", "γιατι έλκω ή απωθώ συγκεκριμένα πράγματα, καταστάσεις και ανθρώπους?", "γιατί αναγκάζομαι να σκέφτομαι διαρκώς με τον ίδιο τρόπο, ή έστω σε παρόμοιο πάντα μοτίβο?", "γιατί πρέπει πάντα να είμαι αυτός που είμαι?" τότε αρχίζει να συνειδητοποιεί το βαθύτερο νόημα της ύπαρξής του αλλά και του κόσμου γενικότερα. Το οποίο νόημα βέβαια δεν είναι και ιδιαίτερα αισιόδοξο. Η φυσική αναγκαιότητα πχ. της αντιπαλότητας και του πολέμου είναι αδύνατον να μας προσφέρει ψυχική ικανοποίηση και χαρά, ωστόσο η επίγνωση των αρχικών αιτιών μάς πάει ένα βήμα παραπέρα στην εξέλιξή μας, πορευόμενοι συνειδητά και με μέτρο προς αυτό που υπαγορεύει η ανάγκη και το δαιμόνιο του καθενός.
Πως μπορείς να αποκαλείς "ψητό" ένα "ψέμα/μύθο"
και να ασχολείσαι με τον αν έκαναν καλά ή οχι
ο Αδάμ με την Εύα οταν έφαγαν τον ... απαγορευμένο καρπό
Όταν η ίδια η Εκκλησία θεωρεί οτι αυτές οι εκφράσεις της Αγίας Γραφής (συγκεκριμένα της Γένεσις)
είναι καθαρά συμβολικές και εικονικές.
Θέλοντας (απλά) να δείξουν το δεσμό του ανθρώπου και προς την γη και προς τον ουρανό.
Προς τη γη με το σώμα του, που είναι "χωματένιο",
και προς το Θεό με την ψυχή, που αυτή είναι πνευματική και αθάνατη.
